Raad van State blokkeert openbaarmaking van bouwdossier dakopbouw Dongen tot beslissing op hoger beroep Een echtpaar uit Dongen wil niet dat de gemeente stukken openbaar maakt over de dakopbouw op hun woonhuis. Het gaat om documenten over het vergunningsproces en de handhavingsprocedure rond die opbouw. Buren of andere betrokkenen hadden de gemeente op grond van de Wet open overheid (de Woo) gevraagd om die informatie. Het college van burgemeester en wethouders van Dongen besloot de documenten gedeeltelijk openbaar te maken, en dat vinden de bewoners te ver gaan.
De zaak begon met een besluit van het college van 3 oktober 2024 op het Woo-verzoek. Een aantal documenten werd gedeeltelijk openbaar gemaakt. Zowel de indieners van het verzoek als de bewoners maakten daartegen bezwaar. Op 12 augustus 2025 haalde het college zijn eerdere besluit gedeeltelijk terug en maakte het drie nieuw aangetroffen documenten gedeeltelijk openbaar. Ook daartegen gingen beide partijen in beroep.
De rechtbank Zeeland-West-Brabant verklaarde de beroepen op 30 juni 2026 ongegrond. Daarmee bleven de besluiten van het college overeind. De bewoners gingen in hoger beroep bij de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State en vroegen daarbij ook om schadevergoeding. Omdat dat hoger beroep tijd kost en openbaarmaking intussen niet meer ongedaan te maken valt, vroegen zij de voorzieningenrechter van de Raad van State ook om een voorlopige voorziening: een spoedmaatregel die geldt zolang het hoger beroep loopt. De voorzieningenrechter behandelde dat verzoek op een zitting op 3 september 2026.
De voorzieningenrechter beoordeelt niet of de rechtbank het bij het rechte eind had. Hij benadrukt dat zijn oordeel voorlopig is en de latere beslissing op het hoger beroep niet bindt. Niet alle vragen uit het hoger beroep lenen zich volgens hem voor een antwoord in zo'n spoedprocedure. Daarom maakt hij een afweging van de belangen van de betrokkenen.
Bij die afweging weegt het belang van de bewoners zwaarder. Zij willen hun persoonlijke levenssfeer beschermen, en als de documenten eenmaal openbaar zijn, is dat niet terug te draaien. Het belang van het college en van de indieners van het Woo-verzoek om niet op de uitspraak in hoger beroep te hoeven wachten, haalt het daarbij niet.
De voorzieningenrechter bepaalt daarom dat het college de documenten waarop de besluiten van 12 augustus 2025 zien niet openbaar maakt voordat de Afdeling op het hoger beroep heeft beslist. Het college moet bovendien de proceskosten van de bewoners vergoeden: € 1.868,00 voor de beroepsmatig verleende rechtsbijstand, en € 297,00 aan griffierecht.
Raad van State · 27 oktober 2026
Bestuursrecht Stichting Veehandelscentrum Noord Nederland verliest verzet tegen openbaarmaking NVWA-inspectiestukken Stichting Veehandelscentrum Noord Nederland, een veehandelsbedrijf uit Leeuwarden, probeerde via de rechter te voorkomen dat inspectiestukken van de Nederlandse Voedsel- en Warenautoriteit (NVWA) over verzamelplaatsen voor dieren openbaar worden gemaakt. Die stukken bevatten namen van bedrijven, aantallen geleverde dieren en inspectierapporten over een periode van vier jaar. De informatie werd opgevraagd door Stichting Wakker Dier op grond van de Wet open overheid.
Wakker Dier had in december 2024 een verzoek ingediend bij de minister van Landbouw voor alle documenten over NVWA-toezicht op verzamelplaatsen, waaronder inspectierapporten, boeterapporten, schriftelijke waarschuwingen en beeldmateriaal. Het Veehandelscentrum maakte bezwaar tegen de openbaarmaking en stapte na het ongegrond verklaren van dat bezwaar naar de rechtbank. Tegelijkertijd vroeg het om een spoedmaatregel om de publicatie voorlopig tegen te houden.
Het Veehandelscentrum beriep zich op twee weigeringsgronden uit de Wet open overheid. Ten eerste stelde het dat de namen van toeleveranciers en aantallen geleverde dieren vertrouwelijke bedrijfsinformatie zijn. Door een tekort aan slachtdieren is de markt sterk concurrerend, en het bedrijf vreesde dat concurrenten de informatie zouden gebruiken om toeleveranciers gericht te benaderen.
De voorzieningenrechter ging daar niet in mee. De namen in de rapporten zijn eigen bevindingen van de NVWA, opgesteld tijdens inspecties. Ze zijn dus niet door de bedrijven zelf vertrouwelijk aan de overheid meegedeeld, wat een vereiste is voor deze weigeringsgrond. Daarmee valt de informatie niet onder de bescherming van dit artikel.
Als tweede grond voerde het Veehandelscentrum aan dat openbaarmaking van de namen van eiseres en haar zakenrelaties een uitnodiging zou vormen voor activisten. Het bedrijf wees op een incident bij een slachterij in Apeldoorn, waarvoor het als leverancier optreedt. De rechter erkende de vrees van het bedrijf, maar oordeelde dat er onvoldoende concrete aanwijzingen zijn voor een dreiging van extremistische acties jegens het Veehandelscentrum zelf. Het bedrijf heeft nog nooit te maken gehad met dierenrechtenactivisten. Het krantenartikel over het incident in Apeldoorn legt geen verband met dierenrechtenactivisme en bevat slechts de mededeling dat er een incident is geweest en dat de politie onderzoek doet.
Omdat de rechter het beroep ongegrond verklaarde, was er geen reden om de spoedmaatregel toe te wijzen. De openbaarmaking van de NVWA-stukken mag dan ook doorgaan. Het Veehandelscentrum krijgt het griffierecht niet terug en ontvangt geen vergoeding van de proceskosten.
Rechtbank Noord-Nederland · 28 oktober 2026
Bestuursrecht Raad van State bevestigt weigering Amsterdam om meer Woo-documenten over erfpachtbeleid te verstrekken Een Amsterdammer verzocht de gemeente Amsterdam om openbaarmaking van informatie over het beleid rondom onafhankelijke taxatiedeskundigen bij canonherziening aan het einde van een erfpachttijdvak. De gemeente vond 65 documenten die onder het verzoek vielen en maakte die grotendeels openbaar. De verzoeker was er echter van overtuigd dat er meer documenten moesten bestaan en dat de gemeente niet grondig genoeg had gezocht.
De verzoeker diende bezwaar in, maar de gemeente verklaarde dat ongegrond. Hij stapte vervolgens naar de rechtbank Amsterdam, die in januari 2025 zijn beroep ongegrond verklaarde. De rechtbank oordeelde dat de gemeente voldoende had aangetoond dat er niet meer relevante documenten waren en dat de zoekslag deugdelijk was uitgevoerd.
In hoger beroep herhaalde de verzoeker bij de Raad van State zijn eerdere argumenten. Hij stelde onder meer dat de gemeente had moeten zoeken op termen als 'btw', 'depreciatie' en 'canonpercentage', dat er gezocht had moeten worden in back-ups van e-mailboxen van een voormalig wethouder, een voormalig afdelingshoofd en een voormalig grondprijsadviseur, en dat de gebruikte zoektermen hadden moeten worden vermeld. Verder betoogde hij dat de gemeente verplicht was om documenten op te vragen bij de Makelaarsvereniging Amsterdam (MVA) over communicatie die die vereniging met de gemeente had gevoerd.
De Raad van State ging niet mee in deze redenering. Het hoger beroep was grotendeels een herhaling van wat de verzoeker al bij de rechtbank had aangevoerd, en de Afdeling sloot zich aan bij het oordeel van de rechtbank. Over de gevorderde documenten bij de MVA oordeelde de Raad van State dat de Wet open overheid de gemeente daartoe niet verplicht. De bepaling waar de verzoeker zich op beriep, artikel 2.4, eerste lid van die wet, verplicht een bestuursorgaan slechts om documenten die het al onder zich heeft in goede en toegankelijke staat te bewaren. Het bepaalt niet dat bepaalde informatie bij de gemeente zou moeten berusten, en schept dus ook geen grondslag om documenten bij derden zoals de MVA op te eisen.
De Raad van State bevestigde de uitspraak van de rechtbank. De verzoeker krijgt de door hem gevraagde extra documenten niet, en de gemeente hoeft geen proceskosten te vergoeden.
Raad van State · 14 oktober 2026
Bestuursrecht Voorzieningenrechter weigert schorsing maximumprijs leukemiemiddel Onureg van Bristol-Myers Squibb Bristol-Myers Squibb brengt in Nederland het leukemiemiddel Onureg (azacitidine) op de markt. Voor dat middel stelde de minister van Volksgezondheid, Welzijn en Sport met een besluit van 26 augustus 2026 een maximumprijs vast voor de 200 mg- en 300 mg-tablet. Die prijs geldt sinds 1 oktober 2026. De fabrikant vindt de prijs 19,4 procent te laag en vroeg de voorzieningenrechter van het College van Beroep voor het bedrijfsleven de prijs te schorsen totdat op haar beroep is beslist.
Het geschil draait om de manier waarop de maximumprijs tot stand komt. Op grond van de Wet geneesmiddelenprijzen wordt die prijs berekend op basis van het gemiddelde van de prijzen van vergelijkbare geneesmiddelen in België, Noorwegen, Frankrijk en het Verenigd Koninkrijk. De minister gebruikte voor het Verenigd Koninkrijk de officiële prijslijst Dictionary of Medicines and Devices. Daarop staat ook een generieke variant van azacitidine. Die generieke variant nam de minister mee in de berekening. De fabrikant vindt dat niet mogen, omdat in Nederland nog octrooien op Onureg rusten. Meenemen van de generieke prijs zou die octrooirechten uithollen.
Eerst beoordeelde de voorzieningenrechter of er spoed was. De fabrikant had niet gesteld dat zij in acute financiële problemen komt. Toch nam de voorzieningenrechter voldoende spoedeisend belang aan. Het zal voor de fabrikant lastig zijn om schade aan te tonen en te verhalen als later blijkt dat de maximumprijs te laag is, en dat erkende de minister op de zitting zelf. Ook speelt mee dat de Nederlandse prijs als referentie dient in andere landen en dat onderhandelingen met afnemers niet opnieuw gevoerd kunnen worden.
Op de inhoud kreeg de fabrikant geen gelijk. Een voorlopige voorziening wordt in beginsel alleen toegewezen als het College in de hoofdzaak het besluit waarschijnlijk zal vernietigen, en die kans achtte de voorzieningenrechter niet groot. Een vergelijkbaar geneesmiddel is volgens de wet een middel met dezelfde werkzame bestanddelen, van dezelfde of nagenoeg dezelfde sterkte en in dezelfde farmaceutische vorm. Dat de generieke variant aan die omschrijving voldoet, was niet in geschil. Octrooirecht is geen onderdeel van de definitie.
De fabrikant beriep zich op de wetsgeschiedenis en op de Lyrica-uitspraak van het College van 7 juli 2017. De voorzieningenrechter vond daarin geen steun voor haar uitleg. Uit de memorie van antwoord bij de wet blijkt dat de wetgever het verschil in octrooibescherming tussen Nederland en de referentielanden heeft onderkend. De minister deed daarbij de zogenoemde octrooitoezegging: alleen als een middel in alle vier de referentielanden niet meer onder octrooi staat, wordt uitsluitend naar de specialités in die landen gekeken. Voor een geval waarin maar één referentieland een generiek middel kent, volgt dat niet. De Lyrica-uitspraak ging bovendien over generieke kopieën die slechts voor een deel van de medische indicaties mochten worden verhandeld, en dat speelt hier niet. Het beroep op een motiveringsgebrek beoordeelde de voorzieningenrechter niet, omdat dat op zichzelf geen grond voor schorsing is.
De uitleg van het begrip vergelijkbare geneesmiddelen moet in de bodemprocedure worden beoordeeld. Omdat de maximumprijs niet onmiskenbaar onrechtmatig is, wees de voorzieningenrechter het verzoek om een voorlopige voorziening af. De maximumprijs blijft dus gelden. Een proceskostenveroordeling volgde niet.
College van Beroep voor het bedrijfsleven · 10 november 2026
Bestuursrecht Rechter beveelt heropening domeinnaam van Crowe Peak: afsluiting door Crowe-licentiegever was disproportioneel Op maandagochtend 12 oktober 2026 lag bij het Rotterdamse accountantskantoor Crowe Peak het e-mailverkeer plat. Ook de website was onbereikbaar en de bedrijfsapplicaties waren niet meer toegankelijk. De oorzaak: Horwath International Registration (HIR), de houder van de domeinnaam waar Crowe Peak al jaren mee werkt, had die domeinnaam uitgeschakeld. De voorzieningenrechter van de rechtbank Rotterdam oordeelde in kort geding dat dit onrechtmatig was en beval HIR de domeinnaam binnen 24 uur te heropenen.
Crowe Peak was sinds 1999 lid van Crowe Global, een internationaal netwerk van accountants, belastingadviseurs en consultants. HIR is een dochter van die vereniging en houdt de merkrechten en de domeinnaam. Sinds 2018 had Crowe Peak daarvoor een licentieovereenkomst met HIR. In 2025 verkochten de aandeelhouders van Crowe Peak hun aandelen aan een groep van accountantskantoren. Crowe Global wees daarna het verzoek van Crowe Peak om lid te blijven af en stelde dat het lidmaatschap per 9 mei 2026 was geëindigd.
Daarna onderhandelden partijen over een afwikkeling, een zogeheten Settlement Agreement. Crowe Peak mocht de naam Crowe volgens het laatste voorstel tot uiterlijk 31 december 2026 blijven gebruiken, tegen betaling van USD 10.000 per maand over oktober, november en december. Na 1 januari 2027 wilde Crowe Global de domeinnaam alleen nog 90 dagen openhouden voor een automatisch antwoord met het nieuwe adres. Doorsturen van e-mail naar een nieuw adres van Crowe Peak en onderbrenging van de domeinnaam bij een onafhankelijke derde wees Crowe Global af. Op donderdag 8 oktober 2026 liet de Amerikaanse advocaat van Crowe Global en HIR weten dat de domeinnaam zou worden uitgeschakeld als Crowe Peak de overeenkomst niet vóór zondag 11 oktober ondertekende. Dat gebeurde in de vroege uren van maandag 12 oktober.
De voorzieningenrechter nam eerst rechtsmacht aan. HIR zit in de staat New York, maar de schade door het uitschakelen treedt volgens de rechter in Nederland in, omdat Crowe Peak hier een onderneming drijft. Ook de uitbreiding van de eis door Crowe Peak tijdens de procedure liet de rechter toe: HIR had er op de zitting inhoudelijk op kunnen reageren.
Over de onderhandelingen oordeelde de rechter dat Crowe Global en HIR niet verplicht waren in te stemmen met de extra wensen van Crowe Peak. Die wensen waren een langere periode van automatische beantwoording, doorsturen van e-mails en onderbrenging van de domeinnaam bij een derde. Voor het laatste verwees hij naar de licentieovereenkomst, die bepaalt dat de licentienemer na beëindiging 90 dagen heeft om het gebruik van de domeinnaam te staken en daarna moet meewerken aan overdracht aan de entiteit van HIR. Dat partijen het nog niet eens waren, kon HIR dus niet worden verweten.
Toch was het uitschakelen volgens de rechter niet gerechtvaardigd. De rechtsverhouding, die 27 jaar had geduurd, wordt beheerst door redelijkheid en billijkheid. Partijen moeten daarin rekening houden met elkaars gerechtvaardigde belangen. HIR kon voorzien dat afsluiting zeer ingrijpende gevolgen zou hebben voor de bedrijfsvoering van Crowe Peak. De rechter vond de maatregel disproportioneel, gezet tegenover de schade voor Crowe Peak en het belang van Crowe Global dat de naam niet zonder contractuele basis wordt gebruikt. Bovendien lagen er maar vier dagen, waarvan een weekend, tussen de dreigende e-mail en de afsluiting. Dat liet Crowe Peak onvoldoende gelegenheid zich voor te bereiden.
Het spoedeisend belang stond vast: Crowe Peak had via een andere domeinnaam weer toegang tot een deel van de bedrijfsapplicaties, maar e-mail via de oude domeinnaam en de website waren nog steeds onbereikbaar.
De rechter wees de vordering toe, maar beperkter dan gevraagd. Crowe Peak vroeg 180 dagen herstel; de rechter bepaalde 30 dagen. Dat is volgens hem genoeg om over te stappen op een nieuwe domeinnaam, en geeft partijen tijd om alsnog tot overeenstemming te komen, wat beide partijen op de zitting wilden. De rechter beperkte het gebod ook tot herstel van de toegang zoals die vóór 12 oktober 2026 was.
HIR moet de toegang van Crowe Peak tot de domeinnaam uiterlijk 24 uur na betekening van het vonnis aan haar Nederlandse advocaten herstellen en 30 dagen hersteld houden. Doet zij dat niet, dan verbeurt zij een dwangsom van € 25.000 per uur, tot maximaal € 1.000.000. Crowe Peak had € 250.000 per uur gevraagd met een maximum van € 100.000.000. HIR moet ook de proceskosten van € 2.226,57 betalen. De overige vorderingen zijn afgewezen.
Rechtbank Rotterdam · 16 oktober 2026
Civiel Recht; Verbintenissenrecht