Hoge Raad wijst cassatieberoep af: griffierecht niet betaald, vragen aan EU-Hof geweigerd Een bv uit de belastingzaak die bij het Gerechtshof Amsterdam in het ongelijk was gesteld, ging in cassatie bij de Hoge Raad. Het beroep strandde echter op een formaliteit: het griffierecht, de vergoeding die je moet betalen om een zaak in behandeling te laten nemen, werd niet voldaan. Over de inhoud van het belastinggeschil heeft de Hoge Raad zich daardoor niet uitgelaten.
De Hoge Raad beslist in cassatie tegen de uitspraak van het Gerechtshof Amsterdam van 21 april 2026. De griffier schreef de bv op 17 juli 2026 aan met de melding dat griffierecht verschuldigd was, en gaf haar vier weken om te betalen. Die aangetekende brief is volgens de gegevens van PostNL afgehaald op een afhaallocatie. Het geld kwam niet binnen.
Op 20 augustus 2026 kreeg de bv via het digitale dossier alsnog de kans uit te leggen waarom ze niet had betaald. Daarvan maakte ze gebruik met een brief van 16 september 2026. Daarin voerde ze geen verklaring voor het uitblijven van de betaling aan, maar een principieel verweer. Volgens de bv is het onverenigbaar met het recht op een doeltreffende voorziening in rechte (artikel 47 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, gelezen met artikel 52) dat een cassatieberoep niet-ontvankelijk wordt verklaard als het griffierecht niet vooraf is betaald. Ze stelde dat het Hof van Justitie van de Europese Unie zou oordelen dat griffierecht pas achteraf mag worden geheven, en alleen als het beroep ongegrond blijkt. Die werkwijze zou veel evenrediger zijn dan de heffing vooraf die artikel 8:41 van de Algemene wet bestuursrecht voorschrijft. Daarom, zo betoogde de bv, moest de Hoge Raad prejudiciële vragen aan het Hof van Justitie stellen.
De Hoge Raad volgde dat betoog niet. Wat de bv aanvoerde, geeft volgens hem geen reden om aan te nemen dat zij niet in verzuim was. Voor het stellen van prejudiciële vragen zag hij geen aanleiding. Hij verwees daarvoor naar zijn eerdere arrest van 12 juni 2026, waarin hij dezelfde vraag uitvoerig had beoordeeld. Omdat het griffierecht niet was betaald, moet het beroep op grond van artikel 8:41, lid 6, van de Awb niet-ontvankelijk worden verklaard.
De Hoge Raad verklaart het cassatieberoep van de bv niet-ontvankelijk. Een proceskostenveroordeling volgt niet, omdat de Hoge Raad daar geen aanleiding toe ziet.
Hoge Raad · 13 november 2026
Bestuursrecht; Belastingrecht Hoge Raad verklaart cassatieberoep belastingzaak niet-ontvankelijk door onbetaald griffierecht Een bedrijf dat in cassatie wilde gaan tegen een uitspraak van de belastingrechter, heeft het griffierecht niet betaald. Daardoor kwam de Hoge Raad niet toe aan de inhoud van de zaak. Het bedrijf, in de uitspraak 'belanghebbende' genoemd en vertegenwoordigd door A.F.M.J. Verhoeven, had beroep in cassatie ingesteld tegen een uitspraak van het gerechtshof Amsterdam van 7 april 2026 (nrs. 25/1306 tot en met 25/1313).
De griffier van de Hoge Raad wees het bedrijf op 1 juli 2026 per aangetekende brief op het griffierecht en gaf het vier weken om te betalen. Volgens de gegevens van Track&Trace van PostNL is die brief afgeleverd op het adres dat het bedrijf zelf had opgegeven. Het griffierecht bleef onbetaald. Op 30 juli 2026 kreeg het bedrijf via het digitale dossier alsnog de kans uit te leggen waarom het niet had betaald.
Van die kans maakte het bedrijf gebruik met een brief van 28 augustus 2026. Daarin stelde het dat het niet past bij het recht op een doeltreffende rechterlijke bescherming (artikel 47 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, gelezen met artikel 52) om een cassatieberoep alleen in behandeling te nemen als vooraf griffierecht is betaald. Volgens het bedrijf zou het Hof van Justitie van de Europese Unie, als het daarover wordt gevraagd, oordelen dat griffierecht pas achteraf mag worden geheven, en alleen bij een ongegrond beroep. Die werkwijze zou veel evenrediger zijn dan de heffing vooraf die artikel 8:41 van de Algemene wet bestuursrecht voorschrijft. De Hoge Raad zou daarom prejudiciële vragen aan het Hof van Justitie moeten stellen.
De Hoge Raad ging daar niet in mee. Wat het bedrijf aanvoerde, was geen reden om aan te nemen dat het niet in verzuim was geweest. Voor het stellen van prejudiciële vragen zag de Hoge Raad geen aanleiding. Daarvoor verwijst hij naar de overwegingen 3.1.3 tot en met 3.4 van zijn arrest van 12 juni 2026. Op grond van artikel 8:41, lid 6, van de Algemene wet bestuursrecht moet het beroep dan niet-ontvankelijk worden verklaard.
De Hoge Raad verklaart het beroep in cassatie niet-ontvankelijk. Een veroordeling in de proceskosten volgt niet.
Hoge Raad · 13 november 2026
Bestuursrecht; Belastingrecht Hoge Raad: cassatie van bv zonder griffierecht niet-ontvankelijk, geen prejudiciële vragen Een bv die in cassatie ging tegen een uitspraak van het Gerechtshof Amsterdam, betaalde het griffierecht voor dat beroep niet. De Hoge Raad verklaart het beroep daarom niet-ontvankelijk, zonder het inhoudelijk te bespreken. Ook het beroep op Europese grondrechten helpt de bv niet.
De zaak is een belastingzaak. De bv ging in cassatie tegen de uitspraak van het Gerechtshof Amsterdam van 31 maart 2026. In cassatie moet griffierecht worden betaald, een vast bedrag voor het in behandeling nemen van een beroep. De griffier van de Hoge Raad wees de bv op 26 juni 2026 bij aangetekende brief op die verplichting en gaf vier weken om te betalen. Volgens de gegevens van PostNL is die brief afgeleverd op het adres dat de bv zelf had opgegeven. Er kwam geen betaling.
Op 28 juli 2026 plaatste de griffier een bericht in het digitale dossier van de bv, met de vraag waarom het griffierecht niet was betaald. De bv reageerde op 25 augustus 2026 via het webportaal van de Hoge Raad. Zij betwistte niet dat zij niet had betaald, maar stelde dat het vooraf moeten betalen van griffierecht, op straffe van niet-ontvankelijkheid, niet past bij het recht op een doeltreffende voorziening in rechte. Dat recht staat in artikel 47 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, in samenhang met artikel 52 van dat Handvest. Volgens de bv is het veel evenrediger om griffierecht pas achteraf te heffen, en alleen als het beroep ongegrond blijkt. Zij meende dat het Hof van Justitie van de Europese Unie dat zou bevestigen en dat de Hoge Raad daarom prejudiciële vragen moest stellen: vragen over de uitleg van Europees recht die een nationale rechter aan dat Hof voorlegt.
De Hoge Raad volgt dat niet. Wat de bv aanvoert, geeft geen reden om aan te nemen dat zij niet in verzuim was. Voor het niet stellen van prejudiciële vragen verwijst de Hoge Raad naar zijn eigen arrest van 12 juni 2026, waarin dezelfde kwestie al is beoordeeld. Op de gronden uit dat arrest ziet de Hoge Raad geen aanleiding het Hof van Justitie te raadplegen. Omdat het griffierecht niet is betaald, moet het beroep op grond van artikel 8:41, lid 6, van de Algemene wet bestuursrecht niet-ontvankelijk worden verklaard.
De Hoge Raad verklaart het beroep in cassatie niet-ontvankelijk. Hij ziet geen aanleiding voor een veroordeling in de proceskosten, dus niemand hoeft die kosten te vergoeden.
Hoge Raad · 13 november 2026
Bestuursrecht; Belastingrecht Rechtbank wijst klacht af over Maastricht UMC+: AP hoeft niet te handhaven bij vermeende privacyschending Een vrouw uit Limburg is ontevreden over de behandeling die zij krijgt in het Maastricht UMC+ (MUMC). Volgens haar staan er fouten in haar medisch dossier, en die zouden een goede behandeling en een verwijzing in de weg staan. Op 26 februari 2026 diende zij daarom een klacht in bij de Autoriteit Persoonsgegevens (AP). Haar verwijt: het MUMC verwerkt haar persoonsgegevens onrechtmatig en schendt de privacywet AVG. De AP moest dus beslissen of zij tegen het ziekenhuis zou optreden.
De klacht bleef niet bij het begin. De vrouw deed in de maanden daarna 25 aanvullingen. Daarin schreef zij onder meer dat uit de opgevraagde logboeken van het dossier zou blijken dat derden, waaronder het UMCG in Groningen, ongeoorloofd toegang hadden. Het MUMC had al op 25 maart 2026 laten weten dat er geen UMCG-medewerkers in haar dossier waren geweest. Het ziekenhuis had wel het elektronisch patiëntendossier van het UMCG overgenomen, inclusief modellen van rapporten. In latere aanvullingen noemde de vrouw ook een onveilige configuratie van het dossiersysteem, profilering zonder toestemming voor onderzoek en een klacht tegen TNO. Samen vulden klacht en aanvullingen twee ordners.
De AP stuurde op 27 mei 2026 een voortgangsbericht met de mededeling dat afhandeling langer dan drie maanden zou duren. Op 2 juni 2026 stelde de vrouw de AP in gebreke, een formele aanmaning om binnen twee weken te beslissen. Op 26 juni 2026 stelde zij beroep in bij de rechtbank Limburg omdat de AP niet op tijd beslist zou hebben. Die zaak werd doorgestuurd naar de rechtbank Oost-Brabant. De AP nam op 2 oktober 2026 alsnog een besluit: geen handhaving. Daardoor kreeg de vrouw van rechtswege ook beroep tegen dat besluit.
Ook de procesgang zelf speelt een rol in de uitspraak. De vrouw wraakte de rechter op 10 september 2026, wat de wrakingskamer op 14 oktober 2026 afwees. Op de zitting van 15 oktober 2026 legde zij een usb-stick en stukken over, die de rechtbank buiten beschouwing liet wegens strijd met de goede procesorde. De rechtbank constateert dat het procesgedrag van de vrouw is ontspoord en dat zij procedures door elkaar laat lopen, onder meer door veel andere instanties in de cc van haar e-mails mee te nemen. Vragen van de rechter over wat zij wil bereiken en of zij AI heeft gebruikt voor haar processtukken, beantwoordde zij niet. Daarom gaat de rechtbank alleen in op wat bestuursrechtelijk relevant is.
Over het beroep tegen het niet tijdig beslissen is de rechtbank kort. De AP moet een klager binnen drie maanden informeren over de voortgang en daarna binnen een redelijke termijn beslissen. Dat voortgangsbericht kwam er op tijd. Op 2 juni 2026 was de redelijke termijn nog niet verstreken, mede door het grote aantal aanvullingen. De ingebrekestelling was dus te vroeg, en dan is het beroep tegen het uitblijven van een besluit niet-ontvankelijk.
Het besluit van 2 oktober 2026 houdt wel stand. De AP kon op basis van bureauonderzoek niet vaststellen dat er een overtreding was, en nader onderzoek, zoals informatie opvragen en medewerkers interviewen, zou veel capaciteit kosten. De AP zag daarvoor geen aanleiding, omdat de bredere maatschappelijke impact beperkt is en het onderwerp niet past binnen de aandachtspunten voor 2026: massasurveillance, betrouwbare digitale diensten en AI. De vrouw betoogde dat een handhavingsverzoek nooit mag worden afgewezen wegens capaciteitsgebrek. De rechtbank wijst dat af: de AP heeft nog niet vastgesteld dat er een concrete inbreuk is en heeft binnen zijn beleidsruimte gehandeld. E-mails van subsidieverstrekker ZonMw bewijzen volgens de rechtbank geen onrechtmatige gegevensverwerking, en die zien bovendien niet op het MUMC. Ook het argument dat het hele datasysteem niet deugt, brengt de rechtbank niet tot een ander oordeel.
De rechtbank verklaart het beroep tegen het niet tijdig beslissen niet-ontvankelijk en het beroep tegen het besluit van 2 oktober 2026 ongegrond. De AP hoeft dus niet tegen het MUMC op te treden. Er is geen proceskostenvergoeding en het griffierecht wordt niet vergoed.
Rechtbank Oost-Brabant · 12 november 2026
Bestuursrecht; Bestuursprocesrecht Hoge Raad wijst beroep van B.V. af: griffierecht niet betaald, geen prejudiciële vragen Een B.V. wilde bij de Hoge Raad in cassatie gaan tegen een uitspraak van het gerechtshof in een belastingzaak, maar betaalde het griffierecht niet. Daardoor is het beroep niet eens inhoudelijk behandeld. De Hoge Raad verklaarde het beroep niet-ontvankelijk, zonder te beoordelen of het hof gelijk had.
Het beroep richtte zich tegen de uitspraak van het Gerechtshof Amsterdam van 21 april 2026, waarin vier zaken (nrs. 25/1098 tot en met 25/1101) zijn behandeld. Wie in cassatie gaat, moet griffierecht betalen, een vast bedrag voor het in behandeling nemen van de zaak. De griffier van de Hoge Raad schreef het bedrijf daarom op 17 juli 2026 aan met een aangetekende brief en gaf vier weken om te betalen. Volgens de gegevens van PostNL is die brief afgehaald op de afhaallocatie. Het griffierecht werd niet voldaan.
Op 20 augustus 2026 plaatste de griffier daarnaast een bericht in het digitale dossier van het bedrijf. Het bedrijf kreeg zo de kans uit te leggen waarom het niet had betaald. Dat deed het in een brief van 16 september 2026, ingediend via het webportaal van de Hoge Raad.
In die brief voerde het bedrijf een principieel bezwaar aan. Het vond dat het niet past bij het recht op een eerlijk proces uit artikel 47 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie om het griffierecht vooraf te eisen, op straffe van niet-ontvankelijkheid. Volgens het bedrijf zou het Hof van Justitie van de Europese Unie oordelen dat het griffierecht pas achteraf mag worden geheven, en alleen als het beroep ongegrond blijkt. Dat zou evenrediger zijn dan de regeling in artikel 8:41 van de Algemene wet bestuursrecht. De Hoge Raad zou daarom prejudiciële vragen aan het Hof van Justitie moeten stellen.
De Hoge Raad ging daar niet in mee. Wat het bedrijf aanvoerde, vormde geen reden om aan te nemen dat het niet in verzuim was geweest. Voor het stellen van prejudiciële vragen verwees de Hoge Raad naar zijn eerdere arrest van 12 juni 2026, waarin dezelfde kwestie al is beoordeeld. Op die gronden zag hij ook nu geen aanleiding om vragen aan het Hof van Justitie voor te leggen. Omdat het griffierecht niet was betaald, moest het beroep op grond van artikel 8:41, lid 6, Awb niet-ontvankelijk worden verklaard.
De Hoge Raad verklaarde het beroep in cassatie niet-ontvankelijk en zag geen aanleiding voor een veroordeling in de proceskosten.
Hoge Raad · 13 november 2026
Bestuursrecht; Belastingrecht