Rechter haalt BKR-registratie van man bij ING weg om boete van € 43.101 bij woningkoop te voorkomen Een man uit Amsterdam stond sinds januari 2020 geregistreerd bij het Bureau Kredietregistratie (BKR) omdat hij bij ING rood stond voor € 970,25. Hij loste die schuld pas in september 2026 af, ruim zes jaar later. Intussen had hij samen met zijn partner een woning gekocht voor € 431.013. Zonder schone BKR-registratie kon de hypotheek niet worden afgerond, en dan zou het stel een boete van € 43.101,30 verschuldigd zijn. De voorzieningenrechter van de rechtbank Amsterdam beval ING in een kort geding de registratie uiterlijk op 14 oktober 2026 te verwijderen.
De man loste de roodstand pas af nadat hij de koopovereenkomst had gesloten. Volgens de regels van het BKR blijft de registratie dan nog vijf jaar zichtbaar, dus tot 22 september 2031. Rabobank keurde de hypotheekaanvraag wel goed, maar kon vanwege de registratie geen offerte afgeven. Op 7 oktober 2026 stelde de makelaar van de verkoper de man in gebreke en gaf hem acht dagen om zijn verplichtingen na te komen. ING had meerdere verzoeken om de registratie te schrappen afgewezen, ook dat van de advocaat van de man.
De man stelde dat de roodstand het gevolg was van een vervelende samenloop van omstandigheden en dat hij al langere tijd financieel stabiel is. Hij en zijn partner hebben beiden een goed inkomen en geen andere schulden. De boete van € 43.101,30 noemde hij een buitenproportioneel gevolg van de registratie. Zijn partner, die niets met de registratie te maken heeft, zou daarvoor ook aansprakelijk zijn. Bovendien hadden zij hun huurwoning per 1 november 2026 opgezegd en zouden zij zonder de koopwoning op straat komen te staan.
ING voerde aan dat de man een slechte betalingsmoraal heeft. Hij liet een relatief kleine schuld 6,5 jaar liggen en negeerde meerdere sommaties van een deurwaarder. Ook vond ING het roekeloos dat hij een woning kocht terwijl hij van de registratie wist, het financieringsvoorbehoud liet verlopen en zijn huurwoning opzegde. Andere kredietinstellingen moeten volgens ING tegen dit gedrag worden beschermd. De man had zijn lastige situatie volgens de bank willens en wetens zelf gecreëerd.
De voorzieningenrechter gaf ING op beide punten gedeeltelijk gelijk. Het gedrag van de man getuigt volgens de rechter van een slechte betalingsmoraal en hij handelde financieel roekeloos. Dat valt niet goed te praten, en kredietinstellingen mogen tegen zulk gedrag beschermd worden. Toch woog de rechter de belangen anders. Een BKR-registratie is een verwerking van persoonsgegevens die proportioneel en subsidiair moet zijn, en dat leidt tot een belangenafweging.
In die afweging gaf de ernst van de gevolgen de doorslag. De boete is voor iemand van zijn leeftijd en met zijn inkomen niet te overzien. Het is aannemelijk dat hij daardoor in de schuldsanering (WSNP) terechtkomt en dat hij op straat komt te staan. Volgens de rechter is de 'straf' voor zijn slechte betalingsmoraal en roekeloze gedrag dan te groot. Van kwade trouw, bijvoorbeeld dat hij de woning kocht om ING onder druk te zetten, bleek niet. Ook het belang van zijn partner woog mee, want zij sleurt hij mee in de gevolgen. Verder is niet gebleken dat de man andere schulden heeft of wil aangaan, behalve de hypotheek bij Rabobank. Overkreditering is niet aan de orde, en het belang om andere kredietinstellingen te waarschuwen is daardoor beperkt.
ING moet daarom alle coderingen en meldingen op het contractnummer uit het CKI van Stichting BKR verwijderen en verwijderd houden, uiterlijk op 14 oktober 2026. Een dwangsom legde de rechter niet op, omdat ING tijdens de mondelinge behandeling heeft toegezegd zich aan een veroordelend vonnis te houden. De proceskosten zijn gecompenseerd: iedere partij draagt de eigen kosten. De rechter vond dat ING er op goede gronden voor had gekozen verweer te voeren en materieel niet in het ongelijk was gesteld; de vordering is slechts toegewezen om te voorkomen dat de man en zijn partner de contractuele boete verbeuren.
Rechtbank Amsterdam · 14 oktober 2026
Civiel Recht Leider van onlinegroep krijgt 20 maanden cel voor jarenlange belaging van twee YouTubers Jarenlang werden twee YouTubers en hun families belaagd door een onlinegroep die opereerde via Telegram en Discord. Bij een van hen werden ramen ingegooid en graffiti op de gevel gespoten, hij werd bedreigd en er werden ongevraagd bestellingen op zijn naam gedaan. Zijn internetverbinding werd platgelegd tijdens livestreams. De ander werd jarenlang lastiggevallen met telefoontjes en nepadvertenties op Marktplaats, waardoor vreemden bij hem aan de deur kwamen. De rechtbank Midden-Nederland heeft een man uit deze groep veroordeeld tot een gevangenisstraf van 20 maanden. Hij was een van de leiders.
De groep begon als pestgroep tegen een YouTuber die zijn dagelijks leven streamde. Vanaf april 2020 werd ook een tweede YouTuber het doelwit. De leiders verspreidden de leugen dat hij pedofiel zou zijn, waarna 'pedojagers' naar zijn woning kwamen en tegen zijn deur trapten. Ook zijn ouders, zijn nicht en haar kinderen werden bedreigd en lastiggevallen. Het graf van zijn overleden broertje werd vernield. In 2022 had een van de groepen ruim 9.000 leden. Beheerders riepen leden op tot strafbare acties en loofden geld uit voor wie ramen wilde ingooien.
De verdachte gebruikte in de chatgroepen een schuilnaam. Hij verklaarde pas vanaf februari 2022 mee te doen, om te achterhalen wie problemen veroorzaakte bij zijn vriendin, de bovenbuurvrouw van een van de slachtoffers. Dat is volgens de rechtbank onjuist. Uit berichten van medeleden blijkt dat deze gebruiker al sinds 2018 actief was. Bovendien beheerde hij berichten in het openbare kanaal en gaf hij anderen instructies, onder meer om een scholier een betaalkaart te laten kopen waarmee de dader van een ruitvernieling betaald kon worden. Een medelid kreeg van hem een beheerdersrol nadat hij een autoruit had ingegooid. Volgens de rechtbank had hij daarmee voldoende macht en gezag om als leider te gelden.
Ook de belaging van de eerste YouTuber is bewezen. De verdachte belde hem tussen oktober 2021 en oktober 2022 minstens 173 keer. De verdediging vroeg om vrijspraak voor het benaderen via sociale media en de Marktplaatsadvertenties, maar de rechtbank oordeelt dat de verdachte als medepleger ook voor die onderdelen verantwoordelijk is, omdat hij als leider zijn bijdrage van voldoende gewicht leverde aan de belaging als geheel. Dat de klacht van het slachtoffer niet apart in het dossier zat, verhindert de vervolging niet: uit zijn aangifte blijkt dat hij een strafproces wilde.
Van de uitlokking van een vernieling op 2 maart 2022 is de verdachte vrijgesproken, omdat uit het dossier niet blijkt dat de dader door hem is aangezet. Dat de dader een fiets en een beloning kreeg, is niet aangetoond. Van uitlokking van een voltooide vernieling op 6 augustus 2022 is hij ook vrijgesproken, omdat die vernieling niet is voltooid. Wel is bewezen dat hij een poging daartoe heeft uitgelokt door 20 euro uit te loven.
De rechtbank vindt 24 maanden cel passend, maar verlaagt dat met 4 maanden omdat de redelijke termijn bijna twee jaar is overschreden. Een celstraf gelijk aan het voorarrest, zoals de verdediging bepleitte, past niet bij de ernst van de feiten. De officier van justitie eiste 18 maanden, waarvan 6 voorwaardelijk. Daarnaast krijgt de verdachte een contactverbod van twee jaar met drie slachtoffers, dat direct ingaat. Een locatieverbod wijst de rechtbank af.
De verdachte moet de tweede YouTuber € 10.000 smartengeld betalen, vermeerderd met wettelijke rente. Aan zijn nicht moet hij € 22.415,79 betalen: € 10.000 immateriële schade en € 12.415,79 materiële schade, bestaande uit de helft van haar gederfde inkomsten (€ 4.489,79) en verhuiskosten (€ 7.926). De vordering van de inmiddels overleden eerste YouTuber is niet-ontvankelijk, omdat zijn erfgenamen die niet wilden onderbouwen. De in beslag genomen telefoon wordt verbeurdverklaard. De verdachte krijgt dus 20 maanden gevangenisstraf met aftrek van voorarrest en moet de beide benadeelden in totaal € 32.415,79 vergoeden.
Rechtbank Midden-Nederland · 3 november 2026
Strafrecht; Strafprocesrecht Rechtbank: politie reageerde te laat op verzoek om inzage in politiegegevens, dwangsom volgt Een vrouw uit Overijssel wilde weten welke gegevens de politie over haar bewaart. Op 12 januari 2026 vroeg zij de korpschef van politie schriftelijk om inzage in alles wat over haar in de politiesystemen is vastgelegd, inclusief de herkomst van die gegevens en het doel waarvoor ze worden gebruikt. Een kopie van haar identiteitsbewijs stuurde ze mee. Het werd een kluwen van brieven, en uiteindelijk een zaak bij de rechtbank Overijssel, zittingsplaats Zwolle.
De korpschef las het verzoek niet als een verzoek om inzage, maar als een verzoek om verstrekking van politiegegevens aan haar. Dat laatste is alleen mogelijk voor partijen die in de Wet politiegegevens als ontvangstgerechtigde zijn aangewezen. Op 15 januari 2026 wees hij het verzoek daarom af, met de opmerking dat zij gebruik kon maken van haar recht op inzage. De vrouw reageerde dat haar verzoek wel degelijk aan de eisen voldeed. De korpschef nam daarna een nieuw verzoek in behandeling, maar vond dat een kopie van een identiteitsbewijs ontbrak, hoewel ze die al had meegestuurd. Daarop schortte hij de beslistermijn op en verdaagde die op 17 maart 2026 met zes weken.
Op 25 maart 2026 stelde de vrouw de korpschef in gebreke, en op 16 april 2026 stelde ze beroep in tegen het niet op tijd beslissen. Ondertussen wees de korpschef de ingebrekestelling af. Op 9 juni 2026 besloot hij alsnog dat de vrouw gedeeltelijk inzage krijgt in de gegevens die over haar worden verwerkt.
De rechtbank oordeelt dat de brief van 12 januari 2026 gewoon een verzoek om inzage was. Het woord 'verstrekt' dat één keer in die brief voorkomt, maakt dat niet anders, en als de korpschef twijfelde had hij kunnen vragen wat de vrouw bedoelde. De afwijzing van 15 januari 2026 beslist volgens de rechtbank niet op dat inzageverzoek, want de korpschef verwees de vrouw zelf nog naar haar recht op inzage. Dat hij nu stelt dat hij daarmee impliciet wel op het inzageverzoek had beslist, noemt de rechtbank onjuist en onbegrijpelijk.
De korpschef had uiterlijk op 25 februari 2026 moeten beslissen. Hij verdaagde de termijn pas op 17 maart 2026, en dus te laat. Omdat hij ook binnen twee weken na de ingebrekestelling niet beslistte, is hij een dwangsom verschuldigd. Over de hoogte daarvan beslist de rechtbank pas in de einduitspraak.
Het beroep richt zich volgens de rechtbank ook tegen het besluit van 9 juni 2026. Dat besluit komt immers niet helemaal aan het verzoek tegemoet, en de rechtbank vindt de besluitvorming van de korpschef zeer onzorgvuldig en ondoorzichtig. Dat mag de vrouw niet worden tegengeworpen. Op de zitting van 23 juli 2026 had zij nog gezegd vooralsnog geen bezwaren te hebben tegen dat besluit. Maar de fysieke inzage op het politiebureau vond pas op 3 september 2026 plaats. Daarna liet ze de rechtbank per mail van 4 september 2026 weten dat de korpschef geheel of gedeeltelijk geen inzage had gegeven in haar gegevens.
De rechtbank doet daarom een tussenuitspraak. Ze heropent het onderzoek en bepaalt dat het beroep zich mede richt tegen het besluit van 9 juni 2026. De korpschef moet binnen vier weken de gelakte documenten waarin de vrouw inzage kreeg naar de rechtbank sturen, samen met de ongelakte versie. Ook de documenten met haar persoonsgegevens die helemaal niet aan haar zijn getoond moeten worden ingeleverd. Daarna mag de vrouw haar gronden tegen het besluit aanvullen en krijgt de korpschef de gelegenheid daarop te reageren. De hoogte van de dwangsom, de proceskosten en het griffierecht blijven voor de einduitspraak.
Rechtbank Overijssel · 9 oktober 2026
Bestuursrecht; Bestuursprocesrecht Buurvrouw moet twee camera's op perceel van schoonzoon verwijderen, anders mag deurwaarder de woning in Twee buren, die ook familie van elkaar zijn, liggen al geruime tijd met elkaar overhoverhoop over camera's. De vrouw plaatste binnenshuis meerdere camera's aan de voor- en achterkant van haar woning. Haar schoonzoon, die naast haar woont met zijn vrouw en kinderen, ervaart dat als een voortdurende inbreuk op zijn privacy. Hij kaartte het aan bij zijn schoonmoeder, bij buurtbemiddeling, de Autoriteit Persoonsgegevens en de gemeente, en stuurde sommatiebrieven. Niets hielp.
De schoonzoon begon daarom een kort geding, een spoedprocedure waarin de rechter een voorlopig oordeel geeft. Omdat de vrouw niet op de zitting verscheen, wees de voorzieningenrechter op 3 april 2026 een verstekvonnis. Daarin kreeg zij 48 uur om de camera's te verwijderen, op straffe van een dwangsom van € 1.000 per dag, met een maximum van € 25.000. De vrouw ging niet in hoger beroep en haalde de camera's niet weg, ook niet nadat de deurwaarder het vonnis op 7 april 2026 had betekend en ook niet na een nieuwe sommatie van 5 augustus 2026. De schoonzoon legde op 11 juni 2026 beslag onder de Sociale Verzekeringsbank en startte een nieuw kort geding.
Tijdens de mondelinge behandeling van 28 september 2026 beperkte hij zijn bezwaar tot twee van de drie camera's: die achter het raam aan de voorzijde op de begane grond en die achter het raam aan de achterzijde op de eerste verdieping. De voorzieningenrechter oordeelt dat deze twee camera's onrechtmatig inbreuk maken op zijn privacy. Hoewel iemand in beginsel een camera mag plaatsen om de eigen woning te beschermen, mag dat niet ook het perceel van een ander in beeld brengen. Foto's van de schoonzoon laten zien dat beide camera's op zijn perceel zijn gericht, en de afstand tussen de percelen is klein. De vrouw beweerde dat haar camera's alleen haar eigen perceel filmen, maar bracht daarvoor geen bewijs, zoals camerabeelden. Dat de camera's meedraaien met de bewegingen van de schoonzoon op zijn eigen terrein, wijst volgens de rechter juist op het filmen van zijn perceel. Bovendien hangen de camera's al twee jaar, dus de inbreuk is structureel.
Het beroep van de vrouw op haar eigen veiligheid slaagt niet. Zij houdt nog een camera beneden achter en een ringbelcamera aan de voorkant, zodat zij haar eigen terrein kan blijven bewaken. Haar vermoeden dat de schoonzoon haar zonnescherm beschadigde, onderbouwde zij niet. De belangenafweging pakt uit in het voordeel van de schoonzoon.
Omdat de dwangsommen hun doel niet hebben bereikt, krijgt de schoonzoon ook een machtiging op grond van artikel 3:299 BW. Houdt de vrouw zich niet aan het bevel, dan mag hij met een deurwaarder de camera's laten verwijderen. Het weghalen van camera's in een woning geldt als gedeeltelijke ontruiming, en alleen de gerechtsdeurwaarder mag daarvoor zonder toestemming de woning binnengaan. Een slotenmaker of de schoonzoon zelf mag dat niet. De machtiging geldt ook voor opnieuw geplaatste camera's die op zijn perceel zijn gericht, na een sommatie en een vaststelling door de deurwaarder, maar vervalt zodra partijen niet meer naast elkaar wonen. De kosten van de deurwaarder, inclusief redelijke opslagkosten, komen voor rekening van de vrouw.
De vordering tot betaling van € 25.000 aan verbeurde dwangsommen wijst de voorzieningenrechter af. De vordering is wel aannemelijk gemaakt, maar de schoonzoon onderbouwde onvoldoende waarom hij daar in een spoedprocedure direct recht op heeft. Dat zijn schoonmoeder 'op leeftijd' is en het onzeker is hoe lang zij nog verhaal biedt, is daarvoor te weinig. Omdat partijen familie zijn, draagt ieder de eigen proceskosten.
Rechtbank Zeeland-West-Brabant · 6 november 2026
Civiel Recht; Verbintenissenrecht Kantonrechter wijst lening- en schadeclaims af na einde relatie Een voormalig stel heeft na het einde van hun affectieve relatie een geldgeschil uitgevochten bij de kantonrechter in Almere. De man vorderde van zijn ex-partner het restant van een geldlening van € 12.500, met rente en incassokosten. Volgens hem had zij de lening in termijnen terug moeten betalen en was ze daarmee gestopt. De vrouw ontkende dat er een lening was. Zij stelde dat de betalingen van de man kosten van de gezamenlijke huishouding waren.
De kantonrechter geeft de vrouw gelijk. De man baseerde zich vooral op het feit dat zij in de onderlinge correspondentie en bij haar betalingen zelf over 'de lening' en 'afbetaling' sprak. De vrouw legde uit dat zij zich onder druk gezet voelde om terug te betalen. Zij wees onder meer op een huiselijk geweldsincident op 27 oktober 2022, dat aan de periodieke betalingen voorafging. Die uitleg achtte de rechter aannemelijk genoeg, zodat de vrouw op haar eerdere erkenning mocht terugkomen.
Daarmee lag het op de weg van de man om concreet uit te leggen waaruit de lening bestond. Dat deed hij onvoldoende. Het enige bedrag dat hij noemde was een betaling van € 6.019,30 aan de ex-werkgever van de vrouw, zodat zij met hem naar Curaçao kon verhuizen. Volgens de rechter was die verhuizing in het gezamenlijk belang van beide partijen. Het samenlevingscontract somt de kosten van de gezamenlijke huishouding bovendien niet limitatief op. De overige posten (een belastingschuld, een auto en een vakantie) noemde de man zonder bedragen, terwijl het samenlevingscontract die kosten juist uitdrukkelijk als huishoudkosten noemt. Volgens de vrouw was het recht van de man om meer betaalde kosten te verrekenen vervallen, en dat betwistte hij niet. De hoofdsom en alle nevenvorderingen worden daarom afgewezen.
Ook de eigen vorderingen van de vrouw (de reconventie) hebben geen succes. De rechter laat haar eisvermeerdering toe, maar wijst alles af. Het incassotraject van de man was niet onrechtmatig. Zijn vordering was niet bij voorbaat kansloos, en hij en zijn incassogemachtigde mochten de ex-werkgever en de ouders van de vrouw benaderen. Voor het verwerken van hun persoonsgegevens bestond een gerechtvaardigd belang. Haar claim van € 3.500 aan immateriële schade strandt omdat het huiselijk geweld niet automatisch recht geeft op schadevergoeding en zij de gestelde jarenlange intimidatie en financiële druk nauwelijks onderbouwde.
Ook € 3.000 van de verhuiskostenvergoeding krijgt de vrouw niet. Er is geen rechtsgrond, want zij was geen contractpartij en het samenlevingscontract zegt niets over zulke vergoedingen. De vergoeding is volgens de rechter logischerwijs besteed aan de gezamenlijke huishouding. De € 1.000 voor achtergelaten inboedel wijst de rechter af, omdat de man haar een termijn tot uiterlijk 17 november 2024 gaf om de spullen op te halen en dat blijft voor haar risico. Het contactverbod en het bevel om persoonsgegevens te verwijderen sneuvelen op gebrek aan onderbouwing en onbepaaldheid.
De man wordt in conventie veroordeeld in de proceskosten van de vrouw, die op nihil zijn begroot. In reconventie moet de vrouw de proceskosten van de man betalen: € 864, binnen veertien dagen, plus de kosten van betekening als zij niet op tijd betaalt.
Rechtbank Midden-Nederland · 14 oktober 2026
Civiel Recht