Kantonrechter wijst advocatenkantoor af: kopieermachine-huur moet door, € 42.509 aan facturen betaald Een advocatenkantoor huurde een multifunctionele kopieermachine, kreeg die later vervangen door een nieuwere en breidde het contract nog eens uit. Toen de facturen onbetaald bleven, trok de verhuurder naar de rechter. Het kantoor beweerde dat het was misleid: het zou ervan uit zijn gegaan dat het maandbedrag alle kosten dekte, terwijl in werkelijkheid ook per afdruk en per scan werd bijgerekend.
Partijen sloten drie overeenkomsten. De eerste, een 'All-in Huurovereenkomst' uit 2021, kostte € 95 per maand en bevatte 2.000 zwart-witte en 300 kleurige 'tellertikken' (afdrukken, kopieën en scans). Daarna volgde in 2022 een overeenkomst voor een nieuwere machine van € 895 per maand en in 2023 een uitbreiding met extra tellertikken en onbeperkt scannen voor € 355 per maand. Samen kwamen de contracten neer op € 1.345 per maand, met looptijden tot 2027 en 2028.
Het kantoor stelde eerst dat de eerste overeenkomst was vervallen door het sluiten van de derde. De kantonrechter volgt dat niet. In de latere contracten staat uitdrukkelijk dat de eerdere overeenkomst ongewijzigd doorloopt, en de derde overeenkomst is ondertekend door de advocaat die tevens eigenaar van het kantoor is. Ook de e-mails en de feitelijk betaalde facturen laten zien dat het om aanvullende afspraken ging. Dat de verhuurder in een e-mail ongelukkig had geschreven dat het eerste contract zou vervallen, verandert daar niets aan.
Het kantoor voerde verder aan dat het ten onrechte dacht aan een vast all-in bedrag en dat de verhuurder een verborgen tariefstructuur en een ondoorzichtige indexering hanteerde. Het sprak van dwaling, bedrog, misleiding en oneerlijke handelspraktijken. De kantonrechter wijst dat af. Uit de overeenkomst volgt dat het all-in bedrag huur en onderhoud dekt, plus een afgesproken aantal tellertikken. Wie daar bovenuit gaat, betaalt achteraf extra: € 0,05 per zwart-witte en € 0,17 per kleurenafdruk. Dat staat ook in de algemene voorwaarden, waarin eveneens staat dat een scan als tellertik telt. De bestuurder van het kantoor verklaarde op zitting dat hij de eerste overeenkomst wel had gezien maar niet goed had gelezen, omdat hij meteen moest beslissen. Volgens de kantonrechter komt dat voor eigen rekening en risico, zeker van een juridische professional. Het argument dat de algemene voorwaarden te klein gedrukt waren, gaat niet op: het was een digitaal pdf-bestand waarin kon worden ingezoomd.
Dat het kantoor geen argeloze klant was, blijkt volgens de kantonrechter ook uit het verloop. Voor de tweede en derde overeenkomst werd onderhandeld over prijs, looptijd en aantal tellertikken, en de verhuurder schreef zelfs twee facturen voor meer-tellertikken (€ 2.215,89 en € 3.510,20) volledig af. De indexering volgde jaarlijks de CBS-index, zoals in de algemene voorwaarden staat, en het kantoor betaalde de facturen tot november 2024 telkens volledig. Beroepen op consumentenbescherming gaan niet op, omdat het kantoor geen consument is.
De kantonrechter wijst daarom de vorderingen van het kantoor in reconventie af, waaronder de verzoeken om de overeenkomsten (deels) te vernietigen of te ontbinden en betaalde bedragen terug te krijgen. Het kantoor moet € 42.509,13 aan openstaande facturen betalen, plus wettelijke handelsrente. Dat is deels berekend vanaf 27 oktober 2025 over € 23.925,51 en deels vanaf 9 juni 2026 over € 18.583,62. Daarnaast is € 2.107,99 aan verschenen rente verschuldigd. Ook verklaart de kantonrechter voor recht dat de drie overeenkomsten bestaan, met de genoemde looptijden en indexering, tegen een bedrag van € 6.302,58 per kwartaal in 2026. Het kantoor wordt in conventie veroordeeld in de proceskosten van € 3.889,40 en in reconventie in € 866. Het salaris van de gemachtigde is verhoogd met een half punt, omdat de late eiswijziging van het kantoor ervoor zorgde dat de zaak niet in één zitting kon worden behandeld. De veroordelingen zijn uitvoerbaar bij voorraad.
Rechtbank Midden-Nederland · 21 oktober 2026
Civiel Recht Kantonrechter wijst achterstand van € 16.874 af: opslagbedrijf rekende oneerlijk meer dan afgesproken Een vrouw uit de regio Amsterdam huurde in 2019 via de website van Inbox Storage een opslagruimte van 13 m³ voor € 155 per maand. In de bevestigingsmail stond dat de prijs inclusief een gratis basisverzekering was en dat er geen prijsverhogingen zouden plaatsvinden. In november 2019 breidde Inbox Storage de ruimte uit naar 30 m³ en berekende daarvoor een eenmalig bedrag van € 251. De vrouw bleef daarna € 155 per maand betalen. Vanaf 2022 betaalde zij niet meer per maand, maar op 26 oktober 2022 maakte zij nog € 3.100 over.
Inbox Storage eiste van de vrouw € 16.874,52 aan achterstallige betalingen. Volgens het bedrijf was de prijs inmiddels € 396,80 per maand. Daarnaast wilde Inbox Storage dat de overeenkomst werd ontbonden en dat de vrouw de opslagruimte binnen tien dagen zou ontruimen. Het bedrijf noemde de overeenkomst primair een huurovereenkomst en subsidiair een bewaarnemingsovereenkomst. De vrouw voerde aan dat zij had afgesproken € 155 per maand te betalen, zonder prijsverhogingen en inclusief basisverzekering, en dat zij alles had betaald.
De kantonrechter stelde eerst vast of de overeenkomst een consumentenovereenkomst was, want dan moet de rechter die uit zichzelf toetsen aan het consumentenrecht. Inbox Storage beweerde pas tijdens de zitting dat het om een zakelijke overeenkomst ging. De vrouw gebruikte de opslag voor haar persoonlijke spullen. Dat de overeenkomst op haar artiestennaam stond, was volgens de rechter onvoldoende: zij legde uit dat dit haar geboortenaam is, en de handelsnaam van haar eenmanszaak in het handelsregister was een andere. Een microfoon tussen de spullen veranderde daar niets aan, omdat de foto's vooral inboedel lieten zien. Dat in het bestelproces het vakje 'zakelijk' was aangevinkt, vond de rechter ook niet genoeg, omdat naar alle omstandigheden moet worden gekeken.
Vervolgens oordeelde de kantonrechter dat Inbox Storage een oneerlijke handelspraktijk had gepleegd. De prijs was eenzijdig verhoogd, terwijl de vrouw vooraf niet was verteld dat dat kon en welke kosten daarbij hoorden. De mail met 'geen prijsverhogingen' wekte bij een gemiddelde consument de verwachting dat de afgesproken prijs gelijk zou blijven. Dat die zin volgens Inbox Storage alleen de prijs per m³ betrof, stond er niet in. Bovendien rekende Inbox Storage vanaf september 2025 € 39,47 per maand voor verzekering, terwijl de basisverzekering was toegezegd. Het bedrijf gaf tijdens de zitting zelf toe dat dit niet had gemogen.
Ook de algemene voorwaarden bevatten volgens de rechter oneerlijke bedingen. Het prijswijzigingsbeding (CPI-index plus 4 procent) verstoort het evenwicht tussen consument en bedrijf. Het beding over wettelijke handelsrente en incassokosten kan ertoe leiden dat een consument meer betaalt dan wettelijk is toegestaan. En het recht van de consument om bij een prijsverhoging te ontbinden wordt in artikel 6.5 uitgesloten. Daar komt bij dat Inbox Storage maar één van de meerdere genoemde sets voorwaarden had overgelegd, en onder een andere titel dan in de bestelbevestiging.
Omdat Inbox Storage in strijd met de professionele toewijding had gehandeld, is de overeenkomst vernietigbaar. De vrouw gaf aan de overeenkomst te willen vernietigen en dat werd erkend. Daardoor moet Inbox Storage haar spullen teruggeven en heeft het bedrijf niets meer van haar te vorderen. De kantonrechter wees alle vorderingen af en veroordeelde Inbox Storage in de proceskosten van € 50 aan verletkosten voor de vrouw.
Rechtbank Amsterdam · 5 november 2026
Civiel Recht; Verbintenissenrecht Hof laat bewind over financiën bestaan, maar benoemt zus als bewindvoerder in plaats van mentor Een 32-jarige man uit de regio Zwolle kan zijn eigen geldzaken niet meer overzien. Hij heeft een indicatie voor langdurige zorg, leeft van een UWV-uitkering en zit met schulden van in totaal € 11.500, onder meer bij het CAK, de Belastingdienst, het CJIB, zijn verhuurder Meesterwerk en zijn mentor. Zijn financiën werden al langere tijd door zijn familie beheerd, mede omdat hij verslaafd is geweest aan drugs. De vraag was wie die financiën voortaan officieel moet beheren.
De zaak begon toen BB&F Salland, de mentor van de man, de kantonrechter in Zwolle verzocht om een bewind in te stellen over zijn goederen. Bewind betekent dat iemand anders het beheer van het vermogen overneemt, omdat de rechthebbende dat zelf niet behoorlijk kan. De kantonrechter stelde dat bewind in en benoemde BB&F Salland zelf tot bewindvoerder. De man was bij die zitting niet aanwezig, dus de kantonrechter wist niet wie hij zelf als bewindvoerder wilde. Daartegen kwam hij in hoger beroep bij het gerechtshof Arnhem-Leeuwarden, tegen de beschikking van de kantonrechter in de rechtbank Overijssel van 18 december 2025.
In hoger beroep vroeg hij primair om het bewind helemaal af te wijzen. Subsidiair wilde hij dat zijn zus tot bewindvoerder wordt benoemd in plaats van de mentor. Zijn klacht dat de kantonrechter hem niet had gehoord, liet het hof rusten: hij heeft in hoger beroep alsnog alle gelegenheid gehad zijn bezwaren naar voren te brengen, en die procedure herstelt ook eventuele fouten uit de eerste ronde.
Over de noodzaak van het bewind was het hof kort. Door de schuldenlast en omdat de man zijn financiën op dit moment niet zelf wil of kan beheren, is hij niet in staat zijn vermogensrechtelijke belangen behoorlijk waar te nemen. Het bewind blijft dus in stand.
Daarna draaide het om de keuze van de bewindvoerder. Volgens de wet volgt de rechter de uitdrukkelijke voorkeur van de rechthebbende, tenzij gegronde redenen zich daartegen verzetten. Die voorkeur ging in dit geval uit naar zijn zus. Zij heeft als financieel medewerker gewerkt en regelde de afgelopen jaren samen met de moeder de financiën van haar broer. Het hof vond het wel zorgelijk dat in die periode aanzienlijke schulden zijn ontstaan. Het grootste deel daarvan ontstond volgens haar toelichting bij de overgang naar een andere zorgverlener in 2024 en 2025, en voor een deel van de schulden heeft zij inmiddels betalingsregelingen getroffen. Zij vertelde op de zitting dat ze wil toewerken naar een schuldhulpverleningstraject. Het hof wees haar erop dat de inkomsten van haar broer volgens BB&F Salland onvoldoende zijn om de schulden af te lossen, dat zij daar dus een oplossing voor moet vinden, en dat zij als bewindvoerder onder toezicht van de kantonrechter staat en rekening en verantwoording moet afleggen.
Het hof bekrachtigt het bewind en vernietigt de benoeming van BB&F Salland voor de periode vanaf 3 november 2026. Het verleent de mentor met ingang van die datum ontslag en benoemt de zus tot bewindvoerder. Die termijn geeft BB&F Salland twee weken om het werk af te ronden en over te dragen. De beschikking wordt ingeschreven in het Centraal curatele- en bewindregister en is uitvoerbaar bij voorraad.
Gerechtshof Arnhem-Leeuwarden · 20 oktober 2026
Civiel Recht; Personen- En Familierecht Kantonrechter geeft 17-jarige handlichting om autodetailingbedrijf te starten Een jongen uit Roosteren wil een eigen autodetailingbedrijf beginnen, maar is daar volgens de wet nog te jong voor. Hij werd geboren op 14 augustus 2009 en is dus minderjarig. Een minderjarige kan zonder toestemming van zijn ouders of voogd in beginsel geen bedrijf uitoefenen en bepaalde rechtshandelingen niet zelfstandig verrichten. Daarom vroeg hij de kantonrechter in Roermond om een handlichting.
Bij een handlichting krijgt een minderjarige bepaalde bevoegdheden van een meerderjarige. Dat kan op verzoek van een minderjarige die ten minste 16 jaar oud is. De kantonrechter let daarbij op het belang van de minderjarige en beoordeelt of de handlichting verantwoord is. De wet bepaalt ook dat een handlichting niet wordt verleend tegen de wil van de ouders die het gezag uitoefenen.
In deze zaak was dat laatste geen probleem. De jongen is ouder dan 16 jaar en het gezag over hem berust bij beide ouders. Zij steunen het verzoek van hun zoon en hebben het verzoekschrift zelf mee ondertekend. Omdat de zaak daardoor duidelijk lag, zag de kantonrechter af van een mondelinge behandeling. Het verzoek voldoet volgens de rechter aan de eisen van artikel 1:235 van het Burgerlijk Wetboek.
Een handlichting heeft wel grenzen. De kantonrechter wijst erop dat de jongen ook na de handlichting geen registergoederen (zoals een woning), effecten of door hypotheek gedekte vorderingen mag verkopen of anderszins van de hand doen. De handlichting geldt alleen voor de rechtshandelingen die nodig zijn om zijn bedrijf uit te oefenen.
De handlichting gaat niet meteen in. Volgens artikel 1:237 BW werkt zij pas vanaf de dag waarop de uitspraak in de Staatscourant is gepubliceerd, zodat derden ervan kunnen weten. De griffier zorgt voor die publicatie. Daarnaast komt de uitspraak niet-geanonimiseerd op rechtspraak.nl te staan. De jongen moet zelf ook nog zorgen dat de handlichting wordt ingeschreven in het handelsregister van de Kamer van Koophandel, wat hij op grond van artikel 36 van het Handelsbesluit 2008 verplicht is te doen.
De kantonrechter verleent op 6 november 2026 de handlichting om rechtshandelingen te verrichten die nodig zijn voor het uitoefenen van zijn bedrijf, en bepaalt dat de griffier de beschikking laat publiceren in de Staatscourant en op de website van de Rechtspraak.
Rechtbank Limburg · 6 november 2026
Civiel Recht Rechtbank vernietigt verstekvonnis: bedrijf betaalt € 2.500 voor portretfoto op bestelbus Een vrouw die in 2009 via een uitzendbureau voor een bedrijf werkte, kwam er jaren later achter dat een foto van haar op een bestelbus van dat bedrijf stond. Haar voor- en achternaam stonden erbij. De foto was tijdens het werk gemaakt. Meerdere mensen attendeerden haar op de bus. Zij stapte naar de kantonrechter en eiste onder meer een schadevergoeding van € 10.000 en een verbod om haar portret te blijven gebruiken.
Het bedrijf liet de zaak eerst verstek gaan. In een verstekvonnis van 19 maart 2025 kreeg de vrouw haar vorderingen grotendeels toegewezen, al viel de schadevergoeding lager uit dan zij had gevraagd. Het bedrijf kwam daarna in verzet tegen dat vonnis. Het bedrijf betaalde intussen al ongeveer € 7.000 op grond van het verstekvonnis, en daarom kon de kantonrechter nu opnieuw naar de hele zaak kijken.
Over het feit dat de foto niet in opdracht van de vrouw is gemaakt, zijn partijen het eens. In dat geval geldt artikel 21 van de Auteurswet: zo'n portret mag niet openbaar worden gemaakt als een redelijk belang van de geportretteerde zich daartegen verzet. Het bedrijf voerde aan dat de vrouw tijdens werktijd voor de foto had geposeerd en daarmee stilzwijgend toestemming had gegeven voor zakelijke promotie. Ook zouden de huisregels van het bedrijf het gebruik van zulke foto's toestaan. De kantonrechter volgde dat niet. Instemmen met het maken van een foto is geen vrijbrief om die foto onbeperkt te gebruiken. Het bedrijf liet bovendien niet zien dat de vrouw van de huisregels op de hoogte was gesteld.
De vrouw heeft volgens de rechter wel een redelijk belang. Zij is geen fotomodel en heeft geen zakelijke belangen te verdedigen, maar ze heeft een persoonlijkheidsrechtelijk belang: zij bepaalt zelf waarmee zij in verband wordt gebracht. Zij wil niet dat mensen denken dat zij bijklust voor het bedrijf. Ze werkt al meer dan tien jaar als communicatieadviseur in het sociale domein en wil ook daarom niet dat haar beeltenis overal voor wordt gebruikt. Het verweer dat zij na vijftien jaar nauwelijks nog herkenbaar was, sneuvelde. Verschillende mensen herkenden haar op de bus, en haar naam stond erbij.
De foto op de website van het bedrijf en op de website van de beletteraar liet de rechter buiten beschouwing. De vrouw maakte niet aannemelijk dat de foto daadwerkelijk op de eigen website van het bedrijf stond, en het is niet duidelijk of gebruik door de beletteraar aan het bedrijf kan worden toegerekend.
De gevorderde schadevergoeding van € 10.000 ging de rechter te ver. Hij stelde de immateriële schade naar billijkheid vast op € 2.500. De foto stond op één bus, en dat beperkte het bereik. De naam van de vrouw op de bus woog wel zwaarder. De rechtspraak waarin hogere bedragen zijn toegekend, ging volgens de rechter over foto's die veel breder zijn verspreid. Het gevraagde verbod was te ruim geformuleerd, omdat niet duidelijk is wat 'iedere directe of indirecte inbreuk' precies omvat. De rechter beperkte het verbod daarom tot het gebruik van het portret in reclame voor het bedrijf, zoals op de bestelbus is gebeurd. De verklaringen voor recht wees hij af, omdat niet duidelijk was welk belang de vrouw daarbij nog had naast de veroordelingen.
De kantonrechter vernietigde het verstekvonnis. Het bedrijf moet de vrouw € 2.500 schadevergoeding betalen, met rente vanaf 13 februari 2025. Het bedrijf mag het portret van de vrouw niet meer openbaar maken in reclame voor het bedrijf, op straffe van een dwangsom van € 250 per dag met een maximum van € 5.000. Daarnaast betaalt het bedrijf € 453,75 aan incassokosten en € 1.037,54 aan proceskosten. Omdat het bedrijf al ongeveer € 7.000 betaalde op grond van het verstekvonnis, moet de vrouw een deel terugbetalen. Daarvoor is geen vordering ingesteld, dus de partijen moeten dat onderling regelen.
Rechtbank Rotterdam · 23 oktober 2026
Civiel Recht; Verbintenissenrecht