Rotterdamse kantonrechter verwijst ontslagzaak tegen Randstad door naar rechtbank Amsterdam Een man die bij uitzendbureau Randstad werkte en is ontslagen, wilde dat de kantonrechter in Rotterdam zijn ontslag zou vernietigen en dat Randstad vergoedingen aan hem zou betalen. Hij procedeert zonder advocaat. Of de Rotterdamse kantonrechter de zaak wel mocht behandelen, bleek de eerste vraag die beantwoord moest worden.
Die vraag had de kantonrechter al in een tussenbeschikking aan de orde gesteld. Randstad is gevestigd in Amsterdam, dus de rechtbank Amsterdam is in elk geval bevoegd. Daarnaast mag in arbeidszaken ook de rechter van de plaats terecht waar de werknemer gewoonlijk zijn werk deed. De kantonrechter vroeg de man daarom waar hij vooral werkte.
Uit zijn reactie begreep de kantonrechter dat de man de laatste tijd in een plaats werkte die onder de rechtbank Zeeland-West-Brabant valt. Daarmee komen twee rechtbanken in aanmerking: Amsterdam, vanwege de vestigingsplaats van Randstad, en Zeeland-West-Brabant, vanwege de werkplek. Rotterdam is dus geen van beide. De man heeft niet aangegeven welke rechtbank zijn voorkeur heeft.
De kantonrechter koos zelf. De man woont in dezelfde regio als waar hij werkte, en Randstad zit in Amsterdam. Volgens de kantonrechter is Amsterdam daarom voor alle partijen het meest logisch. Hij verwijst de zaak naar die rechtbank. De rechtbank Rotterdam stuurt de beschikking en het dossier door, en Amsterdam laat de partijen weten hoe de zaak verder gaat. Randstad was in deze fase nog niet opgeroepen.
De man had ook aangekondigd dat hij wil dat de rechtbank hem later een advocaat toewijst. De kantonrechter wees erop dat de rechtbank daar niet over gaat. Hij raadde de man aan contact op te nemen met het Juridisch Loket, dat gratis juridisch advies geeft en zo nodig kan doorverwijzen naar een advocaat.
De kantonrechter verwijst de zaak naar de kantonrechter van de rechtbank Amsterdam, die de ontslagzaak verder inhoudelijk moet behandelen.
Rechtbank Rotterdam · 23 oktober 2026
Civiel Recht; Burgerlijk Procesrecht Hoge Raad: geen concernvrijstelling overdrachtsbelasting bij vastgoedfonds-aandelen van B.V. Een besloten vennootschap uit een internationaal financieel concern nam op 15 april 2021 alle aandelen over in een Nederlandse B.V. die vastgoed bezat. Die overname gebeurde bij de liquidatie van een vastgoedfonds waarin beleggers units hadden gekocht. Over zulke verkrijgingen is overdrachtsbelasting verschuldigd. De vennootschap betaalde dat bedrag op aangifte, maar vond dat ze er niet voor hoefde te betalen en maakte bezwaar.
De vennootschap beriep zich op de zogeheten concernvrijstelling. Die geldt als de verkrijgende en de vervreemdende vennootschap tot hetzelfde concern behoren. In de structuur stond een Zwitserse beheerder, Funds AG, die juridisch eigenaar was van alle aandelen in twee houdstermaatschappijen. De ene houdstermaatschappij bezat de aandelen in de Nederlandse B.V. die werd overgenomen, de andere de aandelen in de overnemende vennootschap. De fondsen zelf hadden geen rechtspersoonlijkheid. Beleggers die units kochten, kregen een vordering op Funds AG ter waarde van hun evenredige deel in de activa en inkomsten van het fonds. Geen enkele belegger had 90 procent of meer van de units.
Het Gerechtshof Den Haag oordeelde in het voordeel van de vennootschap. Volgens het hof vertegenwoordigen aandelen van één soort het gehele belang in een vennootschap, zowel juridisch als economisch. Omdat alle betrokken vennootschappen maar één soort aandelen hadden, hoorden ze volgens het hof samen met Funds AG bij één concern. Dat de waardeontwikkeling van het vastgoed via het fondsrendement naar de beleggers ging, veranderde daar volgens het hof niets aan. De vrijstelling was daarom van toepassing. De staatssecretaris van Financiën ging in cassatie.
De Hoge Raad geeft de staatssecretaris gelijk. Voor een concern in de zin van de regeling is vereist dat de moedervennootschap het gehele of nagenoeg gehele economische belang heeft bij de aandelen in haar dochters. Wie juridisch eigenaar van de aandelen is, speelt daarbij geen rol. Een moedervennootschap heeft dat economische belang alleen als zij het gehele of nagenoeg gehele risico van waardeverandering en tenietgaan van de aandelen draagt en de opbrengsten ervan geheel of nagenoeg geheel geniet. Het hof ging dus uit van een onjuiste rechtsopvatting door te stellen dat bij één soort aandelen het economische belang vanzelf bij de aandeelhouder ligt.
De Hoge Raad deed de zaak zelf af. Op grond van de feiten die het hof had vastgesteld en waartegen niemand opkwam, dragen de fondsparticipanten in betekenende mate het risico van waardeverandering van de aandelen en genieten zij in betekenende mate de opbrengsten. Het belang bij de aandelen berust daarom niet geheel of nagenoeg geheel bij Funds AG. De betrokken vennootschappen vormen dus geen concern. Met een concern met een van de beleggers lukt het ook niet, omdat niemand van hen 90 procent of meer van de units houdt.
Ook het recente arrest van het Hof van Justitie van de Europese Unie in de zaak Nova Iberomoldes brengt geen verandering. Volgens de Hoge Raad blijkt uit de stukken niet dat hier verrichtingen hebben plaatsgevonden waarover een Europese richtlijn het heffen van indirecte belasting verbiedt.
De Hoge Raad verklaart het cassatieberoep gegrond en vernietigt de uitspraken van zowel het hof als de rechtbank. Het beroep tegen de uitspraak van de inspecteur verklaart hij alsnog ongegrond, zodat de op aangifte voldane overdrachtsbelasting verschuldigd blijft. Er volgt geen proceskostenveroordeling.
Hoge Raad · 6 november 2026
Bestuursrecht; Belastingrecht Rechter laat veiling van aandelen Access World door Glencore doorgaan, claim van eigenaar GCM afgewezen Het bedrijf Global Capital Merchants Limited (GCM) kocht in 2022 de aandelen in Access World Group Holdings, een bedrijf met een Rotterdamse holding, voor USD 176,7 miljoen. De koop werd deels betaald met een lening van de grondstoffenhandelaar Glencore van uiteindelijk USD 140 miljoen, die uiterlijk 16 januari 2023 terugbetaald moest zijn. Als zekerheid kreeg Glencore een pandrecht op alle aandelen. Dat pandrecht betekent dat Glencore de aandelen mag laten verkopen als GCM niet terugbetaalt.
Die terugbetaling bleef uit. Een door Glencore geleid verkoopproces van eind 2024 tot eind 2025 leverde geen koper op. Eind 2025 legden twee andere schuldeisers van GCM, Perfect Hexagon Limited en Siltech PMR, ook nog beslag op de aandelen. Begin 2026 besloot Glencore daarom het pandrecht uit te winnen. Eerst wilde zij de aandelen onderhands verkopen aan haar eigen dochter Tironimus AG voor USD 51,4 miljoen. De voorzieningenrechter wees dat verzoek op 2 juli 2026 af, onder meer omdat bij verkoop aan een dochteronderneming de kans op belangenverstrengeling reëel is.
Glencore koos daarna voor een openbare veiling ten overstaan van een deurwaarder. Geïnteresseerden konden tot 15 oktober 2026 hun interesse melden en moesten aantonen dat zij € 25 miljoen beschikbaar hebben. Biedingen kunnen tot 3 december 2026 worden uitgebracht. Glencore mag zelf meebieden en haar vordering op GCM verrekenen met de koopprijs. Glencore mag ook weigeren de aandelen te gunnen aan de partij die de deurwaarder voordraagt.
GCM vroeg in kort geding om die veilingvoorwaarden aan te passen en de veiling te schorsen. Zij wilde langere deadlines (15 december 2026 en 1 februari 2027), schrapping of versoepeling van de eis van € 25 miljoen, vaste stukken in de data room (de digitale kamer met bedrijfsinformatie voor bieders), een matiging van de afstandsverklaring voor de uitvoerders van de veiling en een beperking van het bieden door Glencore. Verder eiste zij informatie van Access World en Glencore, op straffe van een dwangsom.
De voorzieningenrechter vond de deadlines niet te krap. Geïnteresseerden hadden vier weken om zich te melden. De partijen uit Qatar en Saudi-Arabië waarmee GCM in gesprek zou zijn, deden dat niet. Bovendien kan de biedtermijn op verzoek worden verlengd. Voor de eis van € 25 miljoen geldt dat potentiële bieders hun capaciteit op verschillende manieren kunnen aantonen. De vrees van GCM dat dit bieders afschrikt, is onvoldoende onderbouwd. De data room bevat de gevraagde stukken volgens Glencore al, en GCM heeft de data room niet vooraf bekeken om dat te controleren.
Het recht van niet-gunning is volgens de rechter met waarborgen omkleed. De notaris werkt alleen mee als de veiling correct verloopt, en Glencore zegde ter zitting toe het recht alleen te gebruiken bij gegronde objectieve redenen. De afstandsverklaring geldt al alleen voor zover de wet dat toestaat. Dat een credit-bid (bieden met verrekening van de eigen vordering) bieders afschrikt of tot belangenverstrengeling leidt, heeft GCM niet onderbouwd.
Ook de gevraagde informatie hoefde niet te worden verstrekt. Access World had een deel van de stukken al geleverd, een ander deel kwam in de data room of was niet beschikbaar. Alle bieders moeten dezelfde informatie krijgen. De verschillen in omzetcijfers verklaarde Access World eenvoudig met een verschil tussen bruto en netto.
De voorzieningenrechter weigert alle gevraagde voorzieningen. Het belang van Glencore bij een voortgezette executie met een zo hoog mogelijke opbrengst weegt zwaarder dan dat van GCM. GCM moet de proceskosten betalen: € 2.101 aan Glencore, € 2.101 aan Access World en € 1.707 aan de deurwaarder, plus wettelijke rente. Het vonnis is uitvoerbaar bij voorraad.
Rechtbank Amsterdam · 5 november 2026
Civiel Recht Kantonrechter: aannemer en school aansprakelijk voor val van directrice op bevroren bouwplaats Op 3 december 2019 kreeg de directeur/bestuurder van een Brabantse school een rondleiding over de bouwplaats van de nieuwbouw. In de nacht ervoor had het gevroren. In het middengedeelte van de begane grond, de latere aula, was het gebouw nog niet wind- en waterdicht, en daar lag een betonvloer met aangevroren plassen. De directrice gleed uit en kwam op haar billen terecht. Haar hoofd maakte daarbij een harde heen-en-weerbeweging. Ze liep hersenletsel en een frozen shoulder op. Later werden ook Postcommotioneel Syndroom, duizeligheid en PTSS vastgesteld. Op een video die kort na de val is opgenomen, zegt het hoofd facilitaire zaken van de school dat het glad is, dat hij zelf bijna onderuit ging en dat er eigenlijk meteen zout op moet.
De vrouw stelde zowel de school (inmiddels gefuseerd tot SILFO) als aannemer Binx aansprakelijk, en trok ook hun verzekeraars MS Amlin en Allianz in de procedure. De school was haar werkgever en de aannemer bouwde het gebouw. Volgens haar hadden zij onvoldoende gedaan voor haar veiligheid. Ze vroeg een verklaring voor recht dat beiden de schade moeten vergoeden en een voorschot van € 40.000. Daarnaast voerde de school een vrijwaringsprocedure tegen de aannemer: als de school moet betalen, moet de aannemer dat terugbetalen.
Binx stelde dat het een ongelukkige samenloop van omstandigheden was. Bezoekers van een bouwplaats moeten volgens het bedrijf extra oplettend zijn, zeker na nachtvorst. Bovendien zou de bouwplaats die dagen gesloten zijn geweest en had niemand haar aangemeld. De kantonrechter toetste dit aan de zogeheten kelderluikcriteria, de maatstaf voor de vraag of iemand een ander aan een te groot risico blootstelt. De kans dat iemand op een aangevroren betonvloer uitglijdt is groot, de gevolgen kunnen ernstig zijn, en goed strooien of de toegang afsluiten was niet bezwarend. Dat de directrice niet op de gladheid bedacht was, vond de rechter begrijpelijk, want zelfs de twee ervaren begeleiders waren verrast. De verklaring van een voormalig uitvoerder van Binx, dat er vanwege de vorst niet werd gewerkt en bezoekers waren gewaarschuwd, woog weinig. Er werd die dag wel gewerkt (een trap werd geplaatst), de bewuste e-mail kon niet worden overgelegd en de vrouw was gewoon via de hoofdingang binnengelaten. Binx handelde daarom onrechtmatig.
Ook de school is aansprakelijk, op grond van de wettelijke zorgplicht van een werkgever. Die verantwoordelijkheid verdwijnt niet doordat de aannemer de veiligheid op de bouwplaats regelt. De school nodigde haar eigen directeur uit via medewerkers over wie zij zeggenschap had, en had de staat van de bouwplaats moeten laten inspecteren. Uitglijden over een aangevroren vloer is volgens de rechter geen alledaags risico. Het verweer dat de directrice zelf mede verantwoordelijk was voor de veiligheid, verwierp de rechter: zij bewaakte de voortgang van de bouw, had geen kennis van de veiligheidsregels en was na de eerste steenlegging niet meer op de bouwplaats geweest.
Het gevorderde voorschot van € 40.000 wees de rechter af. Het is nog onduidelijk welke klachten uit de val voortkomen en welke uit het arbeidsconflict met de school dat later ontstond. In de vrijwaringszaak slaagt de school maar deels. De bouwovereenkomst bevat een vrijwaringsbeding en maakt Binx verantwoordelijk voor de veiligheid, maar alleen voor de schade die rechtstreeks uit de val voortvloeit. Schade door het arbeidsconflict ligt te ver van het ongeval af om aan de aannemer toe te rekenen.
De kantonrechter verklaarde voor recht dat de school en Binx hoofdelijk aansprakelijk zijn voor de schade door het ongeval, op te maken bij staat, en veroordeelde hen hoofdelijk in de proceskosten van € 2.520,68. In de vrijwaring moet Binx de school vergoeden wat die aan de directrice moet betalen, voor zover dat de rechtstreekse gevolgen van de val betreft, en betaalt Binx € 931,40 aan proceskosten.
Rechtbank Oost-Brabant · 12 november 2026
Civiel Recht; Arbeidsrecht A-G: hotelexploitant moest ontslag melden bij overdracht aan asielopvang Een hotel in 's-Hertogenbosch dat jarenlang onder de naam Mövenpick draaide, werd per 1 januari 2024 een opvanglocatie voor asielzoekers en statushouders. De exploitant, Hotel Park Meerendonk B.V. (HPM), droeg het hotel over aan een andere exploitant, Hotel Pettelaar, die het pand voor drie jaar zou onderverhuren aan het Centraal Orgaan opvang Asielzoekers (COA). Over de gevolgen voor het personeel van HPM, 25 mensen, ontstond een langslepend conflict. In deze zaak geeft de advocaat-generaal bij de Hoge Raad advies.
HPM ging ervan uit dat het personeel van rechtswege zou meeverhuizen naar de nieuwe exploitant, omdat zij dacht aan een overgang van onderneming. Drie werknemers, een front office manager, een sales en marketing manager en de general manager, waren het daar niet mee eens. In een kort geding oordeelde de kantonrechter voorlopig dat geen sprake was van een overgang van onderneming, omdat het hotel in de nieuwe situatie geen gewone hotelgasten meer ontving maar asielzoekers die het COA plaatst. HPM vroeg daarna bij het UWV toestemming om de arbeidsovereenkomsten op te zeggen wegens volledige bedrijfssluiting. Die toestemming kwam op 20 juni 2024, en de contracten werden opgezegd tegen 31 augustus 2024.
De werknemers stelden dat HPM bij zo'n voorgenomen collectief ontslag eerst had moeten melden en vakbonden had moeten raadplegen, zoals de Wet melding collectief ontslag voorschrijft. Daarom vroegen zij om een billijke vergoeding. De kantonrechter wees dat af, maar het gerechtshof 's-Hertogenbosch kende de vergoeding wel toe. Volgens het hof dwong al de beslissing om met Hotel Pettelaar te onderhandelen over de overdracht van de exploitatie HPM om een collectief ontslag te overwegen. De melding had dus uiterlijk bij de ondertekening van de overeenkomst op 15 december 2023 moeten plaatsvinden. Ook had HPM volgens het hof de Wet op de ondernemingsraden geschonden, omdat de bijeenkomst van 30 oktober 2023 geen personeelsvergadering was waarin het personeel om advies werd gevraagd. De vergoeding bepaalde het hof op twee maandsalarissen, verhoogd met een factor 2. Daarnaast wees het de bonus over 2023 toe. HPM ging in cassatie, de werknemers zagen af van verweer.
De advocaat-generaal vindt alle klachten ongegrond. Hij wijst op de strenge lijn van het Hof van Justitie van de EU, onder meer in het arrest Resorts Mallorca over een vergelijkbare hotelzaak. Daaruit volgt dat de raadplegingsplicht ontstaat bij een strategische of commerciële beslissing waardoor een collectief ontslag moet worden overwogen. Zekerheid over het ontslag is niet nodig. Dat HPM meende dat het personeel van rechtswege zou overgaan, maakt dat niet anders.
Ook het beroep op de vervaltermijn van twee maanden uit de wet strandt volgens hem. Die termijn kan niet beginnen te lopen voordat de werkgever heeft opgezegd, anders zou het recht om vernietiging te vragen verlopen zijn voordat er iets is om te vernietigen. Over de ondernemingsraadswet stelt hij dat advies alleen in een personeelsvergadering kan worden gegeven, en dat werknemers daarvoor duidelijk moeten weten dat hun advies wordt gevraagd. Een informatiebijeenkomst en een brief volstaan dus niet.
Bij de hoogte van de billijke vergoeding heeft het hof volgens de advocaat-generaal ruimte om, naast de schending van de meldplicht, ook de schending van de ondernemingsraadswet en het onterecht delen van personeelsgegevens mee te wegen. Het hof sloot daarbij aan op de gezichtspunten uit de New Hairstyle-beschikking, onder meer dat schending van de regels niet voordeliger mag zijn dan een rechtmatige opzegging. Ook de bonus over 2023 was terecht toegewezen, omdat de cijfers in het domein van HPM lagen en zij haar jaarrekening niet had gedeponeerd. Prejudiciële vragen aan het Hof van Justitie acht hij niet nodig.
De conclusie van de advocaat-generaal strekt tot verwerping van het cassatieberoep. De Hoge Raad moet nog beslissen.
Parket bij de Hoge Raad · 23 oktober 2026
Civiel Recht; Arbeidsrecht