Rechter twijfelt aan consumentenkredieten: kredietverstrekker moet bij akte bewijzen dat regels zijn nageleefd Een kredietverstrekker uit Overijssel claimt ruim € 90.000 van twee ondernemers en hun maatschap. De ondernemers leenden tussen oktober 2021 en augustus 2024 in totaal zeven keer geld, in bedragen van € 5.000 tot € 25.000. Volgens de kredietverstrekker hebben ze niet afgelost. De gedaagden kwamen niet opdagen bij de rechtbank en hebben zich ook niet verweerd. De vordering zou daarom in beginsel worden toegewezen, maar de rechtbank grijpt in.
De kredietverstrekker vordert een hoofdsom met rente van € 76.606, administratiekosten van € 1.315 en buitengerechtelijke incassokosten van € 1.541,06. Daar komt contractuele rente en boeterente bovenop: € 13.234,37 tot en met 16 juli 2026, en daarna doorlopend tot de dag van betaling. Ook wil de kredietverstrekker de proces- en beslagkosten vergoed zien. Volgens de kredietverstrekker zijn de gedaagden toerekenbaar tekortgeschoten, omdat ze de aflossingsverplichtingen niet nakwamen.
Bij verstek wijst de rechtbank een vordering in de regel toe, tenzij die onrechtmatig of ongegrond lijkt. Hier ziet de rechter een probleem. Drie van de zeven leningen, van € 10.000, € 25.000 en € 10.000, zijn mogelijk aan de twee mannen als consument verstrekt. Dan gelden de beschermende regels voor consumentenkrediet uit het Burgerlijk Wetboek. De rechtbank moet die regels uit zichzelf toetsen, ook als de consument zich niet verweert.
Volgens de rechtbank is nu niet te beoordelen of de kredietverstrekker die regels heeft nageleefd. De kredietverstrekker moet laten zien dat hij de consumenten vóór het sluiten van de leningen de wettelijk verplichte informatie heeft gegeven. Ook moet de overeenkomst aan de wettelijke eisen voldoen, en moet de kredietwaardigheid van de leners zijn getoetst. Dat laatste schrijft de Wet op het financieel toezicht voor. Als dat niet is gebeurd, kan dat ertoe leiden dat de lening deels wordt vernietigd. De vordering wordt dan voor een deel afgewezen.
De rechtbank laat dus nog niets toewijzen. De kredietverstrekker krijgt de kans om bij akte uit te leggen hoe hij de regels heeft nageleefd. Ook moet hij aangeven welke van de zeven leningen als consumentenkrediet gelden. Verder moet hij uitrekenen hoe hoog zijn vordering is als de drie mogelijke consumentenleningen worden vernietigd.
De rechtbank beslist daarmee nog niet over de vordering. De zaak komt op 18 november 2026 terug op de rol, zodat de kredietverstrekker de akte kan indienen. Alle verdere beslissingen houdt de rechtbank aan.
Rechtbank Overijssel · 21 oktober 2026
Civiel Recht Pearl Capital mag landgoed van ondernemer in Gorssel laten veilen, rechter ziet geen misbruik van recht Een ondernemer die oude bedrijfspanden opkoopt en ombouwt tot horeca- en amusementsgelegenheden, wilde van een oude afvalverbrandingsinstallatie een attractiepark maken. Voor dat project leende hij samen met zijn vennootschappen geld bij financier Pearl Capital: in oktober 2024 € 7.500.000 en in augustus 2025 via een nieuwe lening € 8.297.919. Pearl Capital kreeg een eerste hypotheek op het attractiepark, en de ondernemer stond daarnaast persoonlijk garant voor de terugbetaling.
De ondernemer betaalde niet. Pearl Capital liet het attractiepark in 2026 executoriaal verkopen voor € 6.500.000 en legde daarna beslag op andere onroerende zaken, waaronder het landgoed van de ondernemer in Gorssel. Op dat landgoed rust een eerste hypotheek van een andere financier, die nog € 4.690.000 van hem te vorderen heeft. Die financier stelde in mei 2026 voor om samen met de ondernemer een onderhandse verkoop te onderzoeken en eerst een taxatie af te wachten. Pearl Capital wilde daar alleen op wachten als het landgoed voor € 5.750.000 zou worden verkocht, zodat er minstens € 750.000 voor haar overbleef. De taxatie van juli 2026 kwam uit op € 4.500.000. Pearl Capital kondigde de veiling aan voor 2 oktober 2026.
De ondernemer stapte naar de voorzieningenrechter van de rechtbank Gelderland in een kort geding, een spoedprocedure. Hij wilde dat de veiling werd gestaakt, of in elk geval een jaar werd uitgesteld, of dat Pearl Capital het landgoed niet zou mogen gunnen als het bod lager lag dan de schuld aan de eerste hypotheekhouder. Volgens hem misbruikte Pearl Capital haar bevoegdheid: omdat er geen overwaarde is, zou de veiling haar niets opleveren en zou ze alleen bedoeld zijn om hem onder druk te zetten. Pearl Capital wees erop dat haar vordering inmiddels boven de € 5.000.000 ligt, met een dagrente van € 4.598,60, dat ze geen rente meer ontvangt terwijl ze haar investeerders wel doorbetaalt, en dat de ondernemer na het overleg in mei niets had gedaan.
De voorzieningenrechter gaf Pearl Capital gelijk. Een schuldeiser mag zijn vordering verhalen op alle goederen van de schuldenaar, en van misbruik is pas sprake bij bijzondere omstandigheden, bijvoorbeeld als hij het recht voor een ander doel gebruikt of geen redelijk belang heeft. Dat een onderhandse verkoop waarschijnlijk meer oplevert, is daarvoor onvoldoende; anders zou een veiling nooit meer een bruikbaar middel zijn. Pearl Capital had de ondernemer bovendien eerder de ruimte gegeven, maar behalve een taxatie had hij niets ondernomen en ook op de zitting kon hij niet zeggen welke stappen hij op welke termijn wilde zetten.
Dat de veiling minder zou opbrengen dan de schuld aan de eerste hypotheekhouder, stond volgens de rechter ook niet vast. De taxatie van € 4.500.000 was precies het bedrag waarvoor de ondernemer het landgoed in 2009 kocht, en dat het in zeventien jaar niet in waarde zou zijn gestegen vond de rechter niet aannemelijk. Eind 2025 kocht de ondernemer het landgoed bovendien nog terug voor € 5.200.000. Zelfs als een veiling te weinig zou opbrengen, mag een schuldeiser met een dreigende executie een schuldenaar aansporen om een regeling te treffen. Pearl Capital loopt het risico dat zich meer schuldeisers melden, en het is niet aannemelijk dat de veiling vooral als drukmiddel is bedoeld.
De voorzieningenrechter wees alle vorderingen van de ondernemer af, zodat de veiling van het landgoed op 2 oktober 2026 kan doorgaan. De ondernemer moet € 2.101 aan proceskosten van Pearl Capital betalen.
Rechtbank Gelderland · 23 september 2026
Civiel Recht; Verbintenissenrecht Rechtbank: I-Finance mocht geen rentecompensatie reserveren, moet € 1,77 miljoen aan Cradle betalen Investeerder Cradle Capital en financiële dienstverlener I-Finance.nl lagen overhoop over geld uit een portefeuille consumentenleningen. Het ging om leningen die Hollandsche Disconto Voorschotbank tussen 2005 en 2010 aan consumenten had verstrekt. Cradle is sinds 2023 de economisch eigenaar van die portefeuille, dus de opbrengsten komen aan haar toe. Omdat Cradle zelf geen vergunning van de Autoriteit Financiële Markten heeft om krediet te verlenen, werd I-Finance, dat die vergunning wel heeft, de juridisch eigenaar. In serviceovereenkomsten werd afgesproken dat I-Finance de leningen int en administreert tegen een vergoeding.
In 2025 ontstond ruzie over rentecompensatie. Een kredietnemer had bij het Klachteninstituut Financiële Dienstverlening geklaagd dat zijn variabele rente ten onrechte niet was gedaald toen de marktrente daalde. I-Finance vond de berekeningswijze die Cradle altijd hanteerde niet juist. Vanaf 22 mei 2025 boekte zij in zes tranches in totaal € 738.367,95 van de rekeningen waarop kredietnemers betalen over naar een eigen rekening, met de omschrijving 'reservering rentecompensatie'. Op 4 augustus 2025 zegde Cradle de overeenkomsten per direct op. Later haalde I-Finance nog eens € 92.000 van de rekeningen af.
De rechtbank oordeelt dat I-Finance dit geld niet mocht achterhouden. I-Finance beriep zich op de betalingsvolgorde in de overeenkomsten, die een reserve voor 'expected borrowers' charge backs' toestaat. Volgens de rechtbank betekent een 'charge back' in het financiële verkeer een stornering door de betaler, en dat zijn onvoorziene kosten, anders dan rentecompensatie die al jaren bekend was. I-Finance had ruim twee jaar lang ook nooit op deze manier gereserveerd. Ook de bepaling dat zij mag doen wat nodig is om aan wet- en regelgeving te voldoen, helpt haar niet: geen regel verplicht haar tot zo'n reserve. De zorg dat zij rentecompensatie niet zou kunnen uitbetalen, was onvoldoende onderbouwd, omdat Cradle haar contractueel vrijwaart en dat tot nu toe ook deed. Het feit dat I-Finance de kredietnemers actief moet aanschrijven, is op zichzelf juist, maar volgens de rechtbank wordt dat belang niet gediend door geld apart te zetten.
De opzegging van 4 augustus 2025 was daarom rechtsgeldig. I-Finance was toen al in verzuim, en dat had zij niet betwist.
De rechtbank wijst vervolgens de vordering van Cradle toe en beveelt I-Finance om binnen veertien dagen mee te werken aan de afwikkeling van de samenwerking. Dat betekent dat de juridische eigendom en de servicing van de portefeuille moeten worden overgedragen aan Qube Capital, een aan Cradle gelieerde partij met de vereiste vergunningen. De overeenkomst eist niet dat de nieuwe servicer los van Cradle staat, en er waren geen concrete aanwijzingen dat de kredietnemers bij Qube slechter af zijn. Ook het ontbreken van een vrijwaring bij de overdracht staat dat niet in de weg. Verder moet I-Finance alle stukken over de leningen overhandigen. Een dwangsom legt de rechtbank niet op, omdat van een vergunninghoudende partij verwacht mag worden dat zij het vonnis naleeft. Andere, te vaag geformuleerde onderdelen van de vordering, zoals 'alle activiteiten voor een efficiënte afwikkeling', worden afgewezen.
De tegenvorderingen van I-Finance gaan allemaal onderuit. Zij wilde onder meer verklaringen dat zij € 890.820,09 mocht reserveren, en terugbetaling van € 2.036.650,26 die zij naar eigen zeggen onverschuldigd aan Cradle had betaald. Volgens de rechtbank betaalde zij die bedragen op grond van de serviceovereenkomsten, en dat blijft zo ook al meent I-Finance nu dat kredietnemers te veel rente betaalden. Ook het verzoek om inzage in betaalgegevens van bepaalde leningen wordt afgewezen, omdat I-Finance haar rol als servicer verliest en daar geen belang meer bij heeft. De spoedvoorzieningen die Cradle had gevraagd, vervallen omdat in dit vonnis tegelijk over de hoofdzaak wordt beslist.
De rechtbank veroordeelt I-Finance tot betaling van € 1.768.249,47 aan Cradle, met wettelijke rente vanaf 14 juli 2026, plus de bedragen die vanaf 1 juli 2026 op de rekeningen binnenkomen en aan Cradle toekomen. Daarnaast moet I-Finance € 6.675 aan buitengerechtelijke incassokosten, € 7.380,55 aan beslagkosten en € 18.437,40 aan proceskosten in conventie betalen, € 4.631 in reconventie en € 635 in het inzage-incident. De kosten van het spoedincident worden gecompenseerd.
Rechtbank Amsterdam · 14 oktober 2026
Civiel Recht; Verbintenissenrecht Rechtbank staat ING toe bankrelatie transportbedrijf te beëindigen wegens witwasrisico Een transportonderneming en haar voormalig bestuurder hadden al jaren een bancaire relatie met ING, met zakelijke betaalrekeningen en bijbehorende diensten. In 2025 stuurde ING de onderneming meerdere informatieverzoeken in het kader van haar verplichtingen onder de Wet ter voorkoming van witwassen en het financieren van terrorisme (Wwft), gericht op de werkzaamheden die drie onderaannemers voor het bedrijf zouden hebben verricht. De onderneming reageerde vier keer, maar ING bleef vragen houden over facturen, urenstaten en het ontbreken van schriftelijke afspraken en verifieerbare correspondentie over de uitgevoerde werkzaamheden.
Bij brieven van 25 september 2025 zegde ING de bankrelaties met de onderneming en haar bestuurder op, met een beroep op artikel 5, derde lid, van de Wwft. ING kon volgens eigen zeggen niet uitsluiten dat sprake was van een zogeheten cash compensatie model, waarbij criminele contante gelden via valse facturen en onderaannemers worden witgewassen. ING kondigde ook aan de persoonsgegevens van beide partijen voor zeven jaar op te nemen in het Interne Verwijzingsregister, een soort intern waarschuwingssysteem van banken. Nadat de onderneming bezwaar had gemaakt en een conceptdagvaarding had gestuurd, hield ING haar besluit in april 2026 in stand, maar zegde zij toe de bankrelatie te laten voortbestaan totdat in dit kort geding uitspraak zou worden gedaan.
De onderneming en haar voormalig bestuurder vroegen de voorzieningenrechter om ING te verbieden de bankrelatie te beëindigen totdat een bodemprocedure is afgerond, om de registratie in het Interne Verwijzingsregister te laten verwijderen, en subsidiair om een stapsgewijs hersteltraject op te leggen waarbij ING nauwkeurig moet aangeven welke informatie nog nodig is. Zij voerden aan dat het cliëntenonderzoek van ING nog niet was afgerond en dat de gehanteerde maatstaf, dat betrokkenheid bij het cash compensatie model niet kon worden uitgesloten, te ruim was. Volgens hen was met verkoopfacturen, inkoopfacturen, urenstaten en een samenwerkingsovereenkomst wel degelijk aangetoond dat sprake was van reële bedrijfsactiviteiten.
De voorzieningenrechter stelde voorop dat een bank weliswaar niet onbeperkt vrij is om een klantrelatie te beëindigen, maar dat zij dit wel moet doen als zij haar wettelijk verplichte cliëntenonderzoek niet kan afronden. Daarvoor is niet nodig dat concreet bewijs van criminele betrokkenheid bestaat: voldoende is een onopgehelderd risico. De rechtbank ging de bevindingen van ING over de drie onderaannemers langs en constateerde dat er grote geldbedragen waren overgemaakt zonder deugdelijke onderliggende facturen of correspondentie, dat een urenstaat een niet-geloofwaardige werkweek van 102 uur voor één medewerker liet zien, en dat een van de onderaannemers inmiddels failliet was verklaard terwijl de curator vaststelde dat de bedrijfsactiviteiten al eerder waren gestaakt. Deze onduidelijkheden waren volgens de rechtbank niet weggenomen, ook niet met wat de onderneming op de zitting nog had aangevoerd, en de onderneming had al meerdere gelegenheden gekregen om opheldering te geven.
Ook het spoedeisend belang zette de rechtbank in twijfel, omdat de onderneming en haar bestuurder over alternatieve betaalrekeningen bij Swan en ABN AMRO beschikken. De registratie in het Interne Verwijzingsregister achtte de rechtbank gerechtvaardigd, nu de onderneming niet voldoende had meegewerkt aan het cliëntenonderzoek en de bankrelaties terecht op grond van de Wwft waren beëindigd.
De voorzieningenrechter wees alle gevorderde voorzieningen af, zodat ING de bankrelatie mag beëindigen en de registraties in het Interne Verwijzingsregister mag handhaven. De onderneming en haar voormalig bestuurder moeten hoofdelijk de proceskosten van ING betalen, in totaal € 2.101.
Rechtbank Amsterdam · 23 september 2026
Civiel Recht Rechter vernietigt koop-constructie met 71% rente: woning blijft van vrouw die € 70.000 leende Een vrouw die snel geld nodig had, tekende op 4 oktober 2025 aan haar keukentafel een koopovereenkomst voor haar eigen woning. De koper, het vastgoedbedrijf Hooghuys uit Eindhoven, zou de woning kopen voor € 510.000 en betaalde al snel een voorschot van € 70.000. Wilde de vrouw van de verkoop af, dan moest zij dat voorschot terugbetalen plus een vergoeding van € 50.000. De rechtbank Den Haag oordeelt dat dit in werkelijkheid een lening was, en dat de constructie de wettelijke regels voor consumentenkrediet omzeilt.
De vrouw had eerder geld overgemaakt aan derden voor een vermeende crypto-belegging. Zij kreeg te horen dat zij nog één aanvullende storting moest doen voordat het vermogen zou vrijkomen. Toen zij zei dat zij geen geld meer had, dachten die derden mee over een oplossing en noemden zij de naam Hooghuys. Zij nam contact op met het bedrijf, dat in een advertentie op Marktplaats reclame maakt met het benutten van overwaarde. Tegenover Hooghuys vertelde zij niets over de crypto-belegging.
Hooghuys liet de overeenkomst op 13 oktober 2025 inschrijven in het Kadaster. Op 21 oktober 2025 vestigde de vrouw bij de notaris een hypotheekrecht van € 270.000 op de woning en een pandrecht op de inboedel, en ontving zij de € 70.000. In januari 2026 liet zij schrijven dat zij de overeenkomst vernietigde en het geleende bedrag wilde terugbetalen, maar de € 50.000 niet zou betalen. Hooghuys gaf geen rekeningnummer door en legde in maart 2026 beslag op de woning. In de rechtszaak eiste Hooghuys onder meer dat de vrouw de woning zou leveren, sleutels zou afgeven en bezichtigingen zou dulden, onder dreiging van dwangsommen. De vrouw vroeg in reconventie, voor het geval haar verweer slaagde, om het hypotheekrecht ongedaan te maken.
De rechtbank ziet dat de vrouw haar huis niet wilde verkopen. Zij wilde op korte termijn en voor korte tijd geld lenen. Het leningselement stond voorop, met de nadruk op het snelle voorschot en de mogelijkheid de transactie tegen betaling van € 50.000 ongedaan te maken. Over de verkoopprijs of de datum van overdracht is niet onderhandeld. Een lening van € 70.000 met een vergoeding van € 50.000 komt neer op een rente van ruim 71 procent. Het wettelijke maximum voor consumentenkrediet was 14 procent per jaar en is sinds 1 januari 2026 12 procent. Hooghuys wist dat zo'n kortlopende lening met deze rente en dit onderpand niet is toegestaan. Dat de vrouw niet eerlijk was over de reden van haar geldbehoefte, verandert daar niets aan.
De constructie is daarom in strijd met dwingende regels en de overeenkomst is vernietigbaar. De vrouw heeft die vernietiging terecht ingeroepen met haar brief van 21 januari 2026. Daarmee vervalt de grondslag van alle vorderingen van Hooghuys, die allemaal op de leveringsverplichting steunen. In reconventie oordeelt de rechtbank dat het hypotheekrecht en de pandrechten met de vernietiging waardeloos zijn geworden. De overige reconventionele vorderingen wijst zij af: de vrouw heeft geen belang bij een verklaring dat het om een geldlening gaat, en zij heeft niet onderbouwd waarom het beslag al voor het onherroepelijk worden van het vonnis moet vervallen.
De rechtbank wijst alle vorderingen van Hooghuys af en veroordeelt het bedrijf in de proceskosten van de vrouw, begroot op € 1.836. Zij verklaart de hypothecaire inschrijving op de woning waardeloos. In reconventie draagt iedere partij de eigen proceskosten.
Rechtbank Den Haag · 14 oktober 2026
Civiel Recht