Rechtbank: geldverstrekker mocht geen winstdeling vragen bij herfinanciering, € 416.000 terug Een vastgoedontwikkelaar leende in de zomer van 2025 bijna € 5,6 miljoen bij een investeringsmaatschappij uit Capelle aan den IJssel om twee panden te verbouwen en daarna met winst te verkopen. De leningen, € 3,9 miljoen voor het ene en € 1,7 miljoen voor het andere pand, waren gedekt met hypotheekrechten en borgstellingen. De afspraak was dat de geldverstrekker naast 8 procent rente per jaar een winstdeling kreeg 'bij verkoop van het project': minimaal 7,5 procent van de hoofdsom, plus 20 procent van de winst boven 15 procent.
De relatie liep stuk. De geldverstrekker kreeg op 1 september 2025 een vordering van de officier van justitie om gegevens te verstrekken over de ontwikkelaar, haar moedervennootschap en haar bestuurder, vanwege een strafrechtelijk onderzoek. Daarnaast twijfelde zij aan facturen die de ontwikkelaar via het bouwdepot wilde laten uitbetalen. Die facturen kwamen van een bedrijf waarvan de echtgenoot van de bestuurder indirect bestuurder was, en die man heeft volgens de rechtbank een voor een financier negatief verleden. Toen de geldverstrekker haar eigen bouwbegeleider de bouwplaats wilde laten bezoeken, liet de ontwikkelaar per e-mail weten dat hij pas welkom was als de betalingen waren gedaan. De geldverstrekker zegde daarop de leningen op per 31 december 2025.
De ontwikkelaar moest de panden herfinancieren. Bij die herfinanciering rekende de geldverstrekker toch winstdeling, € 291.850 voor het eerste en € 124.812,71 voor het tweede pand. Voor het tweede pand kwam daar € 85.065,20 aan vertragingsrente bij, omdat de lening pas op 12 februari 2026 werd afgelost. De ontwikkelaar betaalde alles, soms onder protest, en wilde het geld terug. In een kort geding had de voorzieningenrechter de vorderingen in februari 2026 nog afgewezen.
In de bodemprocedure legt de rechtbank de overeenkomst uit. Winstdeling is volgens de tekst alleen verschuldigd 'bij verkoop'. De panden waren niet verkocht, er was geen winst gerealiseerd en tegenover de nieuwe financiering stond een terugbetalingsverplichting. De overeenkomsten waren eenzijdig door de professionele geldverstrekker opgesteld en er was niet over onderhandeld. Ook uit de termsheets en aanbiedingsbrieven bleek geen winstdeling buiten verkoop. De geldverstrekker had die situatie vooraf duidelijk moeten bespreken, maar dat was niet gebeurd. Dat zij zonder winstdeling geen vergoeding kreeg voor het uitlenen, omdat ze de rente doorbetaalde aan obligatiehouders, maakt dat niet anders; ze had ook kunnen aansturen op een executieverkoop. De ontwikkelaar had de winstdeling dus onverschuldigd betaald. Dat zij de afloscijfers had betaald, gold niet als erkenning van de schuld, want dat gebeurde onder tijdsdruk via de notaris en zij had eerder al laten weten dat geen winstdeling verschuldigd was.
De opzegging was daarentegen terecht. Door de bouwplaats te weigeren en daaraan een betalingseis te verbinden, handelde de ontwikkelaar in strijd met de overeenkomst en de bouwdepotvoorwaarden, en gebruik van de opzeggingsbevoegdheid was niet onaanvaardbaar. De vertragingsrente was daarom verschuldigd. Een beroep op schuldeisersverzuim slaagt niet, omdat de geldverstrekker de ontwikkelaar er niet van weerhield het wel verschuldigde te betalen. Het beroep van de geldverstrekker op verrekening wegens negatieve reviews wijst de rechtbank af, omdat de tegenvordering onvoldoende is onderbouwd. De gevraagde buitengerechtelijke incassokosten van € 4.283,64 zijn ook afgewezen, omdat niet was aangetoond dat er incassowerkzaamheden zijn verricht.
De rechtbank veroordeelt de geldverstrekker tot terugbetaling van € 291.850 en € 124.812,71, beide met wettelijke rente, en tot betaling van € 14.848,94 aan proceskosten. De veroordelingen zijn uitvoerbaar bij voorraad, ondanks het restitutierisico bij een mogelijk hoger beroep. De vordering tot terugbetaling van de vertragingsrente wijst de rechtbank af.
Rechtbank Amsterdam · 11 november 2026
Civiel Recht; Ondernemingsrecht Rechter: bouwer Weever moet € 30.213 betalen voor 250 dagen te late oplevering van appartement Twee kopers van een nieuwbouwappartement in Amsterdam hebben van de rechtbank gelijk gekregen in hun conflict met aannemer Weever Bouw. Het appartement was bijna twee jaar na de start van de bouw klaar, 250 dagen later dan in de aannemingsovereenkomst was afgesproken. De bewoners eisten daarvoor de contractuele schadevergoeding en het herstel van een reeks gebreken aan hun woning.
De kopers sloten op 1 februari 2022 een aannemingsovereenkomst voor een appartement met een aanneemsom van € 483.411,46. Weever moest de woning opleveren binnen 300 werkbare werkdagen na de start van de bouw. De bouw begon op 9 juni 2022, maar de oplevering volgde pas op 16 juli 2024. De algemene voorwaarden die bij de overeenkomst horen, bepalen dat de aannemer bij overschrijding van die termijn 0,25 promille van de aanneemsom per kalenderdag aan de opdrachtgever verschuldigd is.
Weever betoogde dat er 145 onwerkbare dagen waren door omstandigheden buiten haar schuld: late wijzigingen in de constructietekeningen van de fundering (70 dagen), houttekorten door de oorlog in Oekraïne (40 dagen) en een te late aansluiting van de nutsvoorzieningen (35 dagen). De rechtbank oordeelde dat Weever hiervoor zelf moest aantonen dat die dagen onwerkbaar waren, en dat zij daarin niet is geslaagd. Uit de tijdlijn van de kelderbouwer bleek juist dat er in de betreffende maanden wel aan de fundering was gewerkt. Voor de houttekorten had Weever alleen een e-mail van een leverancier, waarin ook nog stond dat er 'een marktscenario van ruime beschikbaarheid' was. Over de late aansluiting van de nutsvoorzieningen kon Weever niet verklaren waarom Liander de afgesproken termijn had opgeschoven. Planningen, logboeken of urenstaten ontbraken. Alleen de dagen met onwerkbaar weer telden daarom mee. Daarbij ging de rechtbank uit van het overzicht van de kopers en niet van dat van InfoPlaza, omdat de criteria van InfoPlaza sneller tot een onwerkbare dag leiden dan de algemene voorwaarden.
Ook het subsidiaire beroep van Weever op bouwtijdverlenging of matiging van de schadevergoeding faalde. Voor verlenging bood de overeenkomst geen basis. Voor matiging zag de rechtbank geen reden, mede omdat niet duidelijk was hoeveel vertraging Weever had bespaard door ondanks het ontbreken van goedkeuring van de gemeente door te werken aan de houtconstructie.
Voor de gebreken keek de rechtbank naar de garantie in de algemene voorwaarden: zes maanden na oplevering moet de aannemer tekortkomingen herstellen die binnen bekwame tijd zijn gemeld. Vier gebreken had Weever in haar conclusie van antwoord erkend en toegezegd te herstellen. Dat is een gerechtelijke erkentenis waar zij later niet zomaar op kan terugkomen, en een miscommunicatie met haar advocaat is daarvoor onvoldoende. Het kleurverschil tussen wand- en vloertegels in de badkamer had Weever eveneens eerst erkend. Het latere oordeel van haar eigen tegelzetter dat er geen verschil is, woog de rechtbank licht omdat hij zijn eigen werk beoordeelde.
Ook het boorgat in de badkamertegel, de beschadigde onderzijde van de toilet- en badkamerdeur, de opening in de balkonplanken en de lekkages moeten worden hersteld. Dat de deuren zijn kromgetrokken, werd niet bewezen. De schimmel op het bamboehout van het balkon en de brandmelders die vaak afgaan, zag de rechtbank niet als gebrek: bij het bamboe kan het gaan om normale verwering, en de installateur had verklaard dat de melders volgens de regels zijn geplaatst. Een dwangsom wees de rechtbank af, omdat Weever ter zitting toezeggingen had gedaan. De gevorderde tolkkosten worden niet vergoed, omdat daarvoor een wettelijke basis ontbreekt.
Weever moet de kopers € 30.213,22 betalen, te vermeerderen met wettelijke rente vanaf 17 juli 2024. Zij moet de gebreken 1 tot en met 5 en 8 binnen vier weken herstellen en de gebreken 6 en 9 (de opening in de balkonplanken en de lekkages) binnen twee maanden. Verder betaalt zij € 972 vervangende schadevergoeding voor het kleurverschil van de tegels en € 3.430,67 aan proceskosten. De veroordelingen zijn uitvoerbaar bij voorraad.
Rechtbank Amsterdam · 21 oktober 2026
Civiel Recht; Verbintenissenrecht Rechtbank veroordeelt Tradiro Services tot betaling van € 49.059 bemiddelingsvergoeding aan Create Real Estate Create Real Estate B.V. (CRE) uit Ulvenhout bemiddelde bij de aankoop van een vastgoedlocatie voor het Tradiro-concern, dat huisvesting voor arbeidsmigranten wil realiseren. Op basis van een opdrachtbevestiging uit februari 2023 zou CRE een courtage van 1,5 procent van de koopprijs ontvangen, in twee gelijke termijnen: de helft bij het ondertekenen van de koopovereenkomst en de andere helft bij het passeren van de notariële akte.
In mei 2023 tekende Tradiro Employed, een zustervennootschap van opdrachtgever Tradiro Services, een koopovereenkomst voor de aandelen in de vennootschap die eigenaar was van de bewuste locatie. De koopprijs bedroeg € 5.406.000. CRE stuurde daarop een factuur van € 49.059,45 voor de eerste termijn van haar courtage.
Een dag na de ondertekening bleek echter dat de gemeenteraad van de betreffende gemeente de randvoorwaarden voor herontwikkeling van de locatie had gewijzigd: huisvesting van ouderen was voortaan het uitgangspunt, niet van arbeidsmigranten. Tradiro Employed stortte daarop de waarborgsom niet en verscheen niet bij de notaris voor de levering van de aandelen. De transactie ging daarmee niet door, en Tradiro weigerde de bemiddelingsvergoeding te betalen.
De rechtbank moest beoordelen of de vergoeding al was verdiend op het moment dat de koopovereenkomst werd getekend, of pas wanneer de aandelen ook daadwerkelijk zouden worden geleverd. Tradiro voerde aan dat van een 'succesvolle aankoop', zoals de opdrachtbevestiging vereiste, geen sprake was omdat de transactie uiteindelijk niet was voltooid. De rechtbank ging daar niet in mee. Zij stelde dat de taalkundige betekenis van de opdrachtbevestiging duidelijk was: het sluiten van een koopovereenkomst geldt als een succesvolle aankoop. Dat de aandelen vervolgens niet zijn geleverd, is een bewuste keuze van Tradiro Employed geweest en kan CRE niet worden aangerekend. Bovendien was CRE niet verantwoordelijk voor het due diligence onderzoek.
Tradiro voerde ook aan dat de bemiddelingsovereenkomst al op 1 mei 2023 was beëindigd, maar onderbouwde dat verweer volgens de rechtbank onvoldoende. Het argument dat CRE geen bijdrage had geleverd aan het sluiten van de koopovereenkomst slaagde evenmin: uit de correspondentie bleek dat CRE contacten had gelegd en onderhouden met de verkopers en namens Tradiro had onderhandeld.
De vordering tegen Tradiro Employed, de vennootschap die de koopovereenkomst had getekend, wees de rechtbank af. Tradiro Employed was geen partij bij de bemiddelingsovereenkomst, en het feit dat zij uiteindelijk de koper was geworden, maakte haar nog niet betalingsplichtig jegens CRE. Ook de stelling dat sprake was van ongerechtvaardigde verrijking of dat CRE er gerechtvaardigd op mocht vertrouwen te contracteren met het Tradiro-concern als geheel, vond de rechtbank onvoldoende onderbouwd.
De rechtbank veroordeelde Tradiro Services tot betaling van € 49.059,45 aan bemiddelingsvergoeding, vermeerderd met de wettelijke rente plus drie procent extra rente vanaf 1 augustus 2023. Daarnaast moet Tradiro Services € 865,15 aan buitengerechtelijke incassokosten vergoeden en de proceskosten van CRE betalen, begroot op € 5.889,30. De vordering tegen Tradiro Employed werd afgewezen, maar de proceskosten aan haar kant werden op nihil gesteld omdat beide Tradiro-vennootschappen gezamenlijk met één advocaat hadden geprocedeerd.
Rechtbank Rotterdam · 21 oktober 2026
Civiel Recht; Verbintenissenrecht Rechter stopt verbouwing van appartement op Sint Maarten na sloop van dragende muur Een eigenaar van een appartementsrecht in de Rainbow Tower Building op Sint Maarten heeft een deel van een dragende muur gesloopt, terwijl de vereniging van eigenaren hem daar twee keer voor had gewaarschuwd. Het Gerecht in eerste aanleg van Sint Maarten beval hem in kort geding alle werkzaamheden te staken.
Het gaat om een unit op de derde etage, ter hoogte van de parkeergarage. Volgens de splitsingsakte was die bedoeld als kantoor. De vorige eigenaar, het inmiddels failliet verklaarde Sabra N.V., bouwde de unit om tot drie aparte woonunits. In september 2025 kocht een Canadees bedrijf, 17366884 Canada Incorporated, de unit op een veiling van de failliete boedel. Het bedrijf werd op 17 februari 2026 eigenaar en wil de woonbestemming handhaven en de drie woonunits blijven exploiteren. Daarvoor liet het de unit renoveren.
De vereniging van eigenaren (Rainbow Tower Building Home Owners Association) waarschuwde de eigenaar op 25 maart 2026 en opnieuw op 18 augustus 2026 dat structurele wijzigingen alleen met haar toestemming zijn toegestaan. De eigenaar vond dat hij binnen de regels handelde. Hij brak vervolgens een muur af of gedeeltelijk weg, waarna de vereniging hem sommeerde alle werkzaamheden direct te staken. Daarna begon zij het kort geding. De splitsingsakte verbiedt wijzigingen aan het gebouw, aan de plattegrond en aan alles wat de constructie in gevaar kan brengen.
De vereniging eiste dat de eigenaar de werkzaamheden staakt, dat een ingenieursbureau (ICE) de unit mag inspecteren en dat hij de kosten daarvan betaalt. Ook wilde zij een gedetailleerd renovatieplan en een dwangsom van USD 2.500 per overtreding. Zij wees erop dat ICE op 21 oktober 2026 had aangegeven dat de aangetaste muur mogelijk een belangrijke rol speelt in de stabiliteit van het gebouw, waarin ongeveer 70 woningen zitten. De eigenaar voerde aan dat hij binnen zijn eigen unit mag werken, dat hij geen dragende delen heeft aangetast en dat zijn aannemer mondeling had bevestigd dat niets constructiefs was geraakt.
Het Gerecht vond aannemelijk dat een deel van een dragende muur is gesloopt. Op de foto's is te zien dat de muur van beton met ijzervlechtwerk is gemaakt. De eigenaar heeft de weggebroken delen inmiddels hersteld, maar niet op dezelfde wijze: daarbij is geen betonvlechtwerk gebruikt. Ook zijn er in andere muren openingen gemaakt waar leidingen doorheen lopen. Of dat is toegestaan en gevaar oplevert voor bovengelegen woningen, is nog niet duidelijk.
Op de zitting spraken partijen af dat ICE namens de vereniging een opname doet van de werkzaamheden, met een engineer van de eigenaar erbij. In het rapport moet staan of de eigenaar toestemming had moeten vragen en of de ingrepen nog een concreet risico opleveren. Is dat laatste zo, dan moet hij het herstel betalen. De eigenaar zei geen bezwaar te hebben tegen het voorleggen van zijn renovatieplannen. De dwangsom wees het Gerecht toe in gematigde vorm, omdat hij zich niets aantrok van de waarschuwingen en de verhouding tussen partijen moeizaam is.
Het Gerecht beval de eigenaar daarom alle werkzaamheden te staken en gestaakt te houden. Hervatten mag pas nadat het onderzoek van ICE is afgerond en de door ICE noodzakelijk geachte veiligheids- en herstelmaatregelen zijn uitgevoerd. Binnen zeven dagen moet hij een gedetailleerd renovatieplan verstrekken, en voor werkzaamheden waarvoor de splitsingsakte toestemming eist, moet hij die schriftelijk verkrijgen van de vereniging. Bij overtreding verbeurt hij USD 1.000 per overtreding of per dag, tot maximaal USD 100.000, in plaats van de gevraagde USD 2.500 met een maximum van USD 250.000. De eigenaar betaalt bovendien de proceskosten van Cg 3.699,50, vermeerderd met nakosten, en het vonnis is uitvoerbaar bij voorraad. Het meer of anders gevorderde, waaronder de afzonderlijke eis dat de eigenaar de kosten van onderzoek en herstel aan de vereniging vergoedt, is afgewezen.
Gerecht in eerste aanleg van Sint Maarten · 13 november 2026
Civiel Recht Rechter verbiedt verkoop van appartement na verbouwing zonder toestemming VvE, bouwkundig onderzoek verplicht Een appartementseigenaar in Den Haag verbouwde in 2025 de woning direct onder het dak van een klein gesplitst pand met drie appartementen. Lookhill B.V. kocht de woning in februari 2025 om hem te verbouwen en door te verkopen. De aannemer werkte aan dragende muren en vloeren tussen de woning van Lookhill en die van de buurvrouw op de eerste verdieping. Die muren en vloeren zijn gemeenschappelijk bezit van alle eigenaars. Ook liet Lookhill een dakterras aanleggen, met een trap en een grotere lichtkoepel, zonder dat de vereniging van eigenaars (VvE) daarvoor toestemming had gegeven. Lookhill vroeg die toestemming ook niet.
De buurvrouw meldde na de start van de werkzaamheden meermaals schade in haar woning: scheuren en gaten in plafonds en muren en lekkage. Lookhill liet een deel daarvan herstellen. De VvE besloot op 9 februari 2026 met twee stemmen tegen en één stem voor (van Lookhill) om de gevraagde toestemming voor het dakterras te weigeren. De kantonrechter wees in een beschikking van 26 augustus 2026 de verzoeken van Lookhill af, onder meer het verzoek om het besluit te vernietigen. Het tegenverzoek van de buurvrouw verklaarde de kantonrechter niet-ontvankelijk, omdat dat bij dagvaarding had moeten worden ingeleid. Lookhill zegt het dakterras inmiddels te hebben verwijderd.
Op 2 oktober 2026 zette Lookhill de woning via Funda te koop. De buurvrouw vroeg de voorzieningenrechter in kort geding de verkoop en levering voor zes maanden te verbieden en een door haar aan te wijzen bouwkundige toegang tot de woning te laten krijgen. Zij wil laten onderzoeken of de ingrepen in de dragende muur, de dakconstructie en de vloeren de constructie van het pand hebben aangetast. De VvE steunt dat onderzoek: de bestuurder verklaarde op 24 juli 2026 dat de VvE een onafhankelijke vaststelling verlangt dat de constructie niet is aangetast. Lookhill voerde aan dat een verbod haar eigendomsrecht disproportioneel aantast, dat de buurvrouw ook na verkoop verhaal houdt en dat de VvE, en niet de buurvrouw persoonlijk, over zulke gemeenschappelijke gedeelten gaat.
De voorzieningenrechter volgde Lookhill daar niet in. Een appartementseigenaar mag een mede-eigenaar op eigen titel aanspreken als die zonder toestemming veranderingen in gemeenschappelijke gedeelten aanbrengt; dat recht verdwijnt niet doordat ook de VvE kan optreden. Het was niet bestreden dat Lookhill de veranderingen zonder toestemming had aangebracht. Volgens de rechter kan op basis van de stukken niet worden vastgesteld dat de werkzaamheden deugdelijk zijn uitgevoerd. Levering of ingebruikgeving aan een derde bemoeilijkt het onderzoek, omdat niet vaststaat dat die derde toegang geeft. De rechter wees de gevraagde zes maanden terug tot drie maanden en liet het te koop aanbieden en verkopen zelf wel toe. De inbreuk op het eigendomsrecht noemde hij beperkt en gerechtvaardigd door het belang van het onderzoek.
De voorzieningenrechter verbiedt Lookhill daarom om de woning gedurende drie maanden na het vonnis te leveren of in gebruik te geven, op straffe van een eenmalige dwangsom van € 50.000. Lookhill moet in die periode op één werkdag van 9.00 tot 17.00 uur een bouwkundige en maximaal twee helpers toegang geven om de trap, het plafond, het dak, de doorbraak in de muur en de vloeren te bekijken, te meten en te fotograferen, met een eenmalige dwangsom van € 10.000. De buurvrouw moet de datum minstens vijf werkdagen vooraf melden. Lookhill hoeft niet mee te delen of ze al een koopovereenkomst heeft gesloten, omdat ze ter zitting verklaarde dat de woning nog niet is verkocht. Lookhill betaalt de proceskosten van € 1.862,67; het meer of anders gevorderde wijst de rechter af.
Rechtbank Den Haag · 5 november 2026
Civiel Recht; Verbintenissenrecht