Hof veroordeelt snelheidsduivel op A9 na vrijspraak: 154 km/u waar 100 mocht, boete en rijverbod Op 6 juli 2025, kort voor twee uur 's nachts, zag een motoragent op de A4 richting Amsterdam een Volkswagen Golf rijden. Door een afsluiting van de A4 moest het verkeer naar de A9. Bij knooppunt Badhoevedorp nam de bestuurder op het laatste moment de afrit naar de A9 richting Haarlem. De agent reed hem achterna en hield over ruim twee kilometer een vrijwel gelijke afstand van ongeveer 600 meter aan. Zijn snelheidsmeter gaf 170 kilometer per uur aan. Na correctie met de ijktabel en een verdere meetcorrectie bleef 154 kilometer per uur over, terwijl op die weg 100 mocht. Bij Hoofddorp kreeg de bestuurder een volgteken en werd hij aangehouden. Hij zei tegen de agent: 'Ik weet dat ik honderdvijftig heb gereden. Ik dacht dat ik honderddertig mocht rijden.'
De kantonrechter in de rechtbank Noord-Holland (locatie Haarlem) sprak de man op 13 januari 2026 vrij. De officier van justitie ging in hoger beroep. Het gerechtshof Amsterdam vernietigde het vonnis, omdat daarvan alleen aantekening was gedaan op grond van artikel 395a van het Wetboek van Strafvordering, en deed de zaak opnieuw.
Voor het hof betwistte de man dat zijn snelheid betrouwbaar was vastgesteld. Volgens hem was hij een andere route gereden: hij zou bij Badhoevedorp zijn gekeerd en via de A4 en de Schipholtunnel richting Rotterdam zijn gegaan. Hij stelde dat hij maar kort ongeveer 150 kilometer per uur had gereden, nadat zijn cruisecontrol de eerder ingestelde snelheid hervatte. Ook voerde hij aan dat de agent zijn snelheid op 600 meter afstand, met tussenliggend verkeer en in- en uitvoegen, niet nauwkeurig kon vaststellen. Verder twijfelde hij aan de geschiktheid van de boordsnelheidsmeter en wees hij erop dat camerabeelden ontbreken. De advocaat-generaal vond het feit bewezen.
Het hof zag geen reden om aan het proces-verbaal te twijfelen. De afstand van 600 meter maakt de meting op zichzelf niet onbetrouwbaar. Voor het tussenliggende verkeer en het in- en uitvoegen zag het hof te weinig aanknopingspunten, mede omdat het 's nachts rustig was op de weg. De boordsnelheidsmeter bleek geijkt, met een geldige ijking ten tijde van de meting. Het ontbreken van beeldopnamen deed volgens het hof niet af aan de waarnemingen van de agent. De route die de man beschreef week aanzienlijk af van de gedetailleerde route in het proces-verbaal, en dat gaf het hof juist reden te twijfelen aan zijn verklaring over de plaats en duur van de snelheidsoverschrijding. Het hof verwierp het verweer en achtte bewezen dat de man op de A9 ongeveer 154 kilometer per uur reed waar 100 was toegestaan.
Bij de straf woog het hof mee dat de man op een autosnelweg ruim te hard reed en zo de verkeersveiligheid in gevaar bracht. In zijn voordeel telde dat hij niet eerder was veroordeeld en dat de invordering van zijn rijbewijs voor twee maanden ingrijpende gevolgen had voor zijn werk als rijinstructeur. De advocaat-generaal had een geldboete van € 770 gevorderd, te vervangen door 7 dagen hechtenis.
Het hof veroordeelde de man tot een geldboete van € 770, bij gebreke van betaling en verhaal te vervangen door 7 dagen hechtenis. De boete is geheel voorwaardelijk met een proeftijd van 2 jaar. Daarnaast ontzegde het hof hem voor 2 maanden de bevoegdheid motorrijtuigen te besturen. De tijd dat zijn rijbewijs al was ingevorderd en ingehouden, gaat daar volledig van af.
Gerechtshof Amsterdam · 13 november 2026
Strafrecht Rechter mag zich verschonen in strafzaken over criminele organisatie na eerdere procesafspraken met medeverdachte Een Rotterdamse strafrechter heeft een paar weken geleden de zaak behandeld van een man die wordt verdacht van deelname aan een criminele organisatie. In die zaak waren procesafspraken gemaakt tussen het openbaar ministerie en de verdachte, en de meervoudige kamer waarvan de rechter deel uitmaakte bevestigde die afspraken. Op 16 november 2026 zou dezelfde rechter drie strafzaken behandelen tegen medeverdachten uit dezelfde organisatie, over hetzelfde feitencomplex in dezelfde periode. Ook in die drie zaken waren procesafspraken gemaakt.
De rechter vond dat hij daardoor niet meer vrij stond om die zaken te behandelen en diende op 12 november 2026 een schriftelijk verzoek in om zich te mogen verschonen. Verschoning is het middel waarmee een rechter zich terugtrekt uit een zaak om zijn onpartijdigheid te waarborgen. Over zo'n verzoek beslist niet de rechter zelf, maar een aparte verschoningskamer van de rechtbank. Die kamer kreeg toegang tot stukken uit de dossiers van de drie strafzaken en tot de procesafspraken uit de eerder behandelde zaak.
De verschoningskamer ging uit van de regel dat een rechter wordt vermoed onpartijdig te zijn. Dat vermoeden wijkt alleen bij uitzonderlijke omstandigheden die zwaarwegende aanwijzingen geven dat de rechter vooringenomen is of dat de vrees voor vooringenomenheid bij een partij objectief gerechtvaardigd is. De kamer zag geen aanwijzing dat de rechter zelf niet onpartijdig zou zijn. Voor de vraag of de vrees voor partijdigheid objectief gerechtvaardigd is, woog zij de aangevoerde omstandigheden samen met het feit dat de rechter zelf om verschoning vroeg. Die combinatie vormt volgens de kamer op zichzelf een zwaarwegende aanwijzing.
De verschoningskamer wees het verschoningsverzoek daarom toe. De rechter neemt de behandeling van de drie strafzaken, die op 16 november 2026 zouden beginnen, dus niet meer waar.
Rechtbank Rotterdam · 13 november 2026
Strafrecht Rechtbank legt 8 jaar cel op voor twee woningovervallen, twee jaar meer dan de officier eiste In de nacht van 11 op 12 mei 2025 werd een man in Sint-Oedenrode wakker geschud door een gemaskerde indringer in zijn slaapkamer. De man hield een vuurwapen, of een voorwerp dat daarop leek, tegen het hoofd van de bewoner en riep dat hij geld wilde hebben, anders schoot hij hem dood. Een tweede overvaller trok ondertussen een kast naast het bed open. De bewoner werd meermalen met een voorwerp tegen zijn hoofd geslagen en raakte gewond aan zijn gezicht. Pas toen zijn kinderen te hulp schoten, vluchtten de daders in een klaargezette auto, zonder buit.
Ongeveer vijf maanden later, op 11 oktober 2025, drongen twee mannen met bivakmutsen een woning in Veghel binnen. In huis waren op dat moment ook drie kleinkinderen van 4, 7 en 8 jaar. De overvallers eisten geld en zeiden dat er een kluis moest zijn. Ze toonden een hamer en een machete en pakten de bewoner bij zijn shirt. Ook hier ging het mis voor de daders: ze vertrokken zonder buit. Een derde man wachtte intussen als bestuurder in de auto.
De rechtbank Oost-Brabant achtte beide overvallen bewezen als medeplegen van een poging tot afpersing door twee of meer verenigde personen. De verdachte, een man geboren in 2004, ontkende elke betrokkenheid. Voor de overval in Sint-Oedenrode liet de rechtbank vooral het DNA zwaar wegen. Op een in de woning achtergebleven patroonhouder, het onderdeel van een wapen waarin de gaspatroon zit, stond DNA van de verdachte en van een medeverdachte. Dat DNA zag de rechtbank als daderspoor. De verdachte had volgens de rechtbank geen aannemelijke verklaring voor de aanwezigheid van zijn DNA op dat voorwerp en evenmin voor de aanwezigheid van de patroonhouder in de woning. Zijn verhaal dat hij het ding ooit uit elkaar had gehaald in een auto terug uit Duitsland noemde de rechtbank vaag en niet verifieerbaar. Zijn telefoon was bovendien rond het tijdstip van de overval in de buurt van de woning.
Bij de overval in Veghel speelde de verklaring van een medeverdachte een rol, maar die gebruikte de rechtbank niet voor het bewijs. Die verklaringen waren volgens de rechtbank op meerdere punten niet consistent en deels ongeloofwaardig, omdat de medeverdachte vooral zijn eigen rol klein wilde maken. Het bewijs kwam uit andere bronnen. Er was een betaling met de bankpas van de verdachte bij een Duitse wapenwinkel voor een machete van € 25,95, een machete die sterk lijkt op die op de camerabeelden en op de machete die in de slaapkamer van de medeverdachte werd gevonden. Verder maakten de telefoons van de verdachte en de medeverdachte op de dag van de overval samen een reisbeweging naar en van de omgeving van de woning. De bewoners hadden een kluis, waarvan de medeverdachte via een kennis op de hoogte was. De rechtbank sprak een derde verdachte vrij van de overval in Veghel, omdat het bewijs tegen hem niet toereikend was.
Bij de straf sloot de rechtbank aan bij de oriëntatiepunten voor woningovervallen: 3 jaar bij licht geweld of bedreiging, 5 jaar bij ander geweld of bedreiging. Dat het twee keer bij een poging bleef, vond de rechtbank vooral van belang voor de juridische kwalificatie. De gewelddadigheden hadden immers al plaatsgevonden toen de daders zonder buit vertrokken. Zwaar woog dat de overvallers in Veghel niet vertrokken toen ze de kleinkinderen zagen, en dat die kinderen moesten aanzien dat hun opa werd vastgepakt terwijl een machete werd getoond. De slachtoffers kampen nog steeds met de gevolgen: ze zijn hun gevoel van veiligheid kwijt, slapen slecht en twee kleinkinderen volgen EMDR-therapie. In strafverzwarende zin telde mee dat de verdachte eerder voor mishandeling was veroordeeld en dat hij de overval in Veghel pleegde tijdens een proeftijd.
De rechtbank legde een gevangenisstraf van 8 jaar op, met aftrek van voorarrest. De officier van justitie had 6 jaar geëist. De rechtbank ging daarboven uit omdat zij alleen met deze straf recht vond gedaan worden aan de ernst van de feiten. Een door twee slachtoffers gevraagd contact- en locatieverbod wees de rechtbank af, omdat er geen reden is om te verwachten dat de verdachte contact zoekt of in de buurt van hun woning komt.
Ook de schade kwam aan bod. De bewoner uit Sint-Oedenrode krijgt € 8.000 immateriële schadevergoeding. Zijn gevraagde materiële schade en affectieschade voor twee familieleden wees de rechtbank af: de materiële schade was onvoldoende onderbouwd en voor affectieschade is geen plaats, omdat daarvoor sprake moet zijn van ernstig en blijvend letsel bij een naaste. In Veghel krijgen beide bewoners € 6.000, plus € 250 voor de eigen bijdrage in de rechtsbijstand van een van hen, en de drie kleinkinderen elk € 6.000. De bedragen worden uitgekeerd via een rekening met een BEM-clausule, zodat een kantonrechter moet instemmen met het gebruik ervan voordat ze meerderjarig zijn. De vordering van een andere benadeelde voor reis- en begeleidingskosten verklaarde de rechtbank niet-ontvankelijk wegens ontbrekende bewijsstukken. Bij alle toegewezen bedragen komt wettelijke rente, en de verdachte is hoofdelijk aansprakelijk samen met zijn mededaders. De rechtbank legde bovendien een schadevergoedingsmaatregel op, zodat de Staat het geld int en doorbetaalt aan de slachtoffers.
Rechtbank Oost-Brabant · 13 november 2026
Strafrecht Rechtbank legt 27 maanden cel op voor 25 kilo cocaïne op schip, 21 maanden minder dan geëist Op 15 december 2022 werd in de haven van Vlissingen aan boord van een motorschip een blauwe vuilniszak met 25 kilo cocaïne in beslag genomen. Een man uit Zeeland, die beroepshalve goederen aan schepen levert en ophaalt, werd door de douane aangetroffen bij zijn bakwagen bij de loopplank van dat schip. Hij droeg een geel reflecterende jas en een helm. Het Openbaar Ministerie vervolgde hem voor de invoer van de cocaïne en, als dat niet lukte, voor het aanwezig hebben ervan.
De rechtbank sprak hem vrij van de invoer. Uit het dossier valt niet op te maken waar de cocaïne aan boord is gekomen, en dus ook niet of dat buiten Nederland was. Alleen al daarom kon de verlengde invoer niet bewezen worden.
Het aanwezig hebben achtte de rechtbank wel bewezen. De verdachte had die dag geen enkele opdracht van zijn werkgever om in de haven te zijn. Hij had tussen 12.27 uur en 16.02 uur 22 keer telefonisch contact met een man die in het dossier 'ene [naam]' heet. Om 14.08 uur appte hij: 'Ik ben er en sta in de rij.' Het antwoord was: 'Broer, klaar deze klus.' Later deelde hij vanaf zijn telefoon een afbeelding van een scheepsruim met de aanduiding '2B' en een schematische tekening van het schip met een kruisje bij 2B. In het ruim erboven werd later een sleutelbos gevonden met een sleutel van het portiek van zijn toenmalige woning. Een kraanmachinist zag een man met hesje en helm een blauwe vuilniszak op zijn rug over het schip dragen en neerzetten bij het masthuis. De rechtbank concludeerde dat dit de verdachte was.
Volgens de rechtbank 'schreeuwen' die feiten om een uitleg, en die gaf hij niet. Hij verklaarde wisselend over de vraag of hij in een ruim was geweest en of hij de zak had vastgehouden. Zijn verklaring op zitting dat het contact met die man slechts een sociale afspraak betrof, schoof de rechtbank als ongeloofwaardig terzijde. Voor iemand die beroepshalve schepen bevoorraadt moest duidelijk zijn dat een zak die in opdracht van een ander van boord wordt gehaald geen legale inhoud heeft. De rechtbank nam daarom ten minste voorwaardelijk opzet aan. De verklaringen van bemanningsleden, waartegen de verdediging bezwaar had gemaakt omdat zij hen niet had kunnen ondervragen, gebruikte de rechtbank niet voor het bewijs.
Bij de straf ging de rechtbank uit van het oriëntatiepunt voor meer dan twintig kilo cocaïne: meer dan 36 maanden onvoorwaardelijke gevangenisstraf, ook voor een eerste overtreder. Ten nadele van de verdachte woog dat hij geen verantwoordelijkheid nam en bleef volhouden van niets te weten. Ten voordele woog dat hij volgens het dossier slechts een klein radertje was in een grotere criminele organisatie en zich mogelijk eenmalig liet verleiden om een schuld van € 10.000 af te lossen. Ook hield hij zich sinds 15 september 2023 aan de strenge schorsingsvoorwaarden en kwam hij niet opnieuw met politie of justitie in aanraking.
Daarnaast was de redelijke termijn overschreden. Die liep vanaf 15 december 2022, de dag van de inverzekeringstelling, en had binnen twee jaar met een vonnis afgesloten moeten zijn. De overschrijding was bijna twee jaar. De rechtbank gaf daarvoor een strafvermindering van zes maanden. De officier van justitie had 48 maanden geëist, waarvan 6 maanden voorwaardelijk, en rekening gehouden met de termijnoverschrijding. Het locatieverbod voor Nederlandse havens dat de officier daarnaast vroeg, legde de rechtbank niet op: er zijn bijna vier jaar verstreken zonder aanwijzingen dat de man zich nog in een havengebied bevond, en hij werkt nu bij een bedrijf dat trapliften maakt.
De rechtbank veroordeelde de man tot een gevangenisstraf van 27 maanden, met aftrek van het voorarrest. Het geschorste bevel tot voorlopige hechtenis is opgeheven.
Rechtbank Zeeland-West-Brabant · 13 november 2026
Strafrecht Hof spreekt man vrij van seksueel binnendringen van stiefdochter (12), rechtbank gaf nog 6 maanden cel Op 5 april 2022 stuurde een meisje van twaalf een appje aan haar docent: ze was zojuist verkracht door haar stiefvader. De docent schakelde de politie in. De man zou haar onder haar broek en ondergoed hebben aangeraakt, met zijn hand en vingers over haar vagina hebben gewreven en haar daar met zijn tong hebben gelikt. Het gerechtshof Arnhem-Leeuwarden oordeelt nu dat dit niet wettig en overtuigend bewezen is.
De rechtbank Noord-Nederland veroordeelde de man in 2024 nog tot zes maanden gevangenisstraf. De advocaat-generaal vroeg in hoger beroep 18 maanden, waarvan zes voorwaardelijk. Het hof komt over het bewijs tot een ander oordeel dan de rechtbank.
In zedenzaken zijn meestal alleen aangever en verdachte bij de gebeurtenissen aanwezig. De verklaringen van het slachtoffer alleen zijn dan onvoldoende; er moet steunbewijs bij komen van een andere bron. Een beperkte hoeveelheid steunbewijs kan genoeg zijn als de verklaring van het slachtoffer betrouwbaar is. Dat laatste vond het hof hier niet.
De man ontkende bij de politie, de rechtbank en het hof stellig. Volgens hem kwam zijn DNA op het meisje terecht doordat zij een vieze snotdoek van hem vasthield. Dat scenario bracht hij naar voren voordat de DNA-uitslagen bekend waren.
Het hof volgt het rapport van een rechtspsycholoog. Die concludeerde dat de politie in de verhoren suggestieve en sturende vragen stelde en nieuwe informatie inbracht. Het meisje vertelde bovendien pas over likken, en over speeksel, nadat Veilig Thuis haar voor het verhoor had verteld dat er speekselsporen waren gevonden. Haar verklaringen bevatten ook inconsistenties. Het hof acht de conclusies van de rechtspsycholoog begrijpelijk en navolgbaar en vindt de verklaringen daarom niet bruikbaar voor een bewijsconstructie. Dat betekent volgens het hof niet dat niet kan kloppen wat zij op onderdelen heeft verteld, maar wel dat een veroordeling er niet op kan rusten.
Ook het overige materiaal gaf geen soelaas. Het appje aan de docent is te weinig specifiek over wat er precies gebeurde. De emoties van het meisje op de bodycambeelden van de politie kunnen ook door andere omstandigheden zijn veroorzaakt: tijdens het huisbezoek was er veel stress en onveiligheid. De moeder verklaarde bij verschillende gelegenheden, ook bij de raadsheer-commissaris, op essentiële punten wisselend en inconsistent, dus het hof gebruikt haar verklaringen niet.
Het DNA-onderzoek veranderde het oordeel niet. De uitkomsten van het onderzoek op activiteitenniveau berusten op een hypothese die mede is opgesteld nadat het meisje haar verklaring had uitgebreid op basis van informatie uit het sporenonderzoek. Over de speekselsporen is bovendien gemeld dat het mengsporen zijn, waarbij niet is vast te stellen of het speeksel van de man, van het meisje of van beiden afkomstig is.
Het hof vernietigt het vonnis, spreekt de man vrij en verklaart de vordering van de benadeelde partij van € 2.748,06 niet-ontvankelijk, omdat de schade volgt uit een feit waarvan hij is vrijgesproken. De rechtbank had dat bedrag nog integraal toegewezen. Benadeelde partij en verdachte dragen ieder hun eigen kosten.
Gerechtshof Arnhem-Leeuwarden · 12 november 2026
Strafrecht