Leverancier van namaak-Labubu's aan Jumbo maakte inbreuk op merken van Pop Mart en moet schade vergoeden Een Nederlandse groothandel in groenten, fruit en andere consumptiegoederen leverde meer dan 7.000 namaakversies van de Labubu, de populaire pluchen figuren van het speelgoedbedrijf Pop Mart, aan verschillende filialen van supermarktketen Jumbo. Op de namaakknuffels en hun verpakkingen stonden de tekens 'POP MART', 'POPMART' en het logo van het merk. Op de facturen aan Jumbo stonden de producten omschreven als 'labubu' of 'lafufu'.
Pop Mart brengt de Labubu sinds 2016 op de markt, inmiddels in drie series van elk zes figuren en een zogeheten 'hidden edition'. De Singaporese en Chinese vennootschappen uit de Pop Mart-groep bezitten de merkrechten op onder meer 'POP MART' en 'LABUBU' in de Europese Unie. Toen Pop Mart de namaak in Jumbo-filialen aantrof, sloot het eerst een schikking met Jumbo. Daarin betaalde Jumbo € 22.057,14 als afdracht van de gemaakte winst en tot € 18.000 aan juridische kosten. Uit de facturen die Jumbo overlegde, bleek wie de leverancier was. Pop Mart sommeerde die leverancier op 16 oktober 2025 te stoppen, kreeg geen antwoord en legde op 6 november 2025 beslag op diens bankrekening. Overleg leverde niets op, waarna Pop Mart op 3 december 2025 een procedure begon bij de rechtbank Den Haag.
De leverancier erkende de levering, maar verweerde zich op meerdere manieren. Volgens hem konden de inkopers van Jumbo niet in verwarring raken, omdat zij zelf om kopieën hadden gevraagd nu de echte Labubu's niet te krijgen waren. 'Lafufu' zou bovendien een soortnaam zijn geworden voor dit soort pluchen figuren. Hij had de handel niet zelf bedacht, was direct gestopt na de sommatie, had geen winst gemaakt en had alle informatie vrijwillig verstrekt. In een tegeneis vroeg hij de rechtbank om Pop Mart te bevelen de volledige schikkingsovereenkomst met Jumbo te laten zien, omdat wat Jumbo al betaalde hem misschien van zijn eigen aansprakelijkheid zou bevrijden.
De rechtbank stelde eerst vast dat alleen de Singaporese en Chinese Pop Mart-vennootschappen als merkhouders mogen optreden. De Nederlandse dochter liet niet zien dat zij als licentiehouder handhavingsbevoegd is, zodat haar vorderingen op basis van de merken werden afgewezen. Daarna oordeelde de rechtbank dat de leverancier inbreuk maakte. Tekens die gelijk zijn aan een merk, gebruikt voor dezelfde soort waren, zijn een inbreuk ongeacht of iemand in verwarring raakt. Bovendien leidde de grote gelijkenis wel tot verwarringsgevaar: de leverancier droeg eraan bij dat de namaak uiteindelijk bij consumenten belandde, die konden denken dat ze een product van Pop Mart kochten. Het soortnaamverweer ging niet op, omdat ook het woord 'labubu' zelf was gebruikt. Of de leverancier iets te verwijten viel, maakt voor merkinbreuk niet uit.
Ook al was de leverancier gestopt, Pop Mart had volgens de rechtbank belang bij een verbod, omdat hij geen onthoudingsverklaring met boete had getekend. Hij moet alsnog opgave doen van aantallen, voorraad, verkoopkanalen, prijzen en winst, want behalve de verkoopfacturen en een enkele inkoopfactuur had hij weinig verstrekt. Een controle door een onafhankelijke administrateur vond de rechtbank niet nodig. Dat Jumbo al had betaald, betekent niet dat alle schade van Pop Mart is vergoed; de precieze schade wordt in een aparte procedure vastgesteld. De tegeneis om inzage in de schikking wees de rechtbank af. De leverancier had van Jumbo al het artikel met de bedragen gekregen, en of Jumbo die kosten aan hem mag doorberekenen, staat in hun eigen afspraken.
De rechtbank verklaarde voor recht dat de leverancier inbreuk maakte op de merken van Pop Mart, verbood hem verdere inbreuk in de Europese Unie en beval hem binnen zeven dagen opgave te doen van de handel in de namaakproducten. Hij moet de schade vergoeden, op te maken in een schadestaatprocedure. Bij overtreding geldt een dwangsom van € 5.000 ineens en € 1.000 per dag, tot een maximum van € 100.000. De tegeneis werd afgewezen en de leverancier moet € 13.868,66 aan proceskosten betalen.
Rechtbank Den Haag · 23 september 2026
Civiel Recht; Intellectueel-eigendomsrecht Rechtbank Den Haag verklaart schuldeiser niet-ontvankelijk in toezichtverzoeken over IE-rechten in faillissement In de faillissementen van twee besloten vennootschappen, uitgesproken in april 2023, speelt een conflict over de intellectuele eigendomsrechten op een verfformule. De uitvinder van de formule RWP100, een titaniumdioxidevrije verfformule, is de echtgenoot van de bestuurder van 4ML B.V. Die vennootschap is schuldeiser in de faillissementen en probeerde via een juridische procedure invloed te krijgen op de manier waarop de curator de boedel afwikkelt.
De kern van het geschil draait om de vraag of een doorontwikkelde verfformule, RWP203, ook tot de faillissementsboedel behoort. De curator wil alleen RWP100 verkopen en heeft na onderzoek geconcludeerd dat RWP203 geen onderdeel uitmaakt van de boedel. 4ML B.V. is het daar niet mee eens en stelt dat RWP203 niet los kan worden gezien van RWP100, en dat de boedel dus wordt benadeeld door het buiten de verkoop houden van RWP203.
Om de rechter-commissaris te dwingen tot nadere beoordeling deed 4ML B.V. een verzoek op grond van artikel 69 van de Faillissementswet. Dat artikel geeft schuldeisers de mogelijkheid om bij de rechter-commissaris op te komen tegen handelingen van de curator, of om de rechter-commissaris te vragen de curator een bepaalde handeling te laten verrichten of nalaten. De rechter-commissaris wees alle verzoeken af bij beschikking van 7 mei 2026. Daartegen stelde 4ML B.V. hoger beroep in bij de rechtbank.
De rechtbank maakt een duidelijk onderscheid in de aard van de afzonderlijke verzoeken. Het grootste deel van de verzoeken is er volgens de rechtbank niet op gericht de curator een bevel te geven, maar vraagt in feite dat de rechter-commissaris zelf handelingen verricht, informatie verstrekt of beoordelingen maakt. Dat valt buiten de reikwijdte van artikel 69 Fw. Die bepaling is bedoeld om de curator te kunnen aansturen, niet om een individuele schuldeiser toezicht te laten houden op de wijze waarop de rechter-commissaris zijn toezichthoudende taak uitoefent. Voor zover de verzoeken bovendien bedoeld zijn om de eigen informatiebehoeften van 4ML B.V. te bevredigen, geldt dat artikel 69 Fw niet voor dat persoonlijke belang is bedoeld.
Enkel het verzoek om de curator te bevelen te onderzoeken of aanvullende maatregelen nodig zijn ter veiligstelling van boedelactiva, beoordeelt de rechtbank inhoudelijk. Dat verzoek ziet immers op een bevel aan de curator en dient een algemeen boedelbelang. De rechtbank stelt vast dat er al vergelijkend chemisch onderzoek is gedaan naar RWP100 en RWP203, waaruit bleek dat de stoffen niet identiek zijn. Ook heeft de curator accountantsonderzoek laten uitvoeren bij de gelieerde vennootschap, waaruit geen omzet met verfproducten is gebleken. Er is daarmee onvoldoende bewijs voor inbreuk op de rechten van de gefailleerde vennootschappen of voor schade aan de boedel.
De rechtbank benadrukt dat de curator en rechter-commissaris bij hun afwegingen altijd de kosten, baten en slagingskansen van nader onderzoek of procedures moeten meewegen. Een principieel of theoretisch onderzoek zonder concrete aanknopingspunten dient het boedelbelang niet. Het enige concrete aanknopingspunt, een e-mail uit 2022 van een voormalig bestuurder waaruit zou volgen dat RWP203 een aanpassing is van RWP100, is in het licht van al het overige verrichte onderzoek onvoldoende om aanvullend onderzoek te rechtvaardigen.
De rechtbank vernietigt de beschikking van de rechter-commissaris voor zover die inhoudelijk heeft geoordeeld over de verzoeken waarvoor 4ML B.V. eigenlijk niet-ontvankelijk had moeten worden verklaard, en verklaart 4ML B.V. alsnog niet-ontvankelijk in het grootste deel van haar verzoeken. Het hoger beroep voor zover gericht tegen de afwijzing van het verzoek om aanvullend onderzoek naar boedelactiva, wijst de rechtbank als ongegrond af. Een proceskostenveroordeling legt de rechtbank niet op.
Rechtbank Den Haag · 21 juli 2026
Civiel Recht; Insolventierecht Rechtbank gelast getuigenverhoor in merkinbreukzaak tandartsinstrumenten Een Amerikaans tandheelkundig concern en twee van zijn dochterondernemingen hebben bij de rechtbank Den Haag geprobeerd meer duidelijkheid te krijgen over de rol van een Rotterdamse groothandel bij de handel in vermoedelijk nagemaakte tandheelkundige instrumenten. Het gaat om roterende endodontische vijltjes, gebruikt bij wortelkanaalbehandelingen, die onder de merken ProTaper NEXT, WaveONE en RECIPROC op de markt worden gebracht.
De groothandel is al sinds 2008 een erkende distributeur van het concern in de Benelux en mag de producten volgens de distributieovereenkomst alleen inkopen bij het concern zelf of een door hen goedgekeurde verkoper. In 2021 kocht de groothandel toch een partij vijltjes met dezelfde merktekens in bij een tussenpersoon op Curaçao, via een Nederlandse tussenschakel die de producten doorverkocht. Uit e-mails tussen de betrokkenen bleek dat er specifiek op werd gelet dat facturen en betalingen binnen Europa zouden lopen, iets wat volgens het concern erop wijst dat de groothandel wist dat het om parallelimport van buiten de Europese Unie ging. Klanten van de groothandel klaagden vervolgens over de kwaliteit van de vijltjes. De groothandel meldde dit bij het concern, haalde ongebruikte producten bij klanten terug en verstrekte destijds documentatie over de kwestie. Het concern liet in 2022 weten voorlopig geen verdere stappen te zullen ondernemen, mits de groothandel zich voortaan aan de distributieovereenkomst zou houden. De groothandel reageerde niet op die voorwaarde, en partijen sloten na 2022 zelfs nieuwe overeenkomsten met elkaar.
Begin 2026 diende het concern alsnog een verzoek in bij de rechtbank om een voorlopig getuigenverhoor en om inzage in allerlei documenten van de groothandel, zoals correspondentie met leveranciers en afnemers, inkoop en verkoopadministratie en stukken over een eerdere schikking tussen de betrokken bedrijven. Doel was om meer zicht te krijgen op de rol van de groothandel bij de vermeende merkinbreuk, met het oog op een mogelijke bodemprocedure waarin winstafdracht wordt gevorderd.
De groothandel verzette zich tegen het verzoek. Volgens haar was de kwestie na 2022 afgedaan, was het verzoek eigenlijk bedoeld om aan interne compliance eisen van het concern te voldoen in plaats van voor een echte rechtszaak, was een eventuele bodemprocedure over winstafdracht kansloos omdat de groothandel te goeder trouw had gehandeld, en had het concern bovendien niet alle relevante feiten eerlijk aan de rechtbank voorgelegd. De rechtbank verwierp al deze verweren. Dat het concern niet had gereageerd op de mededelingen van de groothandel in 2022 betekende niet dat het zijn recht op verdere juridische stappen had verspeeld, zeker niet omdat de groothandel niet aan de gestelde voorwaarde had voldaan. Een intern compliance traject van het concern sluit niet uit dat het verzoek ook gericht is op een mogelijke procedure. En dat de groothandel te goeder trouw zou hebben gehandeld, stond volgens de rechtbank allerminst vast, gelet op wat bekend is over de gang van zaken in 2021.
De rechtbank kende het verzoek om een getuigenverhoor toe: twee betrokken medewerkers van de groothandel moeten onder ede worden gehoord. Het verzoek om inzage in documenten wees de rechtbank grotendeels af, omdat onvoldoende was onderbouwd dat de groothandel nog over andere relevante stukken beschikt dan zij al eerder aan het concern had verstrekt. Alleen voor documenten over een eerdere schikking tussen de groothandel en twee andere betrokken bedrijven moest de groothandel alsnog inzage geven, op straffe van een dwangsom van € 500 per dag met een maximum van € 25.000. Omdat beide partijen zo deels in het gelijk en deels in het ongelijk werden gesteld, compenseerde de rechtbank de proceskosten: iedere partij draagt de eigen kosten.
Rechtbank Den Haag · 28 juli 2026
Civiel Recht; Burgerlijk Procesrecht Rechter verbiedt Rotterdams vastgoedbedrijf EvolutionRE de naam te gebruiken wegens merkinbreuk op Evolutiq Twee vastgoedbedrijven met bijna dezelfde naam kwamen tegenover elkaar te staan in een kort geding bij de rechtbank Den Haag. Het Duitse Evolutiq, opgericht in 2019 en actief in onafhankelijk investerings- en vermogensbeheer op het gebied van vastgoed, private equity en impactadvies, bezit sinds 2020 het Uniewoordmerk EVOLUTIQ. Het Rotterdamse EvolutionRE, opgericht in 2022, ontwikkelt en beheert logistiek vastgoed voor investeerders en gebruikt de naam 'EvolutionRE' onder meer op haar website. Evolutiq vond dat dit een inbreuk op haar merk was en sommeerde EvolutionRE in mei en juni 2026 daarmee te stoppen. EvolutionRE betwistte de inbreuk, waarna Evolutiq naar de voorzieningenrechter stapte.
Op de zitting speelde eerst een procedureel punt. EvolutionRE had anderhalve werkdag voor de zitting een deskundigenrapport over marktonderzoek ingediend. De voorzieningenrechter liet dat stuk buiten beschouwing omdat het in strijd was met de goede procesorde: EvolutionRE kende de vordering al sinds mei 2026 en de zittingsdatum sinds juni 2026, dus Evolutiq kreeg te weinig tijd om erop te reageren.
Inhoudelijk draaide het om de vraag of het publiek de twee namen kan verwarren. De voorzieningenrechter stelde vast dat beide bedrijven dezelfde diensten aanbieden als waarvoor het merk is ingeschreven: diensten op het gebied van onroerend goed, financiële zaken, fondsenwerving en financiële sponsoring. Het relevante publiek bestaat uit zakelijke partijen zoals vastgoedeigenaren, huurders, ontwikkelaars, financiers, adviseurs en makelaars, met een gemiddeld aandachtsniveau. Visueel is er volgens de rechter sterke overeenstemming, omdat het begin van beide woorden, EVOLUTI, volledig gelijk is en lezers van links naar rechts lezen. Auditief is de overeenstemming gering, onder meer omdat het merk vier lettergrepen heeft en het teken zes. Een begripsmatige vergelijking kon niet worden gemaakt, want geen van beide namen heeft een eigen betekenis.
EvolutionRE voerde aan dat 'evolutie' een synoniem is voor 'ontwikkeling' en daarom beschrijvend is voor vastgoedontwikkeling, zodat het merk maar beperkt beschermd zou zijn. De voorzieningenrechter verwierp dat verweer. Het gaat erom of het publiek het woord direct begrijpt als een beschrijving van de diensten waarvoor het merk is ingeschreven, en dat is niet het geval. Die diensten zien onder meer op taxatie, advisering en financiering van onroerend goed. Dat beide partijen ook vastgoed ontwikkelen, maakt 'ontwikkeling' nog niet tot een ingeschreven dienst of een kenmerk daarvan. Omdat het merk van huis uit onderscheidend vermogen heeft en de diensten identiek zijn, volstaat al een zekere mate van overeenstemming voor verwarringsgevaar.
Het spoedeisend belang was niet in discussie. De voorzieningenrechter beveelt EvolutionRE binnen twee maanden na betekening van het vonnis op het grondgebied van de Europese Unie iedere inbreuk te staken, met name het gebruik van het teken 'EvolutionRE' voor haar diensten. Op overtreding staat een dwangsom van € 2.500 per dag, met een maximum van € 75.000; Evolutiq vroeg € 5.000 per dag met een maximum van € 100.000. EvolutionRE moet daarnaast € 19.069,32 aan proceskosten betalen, waaronder € 18.000 voor advocaatkosten, het maximum van het indicatietarief voor een normaal kort geding. Evolutiq had € 22.360 opgevoerd. De hoofdzaak moet binnen zes maanden na het vonnis aanhangig worden gemaakt.
Rechtbank Den Haag · 19 oktober 2026
Civiel Recht; Intellectueel-eigendomsrecht Rechter bepaalt dat elke partij eigen kosten draagt in kwekersrechtgeschil over bloemenras Een kort geding over inbreuk op een kwekersrecht voor de plant Ofarim eindigde zonder inhoudelijke beslissing over de hoofdvorderingen, maar leidde wel tot een uitspraak over de proceskosten. De eisers, een groep sierteeltbedrijven, hadden eerder in een bodemprocedure bij de rechtbank Den Haag gelijk gekregen: de rechtbank had in oktober 2025 geoordeeld dat het verhandelen van de plant 'Green Dragon' inbreuk maakte op hun kwekersrecht voor Ofarim.
In dit kort geding richtten de eisers zich tegen nieuwe partijen die bij de bodemprocedure niet betrokken waren: een aantal logistieke dienstverleners in de Nederlandse bloemenhandel, waaronder Decofresh Holding B.V. en drie dochtervennootschappen, Flower Optimal Connection B.V. en Aviv B.V. met haar Israëlische moedermaatschappij. Al deze partijen speelden een rol in de keten van aanbod en verhandeling van Green Dragon-bloemen, afkomstig van het Danziger-concern.
Tijdens en na de mondelinge behandeling bereikten de eisers alsnog een minnelijke regeling met het Danziger-concern, dat aanvankelijk ook als gedaagde was betrokken maar later als 'Beauty Line c.s.' werd aangeduid. Bijzonder aan die regeling was dat de eisers hun kwekersrecht op Ofarim overdroegen aan juist deze voormalige gedaagden. Als gevolg daarvan trokken de eisers hun inhoudelijke vorderingen tegen de logistieke partijen in. Zij handhaafden alleen nog hun vordering tot proceskostenveroordeling, waarbij zij aanvoerden dat zij als de winnende partij moesten worden beschouwd.
De logistieke gedaagden betwistten dat. Zij stelden dat nu de eisers zelf de vorderingen hadden ingetrokken, niet zij maar juist de eisers in de proceskosten veroordeeld moesten worden. Bovendien was er volgens hen geen sprake van een situatie waarbij zij in wezen aan het gevorderde hadden voldaan.
De voorzieningenrechter moest beoordelen wie als de 'winnende' partij kon worden aangemerkt. In gevallen waarbij een gedaagde heeft ingestemd met wat werd gevorderd maar partijen het niet eens worden over de kosten, kan de eiser die zijn vordering intrekt nog steeds als winnende partij worden aangemerkt. Dat was hier echter niet het geval.
De reden waarom de logistieke partijen de Green Dragon-bloemen nu weer mogen verhandelen, is niet dat zij als winnaar uit de strijd kwamen. Het is een direct gevolg van het feit dat de eisers hun kwekersrecht overdroegen aan het Danziger-concern, de leverancier van de logistieke partijen. Omgekeerd geldt dat de eisers evenmin als winnaar kunnen worden aangemerkt: zij bereikten een regeling met Danziger, maar daarvoor was een overdracht van het kwekersrecht nodig. Van een situatie waarbij de logistieke partijen aan de eisen hadden voldaan, was geen sprake.
Omdat geen van de partijen als winnaar kon worden aangemerkt, besliste de voorzieningenrechter dat elke partij de eigen proceskosten draagt.
Rechtbank Den Haag · 15 juli 2026
Civiel Recht; Intellectueel-eigendomsrecht