Kantonrechter vernietigt ontslag op staande voet na schreeuwpartij, maar ontbindt contract wel Een hoofdmonteur van een autoruitenbedrijf in Breda werd op 3 maart 2026 op non-actief gesteld en zes dagen later op staande voet ontslagen. Volgens zijn werkgever had hij die dag luid schreeuwend en zichtbaar geagiteerd op de werkvloer gestaan, nadat hij opnieuw een conflict met een collega zou hebben aangejaagd. De man vertelt een heel ander verhaal: hij kreeg tijdens zijn pauze voicemails met dreigende taal van een collega, schrok daarvan en zei tegen zijn werkgever dat hij zich onveilig voelde. Toen hij zich wilde ziekmelden, kreeg hij te horen dat dat een vertrouwensbreuk zou zijn.
De kantonrechter van de rechtbank Zeeland-West-Brabant (zittingsplaats Breda) behandelde beide verzoekschriften tegelijk, zowel dat van de werknemer als dat van de werkgever. De werknemer was sinds juli 2021 in dienst en verdiende laatstelijk € 3.960,35 bruto per maand. Eerder werkte hij al twee keer bij hetzelfde bedrijf, van 2010 tot 2014 en van 2017 tot 2021. Het bedrijf telt vijf werknemers.
De rechter oordeelt dat het ontslag op staande voet niet standhoudt, om twee redenen. Ten eerste was het te zwaar. Zelfs als de lezing van de werkgever klopt, had zij de man naar huis kunnen sturen om af te koelen, of hem ziek naar huis kunnen laten gaan. Dat hij eerder schriftelijke waarschuwingen kreeg, verandert daar niet genoeg aan, zeker gelet op de lange arbeidsrelatie en de promotie in 2023, die liet zien dat de werkgever tevreden was. Ten tweede was het ontslag niet onverwijld gegeven. De directeur-eigenaar was zelf bij het incident aanwezig en wachtte toch nog zes dagen. De rechter ziet niet in waarom daar onderzoek voor nodig was.
Dat betekent dat de arbeidsovereenkomst in stand is gebleven en de werkgever het loon over de tussenliggende periode moet doorbetalen, inclusief 8 procent vakantiebijslag en wettelijke rente. Een wettelijke verhoging wijst de rechter af, omdat de arbeidsovereenkomst toch eindigt en de werkgever dus niet meer hoeft te worden geprikkeld om op tijd te betalen. De werknemer had ook gevraagd om weer aan het werk te mogen, maar tijdens de zitting liet hij weten te berusten in een ontbinding. Daarom hoefde de rechter daarover niet meer te beslissen.
Vervolgens kijkt de rechter naar het verzoek van de werkgever om het contract te ontbinden, dat zij voor dit geval had gedaan. Daarvoor is een redelijke grond nodig, en die ziet de rechter in het verwijtbare handelen van de werknemer. Hij kreeg in mei 2022, maart 2025 en september 2025 al meermaals een waarschuwing, onder meer nadat hij een collega met een hamer met de dood zou hebben bedreigd, wat hij zelf betwist, en nadat hij een conflict tussen twee collega's had verergerd. Als hoofdmonteur en werkplaatschef had hij bovendien een voorbeeldfunctie. Zijn eigen beschrijving van 3 maart gaat volgens de rechter voorbij aan zijn eigen gedrag, en tegenover zijn ontkenning dat hij heeft geschreeuwd staan meerdere andersluidende verklaringen. Terugkeer naar het bedrijf ligt niet in de rede, want de man erkende dat dat niet meer kan.
De werknemer krijgt wel een transitievergoeding. De werkgever vond dat die was vervallen wegens ernstig verwijtbaar handelen, maar die uitzondering geldt volgens de rechter alleen in uitzonderlijke gevallen. De man heeft alleen verbaal zijn onvrede geuit en er is niet gesteld dat hij beledigingen uitte of fysiek agressief was. Omdat voor het eerdere dienstverband al een vergoeding was afgesproken, telt alleen het laatste dienstverband van vijf jaar en vijf maanden. Een billijke vergoeding, bedoeld voor ernstig verwijtbaar handelen van de werkgever, wijst de rechter af. Het ten onrechte gegeven ontslag is daarvoor niet ernstig genoeg, en de werknemer onderbouwde het te weinig. Het verzoek van de werkgever om een gefixeerde schadevergoeding van de werknemer wijst de rechter ook af, omdat er geen dringende reden was.
De kantonrechter vernietigt het ontslag op staande voet en veroordeelt de werkgever tot betaling van het loon van € 3.960,35 per maand vanaf 9 maart 2026, plus vakantiebijslag en wettelijke rente, en tot het verstrekken van loonspecificaties. De arbeidsovereenkomst wordt ontbonden per 1 december 2026. De werkgever moet een transitievergoeding van € 7.722,68 bruto betalen, met wettelijke rente vanaf 1 januari 2027. Alle andere verzoeken worden afgewezen en iedere partij draagt de eigen proceskosten.
Rechtbank Zeeland-West-Brabant · 23 oktober 2026
Civiel Recht; Arbeidsrecht Chauffeur boven AOW-leeftijd krijgt geen transitievergoeding of loon bij ziekte Een 74-jarige buschauffeur van Personenvervoer Rotterdam, die kinderen met een beperking van en naar school reed, eist een transitievergoeding en achterstallig loon. De kantonrechter van de rechtbank Rotterdam wijst beide verzoeken af en ontbindt de arbeidsovereenkomst per 1 december 2026.
De man bereikte in 2018 de AOW-leeftijd en kwam op 7 maart 2019 in dienst. Op 30 augustus 2024 meldde hij zich ziek. De arbo-arts constateerde beperkingen bij staan en langer lopen en vond hem geschikt voor passend werk. Op 18 november 2024 meldde hij zich opnieuw ziek. Na zes weken stopte de werkgever met loondoorbetaling. Dat mag bij een werknemer die de AOW-leeftijd heeft bereikt, want voor hem geldt een loondoorbetalingsplicht van maximaal zes weken bij ziekte.
Op 6 januari 2025 schreef de chauffeur dat hij zich per 13 januari hersteld zou melden, omdat hij anders geen geld meer kreeg. In dezelfde brief stond dat zijn gezondheid niet was veranderd sinds oktober 2024. De rechter ziet dat niet als een echte hersteldmelding. Ook deed de man in die brief een gedetailleerd voorstel om de arbeidsovereenkomst te beëindigen, waardoor de werkgever de indruk kreeg dat hij zelf weg wilde.
De arbo-arts adviseerde op 23 januari 2025 dat de man inzetbaar was voor passend werk. De werkgever wilde eerst door de bedrijfsarts laten vaststellen wat dat werk voor hem precies was. De rechter vindt dat begrijpelijk en getuigen van goed werkgeverschap: een chauffeur moet bij de overdracht van kinderen vaak een eind lopen, en juist daar had de man beperkingen. Hij verscheen echter niet op de afspraak van 29 april 2025. Zijn brief aan de bedrijfsarts kwam niet op tijd aan, en zijn uitleg dat hij niet hoefde te komen als hij hersteld was, klopt niet met de brieven van de arbodienst. Ook vroeg hij geen deskundigenoordeel aan het UWV, terwijl hij het niet eens was met de adviezen. Welk werk passend was, is daardoor nooit vastgesteld. Volgens de rechter heeft hij daarom geen recht op loon.
De werkgever vroeg ontbinding op meerdere gronden. De man voerde daar geen inhoudelijk verweer tegen en wilde zelf ook van het dienstverband af, maar zonder de transitievergoeding mis te lopen. Die vergoeding is echter niet verschuldigd als de arbeidsovereenkomst eindigt na het bereiken van de AOW-leeftijd (artikel 7:673 lid 7 onder b BW). Het beroep van de man op een beschikking van de Hoge Raad uit 2018 slaagt niet. Die uitspraak oordeelde dat deze regel geen verboden leeftijdsonderscheid oplevert, en maakt geen uitzondering voor wie pas na de AOW-leeftijd in dienst kwam.
De rechter ontbindt de arbeidsovereenkomst wegens een ernstig en duurzaam verstoorde arbeidsverhouding; de andere gronden hoeven niet meer te worden beoordeeld. Hoewel de man ongelijk krijgt, draagt iedere partij de eigen proceskosten. De werkgever heeft namelijk niet duidelijk uitgelegd waarom hij naar de arbo-arts moest en hem niet gewezen op de mogelijkheid van een second opinion of deskundigenoordeel.
De man krijgt dus geen loon en geen transitievergoeding. De arbeidsovereenkomst eindigt per 1 december 2026 en iedere partij betaalt de eigen proceskosten.
Rechtbank Rotterdam · 26 oktober 2026
Civiel Recht; Arbeidsrecht NHL Stenden mag docent ontslaan wegens verstoorde verhouding, maar krijgt geen gelijk over verwijtbaar gedrag NHL Stenden Hogeschool verzocht de kantonrechter om ontbinding van de arbeidsovereenkomst met een docent van de Bachelor-opleiding in Emmen. De hogeschool stelde dat de docent sociaal onveilig gedrag had vertoond jegens studenten en collega's, en baseerde zich daarvoor op rapportages van de Ombudsman Studenten en meldingen van medewerkers. De docent werkte al sinds 2007 bij NHL Stenden en verdiende ruim € 6.500 bruto per maand.
De problemen kwamen in een stroomversnelling na een kalibratiesessie in de zomer van 2024, waarbij teamleden aangaven zich onveilig te voelen. In december 2025 stelden beide ombudsmannen van de hogeschool een notitie op over structurele sociale onveiligheid, vastgelopen teamdynamiek en zorgen over de onderwijskwaliteit. Vervolgens werden studenten en medewerkers uitgenodigd concrete meldingen te doen. Uiteindelijk ontving de Ombudsman Studenten dertig verklaringen van studenten, waarbij in alle gevallen de naam van de docent viel. Ook in meldingen van zeven oud-medewerkers werd hij als actor genoemd. Studenten beschreven kleinerende opmerkingen, publieke correcties en een sfeer waarin zij bang waren vragen te stellen.
De kantonrechter erkende dat NHL Stenden terecht actie heeft ondernomen op basis van deze signalen. Tegelijkertijd oordeelde de rechter dat de hogeschool de procedure daarna ernstig onzorgvuldig heeft uitgevoerd. De hogeschool had de verwijten concreet en individueel aan de docent moeten voorleggen, zodat hij zich gericht kon verweren. In plaats daarvan kreeg hij op 7 april 2026 de stapel rapportages en verklaringen te lezen in iets meer dan een uur, werd zijn verzoek om bijstand van de onderwijsvakbond AOb geweigerd en negeerde de hogeschool het advies van de bedrijfsarts om het gesprek te voeren onder begeleiding van een bedrijfsmaatschappelijk werker. Toen de docent bij brief vroeg welke concrete feiten hem werden verweten en hoe die waren geverifieerd, ging NHL Stenden daar niet op in.
Omdat een behoorlijk hoor-en-wederhoortraject achterwege bleef, kon de rechter niet vaststellen dat de docent ernstig verwijtbaar had gehandeld. De primaire ontslaggrond, ernstig verwijtbaar handelen, slaagde daardoor niet.
Wel ontbond de kantonrechter de arbeidsovereenkomst op grond van een verstoorde arbeidsverhouding. Beide partijen erkenden tijdens de procedure dat de situatie onherstelbaar was vastgelopen: de docent gaf zelf aan dat een toekomst bij NHL Stenden hem erg lastig leek. Herplaatsing binnen de hogeschool lag niet in de rede, mede omdat de verstoring de gehele academie raakte.
De docent vroeg ook een billijke vergoeding, bovenop de transitievergoeding. Hij voerde aan dat NHL Stenden ernstig verwijtbaar had gehandeld door hem onzorgvuldig te behandelen en het ontbindingsverzoek in te dienen direct na zijn aankondiging van een kort geding. De kantonrechter wees dit af. De procedurele tekortkomingen van NHL Stenden waren weliswaar reëel, maar niet ernstig genoeg om als ernstig verwijtbaar te gelden. Bijkomende omstandigheden die dat oordeel zouden rechtvaardigen, ontbraken.
De kantonrechter ontbindt de arbeidsovereenkomst per 1 maart 2027 en veroordeelt NHL Stenden tot betaling van een transitievergoeding van € 50.224 bruto, een deugdelijke eindafrekening inclusief uitbetaling van 41 niet-genoten vakantiedagen, en verstrekking van de ontbrekende loonstroken. De proceskosten worden gecompenseerd: iedere partij betaalt de eigen kosten.
Rechtbank Noord-Nederland · 21 oktober 2026
Civiel Recht Kantonrechter wijst billijke vergoeding af: appje 'je kan naar huis' was geen ontslag op staande voet Een werkneemster van een bedrijf met een contract voor een jaar kreeg op 28 januari 2026 na een slecht verlopen telefoongesprek met haar leidinggevende een appbericht: 'Je kan naar huis gaan! Dit was ook tevens je laatste werkdag.' Ze moest ook de sleutels inleveren. Zij zag dat als een ontslag op staande voet, dat wil zeggen een ontslag met onmiddellijke ingang wegens een dringende reden, en stapte naar de kantonrechter in Rotterdam.
De werkneemster was op 17 februari 2025 voor een jaar in dienst getreden. Haar werkgever had haar aangeboden het contract te verlengen, maar zij liet op 17 januari 2026 per e-mail weten dat niet te willen. Na het telefoongesprek van 28 januari, waarover partijen verschillen of er is geschreeuwd, volgde de appwisseling. De werkneemster schreef dat zij zonder geldige reden was ontslagen en juridische stappen zou nemen. Daarop reageerde de leidinggevende binnen enkele minuten met: 'Je bent niet ontslagen maar obv je nul uren contract zien wij geen ruimte je de komende dagen in te zetten.' Ook verwees hij naar het einde van de arbeidsovereenkomst per 17 februari, waarvoor zijzelf had gekozen.
De werkneemster legde zich neer bij het vermeende ontslag op staande voet en vroeg een billijke vergoeding van € 4.572,48 bruto, een transitievergoeding van € 762,08 bruto, rente en proceskosten. Het achterstallige loon van € 1.320,00 waar ze eerst ook om vroeg, was inmiddels betaald.
De kantonrechter keek of de werkneemster de mededelingen en gedragingen van de werkgever in de gegeven omstandigheden redelijkerwijs als ontslag op staande voet mocht opvatten. Hij kan zich voorstellen dat de opmerking over de laatste werkdag, samen met het inleveren van de sleutels, onder omstandigheden zo kan worden opgevat. Hier was dat anders: nog geen half uur later, en slechts enkele minuten nadat de werkneemster bezwaar maakte, liet de werkgever duidelijk weten dat zij niet was ontslagen en wees hij op het einde van het contract per 17 februari. Daarmee mocht zij het niet langer als ontslag op staande voet zien.
Dat de werkgever ook schreef dat zij haar niet meer zou inzetten, terwijl het om 32 uur per week ging, veranderde dat niet. Er kon wel twijfel ontstaan of het loon doorbetaald zou worden, maar dat is geen ontslag. De werkgever betaalde het loon bovendien op de gewone dag, rond 24 februari 2026, ruim voor het verzoekschrift. Dat de werkneemster dezelfde dag geen toegang meer had tot systemen met privacygevoelige cliëntgegevens, maakte het evenmin tot een ontslag, gelet op het bericht dat zij niet was ontslagen.
Zonder ontslag op staande voet is er geen recht op een billijke vergoeding. Ook de transitievergoeding gaat niet door: het contract eindigde doordat de werkneemster zelf had laten weten dat ze niet wilde verlengen, en dan bestaat daar geen recht op.
De kantonrechter wees beide verzoeken af en veroordeelde de werkneemster in de proceskosten van de werkgever, begroot op € 1.009,00 (€ 865,00 gemachtigdensalaris en € 144,00 nakosten). Dat deel van de beschikking is uitvoerbaar bij voorraad verklaard.
Rechtbank Rotterdam · 13 november 2026
Civiel Recht; Arbeidsrecht Rechtbank verwijst verzoek om getuigenverhoor na verkeersongeval naar hof: verzekeraar bij deelgeschil 60% aansprakelijk Tijdens de jaarwisseling, op 1 januari 2025 om ongeveer 00:16 uur, reed een motorfiets, bestuurd door een politieagent, een voetganger aan. De voetganger liep letsel op. Euro Insurances DAC, de Ierse WAM-verzekeraar van de motorfiets, wees de aansprakelijkheid voor het ongeval af. Accident Management Services B.V. wikkelt de schade voor de verzekeraar in Nederland af.
De gewonde voetganger startte daarop een deelgeschilprocedure bij de rechtbank Amsterdam. Dat is een snelle procedure waarin een rechter een deel van een geschil beslist, hier de vraag wie voor het ongeval aansprakelijk is. In de beschikking van 9 april 2026 verklaarde de rechtbank voor recht dat Euro Insurances 60% van de geleden en nog te lijden schade moet vergoeden. De rechtbank wees het beroep van de verzekeraar op overmacht af. Omdat de voetganger zelf mede schuld had aan het ongeval, bleef het bij 60%. Het beroep van de voetganger op de billijkheidscorrectie, die een groter aandeel voor rekening van de verzekeraar had gebracht, werd afgewezen.
Euro Insurances kon zich daar niet in vinden. De verzekeraar vroeg de rechtbank om een voorlopig getuigenverhoor te gelasten. Daarmee wilde zij bewijs verzamelen over de toedracht van het ongeval, vooruitlopend op verdere rechtsmaatregelen waarmee zij alsnog wil laten vaststellen dat zij niet aansprakelijk is. Een mondelinge behandeling van dit verzoek vond uiteindelijk niet plaats. De rechtbank beslist op de stukken en op de e-mails van de raadslieden van partijen.
De rechtbank oordeelt dat zij niet bevoegd is om op het verzoek te beslissen. Volgens artikel 197 lid 1 van het Wetboek van Burgerlijke Rechtsvordering moet een verzoek om een voorlopig getuigenverhoor worden gedaan aan de rechter die vermoedelijk bevoegd zal zijn van de zaak kennis te nemen als die aanhangig wordt gemaakt. De rechtbank wijst erop dat de uitspraak in het deelgeschil over de omvang van de aansprakelijkheid in een nog te starten bodemprocedure het karakter heeft van een bindende eindbeslissing. Een bodemprocedure bij de rechtbank kan daar dus niets meer aan veranderen.
Euro Insurances heeft twee wegen om tegen de deelgeschilbeschikking op te komen. Zij kan een bodemprocedure starten en de rechtbank verlof vragen voor tussentijds hoger beroep, waarna de zaak bij het gerechtshof komt. Zij kan ook de bodemprocedure in eerste aanleg uitprocederen en daarna in hoger beroep gaan. Dan komt de deelgeschilbeschikking alsnog bij het hof. De verzekeraar heeft niet gesteld dat zij in een bodemprocedure bij de rechtbank wil aantonen dat de deelgeschilbeschikking een feitelijke of juridische misslag bevat. De rechtbank ziet daarom geen aanleiding aan te nemen dat het getuigenbewijs daarvoor bedoeld is. De strijd over de aansprakelijkheid speelt zich volgens de rechtbank dus af bij het gerechtshof. Daarom beschouwt zij het hof als de rechter die vermoedelijk bevoegd zal zijn.
De rechtbank verklaart zich onbevoegd van het verzoek kennis te nemen en verwijst de zaak in de stand waarin deze zich bevindt naar het gerechtshof Amsterdam. De beslissing over de proceskosten houdt zij aan, zodat het hof daarover kan beslissen na inhoudelijke behandeling van het verzoek.
Rechtbank Amsterdam · 22 oktober 2026
Civiel Recht