Rechtbank veroordeelt man tot 30 maanden cel voor poging doodslag Een man reed op 12 juli 2025 in Tegelen frontaal in op de auto van een ander, om vervolgens samen met een vriend het slachtoffer met een paraplu en een ander hard voorwerp meermaals hard op het hoofd te slaan. De rechtbank Limburg veroordeelde de man voor het medeplegen van poging tot doodslag tot een gevangenisstraf van 30 maanden.
Het slachtoffer reed die middag over een smalle weg buiten de bebouwde kom toen er plotseling een auto op hem afkwam en frontaal tegen zijn wagen botste. De bestuurder van die andere auto sprong uit en probeerde het portier van het slachtoffer te openen. Toen dat niet lukte omdat de portieren op slot zaten, klom hij op de motorkap en trapte een barst in de voorruit. Vervolgens haalde hij een paraplu en een ander lang, hard voorwerp uit zijn eigen auto, gaf de paraplu aan zijn vriend en hield het andere voorwerp zelf vast. Beide ruiten aan de voorzijde van de auto van het slachtoffer werden ingeslagen, waarna het slachtoffer meerdere harde klappen op zijn voorhoofd kreeg. Toen hij probeerde te ontsnappen via de bestuurderskant, werd hij door de vriend teruggeduwd de auto in.
Het slachtoffer liep hierbij ernstig letsel op: een breuk van het voorhoofdsbot die doorliep tot in de oogkas, drie breuken in het jukbeen en een wond die gehecht moest worden. De verdachte en zijn vriend ontkenden het geweld en stelden dat het slachtoffer hen met een mes had bedreigd, maar dit mes werd nooit gevonden, ook niet na onderzoek met een speurhond. De rechtbank vond de lezing van het slachtoffer overtuigender: die kwam overeen met de vastgestelde schade aan de auto, waaronder de kapotte ruit aan de kant waar de verdachte stond, terwijl er geen letsel aan zijn handen was aangetroffen dat zou passen bij het met blote handen inslaan van een ruit.
De rechtbank oordeelde dat de verdachten weliswaar niet van meet af aan uit waren op de dood van het slachtoffer, maar dat het met kracht slaan met een hard voorwerp op iemands hoofd naar algemene ervaring een aanmerkelijke kans op de dood oplevert. Omdat de verdachten die kans bewust hebben aanvaard, was er sprake van voorwaardelijk opzet op de dood, wat volstaat voor een veroordeling voor poging tot doodslag. Van de aanrijding zelf als aparte poging tot doodslag sprak de rechtbank de verdachte vrij, omdat niet vaststond dat die met een gevaarlijke snelheid was uitgevoerd.
Bij het bepalen van de straf woog de rechtbank mee dat de verdachte voor eigen rechter had gespeeld, vermoedelijk naar aanleiding van een vermeend seksueel misbruik van zijn partner of een affaire tussen haar en het slachtoffer, en dat het geweld op klaarlichte dag op de openbare weg plaatsvond. De rechtbank legde een lichtere straf op dan de door justitie gevorderde 36 maanden, mede gelet op de persoonlijke omstandigheden van de verdachte, zoals een stabiele baan, huisvesting en de zorg voor zijn kinderen.
De rechtbank veroordeelde de verdachte tot een gevangenisstraf van 30 maanden, met aftrek van voorarrest, en wees de vordering van het slachtoffer als benadeelde partij gedeeltelijk toe tot een bedrag van € 11.088,34, bestaande uit materiële en immateriële schadevergoeding, hoofdelijk te betalen samen met de medeverdachte.
Rechtbank Limburg · 4 september 2026
Strafrecht Zorginstelling aansprakelijk voor klap van bewoner: begeleider niet ingelicht over zijn onrust Een activiteitenbegeleider in een zorginstelling kreeg op 19 oktober 2022 tijdens haar werk onverwacht een klap tegen haar rechterslaap van een bewoner met psychische problematiek. Zij hield zowel de bewoner, vertegenwoordigd door zijn bewindvoerder, als haar werkgever, een stichting, aansprakelijk voor de schade die zij daardoor lijdt. De bewoner ontkende onrechtmatig te hebben gehandeld; de werkgever stelde dat zij haar zorgplicht als werkgever was nagekomen.
In een tussenvonnis van 18 juni 2025 oordeelde de kantonrechter in Tilburg al dat de bewoner aansprakelijk is op grond van onrechtmatige daad. Voor de werkgever lag dat anders. Zij kreeg de opdracht te bewijzen dat zij haar zorgplicht had nageleefd, en in het bijzonder dat de onrust van de bewoner op 18 oktober 2022 en het verplaatsen van de activiteit naar een andere huiskamer geen invloed hadden op zijn gedrag de dag erna. Daarvoor werden in november 2025 en april 2026 getuigen gehoord en legde de werkgever onder meer dagrapportages over de bewoner over.
De casemanager van de bewoner verklaarde dat zijn onrust meestal samenhing met obstipatie, en dat die klachten in de loop van 18 oktober waren verholpen. De begeleider verklaarde dat zij die ochtend bij de verpleegkundige, een invalkracht, had nagevraagd of er bijzonderheden waren, zoals de vaste instructie was. Het antwoord was nee. De dagrapportages zelf lezen paste niet in haar voorbereidingstijd van ongeveer een half uur, omdat die per bewoner moeten worden geopend. Had zij van de onrust geweten, dan had zij de man anders benaderd: naar zijn stemming gevraagd, hem zelf zijn koffie laten pakken in plaats van die aan te reiken en aan de andere kant van de tafel blijven zitten.
De kantonrechter vindt dat de werkgever niet in het bewijs is geslaagd. Uit de rapportages blijkt niet alleen onrust op de ochtend van 18 oktober. Op 16 oktober sloeg het gedrag van de bewoner zonder aanleiding om, op 17 oktober werd genoteerd dat zijn gedrag goed moest worden geobserveerd, en op 18 oktober was zijn gedrag reden om in het team te bespreken welk beleid nodig was. Dat hij die avond weer rustig was, gaf geen enkele garantie dat het zo zou blijven. De werkgever had ervoor moeten zorgen dat de begeleider van dit gedragspatroon op de hoogte was, door een volledige mondelinge overdracht te garanderen of door haar tijd, middelen en de opdracht te geven om de rapportages te lezen. Dan had zij erop kunnen anticiperen, en had zij de klap mogelijk kunnen ontwijken of de gevolgen kunnen beperken. Of de verplaatsing van de activiteit een rol speelde, blijft onduidelijk, maar dat maakt voor de schending van de zorgplicht niet uit.
Of de gezondheidsklachten van de begeleider echt door de klap komen en of zij zelf schuld heeft, moet in een aparte procedure over de omvang van de schade worden uitgezocht. Zij heeft wel genoeg aannemelijk gemaakt dat zij enige schade heeft. Van de gevraagde € 17.132,09 aan buitengerechtelijke kosten valt het deel van haar advocaat onder de gewone proceskosten; voor de rest acht de kantonrechter € 8.000 redelijk.
De kantonrechter verklaart voor recht dat de bewoner een onrechtmatige daad pleegde en dat de werkgever als werkgever aansprakelijk is. Beiden moeten hoofdelijk alle materiële en immateriële schade van de begeleider vergoeden, vast te stellen in een schadestaatprocedure. Daarnaast moeten zij hoofdelijk € 8.000 aan buitengerechtelijke kosten en € 2.282,72 aan proceskosten betalen. Het vonnis is uitvoerbaar bij voorraad.
Rechtbank Zeeland-West-Brabant · 23 september 2026
Civiel Recht; Arbeidsrecht Hof bekrachtigt: indoor skicentrum aansprakelijk voor hersenletsel van skiër zonder helm Een ervaren skiër viel op 11 maart 2019 tijdens een les op een indoor skibaan en liep ernstig hersenletsel op. Hij droeg geen helm. Zijn hoofd kwam bij de val op de skimat of de achterrol van de baan terecht. De man lag drie weken in coma en was daarna nog vier weken opgenomen op de neurologische afdeling. Het skicentrum en zijn twee eigenaren moeten volgens het gerechtshof Arnhem-Leeuwarden opdraaien voor de schade.
Het hof beoordeelde de zaak in hoger beroep tegen de beschikking van de rechtbank Midden-Nederland van 1 mei 2024 in een deelgeschil, een verkorte procedure over een deel van een letselschadezaak. Het beroep richtte zich ook tegen het vonnis van die rechtbank van 9 april 2025, waarin tussentijds hoger beroep tegen de beschikking werd toegestaan. De rechtbank had geoordeeld dat het skicentrum aansprakelijk is voor de volledige schade van de man. In het algemene voorwaardenbeding van het centrum stond alleen het advies om een helm te dragen, en dan nog uitsluitend voor skiërs ouder dan 12. Voor kinderen en snowboarders gold een helmplicht.
Het skicentrum voerde aan dat het zijn verplichtingen was nagekomen. De baan werkte goed, de les werd gegeven door een ervaren en gecertificeerde skileraar en het helmadvies stond in de voorwaarden. Volgens het centrum kon van hem niet worden verlangd dat hij erop toezag dat dit advies werd opgevolgd. De man had zelf een verkeerde beweging gemaakt en kende de risico's van de sport.
Het hof oordeelde anders. Het centrum is een professionele aanbieder van skilessen en de man was een consument. Indoor skiën is een risicovolle sport, ook voor ervaren skiërs, zeker op een harde ondergrond en een machinaal aangedreven baan met een snelheid tot 20 kilometer per uur. Van een bedrijf dat zulke lessen aanbiedt mag worden verwacht dat het binnen redelijke grenzen veiligheidsmaatregelen treft. Dat betekent ten minste dat het dringend adviseert om een helm te dragen. De enkele vermelding in de algemene voorwaarden was daarvoor onvoldoende.
Het hof wees op wat het centrum had nagelaten, terwijl dat eenvoudig had gekund. Er hingen geen borden bij de entree. De skileraren herhaalden het advies niet en droegen zelf geen helm. Er was geen toezicht op het dragen van een helm en er waren geen helmen te leen of te huur, alleen te koop. Een van de eigenaren bevestigde tijdens de mondelinge behandeling dat er voor het ongeval geen helmen werden gedragen, ook niet door kinderen onder de 12, en dat het centrum zich niet bewust was van het gevaar. Dat de man in die omstandigheden zelf ook geen helm droeg, ontslaat het centrum volgens het hof niet van zijn eigen zorgplicht. Het centrum is daarom toerekenbaar tekortgeschoten in de nakoming van de overeenkomst.
Ook het beroep op het beding 'Eigen risico' in de algemene voorwaarden slaagde niet. Het hof zag niet in dat het centrum 'er alles aan' had gedaan om het risico op blessures te beperken, zoals in de voorwaarden stond. Bovendien is een beding dat de aansprakelijkheid voor letselschade volledig uitsluit in een overeenkomst met een consument een oneerlijk beding, dat het hof zo nodig ambtshalve vernietigt.
Ook een deel van de schade voor eigen rekening van de man, wegens eigen schuld, vond het hof niet aan de orde. Dat skiën het risico op vallen met zich meebrengt, is geen eigen schuld. Een val is inherent aan de sport, ernstig hersenletsel door het ontbreken van een helm is dat niet. De man heeft voldoende onderbouwd dat hij een helm zou hebben gedragen als het centrum bij aanvang van de les actief had aangeraden dat te doen. Het argument dat de baan met 17 kilometer per uur op een lage snelheid draaide, verwierp het hof, omdat het maximum 20 kilometer per uur was. De schade wordt daarom volledig aan het centrum toegerekend.
Het hof bekrachtigt de deelgeschilbeschikking van 1 mei 2024 en het vonnis van 9 april 2025, voor zover dat aan zijn oordeel was onderworpen. Het skicentrum en de eigenaren moeten de proceskosten in hoger beroep betalen: € 362 aan griffierecht en € 2.580 aan salaris van de advocaat van de man. De man moet € 1.290 aan proceskosten in een eerder incident vergoeden. De zaak gaat terug naar de rechtbank Midden-Nederland, die de hoofdprocedure voortzet en de omvang van de schade verder beoordeelt.
Gerechtshof Arnhem-Leeuwarden · 13 oktober 2026
Civiel Recht Kantonrechter: HEMA niet aansprakelijk voor val van medewerkster van kantinestoel bij koffiemachine Een medewerkster van HEMA viel op 3 november 2023 in de bedrijfskantine van een filiaal toen zij op een kantinestoel stond om koffiebonen in de koffiemachine aan te vullen. Een ambulance bracht haar naar het ziekenhuis. Zij hield HEMA aansprakelijk voor de gevolgen en vroeg de kantonrechter in Amsterdam om te verklaren dat HEMA als werkgever voor haar schade moet opdraaien. Dat verzoek is afgewezen.
De vrouw werkte sinds 15 augustus 2022 met contracten voor bepaalde tijd voor 24 uur per week bij het filiaal. Op 15 maart 2024 stelde zij HEMA aansprakelijk. HEMA deelde in maart 2025 verklaringen van drie leidinggevenden. Daarin staat dat zij is ingewerkt, dat haar nadrukkelijk is verteld voor het werken op hoogte een trapje of olifantenpoot te gebruiken, en dat zij de huisregels en het B Safe protocol voor akkoord heeft getekend. Op 23 maart 2026 nam HEMA definitief het standpunt in dat zij niet aansprakelijk is.
De procedure liep als deelgeschil. Dat is een snelle procedure waarin de rechter tijdens de onderhandelingen over letselschade één kernvraag beoordeelt om partijen weer op gang te helpen. De kantonrechter vond dat het verzoek daarvoor geschikt was, omdat een oordeel over de aansprakelijkheid de impasse tussen partijen kan doorbreken.
De rechter ging uit van artikel 7:658 van het Burgerlijk Wetboek. Een werkgever is in beginsel aansprakelijk voor schade die een werknemer tijdens het werk oploopt, tenzij hij aantoont dat hij zijn zorgplicht is nagekomen, of dat de schade grotendeels komt door opzet of bewuste roekeloosheid van de werknemer. Dat de val tijdens het werk gebeurde, stond niet ter discussie. Het ging dus om de vraag of HEMA genoeg had gedaan.
De kantonrechter vond van wel. De vrouw betwistte niet dat zij het B Safe protocol kende, dat het protocol op meerdere plekken in het gebouw hing, onder meer in de lift, en dat zij instructies over werken op hoogte had gehad. Ook betwistte zij niet dat er voldoende geschikte hulpmiddelen in het filiaal aanwezig waren. Haar verzoek aan de filiaalmanager om extra hulpmiddelen te bestellen, dat niet is uitgevoerd, maakte volgens de rechter niet dat er te weinig waren. Het verzoek liet juist zien dat zij wist dat zij een hulpmiddel moest gebruiken. Andere maatregelen die HEMA redelijkerwijs had moeten treffen, noemde zij niet. Voortdurend controleren of instructies worden nageleefd, kan volgens de rechter niet van HEMA worden verlangd. Dat de vrouw zelf besloot de voorschriften niet te volgen, komt voor haar rekening.
Over de kosten van het deelgeschil beslist de rechter dat deze worden begroot op € 0,00, te vermeerderen met het door de vrouw betaalde griffierecht. Omdat de aansprakelijkheid niet vaststaat, wordt HEMA niet veroordeeld tot betaling. Dat hoeft alleen als haar aansprakelijkheid later alsnog komt vast te staan.
De kantonrechter wijst het verzoek om HEMA aansprakelijk te verklaren voor het ongeval van 3 november 2023 af.
Rechtbank Amsterdam · 10 november 2026
Civiel Recht; Arbeidsrecht Kantonrechter wijst schadeclaim oud-agent tegen politie na aanhouding af Een 68-jarige man die veertig jaar bij de politie had gewerkt, belde midden in de nacht 112 omdat hij zijn zieke vrouw suf en klagend over hartkloppingen in bed aantrof. Tijdens het gesprek met de centralist kon hij bepaalde medische vragen niet beantwoorden en klonk hij naar eigen zeggen geïrriteerd; de centralist hoorde zijn vrouw kreunend op de achtergrond en verbrak het gesprek. Vanwege een mogelijk vermoeden van huiselijk geweld stuurde de meldkamer de politie naar de woning, nog voordat de ambulance er was.
Toen twee, en kort daarna nog twee agenten arriveerden, opende de man de deur en liet weten dat hij een ambulance had gebeld voor zijn vrouw. Volgens de agenten weigerde hij hen meteen toegang tot de woning; de man zelf stelde later dat hij juist voorop wilde lopen om hen de weg te wijzen. Op geluidsopnamen van een beveiligingscamera bij de buren was echter te horen dat hij letterlijk zei dat de agenten niet binnen mochten komen. Eén agent ging naar binnen om bij de vrouw te kijken, terwijl de andere agenten de man buiten probeerden te houden om voor hun collega een veilige werkomgeving te waarborgen. De man bleef zich verzetten en proberen naar binnen te gaan.
De agenten pakten hem daarop vast, brachten hem op zijn knieën en later op de grond, en boeiden hem. Daarbij raakte hij gewond aan zijn arm, kort na een operatie aan zijn rug een week eerder. Tijdens de worsteling sloeg hij een agent tegen de knie en smeerde hij zijn bebloede arm bewust over de arm van een andere agent, die daar naar eigen zeggen vies van werd. Onderweg naar het cellencomplex noemde hij de agenten uitgescholden voor onder meer mongolen en varkens. Hij bracht die nacht door in een cel en is nooit vervolgd voor het incident.
De man deed op zijn beurt aangifte tegen de agenten wegens mishandeling. De officier van justitie besloot niet tot vervolging over te gaan, omdat de politie voldoende reden had om hem aan te houden en niet anders kon dan geweld gebruiken om zijn verzet te breken. Een beklag tegen die beslissing bij het gerechtshof Arnhem-Leeuwarden werd ongegrond verklaard: het hof achtte het toegepaste geweld rechtmatig en niet in strijd met de eisen van proportionaliteit en subsidiariteit.
De man stelde de politie vervolgens civielrechtelijk aansprakelijk voor de schade die hij door het politieoptreden zou hebben geleden, en vorderde in deze procedure een verklaring voor recht dat de politie onrechtmatig had gehandeld, plus vergoeding van materiële schade van € 2.373,56, immateriële schade van € 14.100 en buitengerechtelijke kosten. Hij stelde dat de agenten de grenzen van proportionaliteit en subsidiariteit hadden overschreden en zonder waarschuwing geweld hadden gebruikt. De politie betwistte dat en beriep zich op een rechtvaardigingsgrond.
De kantonrechter overweegt dat de politie bevoegd is geweld te gebruiken als dat in verhouding staat tot het doel en niet op een minder ingrijpende manier kan worden bereikt, en dat de rechter daarbij terughoudend moet toetsen en niet achteraf zijn eigen beoordeling in de plaats mag stellen van die van de agent in de hitte van de strijd. Op basis van de camerabeelden en de onder ede afgelegde processen-verbaal van de vier agenten gaat de kantonrechter ervan uit dat de man de agenten meteen de toegang tot de woning weigerde en zich bleef verzetten ondanks herhaalde verzoeken om rustig te blijven. Het toegepaste geweld, bestaande uit vastpakken, op de knieën en later op de grond brengen, acht de kantonrechter passend bij de mate van verzet en dus proportioneel; van bovenmatig geweld, zoals knieën in de rug of een klap tegen een muur, is niets aangetoond. Een uitdrukkelijke waarschuwing vooraf was niet nodig omdat de agenten al herhaaldelijk hadden gevraagd om medewerking.
Omdat de agenten volgens de kantonrechter binnen de grenzen van artikel 7 van de Politiewet zijn gebleven, bestond een rechtvaardigingsgrond voor het geweld en is van een onrechtmatige daad van de politie geen sprake. De kantonrechter erkent het persoonlijke leed van de man en zijn vrouw, maar wijst alle vorderingen af en veroordeelt de man in de proceskosten van € 1.008.
Rechtbank Limburg · 5 augustus 2026
Civiel Recht; Verbintenissenrecht