Rechtbank verplicht Fresh Food Ventures Group (Crisp) tot terugbetaling van € 5.000.000 na schending van investeerdersafspraken Vier investeerders, verenigd onder de naam 'Investeerders', sloten in september 2024 een converteerbare leningsovereenkomst met Fresh Food Ventures Group B.V., beter bekend als Crisp, de online supermarkt-app. Zij leenden het bedrijf € 5.000.000, met de bedoeling dat dit bedrag later zou worden omgezet in aandelen. Aan die conversie kwamen de partijen echter nooit toe: de relatie liep stuk op een verslechtering van de financiële situatie van Crisp en een geschil over de voorwaarden van een nieuwe financieringsronde.
De investeerders stelden dat Crisp hen bij het aangaan van de lening een te rooskleurig beeld had gegeven van haar financiële situatie. In het bijzonder zou Crisp hebben nagelaten te melden dat er een gat in het werkkapitaal van € 1,8 miljoen bestond. Op grond hiervan vroegen zij primair vernietiging van de overeenkomst wegens bedrog of dwaling, subsidiair aanpassing van de rechtsgevolgen, en meer subsidiair directe terugbetaling van de lening.
De rechtbank stelde vast dat Crisp inderdaad een te positief beeld had geschetst en haar mededelingsplicht had geschonden door niet concreet te informeren over het werkkapitaaltekort. Toch kon de overeenkomst niet worden vernietigd wegens dwaling. De leningsovereenkomst bevatte namelijk een bepaling waarmee partijen uitdrukkelijk afstand hadden gedaan van het recht om de overeenkomst te vernietigen op grond van dwaling of te laten wijzigen door de rechter. De investeerders probeerden dit beding te omzeilen door te stellen dat het zelf ook onder invloed van dwaling tot stand was gekomen, of dat een beroep erop naar maatstaven van redelijkheid en billijkheid onaanvaardbaar zou zijn. De rechtbank verwierp beide argumenten. Het enkele feit dat Crisp te weinig financiële informatie had gedeeld, was onvoldoende om te concluderen dat zij bewust in dwaling had gebracht of dat er sprake was van voorwaardelijk opzet om te misleiden.
Wel slaagden de investeerders met hun meer subsidiaire vordering. In de financieringsronde die Crisp aan het einde van 2024 organiseerde om haar acute liquiditeitstekort op te lossen, kende Crisp bestaande aandeelhouders zogenoemde L-shares toe. Via die aandelen werden de historische investeringen van die aandeelhouders gelijkgesteld aan de rang van de nieuwe preferente aandelen, waardoor de verhaalspositie van de investeerders aanzienlijk verslechterde. De investeerders zouden hun inleg pas terugkrijgen als er veel meer opbrengst was gerealiseerd dan oorspronkelijk de bedoeling was.
De rechtbank oordeelde dat Crisp hiermee een kernafspraak in de overeenkomst had geschonden: het beding dat verbood om andere partijen betere voorwaarden te geven tenzij diezelfde voorwaarden ook aan de investeerders werden aangeboden. Omdat de investeerders zelf geen historische investeringen in eerdere rondes hadden, kon Crisp hen hetzelfde voordeel simpelweg niet bieden. Dat Crisp de investeerders wel had aangeboden in te stappen in de nieuwe aandelenklasse, veranderde daar niets aan.
Als gevolg van deze schending was de lening direct opeisbaar. Wel gold een contractuele achterstelling: Crisp hoeft de investeerders pas terug te betalen nadat haar bankschulden zijn voldaan. De gevorderde wettelijke handelsrente werd afgewezen omdat de overeenkomst alleen recht gaf op de contractuele rente van zes procent per jaar.
De reconventionele vorderingen van Crisp, waaronder de eis dat de investeerders zouden meewerken aan de conversie van de lening in aandelen, werden volledig afgewezen nu vaststond dat de investeerders aanspraak konden maken op terugbetaling.
Crisp werd veroordeeld tot betaling van € 5.000.000 aan de investeerders, met inachtneming van de contractuele achterstelling, aangevuld met beslagkosten van € 28.355,41, buitengerechtelijke kosten van € 6.775 en proceskosten van ruim € 22.000.
Rechtbank Amsterdam · 28 oktober 2026
Civiel Recht Rechtbank: dga van tweedehandskledingwinkel moet over 2020 gebruikelijk loon van € 36.925 tegen zich laten gelden Een vrouw uit Blaricum is sinds 2016 enig bestuurder en aandeelhouder van een besloten vennootschap die tweedehandskleding verkoopt, met winkels in Blaricum en 's-Hertogenbosch. In 2020 had de bv geen personeel in dienst en behaalde zij een omzet van € 84.635. In haar aangifte inkomstenbelasting over dat jaar gaf de vrouw geen enkele inkomst uit de bv aan. Zij kwam uit op een inkomen uit werk en woning van € 19.660.
De inspecteur van de Belastingdienst telde bij dat inkomen een gebruikelijk loon op van € 46.000. Dat is het loon dat de wet een directeur-grootaandeelhouder toerekent voor het werk dat zij voor haar eigen bv doet, ook als zij zichzelf niets uitbetaalt. Daarmee kwam het belastbaar inkomen op € 65.660 en rekende de inspecteur ook € 1.742 belastingrente in rekening. Na bezwaar verlaagde de inspecteur het gebruikelijk loon naar € 36.925. Het belastbaar inkomen kwam daarmee op € 56.585, en de belastingrente werd overeenkomstig verminderd. De vrouw ging tegen die uitspraak op bezwaar in beroep bij de rechtbank Gelderland. De rechtbank behandelde de zaak op 16 september 2026 op zitting.
De rechtbank redeneert dat de bv in 2020 geen werknemers had. De vrouw moet dus al het werk hebben gedaan dat nodig was voor de omzet van € 84.635. Dan moet er een gebruikelijk loon in aanmerking worden genomen, en het is aan haar om te bewijzen dat een lager loon op zijn plaats is. Daarin slaagt zij volgens de rechtbank niet.
De vrouw voerde aan dat zij in 2020 niet fulltime kon werken. Zij noemde de mantelzorg voor haar in 2018 overleden partner en de zorg voor haar zoon. Dat eerste kan in 2020 geen rol meer spelen. Voor de zorg voor haar zoon, die dat jaar 20 werd en eigen inkomsten had, onderbouwde zij niet wat die zorg inhield en hoeveel tijd het kostte. De rechtbank voegt toe dat deeltijdwerk bovendien niet vanzelf betekent dat van het wettelijke normbedrag moet worden afgeweken.
Ook het argument dat de bv nog in de opstartfase zat, houdt geen stand. De bv begon in mei 2016 en in 2016 en 2017 werd geen gebruikelijk loon in aanmerking genomen. De vrouw vroeg in de jaren tot en met 2020 ook nooit om een lager loon. Met een omzet van € 84.635 leidt een opstartfase, als daar al sprake van was, niet tot een lager loon dan de inspecteur hanteerde.
De vrouw stelde verder dat de bv structureel verlies lijdt en het salaris niet kan betalen. Zij rekende voor dat de bv over 2018 tot en met 2022 samen € 167.155 verlies leed en dat zij zelf ongeveer € 57.000 uit de bv had opgenomen. De rechtbank volgt dat niet. Uit de aangiften vennootschapsbelasting blijkt over 2019 een winst. Het verlies over 2021 komt alleen doordat het gebruikelijk loon van 2018 tot en met 2020 als buitengewone last is afgetrokken. Ook in de door de vrouw zelf overgelegde overzichten staat een positief resultaat voor 2019, 2021 en 2022. De bankrekeningen van de bv groeiden tussen 2019 en 2022 met € 34.487, terwijl de bv in 2021 € 38.551 aflosde op haar schuld aan de vrouw. Haar stellingen over de verliesgevendheid onderbouwde zij verder niet met stukken en de overzichten bleken ter zitting inconsistenties te bevatten.
Tegen de belastingrente voerde de vrouw geen eigen gronden aan. De rente volgt het bedrag van de aanslag, dus ook die blijft staan.
De rechtbank verklaart het beroep ongegrond. De in bezwaar verlaagde aanslag met een gebruikelijk loon van € 36.925 en de belastingrentebeschikking blijven in stand. Een proceskostenvergoeding of vergoeding van griffierecht krijgt de vrouw niet.
Rechtbank Gelderland · 23 oktober 2026
Bestuursrecht; Belastingrecht Gerecht Curaçao vernietigt ontbinding van Curaçao Secure Storage door KvK om onbetaalde registerbijdrage Curaçao Secure Storage B.V., een opslagbedrijf dat sinds 2008 bestaat, werd op 18 mei 2026 door de Kamer van Koophandel en Nijverheid (KvK) ontbonden. De reden: het bedrijf had langer dan een jaar de jaarlijkse bijdrage voor inschrijving in het handelsregister niet betaald, een achterstand van Cg 500 bij een jaarbijdrage van Cg 100. Door de ontbinding kon het bedrijf onder meer zijn erfpachtrechten niet meer beheren en zich niet meer verweren in gerechtelijke procedures.
De KvK had het voornemen tot ontbinding bekendgemaakt door het bedrijf op 13 januari 2026 op een ontbindingslijst te zetten, gepubliceerd op haar website op 30 januari 2026 en vermeld in de Landscourant en de Extra. De zes weken om de achterstand weg te werken liet het bedrijf verstrijken. Het stelde op 22 juni 2026 beroep in en betaalde de achterstand op 13 juli 2026. Het Gerecht behandelde het beroep op 16 september 2026.
Het bedrijf voerde aan dat de ontbinding in strijd is met het evenredigheidsbeginsel, omdat het een onderneming is met echte bezittingen en lopende rechtsverhoudingen die enkel om een administratieve achterstand is ontbonden. Ook zou het eigendomsrecht uit het Eerste Protocol bij het Europees Verdrag voor de Rechten van de Mens zijn geschonden. De KvK stelde dat zij verplicht was te ontbinden: de voorwaarden waren vervuld en de wet biedt geen ruimte voor een afweging van belangen. Latere betaling verandert dat volgens haar niet.
Het Gerecht stelde vast dat de voorwaarden voor ontbinding vervuld waren en dat de bekendmaking correct was verlopen. Toch had de KvK de regel hier niet mogen toepassen. De toelichting op de wet laat zien dat de regeling bedoeld is voor lege, verlaten of onbereikbare rechtspersonen, mede om witwassen en terrorismefinanciering tegen te gaan. Dat ook actieve ondernemingen met echte bezittingen om een betalingsachterstand zouden kunnen worden ontbonden, heeft de wetgever niet onderkend.
Na ontbinding mag een bedrijf alleen nog handelingen verrichten voor de vereffening en kan het geen nieuwe verplichtingen aangaan. Voor een doorstart is in beginsel een nieuwe rechtspersoon nodig, met alle kosten van dien. De KvK had het bedrijf niet aangemaand en niet geprobeerd de bijdrage op een andere manier te innen. Ter zitting zei zij dat het niet haar bedoeling is bedrijven als dit te ontbinden, maar dat zij zich gedwongen voelt. Toepassing van de regel is hier zo onevenredig dat die achterwege moet blijven. Aan de klacht over het eigendomsrecht kwam het Gerecht daarom niet toe.
Het Gerecht verklaarde het beroep gegrond en vernietigde de ontbindingsbeschikking. De KvK moet de beslissing inschrijven in het handelsregister en de vernietiging bekendmaken op haar website, in de Landscourant en in dagbladen. Zij betaalt de proceskosten van Cg 1.400 en vergoedt het griffierecht van Cg 150. Hoger beroep staat niet open.
Gerecht in eerste aanleg van Curaçao · 21 oktober 2026
Bestuursrecht Politierechter: voorwaardelijke cel en taakstraf voor duw die vrouw blind maakte aan één oog Op 5 mei 2026 drukte een man aanhoudend op de deurbel van zijn ex-partner in Arnhem. Hij wilde zijn autosleutel en de huissleutel van zijn eigen woning terughalen, nadat het tijdens een bevrijdingsfeest tot ruzie was gekomen en beiden afzonderlijk waren vertrokken. Toen de vrouw de voordeur opende, duwde hij die met veel kracht open. Zij werd naar achteren geduwd en sloeg met haar hoofd tegen een muur of deurpost. Direct daarna voelde ze een 'pats' in haar linkeroog.
Volgens de vrouw bleef de man haar daarna meermalen met zijn handen tegen de schouders duwen, tot ze achterover op haar ellebogen viel. Hij wilde zijn sleutels, en vertrok pas toen hij die had. Even later kwam de politie, gealarmeerd door een buurvrouw die huiselijk geweld had gesignaleerd. De agenten zagen schaafwonden en een rood verkleurd oogvlies, en voelden een bult op haar achterhoofd. De verdachte ontkende dat hij de deur met kracht had geopend of haar had geduwd of geslagen. Hij gaf toe dat hij boos was geworden en had geschreeuwd.
De politierechter vond de verklaring van de vrouw helder en gaf er geloof aan. Haar verhaal werd gesteund door de foto's van het letsel en wat de agenten zagen. Dat de deurbelcamera het openduwen niet laat zien, zei volgens de rechter weinig, omdat de beelden vanuit een standpunt zijn gemaakt waarop dat niet te zien kan zijn.
Uit de medische stukken blijkt dat een hoornvliestransplantatie in haar linkeroog, na een ongeluk van dertig jaar geleden, na een 'stomp trauma' was losgeraakt. Er volgden operaties en bloedingen in het oog. Haar zicht ging van ongeveer 30 procent naar vrijwel nihil, en volgens de oogarts is verbetering niet te verwachten. De politierechter noemde dat een substantiële achteruitgang en beschouwde het als zwaar lichamelijk letsel. De vrouw was al beperkt voor het incident, maar dat stond er volgens de rechter niet aan in de weg dat de gevolgen aan de man werden toegerekend, zeker omdat hij haar kwetsbaarheid kende: hij was meerdere keren met haar naar het ziekenhuis gegaan.
De man werd vrijgesproken van zware mishandeling, het primair tenlastegelegde feit. Daarvoor is opzet nodig op het toebrengen van zwaar letsel, en dat ligt volgens de rechter in deze bijzondere zaak niet voor de hand, zoals ook de officier van justitie vond. Het subsidiaire feit, mishandeling met zwaar lichamelijk letsel tot gevolg, is wel bewezen. Bij dat feit hoeft de dader niet te weten dat juist dit letsel kon ontstaan.
De politierechter legde de straf op die de officier eiste: een gevangenisstraf van twee weken, voorwaardelijk met een proeftijd van twee jaar, en een taakstraf van 120 uren. De man moet de vrouw € 668,41 materiële schade en € 20.000 smartengeld betalen, plus wettelijke rente vanaf 5 mei 2026. De vrouw vroeg € 34.000 voor het verlies van het zicht en € 2.750 voor psychisch letsel (PTSS); voor de rest van haar vordering werd ze niet-ontvankelijk verklaard en moet ze naar de burgerlijke rechter. Haar claim voor een beschadigde kastdeur en een schoenenrek werd afgewezen wegens onvoldoende onderbouwing.
Rechtbank Gelderland · 6 november 2026
Strafrecht Kantonrechter: HEMA niet aansprakelijk voor val van medewerkster van kantinestoel bij koffiemachine Een medewerkster van HEMA viel op 3 november 2023 in de bedrijfskantine van een filiaal toen zij op een kantinestoel stond om koffiebonen in de koffiemachine aan te vullen. Een ambulance bracht haar naar het ziekenhuis. Zij hield HEMA aansprakelijk voor de gevolgen en vroeg de kantonrechter in Amsterdam om te verklaren dat HEMA als werkgever voor haar schade moet opdraaien. Dat verzoek is afgewezen.
De vrouw werkte sinds 15 augustus 2022 met contracten voor bepaalde tijd voor 24 uur per week bij het filiaal. Op 15 maart 2024 stelde zij HEMA aansprakelijk. HEMA deelde in maart 2025 verklaringen van drie leidinggevenden. Daarin staat dat zij is ingewerkt, dat haar nadrukkelijk is verteld voor het werken op hoogte een trapje of olifantenpoot te gebruiken, en dat zij de huisregels en het B Safe protocol voor akkoord heeft getekend. Op 23 maart 2026 nam HEMA definitief het standpunt in dat zij niet aansprakelijk is.
De procedure liep als deelgeschil. Dat is een snelle procedure waarin de rechter tijdens de onderhandelingen over letselschade één kernvraag beoordeelt om partijen weer op gang te helpen. De kantonrechter vond dat het verzoek daarvoor geschikt was, omdat een oordeel over de aansprakelijkheid de impasse tussen partijen kan doorbreken.
De rechter ging uit van artikel 7:658 van het Burgerlijk Wetboek. Een werkgever is in beginsel aansprakelijk voor schade die een werknemer tijdens het werk oploopt, tenzij hij aantoont dat hij zijn zorgplicht is nagekomen, of dat de schade grotendeels komt door opzet of bewuste roekeloosheid van de werknemer. Dat de val tijdens het werk gebeurde, stond niet ter discussie. Het ging dus om de vraag of HEMA genoeg had gedaan.
De kantonrechter vond van wel. De vrouw betwistte niet dat zij het B Safe protocol kende, dat het protocol op meerdere plekken in het gebouw hing, onder meer in de lift, en dat zij instructies over werken op hoogte had gehad. Ook betwistte zij niet dat er voldoende geschikte hulpmiddelen in het filiaal aanwezig waren. Haar verzoek aan de filiaalmanager om extra hulpmiddelen te bestellen, dat niet is uitgevoerd, maakte volgens de rechter niet dat er te weinig waren. Het verzoek liet juist zien dat zij wist dat zij een hulpmiddel moest gebruiken. Andere maatregelen die HEMA redelijkerwijs had moeten treffen, noemde zij niet. Voortdurend controleren of instructies worden nageleefd, kan volgens de rechter niet van HEMA worden verlangd. Dat de vrouw zelf besloot de voorschriften niet te volgen, komt voor haar rekening.
Over de kosten van het deelgeschil beslist de rechter dat deze worden begroot op € 0,00, te vermeerderen met het door de vrouw betaalde griffierecht. Omdat de aansprakelijkheid niet vaststaat, wordt HEMA niet veroordeeld tot betaling. Dat hoeft alleen als haar aansprakelijkheid later alsnog komt vast te staan.
De kantonrechter wijst het verzoek om HEMA aansprakelijk te verklaren voor het ongeval van 3 november 2023 af.
Rechtbank Amsterdam · 10 november 2026
Civiel Recht; Arbeidsrecht