Kantonrechter wijst schadeclaim van uitzendkracht tegen Uvec af Een vrouw werkte via een uitzendbureau van eind september tot begin december 2024 bij Uvec Production, een bedrijf op Urk waar zalm wordt gefileerd. Volgens haar overkwam haar daar op 10 oktober 2024 een arbeidsongeval: bij het gebruik van een sta-verhoger met twee tredes zou het opstapje zijn gekanteld en haar onderbeen hebben geraakt. Ze stelt daardoor ernstig letsel te hebben opgelopen, waaronder meerdere botbreuken en een geperforeerd onderbeen, met blijvende gevolgen. Ze eiste bij de kantonrechter in Lelystad dat het uitzendbureau en Uvec, als inlenend bedrijf, hoofdelijk aansprakelijk werden gesteld voor haar schade.
Bij dit soort zaken geldt een bijzondere regeling voor werkgeversaansprakelijkheid: een werkgever, en in dit geval ook het bedrijf waar iemand via een uitzendbureau te werk wordt gesteld, is aansprakelijk voor schade die een werknemer tijdens zijn werk oploopt, tenzij is voldaan aan de zorgplicht of de schade in belangrijke mate aan de werknemer zelf te wijten is. Voordat aan die aansprakelijkheidsvraag wordt toegekomen, moet de werknemer wel eerst aannemelijk maken dat het ongeval zich daadwerkelijk op de werkplek heeft voorgedaan en dat daardoor schade is ontstaan. De exacte toedracht hoeft daarbij niet te worden bewezen, maar de kern van het verhaal moet wel kloppen.
Daar liep de vordering van de vrouw op vast. Hoewel er meerdere mensen aan dezelfde fileerlijn werkten, had niemand het gestelde ongeval opgemerkt. De vrouw meldde het voorval bovendien niet meteen bij haar werkgever of bij Uvec. Pas op de avond van 13 oktober 2024, drie dagen later, liet ze aan een medewerker van het uitzendbureau weten dat er iets was gebeurd waarvoor ze naar het ziekenhuis zou gaan, zonder verdere details te geven. Een medewerker van Uvec aan wie de partner van de vrouw het voorval zou hebben verteld, bevestigde dat niet.
Ook haar eigen verklaringen liepen uiteen. In een schriftelijke verklaring schreef ze dat de verhoger kantelde toen ze een voet op de onderste trede zette en dat deze haar been én haar hoofd raakte. Tijdens de zitting vertelde ze juist dat de verhoger kantelde bij de stap van de eerste naar de tweede trede en dat alleen haar been werd geraakt, en bracht ze voor het eerst naar voren dat de bovenste trede los zou hebben gezeten. Een video die ze op de zitting liet zien, bleek volgens haar eigen partner pas na 21 oktober 2024 te zijn gemaakt, en het was niet duidelijk of die wel de verhoger toonde die zij had gebruikt.
Ook het verband tussen het gestelde ongeval en het gestelde letsel was onvoldoende onderbouwd. Het enige bewijsstuk was haar eigen verklaring. Uit een verslag van een bezoek aan de huisartsenpost, dat het uitzendbureau had overgelegd, bleek alleen dat ze last had van wondroos aan haar been, een huidinfectie, niet van botbreuken. Op de zitting bood ze aan om alsnog aanvullende medische stukken in te dienen, maar de kantonrechter wees dat aanbod af omdat het te laat kwam.
Omdat de vrouw niet aannemelijk had gemaakt dat het ongeval had plaatsgevonden en al helemaal niet dat haar gestelde letsel daardoor was veroorzaakt, kwam de kantonrechter niet toe aan de vraag of het uitzendbureau of Uvec tekort was geschoten in de zorgplicht. De kantonrechter wees de vorderingen volledig af en veroordeelde de vrouw in de proceskosten: € 720 aan het uitzendbureau en € 720 aan Uvec, plus wettelijke rente.
Rechtbank Midden-Nederland · 12 augustus 2026
Civiel Recht; Arbeidsrecht Hof wijst aansprakelijkheid gemeente voor duikongeval Amsterdam af Een man die in 2020 vanaf een kademuur op het Java-eiland in ondiep water dook en daardoor een dwarslaesie en andere ernstige verwondingen opliep, krijgt van gemeente Amsterdam toch geen schadevergoeding. Het gerechtshof Amsterdam vernietigt een eerdere uitspraak van de rechtbank, die de gemeente nog grotendeels aansprakelijk had gehouden.
Het ongeval gebeurde op 15 juni 2020. De man was aan het trainen voor een triatlon en dook 's avonds vanaf de kademuur bij het gebouw Hoogkade op het Java-eiland het water in. Op die plek is het water echter erg ondiep: onder de waterspiegel loopt een stenen terrasconstructie nog een stukje door, waarna de bodem slechts geleidelijk dieper wordt. De man kwam met zijn hoofd op de bodem terecht en liep daardoor onder meer een lage dwarslaesie, verbrijzelde wervels, meerdere ribbreuken en een klaplong op. Hij zit sindsdien in een rolstoel en heeft een hulphond.
De man hield de gemeente aansprakelijk. Volgens hem gedoogt de gemeente dat er op deze plek volop wordt gezwommen en dat mensen vanaf de hoge kademuur het water in springen en duiken, terwijl de gemeente niet waarschuwt voor de gevaarlijke ondiepte. De rechtbank ging hierin mee: zij oordeelde dat de gemeente aansprakelijk was, met dien verstande dat de man voor 50 procent eigen schuld had, wat door een billijkheidscorrectie uiteindelijk uitkwam op een aansprakelijkheid van 80 procent voor de gemeente en haar verzekeraar. De rechtbank kende de man ook al een voorschot van € 75.000 toe.
De gemeente en haar verzekeraar gingen tegen dit oordeel in hoger beroep, met veertien bezwaren. Het hof stelt eerst vast dat voor het water bij de kademuur, dat onderdeel is van een vaarweg voor beroepsvaart, op grond van het Binnenvaartpolitiereglement een algemeen zwemverbod geldt. Dat dit verbod destijds niet actief werd gehandhaafd en de gemeente wist dat er op mooie dagen toch werd gezwommen, doet daar volgens het hof niets aan af. Vervolgens boog het hof zich over de vraag of de gemeente, ondanks dat gedoogbeleid, toch onzorgvuldig heeft gehandeld door geen waarschuwingsborden of een hek te plaatsen.
Het hof komt tot een ander oordeel dan de rechtbank. Uit onderzoek en beeldmateriaal blijkt dat de ondiepte van het water direct bij de terrasconstructie voor iedereen goed zichtbaar is: de trapconstructie loopt duidelijk zichtbaar door tot onder de waterspiegel en de stenen bodem is nog een stuk verder te zien. Beelden van zwemmers die er wel eens in springen of duiken, laten zien dat dit steeds op flinke afstand van de terrasconstructie gebeurt, en niet vlak ernaast zoals de man deed. Bovendien had zich in de ruim twintig jaar sinds de bouw van het gebouw Hoogkade nooit eerder een vergelijkbaar ongeval voorgedaan.
Volgens het hof was de kans dat iemand vanaf de bijna twee meter hoge kademuur, vlak bij de terrastreden, met het hoofd voorover het ondiepe water in zou duiken zo klein, dat de gemeente daarmee geen rekening hoefde te houden. Zij hoefde dan ook geen voorzorgsmaatregelen te treffen, ook al zou een waarschuwingsbord op zichzelf weinig hebben gekost. Het hof wijst er verder op dat de gemeente bewust selectief omgaat met het plaatsen van waarschuwingsborden, om te voorkomen dat mensen op plekken zonder bord ten onrechte denken dat zwemmen daar wel veilig is.
Het hof vernietigt het vonnis van de rechtbank en wijst alle vorderingen van de man alsnog af. Hij moet bovendien de proceskosten van de gemeente en haar verzekeraar vergoeden, in totaal ruim € 12.000 voor beide instanties.
Gerechtshof Amsterdam · 1 september 2026
Civiel Recht Rechter verklaart vrouw blijvend arbeidsongeschikt na verkeersongeval in 2015 Een vrouw die in 2015 een verkeersongeval had meegemaakt, voerde al sinds 2020 een letselschadeprocedure tegen verzekeraar Allianz, die de aansprakelijkheid voor het ongeval had erkend. In een eerder tussenvonnis had de rechtbank Limburg al vastgesteld dat er een causaal verband bestond tussen haar gezondheidsklachten en het ongeval. Om vast te stellen of die klachten ook daadwerkelijk tot beperkingen in het werk leidden, benoemde de rechtbank achtereenvolgens een verzekeringsgeneeskundige en een arbeidsdeskundige. Dit vonnis is het eindvonnis waarin de rechtbank de laatste twee vorderingen van de vrouw beoordeelde.
De eerste vordering, een verklaring voor recht dat er een juridisch causaal verband bestaat tussen het ongeval en haar gezondheidsklachten, was door de rechtbank al in een eerder tussenvonnis inhoudelijk beoordeeld en toewijsbaar geacht. De rechtbank wees deze vordering dan ook toe, met uitzondering van de klachten die het gevolg waren van een lumbale hernia die in 2019 was ontstaan en dus los stond van het ongeval.
De kern van dit vonnis lag bij de tweede vordering: de verklaring voor recht dat de vrouw blijvend volledig arbeidsongeschikt is als gevolg van het ongeval. De door de rechtbank benoemde arbeidsdeskundige concludeerde dat de vrouw, in de situatie zonder ongeval, hoogstwaarschijnlijk een vergelijkbare functie had kunnen vinden na het aflopen van haar tijdelijke dienstverband, al zou zij daarbij mogelijk ook zonder ongeval periodes arbeidsongeschikt zijn geweest gezien haar arbeidsverleden en de hoge werkdruk in het onderwijs. In de situatie met het ongeval was de vrouw echter volledig ongeschikt voor haar oude functie, en waren er weliswaar in theorie andere passende functies, maar bleken die na een praktische beoordeling, gelet op de eisen die de verzekeringsarts aan haar werkomgeving had gesteld, niet haalbaar. Ook de kans dat zij zulk werk daadwerkelijk zou krijgen, achtte de arbeidsdeskundige gezien haar leeftijd, de duur van haar afwezigheid van de arbeidsmarkt en andere persoonlijke omstandigheden zeer klein.
Allianz voerde aan dat de vrouw wel degelijk passend werk kon verrichten en dat het niet benutten van haar arbeidsmogelijkheden aan haarzelf te wijten was. De rechtbank verwierp dat verweer: uit het rapport volgde juist dat de in theorie passende functies na praktische toetsing afvielen door de medische beperkingen die de verzekeringsarts had vastgesteld, en niet door een gebrek aan inzet van de vrouw. Ook het verweer dat de vrouw sowieso, los van het ongeval, blijvend arbeidsongeschikt zou zijn geraakt, verwierp de rechtbank als onvoldoende onderbouwd: de arbeidsdeskundige had weliswaar gewezen op eerdere periodes van arbeidsongeschiktheid, maar ook vastgesteld dat de vrouw zich daarna telkens had weten te herpakken.
Op grond hiervan concludeerde de rechtbank dat de vrouw niet in staat is tot het verrichten van arbeid en dus volledig arbeidsongeschikt is als gevolg van het ongeval, met uitzondering van de periode waarin de hernia uit 2019 haar ook zonder ongeval zou hebben beperkt. Beide gevorderde verklaringen voor recht werden toegewezen. Omdat in deze procedure geen concreet schadebedrag was gevorderd, moet de precieze schadevergoeding nog in een vervolgtraject worden vastgesteld, waarbij ook de kans op arbeidsongeschiktheid zonder ongeval wordt verrekend. Allianz werd, als de in het ongelijk gestelde partij, veroordeeld tot betaling van de proceskosten van € 3.205,89.
Rechtbank Limburg · 29 juli 2026
Civiel Recht; Verbintenissenrecht Rechtbank oordeelt dat WorkFriends en Compaxo aansprakelijk zijn voor voetletsel De kantonrechter in Arnhem heeft geoordeeld dat uitzendbureau WorkFriends en vleesverwerker Compaxo Vlees Zevenaar allebei aansprakelijk zijn voor een ernstig arbeidsongeval waarbij een uitzendkracht een deel van zijn voet kwijtraakte. Beide bedrijven moeten de schade vergoeden en alvast een voorschot van € 25.000,00 op het smartengeld betalen.
De man werkte sinds oktober 2024 via WorkFriends als inpakker bij Compaxo, een vleesverwerkend bedrijf in Zevenaar. In juni 2025 reed een collega met een elektrische stapelaar achteruit een hoek om, op het moment dat de man daar net lopend vandaan kwam. De bestuurder toeterde en een andere collega riep waarschuwend naar hem, maar de man droeg oordopjes tegen het lawaai op de werkvloer en hoorde niets, of te laat. De stapelaar reed over zijn rechtervoet. Het voorste deel van zijn voet moest daarna worden geamputeerd.
De man stelde zowel WorkFriends, als zijn formele werkgever, als Compaxo, als de materiële werkgever bij wie hij feitelijk werkte, aansprakelijk. Hij deed dat via een zogeheten deelgeschilprocedure: een snelle route naar de rechter, bedoeld om een specifiek geschilpunt op te lossen zodat partijen daarna zelf tot een schikking kunnen komen, zonder dat eerst een volledige rechtszaak nodig is. Beide bedrijven verschenen niet op de zitting en voerden ook geen inhoudelijk verweer. Wel bleek er buiten de procedure om al contact te zijn geweest tussen de advocaten, en de advocaat van de man verwachtte dat een uitspraak over de aansprakelijkheid de vastgelopen onderhandelingen weer op gang zou kunnen brengen. Om die reden behandelde de kantonrechter de zaak toch inhoudelijk.
De kern van het geschil was of Compaxo en WorkFriends hun wettelijke zorgplicht als werkgever hadden geschonden. Die zorgplicht houdt in dat een werkgever de werkplek en het gereedschap zo veilig mogelijk moet inrichten en de nodige maatregelen moet nemen om te voorkomen dat een werknemer tijdens zijn werk schade oploopt. Uit het eigen ongevalsonderzoek van Compaxo bleek dat de stapelaar die het ongeval veroorzaakte, eigenlijk niet het gebruikelijke type voertuig was binnen het bedrijf. Compaxo koos normaal gesproken bewust niet voor dit soort elektrische stapelaars met een opklapbaar platform, maar had deze machine met spoed aangeschaft nadat een andere stapelaar was uitgevallen en de vaste leverancier op dat moment geen alternatief kon leveren.
Volgens de kantonrechter maakt het enkele feit dat een afwijkend arbeidsmiddel werd ingezet, dat gebruik nog niet automatisch onrechtmatig. Maar juist omdat het om een uitzondering ging, had Compaxo moeten nagaan of dit type stapelaar wel veilig binnen de bestaande werkomgeving kon worden gebruikt, en zo nodig de werkplek of de werkwijze daarop moeten aanpassen. Dat is niet gebeurd. Er stonden op het moment van het ongeval geen spiegels op de plek waar het zicht beperkt was, terwijl die maatregel er na het ongeval wel snel kwam, samen met extra afscherming en het anders neerzetten van kratten die het zicht belemmerden. Omdat WorkFriends en Compaxo de gestelde schending van de zorgplicht op geen enkel moment hadden weersproken, ging de kantonrechter daar sowieso al van uit, en oordeelde bovendien zelfstandig dat Compaxo tekort was geschoten in haar veiligheidsmaatregelen.
De kantonrechter verklaarde daarom voor recht dat WorkFriends en Compaxo hoofdelijk aansprakelijk zijn voor het ongeval en de daaruit voortvloeiende schade, wat betekent dat de man zijn volledige vordering op elk van beide bedrijven kan verhalen. Gelet op de ernst van het letsel, dat volgens de geldende schaal voor letselschade als zeer ernstig voetletsel wordt aangemerkt, wees de kantonrechter ook het gevraagde voorschot van € 25.000,00 op het smartengeld toe. Daarnaast moeten WorkFriends en Compaxo samen de kosten van de procedure van € 3.180,00 exclusief btw en het griffierecht van € 93,00 aan de man vergoeden.
Rechtbank Gelderland · 24 augustus 2026
Civiel Recht; Arbeidsrecht Rechtbank veroordeelt man tot 24 maanden cel voor poging doodslag Tegelen Op 12 juli 2025 kwam het in Tegelen, gemeente Venlo, tot een gewelddadige confrontatie tussen twee mannen en een automobilist. De rechtbank Limburg, zittingsplaats Roermond, oordeelde over de rol daarin van een van de twee verdachten, die terechtstond wegens poging tot doodslag samen met een ander, oftewel medeplegen.
Volgens het dossier reed de auto van de medeverdachte frontaal tegen de auto van het slachtoffer aan op een smalle weg buiten de bebouwde kom. Nadat het slachtoffer zijn portieren op slot had gedaan, klom de medeverdachte op de motorkap en trapte een barst in de voorruit. Vervolgens haalden de twee mannen een paraplu en een ander lang, hard voorwerp uit de auto. Ze sloegen de ruiten aan beide kanten van de auto van het slachtoffer in, en terwijl deze probeerde te ontsnappen via de bestuurdersdeur, werd hij door de verdachte terug de auto in geduwd. Het slachtoffer kreeg meerdere harde klappen tegen zijn hoofd, vooral aan de rechterkant, en liep daarbij onder meer een gebroken voorhoofdsbot en drie breuken in zijn jukbeen op.
De verdachten verklaarden dat het slachtoffer een mes had en dat zij daarop reageerden, wat volgens de verdediging een noodweersituatie zou opleveren: een situatie waarin geweld mag worden gebruikt ter verdediging tegen een directe aanval. De rechtbank gelooft dit niet. Het gestelde mes is nooit gevonden, ook niet na onderzoek met een speurhond, terwijl het slachtoffer geen enkele gelegenheid heeft gehad om zoiets te laten verdwijnen. Bovendien bleek uit telefoongegevens dat de medeverdachte rond het incident contact had met een kennis die kort daarna op de plaats van het delict aanwezig was, wat er juist op wijst dat het gebruikte slagvoorwerp door anderen kon zijn weggemaakt. Het beroep op noodweer werd daarom verworpen.
De rechtbank achtte bewezen dat de verdachte samen met zijn medeverdachte het slachtoffer met een paraplu en een ander hard voorwerp tegen het hoofd heeft geslagen. Daarbij was volgens de rechtbank sprake van voorwaardelijk opzet op de dood van het slachtoffer: geen van beide verdachten was er specifiek op uit om het slachtoffer te doden, maar door met kracht met een hard voorwerp op iemands hoofd te slaan, aanvaardden zij wel bewust de aanmerkelijke kans dat dit dodelijk zou aflopen. Dat de verdachte niet zelf achter het stuur zat en niet de zwaarste klappen uitdeelde, deed niets af aan zijn strafbaarheid: hij zorgde er immers voor dat het slachtoffer niet via de bestuurderskant kon ontsnappen, wat volgens de rechtbank de vereiste nauwe en bewuste samenwerking oplevert. De aanklacht dat ook de aanrijding met de auto zelf al een poging tot doodslag opleverde, werd niet bewezen geacht, waarvan de verdachte gedeeltelijk werd vrijgesproken.
Bij het bepalen van de straf hield de rechtbank rekening met de ernst van het geweld, dat op klaarlichte dag op de openbare weg plaatsvond en bij het slachtoffer blijvende PTSS-klachten veroorzaakte. Tegelijk woog de rechtbank mee dat de verdachte een kleiner aandeel had dan zijn medeverdachte en dat hij kampt met een persoonlijkheidsstoornis waarvoor hij in therapie is. De rechtbank legde daarom een lagere straf op dan de 36 maanden die de officier van justitie had geëist.
Het slachtoffer had als benadeelde partij een schadevergoeding gevorderd van in totaal € 42.588,34, waarvan € 41.500 voor immateriële schade zoals psychisch leed. De rechtbank vond dit bedrag te hoog gelet op vergelijkbare zaken en kende in plaats daarvan € 10.000 immateriële schade toe, naast de volledige materiële schade van € 1.088,34. Het overige deel van de vordering werd niet-ontvankelijk verklaard, wat betekent dat het slachtoffer daarvoor naar de civiele rechter moet stappen.
De rechtbank veroordeelt de verdachte tot een gevangenisstraf van 24 maanden, met aftrek van het voorarrest, voor het medeplegen van poging tot doodslag. Daarnaast moet hij, hoofdelijk met zijn medeverdachte, € 11.088,34 schadevergoeding aan het slachtoffer betalen, te vermeerderen met de wettelijke rente vanaf 12 juli 2025.
Rechtbank Limburg · 4 september 2026
Strafrecht