Rechter verbiedt Nexperia China Chinees bevel tegen Nexperia NL in EU te gebruiken, merkinbreuk afgewezen Chipfabrikant Nexperia heeft een conflict tussen moeder en dochter dat zich afspeelt in twee landen. Nexperia B.V. in Nijmegen is de houder van vrijwel alle intellectuele eigendomsrechten van de groep, waaronder de merken 'NEXPERIA' in de Benelux en de Europese Unie. Haar Chinese dochter, Nexperia (China) Ltd., verzorgde tot oktober 2025 een groot deel van de productie in de laatste fase van het fabricageproces, plus verkoop en ondersteuning. Enig aandeelhouder van de Nederlandse vennootschap is het Chinese Wingtech. In oktober 2025 liep het conflict op en staakten beide partijen grotendeels de uitvoering van hun onderlinge afspraken.
Nexperia NL stuurde op 17 oktober 2025 klanten een waarschuwing over de kwaliteit van producten die de Chinese dochter vanaf 13 oktober leverde. Nexperia China vroeg op 3 december 2025 bij het Hooggerechtshof van de provincie Jiangsu een tijdelijke maatregel tegen Nexperia NL. Dat hof legde op 31 maart 2026 het 'Jiangsu Bevel' op. Daarin staat onder meer dat Nexperia NL, in afwachting van een onherroepelijk vonnis, in China, Nederland en andere landen geen inbreuk op intellectuele eigendomsrechten mag aanvoeren tegen Nexperia China en haar gelieerde partijen of partners, ook niet via openbare verklaringen of brieven. Bij overtreding hoort een dwangsom van 1.000.000 yuan per dag. Het verzoek van Nexperia NL om dit bevel te herzien werd op 29 september 2026 afgewezen.
Nexperia NL stapte daarop naar de voorzieningenrechter in Den Haag. Zij vroeg een verbod voor Nexperia China om dat Chinese bevel wereldwijd te gebruiken (een anti-anti-suit injunction, een bevel tegen een buitenlands procesverbod). Daarnaast vroeg zij een verbod op merkinbreuk in de Europese Unie en de Benelux, met dwangsommen tot € 75.000.000 per verbod. Nexperia China bestreed de bevoegdheid van de rechter en vroeg in reconventie een wapperverbod (een verbod om derden te waarschuwen voor inbreuk) en inzage in stukken van Nexperia NL.
De voorzieningenrechter achtte zich bevoegd, ook voor het hele grondgebied van de Europese Unie. Het Chinese bevel noemt Nederland uitdrukkelijk, waardoor Nexperia NL hier schade lijdt doordat haar toegang tot de rechter dreigt te worden afgesneden. Nexperia China had zelf op 7 september 2026 de Chinese rechter gevraagd deze procedure te blokkeren op grond van het bevel. Daarom beschouwt de rechter het als een procesverbod. De rechter oordeelde voorlopig dat dit bevel onrechtmatig is naar Nederlands recht. Het gebruik van de contractuele afspraak om overheidsbevelen na te leven, rechtvaardigde dat niet, en een toezegging om het bevel na te leven is niet bewezen. Toegang tot de rechter is bovendien een fundamenteel recht dat slechts in zeer uitzonderlijke gevallen mag worden beperkt, en daaraan voldoet het bevel niet.
De merkvorderingen wees de rechter af wegens ontbrekend spoedeisend belang. Nexperia NL wist al sinds oktober 2025 van de dreiging van inbreuk en had eerder kunnen optreden. Bovendien past een verbod niet in kort geding, nu een moedervennootschap in conflict is met haar dochter en over de zeggenschap over beide nog procedures lopen. In reconventie wees de rechter het wapperverbod af: Nexperia NL mag zich als merkhouder tegenover derden op haar rechten beroepen, en er is geen reden aan de geldigheid van de merken te twijfelen. Het inzageverzoek faalde omdat een enkel vermoeden van tekortkoming onvoldoende belang oplevert.
Dit is een herstelvonnis: het corrigeert een eerder vonnis van 2 november 2026 op enkele kennelijke verschrijvingen, waaronder een bedrag dat € 75.000.000 moest zijn in plaats van € 75.000. Daarnaast zijn alle behandelend advocaten van beide partijen opgenomen. De rechter veroordeelde Nexperia China om zich binnen de Europese Unie te onthouden van het gebruik van het Jiangsu Bevel, op verbeurte van een dwangsom van € 1.000.000 per dag met een maximum van € 100.000.000. Verder moet Nexperia China € 20.891,97 aan proceskosten betalen. De termijn voor een bodemprocedure is vastgesteld op zes maanden. Al het meer of anders gevorderde is afgewezen.
Rechtbank Den Haag · 5 november 2026
Civiel Recht; Intellectueel-eigendomsrecht Oprichter blijft ontslagen uit familiebedrijf: kort geding om bestuurspositie in logistieke groep afgewezen De oprichter van een logistiek bedrijf voor de entertainment- en evenementensector, dat hij in 1980 begon en dat met vestigingen in zes Europese landen groot werd, vecht zijn ontslag als bestuurder aan. In 2024 schonk hij zijn aandelen aan zijn kinderen, een dochter en een zoon. De aandelen kwamen in een stichting administratiekantoor (STAK, een stichting die aandelen houdt en daarvoor certificaten uitgeeft). Zijn kinderen zijn de (middellijke) certificaathouders. De oprichter, zijn dochter en zijn zoon vormden samen het bestuur van die stichting. De dochter en een CFO leiden de operationele holding. In mei 2026 ontsloegen de twee kinderen hun vader als stichtingsbestuurder. Hij vorderde in kort geding herstel in zijn functies bij de stichting en bij de holding, en toegang tot zijn oude e-mailaccount.
De voorzieningenrechter wijst het herstel af. Over de holding was het oordeel kort: de oprichter was daar volgens de rechter al niet meer statutair bestuurder. De bedrijfsoverdracht was jarenlang voorbereid met adviseurs, en zijn rol zou daarna beperkt zijn tot de stichting en een raad van advies. Hij handelde zelf ook zo: hij wilde bijvoorbeeld het bestuur van de stichting laten vergaderen over het op non-actief stellen van een country manager, terwijl hij als holdingbestuurder zijn medebestuurders had kunnen aanspreken. Pas toen zijn ontslag dreigde, stelde hij dat hij nog bestuurder van de holding was. Dat beroep stuit volgens de rechter af op de redelijkheid en billijkheid, ook al ontbrak een formeel besluit van de aandeelhoudersvergadering.
Over de stichting oordeelt de rechter dat de ontslagvergadering van 26 mei 2026 formeel in orde was. De uitnodiging ging meer dan de voorgeschreven zeven dagen van tevoren uit. De oprichter vloog zelf naar Portugal terwijl hij wist dat zijn ontslag op de agenda stond. Ook de inhoud van het ontslag houdt volgens de rechter stand. Voor ontslag van een stichtingsbestuurder zijn 'gewichtige redenen' nodig. De toelichting van de notaris, die dit vergeleek met een ontslag op staande voet, speelt bij de uitleg van statuten geen rol, omdat die ook derden raken.
De rechter beschrijft hoe de oprichter na de overdracht zijn beperkte rol niet kon aanvaarden. Hij bemoeide zich met operationele zaken, schreef denigrerende berichten over medewerkers en schoof gezag van de directie opzij. Een taart die hij uitdeelde, wekte de indruk dat hij terugkeerde. Op 12 mei 2026 verscheen hij onaangekondigd op het hoofdkantoor en schold luid tegen zijn dochter en de CFO. Waarschuwingen van zijn kinderen en van de raad van advies, bemiddelingspogingen en familiesysteemtherapie hielpen niet. Berichten van een vriend en van zijn partner wijzen er volgens de rechter op dat hij moeilijk kan loslaten. Ook na het ontslag bleef hij zich met de operatie bemoeien. De rechter sluit niet uit dat hij de gevolgen van de nieuwe zeggenschapsstructuur onvoldoende overzag, en erkent dat de invoering ervan moeizaam verliep. Het belang van de onderneming bij een werkbare verdeling van verantwoordelijkheden weegt echter zwaarder dan zijn belang bij herstel. De vorderingen I tot en met IV, waaronder de dwangsom, worden daarom afgewezen. Of hij in een bodemprocedure nog met succes een beroep kan doen op dwaling, blijft in dit kort geding onbeslist.
De vordering over het e-mailaccount wordt in gewijzigde vorm toegewezen. De oprichter gebruikte het account zowel privé als zakelijk. De holding stelt dat hij een concurrerend bedrijf opzet. Daarom moet een gerechtsdeurwaarder een volledige, doorzoekbare kopie van het account maken, en mag de holding in de tussentijd niets verwijderen of ontoegankelijk maken. De oprichter krijgt alleen de e-mails (inclusief bijlagen) die uit zoekslagen met vooraf vastgestelde zoektermen komen, gericht op zijn privéberichten en op zijn voorgenomen vorderingen tegen zijn kinderen. Het gaat om de periode vanaf 1 januari 2023. De kosten van de deurwaarder komen voor zijn rekening. Partijen moeten uiterlijk 6 november 2026 aan de rechter laten weten of zij het over de zoektermen eens zijn. De rest van de beslissing houdt de rechter aan.
Rechtbank Noord-Holland · 16 oktober 2026
Civiel Recht; Ondernemingsrecht Kantonrechter laat Aako en TDTD € 13.700 aan Rassers betalen, maar wijst garantie af Advieskantoor Rassers N.V. uit Breda deed jarenlang (juridisch) werk voor drie bedrijven rond dezelfde bestuurder: Aako Holding, TDTD Holding en Sollena. Toen de facturen onbetaald bleven, daagde Rassers alle drie in één procedure voor de kantonrechter in Breda. Rassers vorderde in totaal € 20.136,46, plus rente en kosten. Daarnaast wilde Rassers een verklaring voor recht dat Aako ook aansprakelijk is voor wat Sollena nog verschuldigd was.
De drie bedrijven voerden verweer. Volgens hen konden de vorderingen tegen drie verschillende bedrijven niet in één zaak worden samengevoegd. De kantonrechter ziet dat anders: er bestaat geen wettelijk verbod, de vorderingen hangen samen en het is doelmatig om ze samen te behandelen. Alle drie bedrijven waren cliënt van Rassers en dezelfde bestuurder was voor alle opdrachten het aanspreekpunt.
Tegen Sollena kan Rassers niet procederen. Die vennootschap bestaat niet meer, omdat zij is opgeheven via een zogenoemde turboliquidatie, een snelle ontbinding zonder uitgebreide vereffening. Een vennootschap die niet bestaat kan geen partij zijn in een rechtszaak. Rassers wordt daarom niet-ontvankelijk verklaard in de vordering tegen Sollena.
Bij Aako en TDTD is de zaak eenvoudiger. Zij betwistten niet dat de facturen openstonden. Ter zitting zeiden zij dat ze hoopten dat Rassers de rekeningen nog zou matigen, vanwege de lange relatie en om in goede verhouding uit elkaar te gaan. Dat is niet gebeurd en ontslaat hen niet van betaling. Ook het feit dat partijen nog over een regeling of korting spraken, staat de wettelijke handelsrente niet in de weg. Aako moet € 9.805,05 betalen en TDTD € 3.900,01, beide vanaf de vervaldatum van de facturen vermeerderd met wettelijke handelsrente.
Het lastigste punt was de garantie. In november 2024 dreigde een faillissement van Sollena. Rassers vroeg de bestuurder toen om schriftelijk te bevestigen dat de declaraties zouden worden betaald als Sollena failliet zou gaan. De bestuurder antwoordde dat Aako Holding de facturen zou voldoen als Sollena onverhoopt toch failliet zou worden verklaard. Rassers las daarin een bredere belofte: Aako zou betalen wanneer Sollena om welke reden dan ook niet kon betalen. De kantonrechter volgt dat niet. Uit de bewoordingen blijkt dat het alleen om een faillissement ging. Dat Aako ook zou instaan bij ontbinding van de vennootschap, heeft Rassers onvoldoende onderbouwd. Bovendien geldt bij liquidatie een ander juridisch kader dan bij faillissement. Het faillissement is bovendien nooit uitgesproken. De verklaring voor recht wordt daarom afgewezen.
Rassers had in de algemene voorwaarden bedongen dat buitengerechtelijke incassokosten 15 procent van het te incasseren bedrag bedragen. Op die grond wijst de kantonrechter € 1.470,76 toe tegen Aako en € 585,00 tegen TDTD, met wettelijke rente vanaf de dagvaarding van 24 maart 2026. Aako en TDTD hebben de zaak verloren en moeten ook de proceskosten van € 2.646,81 betalen, hoofdelijk. Het vonnis is uitvoerbaar bij voorraad, zodat Rassers niet hoeft te wachten op een eventueel hoger beroep.
Concreet moet Aako dus € 9.805,05 plus € 1.470,76 aan incassokosten betalen, TDTD € 3.900,01 plus € 585,00, en samen dragen zij de proceskosten van € 2.646,81. De vordering tegen Sollena strandt omdat het bedrijf niet meer bestaat, en de garantstelling door Aako voor de schulden van Sollena komt niet vast te staan.
Rechtbank Zeeland-West-Brabant · 14 oktober 2026
Civiel Recht; Verbintenissenrecht Rechter: horecaondernemers zijn geen particuliere borg voor € 40.738 Heineken-krediet Een startende horecazaak kreeg van bierbrouwer Heineken een krediet van € 35.000 om de verbouwing van het pand te betalen. De zaak is nooit open gegaan voor publiek: de onderneming ging failliet voordat het zover was. Het krediet en een aantal andere facturen bleven onbetaald. Heineken ging daarom achter de mensen aan die het contract hadden meegetekend, onder wie twee mannen die samen met de bestuurder aan het horecaproject werkten.
Het contract noemde die mensen 'hoofdelijk aansprakelijken', zodat Heineken ze elk voor het hele bedrag kon aanspreken. De twee mannen die zich in de procedure verweerden, zagen dat anders. Zij stelden dat het om een particuliere borgtocht ging. Daarbij gelden extra beschermingsregels, onder meer dat een maximumbedrag moet zijn afgesproken, en dat was niet gebeurd. Zij zeiden verder dat zij het contract nooit echt hadden gewild, dat zij gedwaald hadden en dat Heineken hen voor de risico's had moeten waarschuwen. Zij waren volgens hun eigen verhaal alleen meegetekend omdat zij de toekomstige managers waren en dachten dat het om een formaliteit voor het project ging.
De rechtbank Zeeland-West-Brabant legde het contract uit aan de hand van wat partijen in de omstandigheden van elkaar mochten verwachten. Daaruit volgde dat het eigenlijk om een borgtocht ging: het was de bedoeling dat de horecaonderneming zelf de hoofdschuldenaar was en dat de anderen pas hoefden te betalen als zij in verzuim raakte. Heineken had in het contract alleen de onderneming als wederpartij genoemd en stuurde de anderen pas een aanmaning nadat de onderneming in gebreke was gesteld. Bovendien had Heineken niet onderbouwd dat zij zelf met de twee mannen over het contract had gesproken, terwijl zij dat uitvoerig hadden ontkend.
De borgtocht was volgens de rechtbank echter niet particulier. Een particuliere borg is een natuurlijk persoon die niet handelt in de uitoefening van beroep of bedrijf. De twee mannen deden dat wel. De een maakte het ondernemingsplan en deed de marketing, de ander regelde de verbouwing en ging namens het project akkoord met een offerte voor een tapinstallatie. Zij traden naar buiten op onder een gezamenlijke handelsnaam en zouden na de opening de dagelijkse leiding krijgen. Daarom gelden de beschermingsregels voor particuliere borgen niet en is het ontbreken van een maximumbedrag geen probleem.
Ook de andere verweren sneuvelden. Omdat de mannen het contract tekenden, mocht Heineken erop vertrouwen dat zij wisten wat zij tekenden, zeker omdat zij als professionals optraden. Dwaling ging niet op, want Heineken had geen onjuiste informatie gegeven en hoefde professionele partijen niet te waarschuwen voor de algemene risico's van een borgtocht. Misbruik van omstandigheden evenmin: wie stelt dat hij nooit met Heineken heeft gesproken, is daar ook niet door Heineken toe bewogen. Dat Heineken eerst het pandrecht op de inventaris had moeten uitwinnen, vond de rechtbank onvoldoende onderbouwd; de schuldeiser mag zelf kiezen.
Bij de hoogte van het bedrag vond de rechtbank wel ruimte voor aanpassing. Heineken had 1 procent behandelingskosten verrekend, dus er was € 34.650 verstrekt en niet € 35.000. Met 8 procent rente kwam dat uit op € 37.422. De factuur voor de tapinstallatie van € 3.315,98 viel binnen de borgtocht, die ook 'leveranties' dekt. De mannen hadden zelf erkend dat de installatie was geleverd en per e-mail was een offerte aanvaard. De twee facturen voor het onderhoudspakket vielen er niet onder: dat is een dienst en geen levering, zodat daarvoor geen borgtocht gold. Heineken vorderde € 42.434,34 en kreeg € 40.737,98 toegewezen.
De rechtbank veroordeelt de twee mannen en hun mede-gedaagde vennootschap, die niet verscheen, hoofdelijk tot betaling van € 40.737,98. Daarover moet 1 procent rente per maand worden betaald vanaf 14 augustus 2024, de dag waarop de termijn van de ingebrekestelling verstreek. Verder moeten zij € 1.182,38 aan buitengerechtelijke incassokosten betalen en € 5.976,78 aan proceskosten. De vordering tegen de bestuurder van de onderneming trok Heineken in, omdat hij al voor de dagvaarding failliet was verklaard.
Rechtbank Zeeland-West-Brabant · 14 oktober 2026
Civiel Recht; Verbintenissenrecht Rechter dwingt accountantskantoorpartner tot verkoop van aandelen voor € 3,2 miljoen Binnen een Amsterdams accountants- en adviesconcern is een jarenlange samenwerking tussen aandeelhouders stukgelopen. Het concern is een holding met meerdere werkmaatschappijen die accountants-, belastingadvies- en auditdiensten verlenen. Eén van de aandeelhouders, InkCas Investments, bezit 21,3 procent van de aandelen. De overige aandeelhouders vinden dat zij te weinig bijdraagt aan de omzet. Zij willen haar uit de holding hebben. Dat InkCas moet vertrekken staat inmiddels vast, maar partijen blijven het oneens over de prijs en over de vraag onder welke regeling zij uittreedt.
De voorzieningenrechter van de rechtbank Amsterdam beoordeelde de zaak in kort geding. De eisers zijn de overige aandeelhouders, voor een deel via hun eigen holdingvennootschappen. Zij vorderden dat InkCas haar aandelen aan hen moet aanbieden en overdragen voor € 3.242.697. Daarnaast eisten zij een contractuele boete van € 100.000 en € 5.000 aan buitengerechtelijke kosten.
De aandeelhouders hebben in een aandeelhoudersovereenkomst afgesproken dat een partij haar aandelen moet aanbieden als zij als bestuurder wordt ontslagen of als haar managementovereenkomst wordt beëindigd. De prijs volgt dan uit een vaste prijswaarderingsregeling. Die rekent met het eigen vermogen van de holding plus een goodwillwaarde van één keer de groepsomzet. Het MT stelde sinds 2024 kritische vragen over het functioneren van InkCas, onder meer over achterblijvende omzet en het beheer van haar debiteuren. Op 1 oktober 2025 bood InkCas zelf haar aandelen aan op grond van de statuten. Daar gold een andere prijsbepaling, namelijk door drie onafhankelijke deskundigen. De overige aandeelhouders wezen dat aanbod af. Op 18 oktober 2025 ontsloegen zij InkCas als bestuurder en zegden zij haar managementovereenkomst op. InkCas vindt dat haar eigen aanbod voorgaat en dat het ontslag misbruik van recht is. Ook stelde zij dat de prijsregeling te veel open einden kent. Verder wees zij erop dat zij bij de Ondernemingskamer al een verzoek tot uittreding heeft ingediend. Die behandelt de zaak op 10 december 2026.
De voorzieningenrechter wijst erop dat een veroordeling tot aandelenoverdracht tegen betaling van een geldsom in kort geding terughoudendheid vraagt. Toch acht hij de gevraagde voorziening hier passend, als ordemaatregel. Partijen zijn het erover eens dat InkCas uittreedt en dat zij minimaal € 3.242.697 moet krijgen. Of er nog een hoger bedrag bijkomt, kan later worden beslist door de Ondernemingskamer, een bodemrechter of een deskundige. InkCas stelde niet dat de kopers zouden omvallen, zodat het risico op niet-terugbetaling klein is. Het spoedeisend belang zit in de impasse bij de holding. Volgens de rechter blijkt uit het dossier dat InkCas sinds 2024 ondermaats presteert. Potentiële nieuwe aandeelhouders willen niet toetreden zolang de zaak niet is opgelost.
De vraag of het aanbod van 1 oktober 2025 voorgaat op de aanbiedingsplicht van 18 oktober 2025 laat de rechter in het midden. De bodemrechter moet dat beoordelen. De rechter vindt de geboden prijs vooralsnog niet onredelijk. InkCas is zelf deskundige op dit gebied, heeft de prijsregeling twee keer ondertekend en paste die eerder ook zelf toe bij verkopen van aandelen. De voorzieningenrechter verwijst naar een eerdere beschikking van de Ondernemingskamer van 30 april 2026. Daarin staat dat een eigen regeling van de aandeelhouders voorrang heeft op de wettelijke geschillenregeling. Dat ontbreken van een peildatum in de prijsregeling staat toewijzing niet in de weg.
De voorzieningenrechter beveelt InkCas haar aandelen binnen 14 dagen na betekening van het vonnis aan te bieden en over te dragen aan vier van de eisers, naar rato van hun belang, voor € 3.242.697. Daarbij gelden twee voorwaarden. Worden binnen vijf jaar aandelen uitgegeven of overgedragen tegen een hogere waarde, dan krijgt InkCas een gestaffelde nabetaling van het verschil, van 80 procent in jaar één tot 10 procent in jaar vijf. En de kopers passen de koopprijscorrectie niet toe. Blijft InkCas in gebreke, dan geldt het vonnis zelf als akte van levering. De boete van € 100.000 en de € 5.000 aan kosten wijst de rechter af wegens gebrek aan spoedeisend belang. Drie eisers die hun aandelen via een andere holding houden en zelf geen aandeelhouder zijn, krijgen geen gelijk. InkCas moet de proceskosten van € 8.366 aan de andere eisers betalen.
Rechtbank Amsterdam · 13 november 2026
Civiel Recht