Rechtbank wijst vordering af: certificaathouder kwam te laat met omzetting naar certificaten op naam Een houder van twee certificaten van aandelen aan toonder in Forward Business Parks 2000 N.V. wilde die laten omzetten in certificaten op naam. Het administratiekantoor dat de aandelen houdt, de STAK, weigerde dat. De houder stapte naar de rechter en eiste dat de STAK alsnog zou meewerken, op straffe van een dwangsom.
De achtergrond is een wijziging van de administratievoorwaarden van de STAK bij notariële akte van 9 oktober 2017. Houders van certificaten aan toonder konden die tot uiterlijk 9 oktober 2022 kosteloos op naam laten stellen. Wie dat niet deed, zou zijn certificaten zien vervallen: de STAK zou de onderliggende aandelen kosteloos aanbieden aan de onderneming, waarna de niet-omgezette certificaten hun waarde verloren. De houder deed zijn verzoek pas op 18 april 2023, ruim een halfjaar na het verstrijken van die termijn.
De houder beriep zich primair op artikel 2:82 lid 6 en lid 9 van het Burgerlijk Wetboek. Volgens hem mochten eerder uitgegeven aandeelbewijzen tot 31 december 2025 worden ingeleverd, en gold dat ook voor certificaten. De rechtbank volgt hem niet. Die wetsbepaling ziet op aandelen en niet op certificaten. De wetgever heeft bewust onderscheid gemaakt tussen de regels voor aandelen van een naamloze vennootschap en contractuele certificaten van aandelen, dus de bepalingen kunnen ook niet naar analogie worden toegepast.
Subsidiair vroeg de houder om de wijziging van de administratievoorwaarden te vernietigen, en meer subsidiair om haar nietig te verklaren. Hij voerde aan dat hij geen overgangsperiode had gekregen en dat dit in strijd is met het recht op eigendom uit artikel 1 van het Eerste Protocol bij het EVRM. De rechtbank wijst dat af. De houder heeft niet duidelijk gemaakt welke bepaling hij bedoelt, laat staan waarom die in strijd zou zijn met het EVRM-protocol, dat in beginsel van toepassing is op staten. Ook de meest subsidiair gevorderde verklaring voor recht dat de STAK onrechtmatig handelt, strandt. De STAK handelt niet in strijd met een wettelijke verplichting of met haar eigen administratievoorwaarden, en de houder heeft niet uitgelegd op welke andere wijze zij onrechtmatig zou handelen. Daardoor komt de rechtbank niet toe aan de gevorderde buitengerechtelijke incassokosten.
De rechtbank wijst alle vorderingen af. De houder is in het ongelijk gesteld en moet de proceskosten van de STAK betalen: € 4.292, bestaande uit € 2.995 griffierecht, € 1.108 salaris advocaat en € 189 nakosten. Bij niet-tijdige betaling binnen veertien dagen na aanschrijving komen daar € 98 nakosten en de kosten van betekening bij, plus de wettelijke rente. Het vonnis is wat de proceskosten betreft uitvoerbaar bij voorraad.
Rechtbank Amsterdam · 21 oktober 2026
Civiel Recht Kantonrechter wijst advocatenkantoor af: kopieermachine-huur moet door, € 42.509 aan facturen betaald Een advocatenkantoor huurde een multifunctionele kopieermachine, kreeg die later vervangen door een nieuwere en breidde het contract nog eens uit. Toen de facturen onbetaald bleven, trok de verhuurder naar de rechter. Het kantoor beweerde dat het was misleid: het zou ervan uit zijn gegaan dat het maandbedrag alle kosten dekte, terwijl in werkelijkheid ook per afdruk en per scan werd bijgerekend.
Partijen sloten drie overeenkomsten. De eerste, een 'All-in Huurovereenkomst' uit 2021, kostte € 95 per maand en bevatte 2.000 zwart-witte en 300 kleurige 'tellertikken' (afdrukken, kopieën en scans). Daarna volgde in 2022 een overeenkomst voor een nieuwere machine van € 895 per maand en in 2023 een uitbreiding met extra tellertikken en onbeperkt scannen voor € 355 per maand. Samen kwamen de contracten neer op € 1.345 per maand, met looptijden tot 2027 en 2028.
Het kantoor stelde eerst dat de eerste overeenkomst was vervallen door het sluiten van de derde. De kantonrechter volgt dat niet. In de latere contracten staat uitdrukkelijk dat de eerdere overeenkomst ongewijzigd doorloopt, en de derde overeenkomst is ondertekend door de advocaat die tevens eigenaar van het kantoor is. Ook de e-mails en de feitelijk betaalde facturen laten zien dat het om aanvullende afspraken ging. Dat de verhuurder in een e-mail ongelukkig had geschreven dat het eerste contract zou vervallen, verandert daar niets aan.
Het kantoor voerde verder aan dat het ten onrechte dacht aan een vast all-in bedrag en dat de verhuurder een verborgen tariefstructuur en een ondoorzichtige indexering hanteerde. Het sprak van dwaling, bedrog, misleiding en oneerlijke handelspraktijken. De kantonrechter wijst dat af. Uit de overeenkomst volgt dat het all-in bedrag huur en onderhoud dekt, plus een afgesproken aantal tellertikken. Wie daar bovenuit gaat, betaalt achteraf extra: € 0,05 per zwart-witte en € 0,17 per kleurenafdruk. Dat staat ook in de algemene voorwaarden, waarin eveneens staat dat een scan als tellertik telt. De bestuurder van het kantoor verklaarde op zitting dat hij de eerste overeenkomst wel had gezien maar niet goed had gelezen, omdat hij meteen moest beslissen. Volgens de kantonrechter komt dat voor eigen rekening en risico, zeker van een juridische professional. Het argument dat de algemene voorwaarden te klein gedrukt waren, gaat niet op: het was een digitaal pdf-bestand waarin kon worden ingezoomd.
Dat het kantoor geen argeloze klant was, blijkt volgens de kantonrechter ook uit het verloop. Voor de tweede en derde overeenkomst werd onderhandeld over prijs, looptijd en aantal tellertikken, en de verhuurder schreef zelfs twee facturen voor meer-tellertikken (€ 2.215,89 en € 3.510,20) volledig af. De indexering volgde jaarlijks de CBS-index, zoals in de algemene voorwaarden staat, en het kantoor betaalde de facturen tot november 2024 telkens volledig. Beroepen op consumentenbescherming gaan niet op, omdat het kantoor geen consument is.
De kantonrechter wijst daarom de vorderingen van het kantoor in reconventie af, waaronder de verzoeken om de overeenkomsten (deels) te vernietigen of te ontbinden en betaalde bedragen terug te krijgen. Het kantoor moet € 42.509,13 aan openstaande facturen betalen, plus wettelijke handelsrente. Dat is deels berekend vanaf 27 oktober 2025 over € 23.925,51 en deels vanaf 9 juni 2026 over € 18.583,62. Daarnaast is € 2.107,99 aan verschenen rente verschuldigd. Ook verklaart de kantonrechter voor recht dat de drie overeenkomsten bestaan, met de genoemde looptijden en indexering, tegen een bedrag van € 6.302,58 per kwartaal in 2026. Het kantoor wordt in conventie veroordeeld in de proceskosten van € 3.889,40 en in reconventie in € 866. Het salaris van de gemachtigde is verhoogd met een half punt, omdat de late eiswijziging van het kantoor ervoor zorgde dat de zaak niet in één zitting kon worden behandeld. De veroordelingen zijn uitvoerbaar bij voorraad.
Rechtbank Midden-Nederland · 21 oktober 2026
Civiel Recht Hof bekrachtigt afwijzing schadeclaim tegen Staat over coronatoegangsbewijs Van 25 september 2021 tot 25 februari 2022 konden Nederlanders bij horeca, culturele locaties en evenementen alleen naar binnen met een coronatoegangsbewijs. Zo'n bewijs kreeg je met een vaccinatiebewijs, een herstelbewijs of een negatieve testuitslag. Drie mensen vonden dat de Staat daarmee hun grondrechten schond en vorderden schadevergoeding. Een van hen had danslessen gevolgd, een tweede exploiteerde twee horecazaken in Amersfoort en Soest en een derde ging naar de tennisvereniging en ondernam sociale activiteiten.
De eerste eiseres had zich ingeschreven voor een dansopleiding, maar kreeg geen toegang tot de dansschool en stelt betaald te hebben voor lessen die zij niet kon volgen. De horecaondernemer stelt omzet te zijn misgelopen en sloot zijn zaken vanaf 6 november 2021 helemaal, omdat hij zijn gasten niet wilde controleren. Daarna beperkte hij zich tot het bezorgen van maaltijden. De derde eiseres liet zich meerdere keren testen en wil reiskosten en reistijd vergoed krijgen. Zij stelt ook dat zij de tenniskantine niet in mocht, terwijl haar tennisvrienden dat wel mochten. Alle drie noemen zij daarnaast immateriële schade, zoals stress, ruzie met hun omgeving en verlies van levensvreugde. Geen van hen heeft zich laten vaccineren.
De rechtbank Den Haag wees hun vorderingen af. Het gerechtshof Den Haag kijkt in hoger beroep naar veertien grieven en wijst ze allemaal af. Een deel van het betoog gaat over de vaccins zelf: zouden die niet werken tegen besmetting en schadelijk zijn? Het hof zegt dat de appellanten zich niet hebben laten vaccineren, dat vaccinatie nooit verplicht was en dat zij een bewijs ook met een negatieve test konden krijgen. Zij hebben daarom geen belang bij hun klachten over de vaccins. Daarnaast bepaalde het Europese geneesmiddelenagentschap dat de vaccins onder voorwaarden op de markt mochten, en dat oordeel is voor het hof het uitgangspunt.
Ook het beroep op de Grondwet slaagt niet. De appellanten vinden dat de wet te veel aan de ministers heeft overgelaten, maar het hof mag een wet in formele zin niet aan de Grondwet toetsen (artikel 120 Grondwet). Het hof volgt verder de rechtbank dat de Staat mocht afgaan op de adviezen van het Outbreak Management Team. Dat orgaan wees op het risico van een opleving van het virus en op druk op de zorg als de afstandsregel van anderhalve meter zou vervallen. Het coronatoegangsbewijs was het alternatief. De Nederlandse Zorgautoriteit rekende per september 2021 met 180.000 tot 200.000 uitgestelde operaties. Dat de appellanten achteraf grafieken tonen waaruit zou blijken dat het bewijs weinig effect had, maakt de invoering niet onrechtmatig, want het gaat om de kennis van toen.
Over de grondrechten oordeelt het hof dat de rechtbank kon volstaan met een toets aan artikel 8 EVRM, omdat de andere genoemde bepalingen op dezelfde gronden tot hetzelfde resultaat leiden. Het Handvest van de Europese Unie is niet van toepassing, want de Staat voerde met het bewijs geen Europees recht uit. Het verwijt van discriminatie tussen gevaccineerden en niet-gevaccineerden gaat niet op, omdat er een test of herstelbewijs als alternatief was en er een uitzondering gold voor mensen die geen test konden ondergaan. Ook gold het bewijs maar kort en alleen voor niet-essentiële activiteiten. Dat de horecaondernemer zijn zaken sloot om geen gasten te hoeven controleren, komt volgens het hof voor zijn eigen rekening.
Het hof bekrachtigt daarom het vonnis van de rechtbank. De drie appellanten moeten hoofdelijk de proceskosten in hoger beroep betalen: € 987 aan griffierecht en nakosten en € 3.870 aan salaris van de advocaat van de Staat, vermeerderd met wettelijke rente als zij niet binnen veertien dagen betalen.
Gerechtshof Den Haag · 10 november 2026
Civiel Recht; Verbintenissenrecht Kantonrechter kent € 1.500 toe voor tegel die was doorboord, eiser vroeg € 5.804 Bij isolatiewerkzaamheden bij de buren van een vrouw uit Overijssel is op 1 december 2025 door een badkamertegel in haar eigen badkamer geboord. De onderaannemer die het werk uitvoerde, werkte voor een bedrijf dat de aansprakelijkheid voor de schade niet betwistte. Over de hoogte van de schade konden partijen het niet eens worden, en daarom kwam de zaak bij de kantonrechter in Almelo.
De vrouw wilde dat de badkamer herstel kreeg dat zowel technisch als esthetisch gelijkwaardig is aan de oorspronkelijke toestand. De tegels lopen in een U-vorm door over twee wanden en de vloer, met daarin de nis waar de beschadigde tegel zit. Op basis van een offerte van een sanitair- en tegelbedrijf vorderde zij € 5.803,79 om die doorlopende tegelafwerking te vervangen. Daarnaast vroeg zij wettelijke rente vanaf 29 december 2025 en vergoeding van de proceskosten.
Het bedrijf bood eerst € 500 aan, of herstel door een tegelzetter met een nieuwe tegel in de hele nis. Dat vond de vrouw niet passend. Pas nadat de dagvaarding was uitgebracht, kwam het bedrijf met een offerte van een reparatiebedrijf van € 494,58, waarbij de beschadigde tegel nagenoeg onzichtbaar zou worden hersteld. Volgens het bedrijf zou de U-vormige afwerking dan behouden blijven.
De kantonrechter vindt het bezwaar van de vrouw tegen die herstelmethode begrijpelijk. Het reparatiebedrijf geeft slechts twee jaar garantie, en op de lak geldt in een natte ruimte helemaal geen garantie. Omdat het hier om een badkamer gaat, krijgt de vrouw dus niet de zekerheid dat na herstel vrijwel niets meer te zien is van de schade. Zij hoefde daarom niet akkoord te gaan met herstel onder die voorwaarden.
Tegelijk gaat de vordering van € 5.803,79 de kantonrechter te ver. Het gaat om schade aan één tegel in de nis, en van het bedrijf kan redelijkerwijs niet worden gevraagd dat alle tegels in de U-vorm worden vervangen. De kantonrechter begroot de schade op € 1.500. Dat is volgens hem niet genoeg voor volledige vervanging, maar laat de vrouw na herstel van de tegel een bedrag over dat zij kan gebruiken als het herstel niet afdoende blijkt.
Het bedrijf moet ook de proceskosten betalen. Het had na de schademelding eerder met een concreet voorstel kunnen komen, en door dat niet te doen heeft het de vrouw in de positie gebracht dat zij meende te moeten dagvaarden. Die kosten bedragen € 520,67.
De kantonrechter veroordeelt het bedrijf tot betaling van € 1.500, vermeerderd met de wettelijke rente vanaf 29 december 2025, en tot betaling van de proceskosten van € 520,67. Het vonnis is uitvoerbaar bij voorraad; het meer of anders gevorderde is afgewezen.
Rechtbank Overijssel · 20 oktober 2026
Civiel Recht Rechter staat verkoop van 34 percelen aan Provincie-bedrijf toe De Provincie Limburg wil 34 percelen grond van bijna 63 hectare verkopen aan de Grondexploitatiemaatschappij Californië B.V. (GEC). Het gaat om grond in het glastuinbouwgebied Californië II in Horst aan de Maas, onderdeel van de gebiedsontwikkeling Klavertje 4 bij Venlo. Een aardbeientelende onderneming uit de regio wilde die grond zelf kopen en trok naar de kortgedingrechter om de verkoop te stoppen. Zij wilde dat de Provincie alsnog een openbare selectieprocedure zou houden waarin ook andere gegadigden kunnen meedingen.
De zaak draait om de zogenoemde Didam-arresten van de Hoge Raad. Daarin staat dat een overheid die grond wil verkopen in beginsel ruimte moet bieden aan meerdere gegadigden, tenzij op grond van objectieve, toetsbare en redelijke criteria maar één serieuze gegadigde in aanmerking komt. De Provincie had daarom op 24 juni 2026 in het Provinciaal Blad aangekondigd dat zij van plan was aan GEC te verkopen, met een uitleg waarom GEC de enige serieuze gegadigde zou zijn. Andere partijen kregen twintig dagen om daartegen naar de rechter te stappen.
De Provincie wees op een overeenkomst uit 2011 met GEC. Daarin is afgesproken dat de Provincie gronden voor Californië II op verzoek van GEC koopt en later aan GEC doorlevert, waarna GEC de grond bouwrijp maakt en doorverkoopt aan bedrijven. GEC is zelf een publiek-private samenwerking waarin onder meer de Provincie, het ministerie van Economische Zaken en meerdere gemeenten aandeelhouder zijn. Het bedrijf is speciaal opgericht om dit gebied te ontwikkelen. De eisende onderneming vond dat dit geen objectieve criteria zijn en dat ook in 2011 al de gelijkheid van gegadigden gold. GEC en de Provincie stelden dat de eiser in 2011 nog niet bestond en dat GEC met de overeenkomst en eerdere investeringen de enige serieuze gegadigde is.
De voorzieningenrechter volgt de Provincie en GEC. Volgens de rechter is GEC een projectvehikel dat bestaat om Californië II uit te voeren en te financieren. De afspraken uit 2011 zijn feitelijk een financieringsconstructie om dat publieke doel mogelijk te maken. GEC heeft bovendien de grondpositie, de benodigde vergunningen en de financiële verplichtingen en risico's die andere gegadigden niet hebben. Daarmee is de positie van de eiser niet gelijkwaardig aan die van GEC. Uitgifte aan een andere partij zou de financieringsconstructie doorkruisen en het publieke doel in gevaar brengen. De rechter vindt de kennisgeving weliswaar summier, maar voldoende duidelijk en toetsbaar: de eiser kon zijn bezwaren in dit kort geding naar voren brengen, en daar draait het bij de Didam-regels om.
Ook GEC had als tussenkomende partij vorderingen ingesteld: zij wilde de Provincie laten gebieden de verkoop door te zetten. Die vorderingen wijst de rechter af wegens gebrek aan belang, omdat tussen GEC en de Provincie niet in geschil is dat de verkoop er komt. Het vragen om afwijzing van de vorderingen van de eiser ziet de rechter als verweer en niet als zelfstandige vordering.
De voorzieningenrechter wijst alle vorderingen van de eisende onderneming af en veroordeelt haar in de proceskosten van de Provincie van € 2.101, plus wettelijke rente als ze niet binnen veertien dagen betaalt. GEC wordt eveneens in de proceskosten veroordeeld, maar die zijn begroot op nihil. De Provincie mag de verkoop aan GEC doorzetten.
Rechtbank Limburg · 19 oktober 2026
Civiel Recht; Goederenrecht