Gedaagde veroordeeld tot betaling van € 3.405,52 aan proceskosten na onrechtmatig overnemen website Een ondernemer die handeldrijft onder een eigen bedrijfsnaam sleepte haar voormalige partner voor de rechter nadat hij de controle had overgenomen over haar domeinnaam, website, hostingomgeving en zakelijke e-mailomgeving. De man had haar de toegang ontzegd en de website offline gehaald, waardoor haar bedrijfsvoering ernstig werd gehinderd.
Nog voordat de zaak inhoudelijk werd behandeld, gaf de gedaagde toe. In de avond van 28 juni 2026 herstelde hij de toegang tot de mailbox en zette hij de website weer online. Een dag later droeg hij ook de domeinnaam over aan de ondernemer. Daarmee verviel de noodzaak voor de inhoudelijke vorderingen, en trok de eiseres die in.
Wat overbleef was een dispuut over de proceskosten. De ondernemer wilde dat haar voormalige partner opdraait voor de volledige kosten van de procedure, omdat die kosten een direct gevolg waren van zijn onrechtmatige handelen. De gedaagde verscheen niet op de zitting, zodat verstek werd verleend.
De voorzieningenrechter oordeelde dat de zaak onder het intellectueel eigendomsrecht valt. De domeinnaam is onlosmakelijk verbonden met de bedrijfsvoering en de handelsnaam van de ondernemer. Omdat het om een intellectuele-eigendomszaak gaat, is een bijzondere wettelijke regeling van toepassing: artikel 1019h van het Wetboek van Burgerlijke Rechtsvordering. Op grond daarvan heeft de winnende partij recht op vergoeding van redelijke en evenredige proceskosten door de verliezende partij.
Voor eenvoudige zaken in het intellectuele eigendomsrecht geldt een indicatietarief van maximaal € 7.200. De rechter kwalificeerde deze zaak als eenvoudig, vanwege het beperkte en onbetwiste feitencomplex. De advocaat van de ondernemer rekende € 2.722,50, wat ruim onder het maximumtarief bleef en voldoende was onderbouwd met een factuur en urenspecificatie. Dat bedrag werd toegewezen.
Een vordering voor aanvullende kosten, zoals reistijd en het opstellen van een pleitnota, wees de rechter af. Die kosten waren niet nader gespecificeerd, en bovendien was de zitting kort geweest omdat de gedaagde niet was komen opdagen en er geen pleitnota was opgesteld.
De voorzieningenrechter veroordeelde de gedaagde tot betaling van in totaal € 3.405,52 aan proceskosten, inclusief dagvaardingskosten, griffierecht en advocaatkosten, te voldoen binnen veertien dagen na aanschrijving, vermeerderd met wettelijke rente als betaling uitblijft.
Rechtbank Limburg · 14 juli 2026
Civiel Recht; Verbintenissenrecht Rechter verbiedt winkel muziek af te spelen zonder licentie van Buma en Sena Buma en Sena, de organisaties die respectievelijk de auteursrechten van componisten, tekstdichters en muziekuitgevers en de naburige rechten van uitvoerende artiesten en platenmaatschappijen beheren, spanden een procedure aan tegen een winkel die al langere tijd muziek afspeelde zonder daarvoor te betalen. Buma int vergoedingen voor het openbaar uitvoeren van muziekwerken namens de bij haar aangesloten rechthebbenden, terwijl Sena op grond van de Wet op de naburige rechten is aangewezen om de billijke vergoeding te innen voor het voor commerciële doeleinden ten gehore brengen van muziek.
Volgens Buma en Sena had de winkel in de periode van 1 oktober 2024 tot en met 31 december 2025 zonder licentieovereenkomst muziek uit hun repertoire openbaar gemaakt. Een medewerker van Buma had dit op 27 november 2024 en meerdere keren in 2025 zelf vastgesteld, en ook een deurwaarder constateerde op 24 juli 2025 bij een bezoek aan de winkel dat er muziek werd afgespeeld. De winkel verscheen niet op de mondelinge behandeling, hoewel zij daarvoor wel behoorlijk was opgeroepen, en had in haar schriftelijke verweer alleen betwist dat er op 24 juli 2024 muziek was afgespeeld, een datum die Buma en Sena zelf niet eens hadden genoemd.
De kantonrechter oordeelde dat de winkel onrechtmatig had gehandeld door zonder licentie of vergoeding muziek uit het Buma- en Sena-repertoire te laten horen. Omdat de winkel de hoogte van de gevorderde schade niet had betwist, werd de vordering toegewezen: € 416,52 aan Buma en € 219,46 aan Sena, berekend als het bedrag dat de winkel verschuldigd zou zijn geweest als zij wel een licentie had afgesloten. Over deze bedragen moest de winkel de gewone wettelijke rente betalen; de gevorderde handelsrente werd afgewezen omdat niet was gebleken van een handelsovereenkomst. Ook de gevorderde buitengerechtelijke incassokosten wees de kantonrechter af, omdat het hier om een vordering uit onrechtmatige daad ging en niet was gesteld dat er meer werk was verricht dan het versturen van aanmaningen.
Daarnaast vorderden Buma en Sena een verbod om nog langer muziek uit hun repertoire af te spelen zonder licentie, op straffe van een dwangsom. De kantonrechter wees dit verbod toe, omdat de winkel het gestelde belang van Buma en Sena bij naleving niet had weersproken, maar verlaagde de gevorderde dwangsom omdat die niet in verhouding stond tot de relatief beperkte schade. In plaats daarvan stelde de rechter de dwangsom vast op € 100,00 per dag, met een maximum van € 4.000,00 voor Buma en € 2.000,00 voor Sena.
Over een apart gevoerd incident, waarin Buma en Sena tijdens de procedure al een voorlopig verbod hadden gevorderd, oordeelde de kantonrechter dat zij daar geen belang meer bij hadden omdat tegelijkertijd al eindvonnis in de hoofdzaak werd gewezen. Buma en Sena werden daarom niet-ontvankelijk verklaard in die incidentele vordering, en omdat geen van beide partijen als verliezer van het incident kon worden aangemerkt, werden de kosten van dat onderdeel gecompenseerd.
In de hoofdzaak gold de winkel wel als de grotendeels in het ongelijk gestelde partij. Omdat het om handhaving van intellectuele eigendomsrechten ging, paste de kantonrechter de bijzondere kostenregeling van artikel 1019h Rv toe, maar omdat het om een eenvoudige inbreukzaak met een beperkt financieel belang ging, werden de kosten begroot volgens het gewone liquidatietarief op € 832,35. De winkel werd veroordeeld tot betaling van de schadevergoeding, de proceskosten en nakosten, en het vonnis werd uitvoerbaar bij voorraad verklaard.
Rechtbank Midden-Nederland · 29 juli 2026
Civiel Recht Voorzieningenrechter verbiedt Britse en Poolse webshops verkoop imitatieparfums Twee webshops uit Londen en Warschau die imitatieparfums verkochten onder gebruikmaking van bekende merknamen, krijgen van de voorzieningenrechter in Den Haag een verbod opgelegd om daarmee door te gaan. Omdat de webshops niet in de procedure verschenen, wees de rechter het kort geding grotendeels bij verstek toe.
De zaak werd aangespannen door twee vennootschappen van het cosmeticaconcern Coty, gevestigd in Amsterdam en Duitsland, tegen twee vennootschappen die onder de naam Europerfumery opereren vanuit Londen en Warschau. Volgens Coty boden de webshops van Europerfumery imitatieparfums aan onder gebruikmaking van merken van Coty, konden consumenten via zoekfilters nog altijd naar de originele parfums zoeken waarvoor Europerfumery een imitatievariant aanbood, en werden de merken van Coty ook in de metadata van de websites gebruikt. Volgens Coty maakte dit inbreuk op haar merkrechten en kon Europerfumery zich niet met succes beroepen op geoorloofde vergelijkende reclame.
Omdat Europerfumery niet in de procedure verscheen, moest de rechter eerst beoordelen of verstek kon worden verleend. De dagvaardingen waren volgens de geldende internationale verdragen aan de Britse en Poolse autoriteiten aangeboden, maar niet gebleken is dat de stukken de webshops daadwerkelijk via die weg hebben bereikt. Omdat Coty de dagvaarding echter ook per e-mail naar de op de websites vermelde adressen had gestuurd en die verzending was voltooid, achtte de rechter voldoende aannemelijk dat Europerfumery tijdig kennis heeft kunnen nemen van de procedure. Gelet op de spoedeisendheid van de gevraagde verboden verleende de rechter daarom verstek tegen beide vennootschappen.
De rechter moest vervolgens vaststellen of hij internationaal bevoegd was, omdat beide gedaagden buiten Nederland zijn gevestigd. Voor de vorderingen op basis van Uniemerken bleek de rechtbank onder meer bevoegd omdat de Nederlandse Coty-vennootschap in Nederland is gevestigd en de Londense webshop geen vestiging in de Europese Unie heeft, met een bevoegdheid die zich in dat geval uitstrekt tot de hele Europese Unie. Voor de overige vorderingen was de bevoegdheid beperkt tot Nederland respectievelijk de Benelux, afhankelijk van de grondslag en de plaats waar de gestelde inbreuk plaatsvond.
Inhoudelijk oordeelde de rechter dat de vorderingen van Coty niet onrechtmatig of ongegrond voorkwamen en wees hij de gevorderde inbreukverboden toe voor de in de dagvaarding genoemde merken. Ook een verbod op onrechtmatige vergelijkende reclame werd toegewezen, al beperkte de rechter dit tot die specifieke vorm van onrechtmatig handelen: een algeheel verbod op oneerlijke concurrentie vond hij te onbepaald voor een kort geding. De gevorderde opgave van informatie over leveranciers, afnemers en voorraden werd eveneens toegewezen, maar beperkt tot wat nodig is om de omvang van de inbreuk vast te stellen, met uitzondering van omzet- en winstgegevens omdat daarvoor onvoldoende spoedeisend belang bestond.
Een door Coty gevorderde rectificatie wees de rechter af, omdat de voorgestelde tekst onvoldoende duidelijk maakte om welke merken en producten het ging en dus niet geschikt was om een onjuiste indruk bij het publiek recht te zetten. De rechter matigde en maximeerde de gevorderde dwangsom, en veroordeelde Europerfumery tot een dwangsom van € 5.000 per overtreding plus € 1.000 per dag dat een overtreding voortduurt, met een maximum van € 250.000. Als grotendeels in het ongelijk gestelde partij wordt Europerfumery ten slotte veroordeeld in de proceskosten van € 5.375,07.
Rechtbank Den Haag · 21 augustus 2026
Civiel Recht; Intellectueel-eigendomsrecht Hof vernietigt Bayer-octrooi op rivaroxaban-doseringsregime na beroep Sandoz Sandoz, een generieke geneesmiddelenfabrikant, vocht het Nederlandse deel van een octrooi van Bayer aan op het doseringsregime van rivaroxaban, het werkzame bestanddeel van het bloedverdunnende middel Xarelto. Het octrooi beschermde niet de stof zelf, maar het gebruik ervan in een tablet met snelle afgifte die eenmaal per dag wordt ingenomen voor de behandeling van trombo-embolische aandoeningen. Sandoz wilde na het aflopen van Bayers stofbescherming op 1 april 2024 een generiek middel op de markt brengen, maar stond dat octrooi op het doseringsregime in de weg.
De rechtbank Den Haag had Sandoz in eerste aanleg in het ongelijk gesteld. Zij oordeelde dat het octrooi voldoende uitvindingshoogte had, omdat de vakpersoon op basis van de destijds bekende halfwaardetijd van rivaroxaban van vier tot zes uur niet vanzelfsprekend zou uitkomen op een eenmaal-daagse dosering. De inbreukvorderingen van Bayer werden toegewezen en Sandoz werd veroordeeld tot betaling van € 200.000 aan proceskosten.
In hoger beroep bracht Sandoz een nieuw argument in: een patiënteninformatieformulier inclusief bijbehorend boekje dat was verstrekt aan deelnemers aan de zogeheten Einstein-DVT-studie, een door Bayer gesponsord fase II-onderzoek naar rivaroxaban bij diepe veneuze trombose. Sandoz had dit formulier verkregen via een verzoek op grond van de Wet open overheid. Op de eerste bladzijde stond de kernzin dat het middel BAY 59-7939 beschikbaar is in tabletvorm, eenmaal per dag wordt ingenomen en snel werkt.
Centraal stond de vraag of dit formulier vóór de prioriteitsdatum van het octrooi, 31 januari 2005, openbaar toegankelijk was. Bayer erkende dat het document vóór die datum aan tien patiënten was verstrekt, maar betwistte dat dit een openbaarmaking opleverde. Zij voerde aan dat de patiënten door hun bijzondere relatie met de onderzoekers en de sponsor impliciet aan geheimhouding waren gebonden. Het hof verwierp dit standpunt. Aan de twee Nederlandse patiënten was geen expliciete en ook geen impliciete geheimhoudingsverplichting opgelegd, zo bleek onder meer uit schriftelijke verklaringen van de betrokken Nederlandse onderzoekers. Het formulier was zelfs in tweevoud verstrekt, waarbij één exemplaar voor de patiënt was bestemd. Daarmee stond het die patiënten vrij het document verder te verspreiden, en was het deel geworden van de stand van de techniek.
Vervolgens beoordeelde het hof of het formulier alle wezenlijke kenmerken van het octrooi openbaarde. Het hof concludeerde van wel. De vermelding dat de tablet 'snel werkt' openbaarde volgens het hof een tablet met snelle afgifte, omdat een middel pas kan werken nadat het uit de tablet is vrijgekomen. Uit de passages over de te onderzoeken doseringen van twintig, dertig en veertig milligram eenmaal daags, de vermelding van eerdere studies bij gezonde vrijwilligers en heupoperatiepatiënten, en de omschrijving van mogelijke effectiviteit leidde het hof af dat de vakpersoon zou begrijpen dat de onderzoekers al op wetenschappelijke gronden de overtuiging hadden verkregen dat de eenmaal-daagse dosering werkzaam was. Ook de veiligheid was voldoende geopenbaard: het formulier meldde dat er geen bijwerkingen bekend waren en beschreef het bloedingsrisico als vergelijkbaar met dat van de gebruikelijke behandelingen.
De enige aanvullende stap die de vakpersoon nog moest zetten, was het identificeren van BAY 59-7939 als rivaroxaban. Daarvoor volstond een routinematige zoekopdracht op internet, die zou hebben geleid naar een wetenschappelijk artikel van Perzborn waarin de chemische benaming en structuurformule van de stof stonden vermeld. Het octrooi miste daarmee uitvindingshoogte.
Het hof vernietigde het vonnis van de rechtbank en het Nederlandse deel van het Bayer-octrooi. De inbreukvorderingen van Bayer werden alsnog afgewezen. Bayer werd veroordeeld in de proceskosten van beide instanties, in totaal € 400.000, en moet aan Sandoz terugbetalen wat Sandoz op grond van het eerste vonnis aan Bayer had voldaan.
Gerechtshof Den Haag · 28 juli 2026
Civiel Recht; Intellectueel-eigendomsrecht Rechtbank gelast getuigenverhoor in merkinbreukzaak tandartsinstrumenten Een Amerikaans tandheelkundig concern en twee van zijn dochterondernemingen hebben bij de rechtbank Den Haag geprobeerd meer duidelijkheid te krijgen over de rol van een Rotterdamse groothandel bij de handel in vermoedelijk nagemaakte tandheelkundige instrumenten. Het gaat om roterende endodontische vijltjes, gebruikt bij wortelkanaalbehandelingen, die onder de merken ProTaper NEXT, WaveONE en RECIPROC op de markt worden gebracht.
De groothandel is al sinds 2008 een erkende distributeur van het concern in de Benelux en mag de producten volgens de distributieovereenkomst alleen inkopen bij het concern zelf of een door hen goedgekeurde verkoper. In 2021 kocht de groothandel toch een partij vijltjes met dezelfde merktekens in bij een tussenpersoon op Curaçao, via een Nederlandse tussenschakel die de producten doorverkocht. Uit e-mails tussen de betrokkenen bleek dat er specifiek op werd gelet dat facturen en betalingen binnen Europa zouden lopen, iets wat volgens het concern erop wijst dat de groothandel wist dat het om parallelimport van buiten de Europese Unie ging. Klanten van de groothandel klaagden vervolgens over de kwaliteit van de vijltjes. De groothandel meldde dit bij het concern, haalde ongebruikte producten bij klanten terug en verstrekte destijds documentatie over de kwestie. Het concern liet in 2022 weten voorlopig geen verdere stappen te zullen ondernemen, mits de groothandel zich voortaan aan de distributieovereenkomst zou houden. De groothandel reageerde niet op die voorwaarde, en partijen sloten na 2022 zelfs nieuwe overeenkomsten met elkaar.
Begin 2026 diende het concern alsnog een verzoek in bij de rechtbank om een voorlopig getuigenverhoor en om inzage in allerlei documenten van de groothandel, zoals correspondentie met leveranciers en afnemers, inkoop en verkoopadministratie en stukken over een eerdere schikking tussen de betrokken bedrijven. Doel was om meer zicht te krijgen op de rol van de groothandel bij de vermeende merkinbreuk, met het oog op een mogelijke bodemprocedure waarin winstafdracht wordt gevorderd.
De groothandel verzette zich tegen het verzoek. Volgens haar was de kwestie na 2022 afgedaan, was het verzoek eigenlijk bedoeld om aan interne compliance eisen van het concern te voldoen in plaats van voor een echte rechtszaak, was een eventuele bodemprocedure over winstafdracht kansloos omdat de groothandel te goeder trouw had gehandeld, en had het concern bovendien niet alle relevante feiten eerlijk aan de rechtbank voorgelegd. De rechtbank verwierp al deze verweren. Dat het concern niet had gereageerd op de mededelingen van de groothandel in 2022 betekende niet dat het zijn recht op verdere juridische stappen had verspeeld, zeker niet omdat de groothandel niet aan de gestelde voorwaarde had voldaan. Een intern compliance traject van het concern sluit niet uit dat het verzoek ook gericht is op een mogelijke procedure. En dat de groothandel te goeder trouw zou hebben gehandeld, stond volgens de rechtbank allerminst vast, gelet op wat bekend is over de gang van zaken in 2021.
De rechtbank kende het verzoek om een getuigenverhoor toe: twee betrokken medewerkers van de groothandel moeten onder ede worden gehoord. Het verzoek om inzage in documenten wees de rechtbank grotendeels af, omdat onvoldoende was onderbouwd dat de groothandel nog over andere relevante stukken beschikt dan zij al eerder aan het concern had verstrekt. Alleen voor documenten over een eerdere schikking tussen de groothandel en twee andere betrokken bedrijven moest de groothandel alsnog inzage geven, op straffe van een dwangsom van € 500 per dag met een maximum van € 25.000. Omdat beide partijen zo deels in het gelijk en deels in het ongelijk werden gesteld, compenseerde de rechtbank de proceskosten: iedere partij draagt de eigen kosten.
Rechtbank Den Haag · 28 juli 2026
Civiel Recht; Burgerlijk Procesrecht