Rechtbank schrapt € 1 verhoging van rondvaartheffing Amsterdam: tarief blijft € 1,50 per passagier Wie in Amsterdam een rondvaart aanbiedt, betaalt de gemeente een heffing per passagier, de vermakelijkhedenretributie te water. Sinds 2020 was dat € 1,50. Met ingang van 1 januari 2024 verhoogde de gemeenteraad het tarief met € 1 naar € 2,50. Rederij Stromma Nederland vond die verhoging onrechtmatig en stapte naar de rechter. Die gaf haar gelijk.
De zaak gaat over twee voldoeningen op aangifte, dat zijn bedragen die de rederij zelf aangeeft en betaalt: over het derde kwartaal van 2024 en het eerste kwartaal van 2025. Stromma maakte bezwaar, maar de heffingsambtenaar van de gemeente Amsterdam verklaarde die bezwaren op 4 december 2025 ongegrond. Daartegen kwam Stromma in beroep. De rechtbank behandelde de zaken op 6 juli 2026, samen met zaken van drie andere rederijen.
De verhoging van € 1 bestond uit twee delen. Het college van burgemeester en wethouders had voorgesteld het tarief met € 0,50 te verhogen, zodat de gemeente tekorten kon dekken op het beheer van de nautische keten en de havengelden voor de pleziervaart. Bij de begrotingsbehandeling voegde de gemeenteraad via amendementen nog eens € 0,50 toe. Dat geld was bedoeld voor gratis openbaar vervoer voor kinderen, een lerarenbeurs, vergroening van de openbare ruimte en initiatieven tegen kansenongelijkheid.
Volgens de rechtbank is een retributie een vergoeding voor een voorziening waarvan de betalende partij zelf profijt heeft. De gemeente mag de kosten van zo'n voorziening niet in euro's uitrekenen, maar er moet wel een concrete tegenprestatie zijn: de vermakelijkheid moet profiteren van een voorziening die de gemeente geld kost. Bij de amendementen ontbreekt dat. Kinderopenbaarvervoer, lerarenbeurzen en groene straten staan los van de rondvaart. Daarmee gebruikte de gemeenteraad de heffing voor een ander doel dan waarvoor de wet haar toestaat, wat in het bestuursrecht 'détournement de pouvoir' heet. Dat deel van de verhoging is onverbindend verklaard.
De heffingsambtenaar voerde aan dat rederijen profiteren van de groeiende stroom toeristen en van voorzieningen die uit de algemene middelen worden betaald. De rechtbank vond dat te algemeen om een individuele tegenprestatie aan te nemen. Ook het argument dat de gemeentelijke kosten een veelvoud van de opbrengst zijn, paste volgens haar niet in het systeem van retributie.
Bij het andere deel, de € 0,50 voor het Programma Varen, lag het anders, maar het ging evengoed mis. De rechtbank vond de enkele verwijzing naar dat programma te mager. Onder 'varen' valt veel dat niets met de beroepsvaart te maken heeft. Het aanbod van de heffingsambtenaar om het programma alsnog in het geding te brengen wees ze af, omdat hij dat pas op de zitting deed terwijl hij de stukken veel eerder had kunnen indienen. Bovendien bleek niet dat de gemeenteraad de belangen van de rederijen had meegewogen. Stromma legde uit dat ze de hogere heffing niet in zes tot acht weken kon doorberekenen, omdat ze vastzit aan prijsafspraken die soms een jaar eerder zijn gemaakt, bijvoorbeeld met reisorganisaties. De rechtbank vond dat aannemelijk. Ze liet het tarief ten aanzien van Stromma buiten toepassing voor zover het was verhoogd tot € 2,00.
Het verzoek om schadevergoeding wegens te lange duur wees de rechtbank af. De redelijke termijn voor een bezwaar- en beroepsprocedure is twee jaar, en die is niet verstreken sinds de bezwaarschriften van 19 november 2024 en 12 mei 2025.
De rechtbank verklaarde de beroepen gegrond en vernietigde de uitspraken op bezwaar. Het tarief van € 1,50 blijft van toepassing en de voldoeningen op aangifte worden daarop verminderd. De heffingsambtenaar moet het griffierecht van € 794 vergoeden en betaalt € 1.920 aan proceskosten.
Rechtbank Amsterdam · 6 november 2026
Bestuursrecht Raad van State: Haarlemse clubs houden alcoholvergunning niet na alcohol en seks met minderjarigen Minderjarige meisjes werden in en rond de Haarlemse uitgaansgelegenheid Club June in zeer beschonken toestand aangetroffen, soms buiten bewustzijn. Een aantal van hen werd door een ambulance onderzocht of naar het ziekenhuis gebracht. De eigenaar van de club, die ook de nabijgelegen horecazaken CHMP en Shibuya exploiteerde, schreef via WhatsApp aan minderjarige meisjes dat ze naar binnen mochten en hoe ze dat het beste konden doen. Dat staat in bestuurlijke rapportages van de politie die de burgemeester van Haarlem gebruikte om de alcoholvergunningen van de drie horecabedrijven in te trekken.
De Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State oordeelde in hoger beroep tegen de uitspraak van de rechtbank Noord-Holland van 12 september 2025. De burgemeester had in 2023 een vergunning van The Lightning (Club June) en twee vergunningen van CHMP ingetrokken. Hij deed dat omdat de leidinggevende van slecht levensgedrag zou zijn en omdat het van kracht blijven van de vergunningen gevaar zou opleveren voor de openbare orde, veiligheid en zedelijkheid. De rechtbank vond de intrekking terecht. De twee bedrijven gingen daartegen in hoger beroep.
Ze voerden drie bezwaren aan. Ten eerste zou de burgemeester de onschuldpresumptie hebben geschonden. De eigenaar en de bedrijven zijn niet strafrechtelijk veroordeeld, en het Openbaar Ministerie seponeerde de aangiften van verkrachting door twee minderjarige meisjes. De Afdeling vond dat de burgemeester geen oordeel over schuld had gegeven. Hij had de aangiften alleen genoemd als extra onderbouwing van de veel bredere bevindingen in de rapportages. Daarnaast speelden aangiften van bezoekers tegen beveiligers van Club June wegens mishandeling een rol.
Ten tweede stelden de bedrijven dat de burgemeester niet zonder meer van de rapportages mocht uitgaan, omdat de verklaringen niet op eigen waarneming van de opstellers berustten. Zo had volgens hen nooit een toezichthouder of agent gezien dat aan minderjarigen alcohol werd verstrekt. De Afdeling herhaalde dat een bestuursorgaan in beginsel mag afgaan op een op ambtseed of ambtsbelofte opgemaakte rapportage voor zover die eigen waarnemingen weergeeft. De rapporteurs zagen zelf minderjarigen in beschonken toestand rond de club en meerdere geweldsincidenten tussen beveiligers en bezoekers, waaronder een incident waarbij de hoofdbeveiliger een bezoeker bij de keel greep. De verklaringen van minderjarigen over VIP-bandjes, alcohol en intieme of seksuele handelingen met de eigenaar sluiten daar volgens de Afdeling bij aan. De bedrijven legden zelf geen concrete verklaringen of stukken over die dit betwistten.
Ten derde bestreden de bedrijven dat de eigenaar van slecht levensgedrag is. De Afdeling oordeelde dat de incidenten samen een patroon laten zien dat afbreuk doet aan zijn betrouwbaarheid als leidinggevende. De incidenten zijn voortdurend, niet gering en raken aan de veiligheid van minderjarigen. Minderjarigen toelaten in strijd met het eigen deurbeleid, hen alcohol verstrekken, hen aanmoedigen te drinken en seksuele handelingen met hen verrichten nadat zij onder invloed waren, is volgens de Afdeling buitengewoon verwijtbaar. Het past evident niet bij het gedrag dat van een leidinggevende mag worden verwacht.
De Afdeling verklaarde het hoger beroep ongegrond en bevestigde de uitspraak van de rechtbank. De intrekking van de drie alcoholvergunningen blijft daarmee in stand. De burgemeester hoeft geen proceskosten te vergoeden.
Raad van State · 4 november 2026
Bestuursrecht Raad van State: politie zocht voldoende naar beelden van demonstrant bij A10-actie Een man bezocht op 30 maart 2024 een demonstratie van Extinction Rebellion naast de A10 in Amsterdam. De politie fotografeerde en filmde hem daar. Dezelfde dag vroeg hij de korpschef om inzage in die beelden, op grond van de Wet politiegegevens. Op 13 april 2024 vulde hij zijn verzoek aan met veertien vragen over het gebruik van de foto's en videobeelden.
De korpschef wees het verzoek in een besluit van 19 juli 2024 toe en nodigde de man uit om de beelden te bekijken. In een nieuw besluit van 30 oktober 2024 trok hij dat deels terug: het verzoek werd nu gedeeltelijk toegewezen. Op die dag zag de man de foto's en videobeelden. De rechtbank Amsterdam verklaarde zijn beroep ongegrond. Daarop stelde hij hoger beroep in bij de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State, tegen de uitspraak van de rechtbank Amsterdam van 17 september 2025.
De man vond dat de politie meer beeldmateriaal van hem moest hebben. Hij wees op vier foto's die hij zelf had gemaakt. Daarop staan agenten met een camera in de hand, met de lens gericht op de plek waar hij stond. Volgens hem bewezen die foto's dat meer politiemensen hem hadden gefilmd dan de beelden laten zien. Ook na een tweede inzage op 13 januari 2026 in de compilatievideo van de politie stelde hij dat niet alle beelden van hem daarin zaten.
De Afdeling oordeelde anders. Als een bestuursorgaan zegt dat een document niet bij hem berust en dat niet ongeloofwaardig lijkt, moet degene die om informatie vraagt aannemelijk maken dat het document er toch is. Dat lukte hier niet. Op de foto's is niet zeker dat de agenten op dat moment filmden of fotografeerden. De man kon ook niet per foto zeggen hoe laat die was gemaakt, zodat de politie gerichter had kunnen zoeken. Na het overleggen van de foto's deed de korpschef nog een aanvullende zoekslag, zonder nieuwe beelden te vinden. Volgens de Afdeling kunnen de foto's niet in verband worden gebracht met zijn stelling dat de zoekslag onzorgvuldig was.
De korpschef had alle beelden van de demonstratie bekeken, waar enkele honderden mensen aanwezig waren. Daaruit maakte hij een compilatie van ongeveer zes minuten met beelden waarop de man te zien is. Dat er veel agenten met camera's stonden en veel is gefilmd, doet daar volgens de Afdeling niet aan af. Zes minuten beeld van één persoon tussen honderden anderen wekt geen twijfel dat er meer beelden zijn. De Afdeling betwijfelde niet dat de man de foto's zelf had gemaakt. Maar dat een agent met een camera in beeld staat, betekent nog niet dat die agent ook beelden van hem heeft opgenomen. De man wist zelf niet of er meer beelden bestonden. Vertrouwen in zijn foto's sloot vertrouwen in de uitleg van de korpschef over de zoekslag dus niet uit.
Ook zijn beroep op 'inequality of arms', het ontbreken van gelijkwaardigheid tussen procespartijen, slaagde niet. Hij voerde aan dat hij als burger procedeert tegen een bestuursorgaan dat veel advocaten en juristen kan inzetten en over het complete dossier beschikt. De Afdeling wees erop dat hij twee keer inzage kreeg in de beelden en dat de videobeelden op de zitting bij de rechtbank nog eens aan hem werden getoond. In beroep en hoger beroep kon hij zijn standpunten naar voren brengen. Dat de korpschef zich door twee gemachtigden liet vertegenwoordigen, maakt de procespartijen in dit geval niet ongelijk.
De Afdeling verklaarde het hoger beroep ongegrond en bevestigde de uitspraak van de rechtbank. De korpschef hoeft geen proceskosten te vergoeden.
Raad van State · 4 november 2026
Bestuursrecht Raad van State: vergunning speelautomaten terecht geweigerd om gokwebsite Forzza via cash centers Een Hilversums bedrijf dat sinds 1982 speelautomaten exploiteert, wilde in november 2022 een nieuwe exploitatievergunning, maar kreeg die niet. De Kansspelautoriteit vond dat de leiding van het bedrijf van slecht levensgedrag was. Sabofra B.V. ging daartegen in verweer, en de Raad van State heeft nu het laatste woord.
Sabofra is onderdeel van een holding waarvan ook een tweede bedrijf deel uitmaakt. Aan de afwijzing van de aanvraag legde de Kansspelautoriteit drie feiten ten grondslag. Dat tweede bedrijf zou het aanbieden van en deelnemen aan illegale online kansspelen op de website Forzza hebben gefaciliteerd met drie zogeheten cash centers. Datzelfde bedrijf zou zich schuldig hebben gemaakt aan schuldwitwassen. En Sabofra zelf zou op 9 februari 2023 zonder vergunning speelautomaten hebben geëxploiteerd. Volgens de Kansspelautoriteit was daarmee sprake van slecht levensgedrag in de zin van de Wet op de kansspelen. De Kansspelautoriteit wees de aanvraag af op 28 maart 2023 en verklaarde het bezwaar daartegen op 25 september 2023 ongegrond.
De zaak ligt nu bij de Raad van State in hoger beroep tegen de uitspraak van de rechtbank Midden-Nederland van 27 mei 2025. Die rechtbank had het beroep van Sabofra ongegrond verklaard. Sabofra vond dat zij helemaal niet van slecht levensgedrag was. Volgens het bedrijf was er geen sprake van het faciliteren van illegaal gokken, ontbrak het aan verwijtbaarheid, was er geen witwassen en viel het zonder vergunning exploiteren haar niet te verwijten. Verder voerde Sabofra aan dat de afwijzing in strijd was met het rechtszekerheids- en het evenredigheidsbeginsel.
Een cash center is een apparaat waarop klanten een account kunnen aanmaken en daar met contant geld een tegoed op kunnen zetten. Dat tegoed kan voor een beperkt aantal doeleinden worden gebruikt, waaronder deelname aan kansspelen op de illegale website van Forzza. Met het account kan ook vanaf een ander apparaat worden ingelogd op die website. De Raad van State had in eerdere zaken al vastgesteld dat de omzet van deze cash centers grotendeels uit gokken via Forzza kwam. In deze zaak lag dat volgens de Raad van State niet anders. De Raad van State vond dat de rechtbank het beroep terecht ongegrond had verklaard en nam de motivering van de rechtbank over.
De Raad van State noemde de feiten die de Kansspelautoriteit aanvoerde evident slecht levensgedrag, dat zich niet verdraagt met het exploiteren van speelautomaten. Sabofra zei dat zij dacht dat de cash centers bedoeld waren voor het kopen van waardebonnen, schoenen en seksspeeltjes. Volgens de Raad van State had het dan op de weg van Sabofra gelegen om de facturen voor het gebruik van de cash centers te onderzoeken. Daaruit had zij moeten afleiden dat de cash centers veel meer geld opleverden dan bij dat gebruik te verwachten was. Sabofra had het gebruik daarna zelf moeten beëindigen. De Kansspelautoriteit mocht dit meewegen bij de vraag of sprake was van slecht levensgedrag.
Ook het beroep op het evenredigheidsbeginsel kon niet slagen. De vergunning is geweigerd op grond van de Wet op de kansspelen, en dat is een wet in formele zin, een wet die door regering en parlement samen is vastgesteld. Artikel 120 van de Grondwet verbiedt de rechter om zo'n wet aan algemene beginselen te toetsen. De Raad van State zag ook geen aanleiding om de wet toch buiten toepassing te laten, omdat er geen bijzondere omstandigheden waren die de wetgever niet bij zijn afweging had betrokken. Dat Sabofra al lang bestaat en in het verleden geen negatieve beslissingen kreeg, is zo'n omstandigheid niet.
De Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State verklaart het hoger beroep ongegrond en bevestigt de uitspraak van de rechtbank. De afwijzing van de exploitatievergunning voor speelautomaten blijft daarmee in stand. De Kansspelautoriteit hoeft de proceskosten niet te vergoeden.
Raad van State · 4 november 2026
Bestuursrecht Hoge Raad vernietigt beschikking over verrekening bij echtscheiding en verwijst zaak naar hof Een stel dat in 1993 trouwde, ging na ruim dertig jaar uit elkaar. Voor het huwelijk hadden zij huwelijkse voorwaarden laten opmaken waarin elke gemeenschap van goederen is uitgesloten, maar waarin ook staat dat zij elk jaar het deel van hun netto-inkomen dat niet aan de huishouding is besteed, eerlijk moeten delen. Dat jaarlijkse delen is tijdens het huwelijk nooit gebeurd. Bij de scheiding ontstond daarom ruzie over wat er nog verrekend moest worden, en over de verdeling van een gezamenlijk gekochte sloep en een eiland met blokhut dat op naam van de man staat.
De rechtbank Den Haag sprak de echtscheiding uit en regelde de afwikkeling van het huwelijksvermogen. De vrouw ging daartegen in hoger beroep. Zij vroeg het hof onder meer om het vermogen van de man te beschrijven en vast te stellen hoeveel overgespaard inkomen er was en welk deel haar toekwam. Bij een aanvullend verzoekschrift voegde zij toe dat het eiland met blokhut, die zij op € 775.000 waardeert, in die berekening moest worden meegenomen. Ook wilde zij dat de sloep aan haar werd toebedeeld.
Het gerechtshof Den Haag wees die verzoeken af. Volgens het hof had de vrouw haar vordering onvoldoende uitgewerkt: zij noemde geen concreet bedrag en liet geen vermogensbeschrijving van de man zien. Het hof vond dat het door de manier van procederen onmogelijk was een rechtvaardig oordeel te vormen. Over de sloep oordeelde het dat de man niet had aangetoond dat hij een vergoeding van de vrouw kon eisen. Het hof waardeerde de sloep op € 17.000 en bepaalde dat de man de vrouw € 8.500 moest betalen. Het bewijsaanbod van de vrouw, waarbij zij familieleden als getuigen wilde laten horen, wees het hof af als niet relevant.
Beide partijen gingen in cassatie. De Hoge Raad geeft de vrouw gelijk op meerdere punten. De rechtbank had in eerste aanleg wel degelijk een oordeel gegeven over de vermogensbestanddelen, op basis van wat de man had gesteld en wat de vrouw daarop had gezegd. In hoger beroep had de vrouw daar gemotiveerd bezwaar tegen gemaakt, in de grieven 3 tot en met 5. Die grieven had het hof moeten behandelen, ook als de vrouw nog altijd geen eigen vermogensoverzicht had overgelegd. Ze konden immers tot andere oordelen leiden over de afzonderlijke vermogensbestanddelen en dus over de omvang van wat verrekend moet worden.
Ook het nader uitgewerkte verzoek over het eiland met blokhut is volgens de Hoge Raad niet kenbaar beslist. Het hof noemde dat verzoek wel, maar wees het alleen af met de algemene formule dat het meer of anders verzochte wordt afgewezen. Daardoor kan ook het oordeel dat het bewijsaanbod niet relevant was niet blijven staan. Zodra de grieven alsnog worden beoordeeld, is niet te begrijpen waarom het horen van getuigen over de stellingen van de vrouw overbodig zou zijn.
Ook het incidentele beroep van de man slaagt. Hij had gesteld dat hij een derde van de koopsom van de sloep betaalde uit een voorschot op de erfenis van zijn moeder, en dat dit deel buiten de verrekening moet blijven. Hij verwees daarvoor naar bankafschriften die beide partijen in het geding hadden gebracht. Het hof heeft volgens de Hoge Raad niet duidelijk gemaakt waarom die stelling niet volstaat, en is verder niet kenbaar op zijn stellingen ingegaan. Daarmee is die beslissing onvoldoende gemotiveerd.
De Hoge Raad vernietigt daarom de beschikking van het gerechtshof Den Haag van 24 september 2025, zowel in het principale als in het incidentele beroep. De zaak wordt verwezen naar het gerechtshof Amsterdam, dat de verrekening en de verdeling van de sloep opnieuw moet beoordelen. De overige klachten van het middel leiden niet tot cassatie.
Hoge Raad · 6 november 2026
Civiel Recht; Personen- En Familierecht