Kantonrechter kent € 1.500 toe voor tegel die was doorboord, eiser vroeg € 5.804 Bij isolatiewerkzaamheden bij de buren van een vrouw uit Overijssel is op 1 december 2025 door een badkamertegel in haar eigen badkamer geboord. De onderaannemer die het werk uitvoerde, werkte voor een bedrijf dat de aansprakelijkheid voor de schade niet betwistte. Over de hoogte van de schade konden partijen het niet eens worden, en daarom kwam de zaak bij de kantonrechter in Almelo.
De vrouw wilde dat de badkamer herstel kreeg dat zowel technisch als esthetisch gelijkwaardig is aan de oorspronkelijke toestand. De tegels lopen in een U-vorm door over twee wanden en de vloer, met daarin de nis waar de beschadigde tegel zit. Op basis van een offerte van een sanitair- en tegelbedrijf vorderde zij € 5.803,79 om die doorlopende tegelafwerking te vervangen. Daarnaast vroeg zij wettelijke rente vanaf 29 december 2025 en vergoeding van de proceskosten.
Het bedrijf bood eerst € 500 aan, of herstel door een tegelzetter met een nieuwe tegel in de hele nis. Dat vond de vrouw niet passend. Pas nadat de dagvaarding was uitgebracht, kwam het bedrijf met een offerte van een reparatiebedrijf van € 494,58, waarbij de beschadigde tegel nagenoeg onzichtbaar zou worden hersteld. Volgens het bedrijf zou de U-vormige afwerking dan behouden blijven.
De kantonrechter vindt het bezwaar van de vrouw tegen die herstelmethode begrijpelijk. Het reparatiebedrijf geeft slechts twee jaar garantie, en op de lak geldt in een natte ruimte helemaal geen garantie. Omdat het hier om een badkamer gaat, krijgt de vrouw dus niet de zekerheid dat na herstel vrijwel niets meer te zien is van de schade. Zij hoefde daarom niet akkoord te gaan met herstel onder die voorwaarden.
Tegelijk gaat de vordering van € 5.803,79 de kantonrechter te ver. Het gaat om schade aan één tegel in de nis, en van het bedrijf kan redelijkerwijs niet worden gevraagd dat alle tegels in de U-vorm worden vervangen. De kantonrechter begroot de schade op € 1.500. Dat is volgens hem niet genoeg voor volledige vervanging, maar laat de vrouw na herstel van de tegel een bedrag over dat zij kan gebruiken als het herstel niet afdoende blijkt.
Het bedrijf moet ook de proceskosten betalen. Het had na de schademelding eerder met een concreet voorstel kunnen komen, en door dat niet te doen heeft het de vrouw in de positie gebracht dat zij meende te moeten dagvaarden. Die kosten bedragen € 520,67.
De kantonrechter veroordeelt het bedrijf tot betaling van € 1.500, vermeerderd met de wettelijke rente vanaf 29 december 2025, en tot betaling van de proceskosten van € 520,67. Het vonnis is uitvoerbaar bij voorraad; het meer of anders gevorderde is afgewezen.
Rechtbank Overijssel · 20 oktober 2026
Civiel Recht Rechter: zoon moet meewerken aan verkoop gedeelde woning, maar niet aan bod van € 410.000 Een man van wie de gezondheid het niet meer toelaat zelf in zijn huis te blijven wonen, zit sinds september 2024 in een woonzorgcentrum. Zijn woning aan de [adres 1] in [plaats] bezit hij samen met zijn zoon, ieder voor de helft. De zoon erfde zijn aandeel in 2019 van zijn moeder. Vader betaalt al jaren alle eigenaars- en gebruikslasten, inclusief gas, water en elektriciteit, terwijl zijn zoon in de woning blijft. Op het huis rusten twee aflossingsvrije hypotheken met een restschuld van € 79.454.
De vader wil de woning snel verkopen. Per 1 januari 2027 valt het huis voor hem in box 3 en vervalt de aftrek van hypotheekrente. Vanaf 2029 telt de waarde ook mee voor de eigen bijdrage aan het CAK, die dan zou stijgen van € 1.782 naar ongeveer € 2.733 per maand. Zijn inkomen, een AOW-uitkering en een aanvullend pensioen, stijgt daar niet voldoende in mee. Aspirant-kopers boden € 410.000 kosten koper. Dat bedrag ligt onder de taxatiewaarde van € 515.000 van maart 2026, omdat een bouwkundige keuring ongeveer € 44.000 aan herstelwerk binnen een jaar voorspelde. De vader wilde de woning aan hen verkopen en met zijn zoon afrekenen alsof de koopsom € 510.000 was.
De zoon, die een Wajong-uitkering heeft, erkende ter zitting dat de woning verkocht moet worden. Hij vond € 410.000 te laag en wilde eerder een minimale vraagprijs van € 600.000 gedurende drie maanden hanteren. Hij verwacht dat de vrije verkoop meer oplevert.
De voorzieningenrechter van de rechtbank Noord-Holland (zittingsplaats Haarlem) oordeelde dat de vader voldoende spoedeisend belang had, mede door zijn financiële positie. Partijen hoeven niet in een onverdeelde gemeenschap te blijven en geen van beiden kan de ander uitkopen, dus de woning moet worden verkocht. De rechter wees echter de primaire vordering af om direct aan de aspirant-kopers te leveren. Volgens hem is niet gebleken dat de woning in de vrije verkoop niet meer dan € 410.000 oplevert, want de taxateur had de staat van de woning al meegewogen. De woning moet dus eerst op de markt komen. Verkoop aan de aspirant-kopers blijft mogelijk als er geen hoger bod komt. Ook de verdeling van de overwaarde op basis van € 510.000 ging niet door, omdat de zoon zich daartegen verzette en een gelijke verdeling wil.
De rechter wees de subsidiaire vorderingen om de woning in de vrije verkoop te zetten wel toe. De zoon moet de verkoopopdracht aan makelaar [bedrijf 1] mede ondertekenen, de makelaar toegang geven voor bezichtigingen, informatie verstrekken en aanwijzingen opvolgen. Komt er een koopovereenkomst, dan moet hij die ondertekenen en meewerken aan de levering bij de notaris. Omdat de zoon zelf zei het afgelopen jaar passief te zijn geweest, bepaalde de rechter dat dit vonnis zo nodig zijn medewerking vervangt. Als partijen er binnen zeven dagen niet in slagen vraag- en laatprijs te bepalen, stelt de makelaar die bindend vast.
Ook de geldvorderingen kreeg de vader toegewezen. De zoon had daar geen verweer tegen gevoerd, en zijn opmerking dat zijn vader hem in 2017 niets liet betalen voor het wonen in huis hielp niet, want toen was hij nog geen mede-eigenaar. De zoon moet een gebruiksvergoeding betalen van € 350 per maand vanaf januari 2025, € 10.000 voor de lasten over 2019 tot en met 2024 en de helft van de lasten daarna, € 3.325 plus € 175 aan hypotheekrente en de erkende lening van € 20.000. Die bedragen worden bij de levering verrekend met zijn aandeel in de opbrengst. Daarnaast betaalt hij de helft van de verkoopkosten.
Bij niet-nakoming van de verplichtingen rond bezichtigingen, informatie, aanwijzingen en verrekening via de notaris verbeurt de zoon een dwangsom van € 1.000 per dag, met een maximum van € 100.000. De proceskosten worden gecompenseerd, zodat iedere partij de eigen kosten draagt.
Rechtbank Noord-Holland · 20 oktober 2026
Civiel Recht; Goederenrecht Kantonrechter: vof en vennoten moeten € 1.994 betalen voor restant op Ford Transit Een autoverkoper leverde in november 2025 een Ford Transit aan een vennootschap onder firma, een samenwerkingsverband van twee vennoten. De totale koopsom, inclusief afleverpakket en btw, kwam uit op € 29.733. De kopers betaalden dat bedrag in drie delen: € 2.000 op 2 december 2025, € 24.572,73 op 3 december 2025 en € 1.500 in februari. Daarmee bleef een restant van € 1.660,27 openstaan. De verkoper dagvaardde de kopers voor de kantonrechter in Enschede om dat bedrag, met rente en kosten, alsnog te innen.
De kopers erkenden dat een deel van de factuur, het btw-gedeelte, nog niet was betaald. Ze vonden echter dat ze € 890 aan afleverkosten niet hoefden te betalen. Volgens hen vertoonde de auto enkele dagen na aflevering al mankementen en waren ze € 450 kwijt aan kosten omdat de auto niet goed was opgeleverd. Dat bedrag wilden ze verrekenen met de openstaande factuur.
De verkoper betwistte dat. Volgens hem was het afleverpakket volledig uitgevoerd en had de auto bij aflevering geen mankementen. Hij wees er ook op dat de kopers pas in hun conclusie van antwoord, het eerste verweerschrift in de procedure, over de gebreken hadden geklaagd. Een koper moet binnen bekwame tijd nadat hij een gebrek ontdekt klagen, en daarvan was volgens de verkoper geen sprake. Bovendien betwistte hij dat de kopers € 450 aan kosten hadden gemaakt, en als dat wel zo was, was hij daar volgens hem niet voor aansprakelijk.
De kantonrechter stelde vast dat de verkoper de mankementen en de tijdigheid van de klacht gemotiveerd had betwist. Dan ligt het aan de kopers om hun verhaal met stukken te onderbouwen. Dat deden zij niet. De enkele stelling dat de auto niet voldeed en dat ze erover hadden geklaagd, vond de rechter onvoldoende. Ook de € 450 aan gemaakte kosten was niet onderbouwd. Daardoor is niet vast komen te staan dat de kopers een tegenvordering hebben die ze met de factuur kunnen verrekenen. Omdat ze verder niet bestreden dat ze een deel van de factuur nog moesten betalen, wees de rechter de hoofdsom van € 1.660,27 toe.
Omdat het om een handelsovereenkomst gaat en de factuur niet op tijd volledig was betaald, zijn de kopers ook de wettelijke handelsrente verschuldigd. De kantonrechter vond verder dat de verkoper in redelijkheid incassohandelingen had verricht en dat de gevorderde vergoeding van € 249,04 klopt met het landelijke besluit over buitengerechtelijke kosten. Ook die incassokosten moeten de kopers dus betalen. De verkoper had daarnaast een rentebedrag van € 84,95 gevorderd, dat meetelt in het totaal.
De kopers hebben na hun mondelinge verweer en de conclusie van repliek niet meer gereageerd, hoewel ze daartoe in de gelegenheid waren gesteld. Ze stonden in persoon, zonder advocaat, tegenover de gemachtigde van de verkoper. Omdat ze ongelijk kregen, moeten ze ook de proceskosten betalen.
De kantonrechter veroordeelde de vof en de beide vennoten tot betaling van € 1.994,26, te vermeerderen met de wettelijke handelsrente over € 1.660,27 vanaf 4 juni 2026 tot de dag van volledige betaling. De proceskosten van de verkoper zijn begroot op € 1.071,79, bestaande uit dagvaardingskosten, griffierecht, het salaris van de gemachtigde en nakosten. Die moeten de kopers binnen veertien dagen betalen. Het vonnis is uitvoerbaar bij voorraad, wat betekent dat de verkoper het ook kan afdwingen als de kopers in hoger beroep gaan. Het meer of anders gevorderde is afgewezen.
Rechtbank Overijssel · 20 oktober 2026
Civiel Recht Hof wijst beroep af: hypotheek ING weg, dus geen beheersregeling meer nodig voor appartement Een man kocht in 2009 het appartement van zijn stiefzoon, maar kreeg het nooit geleverd. Het appartement bleef belast met een hypotheek van ING, de rechtsvoorganger van de bank had in 2006 een lening aan de stiefzoon verstrekt. In 2021 werd die hypothecaire lening volledig afgelost met geld van de dochter van de man, die het appartement later in eigendom kreeg. Daarna bleef een kleinere schuld over uit een betaalrekening en een rekening-courantkrediet van de stiefzoon bij ING, in totaal € 17.069,62. Toen die niet werd betaald, zegde ING in 2023 de openbare verkoop van het appartement aan.
Om die executie te stoppen, betaalde de man in oktober 2023 € 45.076,63 aan de bank, onder protest. ING schortte de veiling op, maar boekte het bedrag in februari 2024 weer terug. In diezelfde maand betaalde de man de schuld van € 17.069,62 alsnog. Later betaalde hij ook de kosten van € 16.038,61 die ING voor de afgelaste veiling had gemaakt. Begin juli 2025 liet ING de hypotheek op het appartement doorhalen.
In de procedure bij de rechtbank vroeg de man om een beheersregeling. Dat is een regeling die de rechter kan vaststellen als deelgenoten in een gemeenschappelijk goed er onderling niet uitkomen. Hij wilde dat ING en hijzelf het appartement niet zouden mogen laten veilen zonder overleg, dat de bank moest wachten met executiemaatregelen totdat duidelijk was welke vorderingen onder het hypotheekrecht vielen, en dat het appartement bij een veiling als woonruimte en niet als bedrijfsruimte zou worden omschreven. Hij stelde dat hij door zijn betalingen was gesubrogeerd in de hypotheekrechten van ING, waardoor hij met de bank een gemeenschap zou vormen. ING stelde voor dat geval een tegenverzoek om zelf de veiling te mogen voortzetten. De rechtbank wees alle verzoeken af.
In hoger beroep voegde de man een nieuw verzoek toe: een verklaring voor recht dat hij door zijn betalingen van € 78.381,97 en € 17.069,62 was gesubrogeerd in het hypotheekrecht van ING. Het hof weigerde die wijziging. Volgens het hof is de procedure over een beheersregeling bedoeld om een regeling te treffen waar deelgenoten er zelf niet uitkomen, niet om andere geschillen over wat rechtens tussen partijen geldt te beslechten. Onderzoek naar de vraag of eerdere betalingen tot subrogatie hebben geleid, valt buiten de grenzen van die procedure.
De primaire verzoeken strandden op een ander punt. Tussen partijen staat vast dat het hypotheekrecht niet meer bestaat. Een beheersregeling veronderstelt juist een bestaand hypotheekrecht, dus de man heeft er geen belang meer bij. Zijn eigen advocaat erkende tijdens de zitting dat aan de primaire verzoeken het belang was ontvallen. Ook de proceskosten die de man in eerste aanleg moest betalen, vormen geen reden voor hoger beroep: ING verklaarde tijdens de zitting af te zien van die aanspraken, en het hof gaat ervan uit dat de bank de kosten terugbetaalt voor zover dat nog niet is gebeurd. Het tegenverzoek van ING valt weg omdat de voorwaarde daarvoor, toewijzing van een verzoek van de man, niet is vervuld en ook niet meer kan worden vervuld.
Het gerechtshof Arnhem-Leeuwarden verwerpt het hoger beroep van de man tegen de beschikking van de rechtbank Midden-Nederland. De kosten van het hoger beroep worden gecompenseerd, zodat iedere partij de eigen kosten draagt. Wat verder is verzocht, wijst het hof af.
Gerechtshof Arnhem-Leeuwarden · 27 oktober 2026
Civiel Recht Boekhouder moet € 1.524 belastingrente betalen na te late teruggave administratie Een ondernemer droeg op 20 januari 2025 via zijn toenmalige boekhouder zijn administratie over aan een administratiekantoor. Volgens hem was daarmee een overeenkomst ontstaan waarbij het kantoor zijn financieel-administratieve werk zou doen. Het kantoor ontkende dat er een overeenkomst was. Toen de ondernemer op 4 maart 2025 zijn administratie terugvroeg, kreeg hij die pas op 20 mei 2025 terug. Daardoor kon hij zijn belastingaangifte niet op tijd indienen.
De kantonrechter in Utrecht oordeelde dat de ondernemer niet voldoende had aangetoond dat een overeenkomst was gesloten. Er waren wel voorbereidende gesprekken geweest, maar partijen hadden niet afgesproken wat het kantoor precies zou doen en tegen welke tarieven. Zonder die kernafspraken is een overeenkomst te onbepaald. Toch bleef het kantoor niet buiten schot: wie in onderhandeling is getreden, heeft wederzijdse verplichtingen. Eén daarvan is dat stukken die tijdens de onderhandelingen zijn afgegeven direct en op het eerste verzoek worden teruggegeven, zodra duidelijk is dat partijen niet verder willen.
Dat deed het kantoor niet. De ondernemer vroeg zijn administratie via zijn nieuwe boekhouder op 4, 14 en 31 maart en op 19 mei 2025 terug. Pas op 20 mei volgde de teruggave. Volgens de kantonrechter was dat te laat, en door de herhaalde verzoeken verkeerde het kantoor in verzuim.
De belastingdienst had € 1.524 aan rente in rekening gebracht, omdat de aangifte op 18 juli 2025 werd ingediend in plaats van vóór 1 mei 2025. Het kantoor voerde aan dat het niet wist dat 1 mei de uiterste datum was, dat de ondernemer zelf 1 juni had genoemd en dat de aangifte na teruggave van de administratie nog acht weken op zich liet wachten. De kantonrechter verwierp dat. Het kantoor is zelf specialist in belastingaangiften, of wordt daarvoor aangezien, en kende dus de termijn. De ondernemer had voldoende uitgelegd waarom de aangifte acht weken kostte, en het kantoor had daar te weinig tegenover gezet. Het kantoor had juist zelf invloed op het tijdstip van indienen, omdat het de administratie tot 20 mei achterhield. Van eigen schuld van de ondernemer was geen sprake. Ook kon het kantoor geen redelijk loon verrekenen, omdat vaststaat dat er geen overeenkomst is gesloten.
De kantonrechter wees de gevorderde wettelijke handelsrente af, omdat er geen handelsovereenkomst was. De gewone wettelijke rente vanaf 14 oktober 2025 kreeg de ondernemer wel toegewezen. Het administratiekantoor moet € 1.524 aan schade betalen, € 228,60 aan buitengerechtelijke incassokosten en € 960,52 aan proceskosten, met rente. Het vonnis is uitvoerbaar bij voorraad.
Rechtbank Midden-Nederland · 21 oktober 2026
Civiel Recht