Kantonrechter ontbindt contract van lasser die hamer naar collega gooide, met transitievergoeding Een plaatwerker/lasser bij VDL Enabling Technologies Group in Almelo gooide op donderdag 21 mei 2026 vanaf zijn werktafel een breekhamer in de richting van een collega van de kwaliteitscontrole. De vrouw had hem die dag al vijf keer bezocht met het verzoek een product te verbeteren. Toen zij opnieuw naar zijn werkplek liep, vloog de hamer van ongeveer vier à vijf meter afstand haar kant op. Ze zag hem op het laatste moment aankomen en deed een stap naar achteren, waarna de hamer voor haar voeten op de grond viel.
VDL vroeg de kantonrechter in Enschede om de arbeidsovereenkomst met de man te ontbinden wegens verwijtbaar handelen, zonder dat hij recht zou houden op de wettelijke transitievergoeding. De man werkte sinds 1 november 2022 voltijds bij het bedrijf, tegen een salaris van laatstelijk € 3.970,34 bruto per maand. Hij wilde graag terug aan het werk en vroeg in een tegenverzoek om toelating tot zijn werkzaamheden, onder verbeurte van een dwangsom van € 500 per dag. Ging de rechter toch tot ontbinding over, dan wilde hij de transitievergoeding en een billijke vergoeding van € 50.000.
De leidinggevende hoorde pas op dinsdag 26 mei, na het Pinksterweekend, van het incident. De kwaliteitsmedewerkster en een collega die erbij was, verklaarden allebei dat de man de hamer haar kant op had gegooid. In een gesprek op 27 mei gaf de man volgens VDL eerst aan dat er niets bijzonders was gebeurd. Pas toen duidelijk werd dat meerdere collega's hadden verklaard, zei hij dat hij de hamer 'voor de grap' had gegooid. Hij zag daarbij dat zijn collega schrok. In dat gesprek ondertekende hij een vaststellingsovereenkomst, die hij op 1 juni ontbond.
De man stelde dat hij de hamer onderhands en zonder kracht had gegooid en er geen risico was dat hij haar zou raken. Hij had excuses aangeboden en wees op goede beoordelingen en een werkcultuur waarin wel vaker grappen werden uitgehaald. Ook vond hij dat VDL te snel had gehandeld door hem direct een al getekende vaststellingsovereenkomst voor te leggen.
De kantonrechter volgt VDL dat de man verwijtbaar heeft gehandeld, zodanig dat van het bedrijf niet gevergd kan worden de arbeidsovereenkomst te laten voortduren. Zonder meer is aan te nemen dat hij zijn collega nooit wilde raken, maar dat risico nam hij wel door in haar richting te gooien. Zijn stelling dat hij 'gecontroleerd gooide' gaat niet op, omdat de collega de hamer pas op het laatste moment zag en nog moest uitwijken; de hamer kwam 35 tot 50 centimeter voor haar voeten terecht. Dat de man het voorval eerst ontkende, laat bovendien zien dat hij niet inziet hoe ernstig dit in strijd is met het veiligheidsbeleid. Ook telt mee dat hij in 2026 al twee officiële schriftelijke waarschuwingen had gekregen, onder meer voor herhaaldelijk te laat komen, en dat daarin disciplinaire maatregelen tot en met ontslag waren aangekondigd. Herplaatsing ligt daarmee niet in de rede.
Over de transitievergoeding oordeelt de rechter anders dan VDL. De drempel voor ernstig verwijtbaar handelen ligt hoog en alleen in uitzonderlijke gevallen is daar sprake van. Dat haalt het gedrag van de man volgens de kantonrechter niet, mede omdat hij de collega niet wilde raken. Het tegenverzoek om toelating tot het werk en de dwangsom vervalt door de ontbinding. Een billijke vergoeding wijst de rechter af: daarvoor is ernstig verwijtbaar handelen van de werkgever nodig, en dat zag hij hier niet. VDL mocht na de eerdere waarschuwingen eisen dat de man zich strikt aan de regels hield. Dat er al een vaststellingsovereenkomst klaarlag bij het gesprek op 27 mei, kan VDL gezien de voorgeschiedenis en het veiligheidsincident niet worden verweten.
De kantonrechter ontbindt de arbeidsovereenkomst met ingang van 1 december 2026 en bepaalt dat de man recht heeft op de wettelijke transitievergoeding. De proceskosten worden gecompenseerd, zodat iedere partij de eigen kosten draagt.
Rechtbank Overijssel · 22 oktober 2026
Civiel Recht Hof legt € 7.500 boete op aan advocatenkantoor voor bankbreuk, na vrijspraak door rechtbank Een advocatenkantoor liet zich in 2017 een vordering van ruim € 170.000 overdragen door een cliënt die op dat moment al jaren niet betaalde. Voor die overdracht betaalde het kantoor ongeveer € 10.000, dat werd verrekend met openstaande declaraties. Een jaar later ging de cliënt failliet. Het gerechtshof Arnhem-Leeuwarden oordeelt nu dat het kantoor zich daarmee schuldig heeft gemaakt aan het medeplegen van bankbreuk: het kantoor bevoordeelde zichzelf boven de andere schuldeisers van de gefailleerde.
Het hof beslist in hoger beroep tegen het vonnis van de rechtbank Overijssel van 16 december 2024. De rechtbank had het kantoor, dat als vennootschap werd vervolgd, vrijgesproken. De officier van justitie ging in hoger beroep. Het hof komt tot een ander oordeel over het bewijs, vernietigt het vonnis en doet de zaak opnieuw. De advocaat-generaal vorderde een geldboete van € 50.000, de verdediging pleitte voor vrijspraak.
Het hof beschrijft hoe de cliënt jarenlang vermogen bij derden onderbracht om beslag door schuldeisers te voorkomen. Zo droeg hij een woonboerderij 'met gesloten beurzen' over aan zijn toenmalige advocaat, waarbij de koopsom werd omgezet in een lening en hij het recht behield om terug te kopen. Nadat de rechter die woning in maart 2017 aan hem teruggaf, deed hij twee maanden later hetzelfde met een bekende van hem. De cliënt weigerde bovendien structureel zijn advocaatkosten te betalen. Zijn schuld aan het kantoor liep op tot ruim € 154.000.
De bestuurder van het kantoor, die ook de enige aandeelhouder is, wist volgens het hof van dit patroon. Hij had de cliënt al in 2014 gewaarschuwd dat een faillissement dreigde als die de schulden aan het pensioenfonds niet betaalde. Op 4 april 2017 veroordeelde het gerechtshof de cliënt in een andere zaak tot betaling van ruim € 251.000. Een week later, op 11 april 2017, tekende het kantoor de overeenkomst waarmee de vordering werd overgedragen. Daarin stond dat de Belastingdienst beslag had gelegd voor € 550.000. Dezelfde dag sloot de cliënt een regeling met de Belastingdienst, waardoor de beslagen zouden vervallen en het kantoor een betere positie kreeg om betaald te worden.
Het hof vindt dat een faillissement op dat moment voorzienbaar was en dat het kantoor dat ook had moeten zien. De afspraak uit 2015 om de vordering over te dragen als beloning voor bijstand in een procedure, had het kantoor volgens het hof niet meer moeten uitvoeren. Bovendien lijkt de overeenkomst op een overdracht tot zekerheid van betaling, omdat het meerdere boven de schuld terugging naar de cliënt. Zo kon die doen voorkomen dat de vordering niet meer tot zijn vermogen behoorde.
De handelingen van de bestuurder worden aan de vennootschap toegerekend, omdat ze pasten in de normale bedrijfsvoering en het kantoor ervan profiteerde. Van het primair ten laste gelegde, waaronder de verkoop van onroerend goed, spreekt het hof vrij. Het subsidiair ten laste gelegde, de overdracht van de vordering, acht het bewezen.
Bij de straf weegt mee dat het kantoor geen strafblad heeft. Ook weegt mee dat in de zaak tegen de bestuurder de woning verbeurd is verklaard, zodat het kantoor zijn vordering op de gefailleerde niet meer kan innen. Het hof legt een geldboete van € 7.500 op, aanzienlijk minder dan de gevorderde € 50.000.
Gerechtshof Arnhem-Leeuwarden · 4 november 2026
Strafrecht Rechter wijst verzoek af om bestuurder Chinese stichting te ontslaan: geen taakverwaarlozing Twee vrouwen richtten samen een stichting op en zaten samen in het bestuur: de een als penningmeester, de ander als voorzitter en secretaris. Binnen dat tweekoppige bestuur ontstond ruzie over de uitbreiding van het bestuur en over wie voorzitter moest zijn. De stichting communiceert via WeChat, een Chinese chatapp, en in dat groepsgesprek zitten naast de bestuurders ook donateurs en andere betrokkenen. De penningmeester vroeg de rechtbank Rotterdam om de voorzitter te ontslaan als bestuurder.
De voorzitter had in 2025 via WeChat bestuursvergaderingen bijeengeroepen waar de penningmeester niet bij was. Op die vergaderingen werden vier nieuwe bestuurders benoemd, die daarna in het handelsregister van de Kamer van Koophandel werden ingeschreven. De penningmeester stuurde de voorzitter een sommatiebrief en spande een civiele procedure aan. Daarin oordeelde de rechtbank op 11 februari 2026 al dat de benoemingen rechtsgeldig waren, en dat de voorzitter volgens de statuten zelfstandig een vergadering mocht bijeenroepen. Dat vonnis is in kracht van gewijsde gegaan. Het ontslagverzoek werd toen doorverwezen naar een verzoekschriftprocedure, waarin deze beschikking is gegeven.
Intussen was de penningmeester zelf op 2 juli 2026 als bestuurder ontslagen, op een vergadering waar zij niet was verschenen. De voorzitter vond daarom dat zij geen belang meer had bij haar verzoek. Dat volgde de rechtbank niet. Wie de stichting mede heeft opgericht, tot haar ontslag penningmeester was en in haar verwijten ook het financiële beheer aan de orde stelt, is voldoende nauw bij de zaak betrokken. Het verzoek is dus ontvankelijk. Het ontslag van de penningmeester zelf vond de rechtbank bovendien rechtsgeldig: zij was opgeroepen en niet gekomen, en de overige aanwezigen steunden het voorstel.
Vervolgens toetste de rechtbank vier verwijten. Dat de voorzitter de statuten had geschonden, was al beslist in het eerdere vonnis, en ook de aanwijzing van een nieuwe voorzitter had niet plaatsgevonden: de nieuwe persoon is bestuurder geworden en de verzoeker verwijt de voorzitter dus iets wat niet is gebeurd. Dat zij het geld van de stichting slecht beheerde, onderbouwde de penningmeester onvoldoende. Het ging om kleine uitgaven zoals diners, bloemen en advertenties die jaarlijks werden gedaan binnen het doel van de stichting, en als penningmeester had zij daar zelf duidelijker kaders voor kunnen stellen. Dat de voorzitter bestuursfuncties zou hebben verkocht voor een donatie, bleek nergens uit; een toegezegde donatie van een nieuwe bestuurder was nog niet eens betaald. En een bestuursimpasse was er niet, omdat het bestuur gewoon besluiten bleef nemen. Dat kwam mede doordat de penningmeester zelf geen vergaderingen meer bijwoonde. Voor de kritische uitlatingen over en weer en het mislukken van mediation was niet alleen de voorzitter verantwoordelijk.
De rechtbank wijst het verzoek af omdat de voorzitter haar taak niet heeft verwaarloosd en zich ook geen andere gewichtige reden voor ontslag voordoet. De penningmeester moet de proceskosten van de voorzitter betalen: € 1.836,00, binnen veertien dagen. Betaalt zij niet op tijd en wordt de beschikking daarna betekend, dan komt daar € 98,00 bij plus de kosten van betekening. Deze kostenveroordeling is uitvoerbaar bij voorraad verklaard.
Rechtbank Rotterdam · 22 oktober 2026
Civiel Recht Chauffeur boven AOW-leeftijd krijgt geen transitievergoeding of loon bij ziekte Een 74-jarige buschauffeur van Personenvervoer Rotterdam, die kinderen met een beperking van en naar school reed, eist een transitievergoeding en achterstallig loon. De kantonrechter van de rechtbank Rotterdam wijst beide verzoeken af en ontbindt de arbeidsovereenkomst per 1 december 2026.
De man bereikte in 2018 de AOW-leeftijd en kwam op 7 maart 2019 in dienst. Op 30 augustus 2024 meldde hij zich ziek. De arbo-arts constateerde beperkingen bij staan en langer lopen en vond hem geschikt voor passend werk. Op 18 november 2024 meldde hij zich opnieuw ziek. Na zes weken stopte de werkgever met loondoorbetaling. Dat mag bij een werknemer die de AOW-leeftijd heeft bereikt, want voor hem geldt een loondoorbetalingsplicht van maximaal zes weken bij ziekte.
Op 6 januari 2025 schreef de chauffeur dat hij zich per 13 januari hersteld zou melden, omdat hij anders geen geld meer kreeg. In dezelfde brief stond dat zijn gezondheid niet was veranderd sinds oktober 2024. De rechter ziet dat niet als een echte hersteldmelding. Ook deed de man in die brief een gedetailleerd voorstel om de arbeidsovereenkomst te beëindigen, waardoor de werkgever de indruk kreeg dat hij zelf weg wilde.
De arbo-arts adviseerde op 23 januari 2025 dat de man inzetbaar was voor passend werk. De werkgever wilde eerst door de bedrijfsarts laten vaststellen wat dat werk voor hem precies was. De rechter vindt dat begrijpelijk en getuigen van goed werkgeverschap: een chauffeur moet bij de overdracht van kinderen vaak een eind lopen, en juist daar had de man beperkingen. Hij verscheen echter niet op de afspraak van 29 april 2025. Zijn brief aan de bedrijfsarts kwam niet op tijd aan, en zijn uitleg dat hij niet hoefde te komen als hij hersteld was, klopt niet met de brieven van de arbodienst. Ook vroeg hij geen deskundigenoordeel aan het UWV, terwijl hij het niet eens was met de adviezen. Welk werk passend was, is daardoor nooit vastgesteld. Volgens de rechter heeft hij daarom geen recht op loon.
De werkgever vroeg ontbinding op meerdere gronden. De man voerde daar geen inhoudelijk verweer tegen en wilde zelf ook van het dienstverband af, maar zonder de transitievergoeding mis te lopen. Die vergoeding is echter niet verschuldigd als de arbeidsovereenkomst eindigt na het bereiken van de AOW-leeftijd (artikel 7:673 lid 7 onder b BW). Het beroep van de man op een beschikking van de Hoge Raad uit 2018 slaagt niet. Die uitspraak oordeelde dat deze regel geen verboden leeftijdsonderscheid oplevert, en maakt geen uitzondering voor wie pas na de AOW-leeftijd in dienst kwam.
De rechter ontbindt de arbeidsovereenkomst wegens een ernstig en duurzaam verstoorde arbeidsverhouding; de andere gronden hoeven niet meer te worden beoordeeld. Hoewel de man ongelijk krijgt, draagt iedere partij de eigen proceskosten. De werkgever heeft namelijk niet duidelijk uitgelegd waarom hij naar de arbo-arts moest en hem niet gewezen op de mogelijkheid van een second opinion of deskundigenoordeel.
De man krijgt dus geen loon en geen transitievergoeding. De arbeidsovereenkomst eindigt per 1 december 2026 en iedere partij betaalt de eigen proceskosten.
Rechtbank Rotterdam · 26 oktober 2026
Civiel Recht; Arbeidsrecht Kantonrechter: HEMA niet aansprakelijk voor val van medewerkster van kantinestoel bij koffiemachine Een medewerkster van HEMA viel op 3 november 2023 in de bedrijfskantine van een filiaal toen zij op een kantinestoel stond om koffiebonen in de koffiemachine aan te vullen. Een ambulance bracht haar naar het ziekenhuis. Zij hield HEMA aansprakelijk voor de gevolgen en vroeg de kantonrechter in Amsterdam om te verklaren dat HEMA als werkgever voor haar schade moet opdraaien. Dat verzoek is afgewezen.
De vrouw werkte sinds 15 augustus 2022 met contracten voor bepaalde tijd voor 24 uur per week bij het filiaal. Op 15 maart 2024 stelde zij HEMA aansprakelijk. HEMA deelde in maart 2025 verklaringen van drie leidinggevenden. Daarin staat dat zij is ingewerkt, dat haar nadrukkelijk is verteld voor het werken op hoogte een trapje of olifantenpoot te gebruiken, en dat zij de huisregels en het B Safe protocol voor akkoord heeft getekend. Op 23 maart 2026 nam HEMA definitief het standpunt in dat zij niet aansprakelijk is.
De procedure liep als deelgeschil. Dat is een snelle procedure waarin de rechter tijdens de onderhandelingen over letselschade één kernvraag beoordeelt om partijen weer op gang te helpen. De kantonrechter vond dat het verzoek daarvoor geschikt was, omdat een oordeel over de aansprakelijkheid de impasse tussen partijen kan doorbreken.
De rechter ging uit van artikel 7:658 van het Burgerlijk Wetboek. Een werkgever is in beginsel aansprakelijk voor schade die een werknemer tijdens het werk oploopt, tenzij hij aantoont dat hij zijn zorgplicht is nagekomen, of dat de schade grotendeels komt door opzet of bewuste roekeloosheid van de werknemer. Dat de val tijdens het werk gebeurde, stond niet ter discussie. Het ging dus om de vraag of HEMA genoeg had gedaan.
De kantonrechter vond van wel. De vrouw betwistte niet dat zij het B Safe protocol kende, dat het protocol op meerdere plekken in het gebouw hing, onder meer in de lift, en dat zij instructies over werken op hoogte had gehad. Ook betwistte zij niet dat er voldoende geschikte hulpmiddelen in het filiaal aanwezig waren. Haar verzoek aan de filiaalmanager om extra hulpmiddelen te bestellen, dat niet is uitgevoerd, maakte volgens de rechter niet dat er te weinig waren. Het verzoek liet juist zien dat zij wist dat zij een hulpmiddel moest gebruiken. Andere maatregelen die HEMA redelijkerwijs had moeten treffen, noemde zij niet. Voortdurend controleren of instructies worden nageleefd, kan volgens de rechter niet van HEMA worden verlangd. Dat de vrouw zelf besloot de voorschriften niet te volgen, komt voor haar rekening.
Over de kosten van het deelgeschil beslist de rechter dat deze worden begroot op € 0,00, te vermeerderen met het door de vrouw betaalde griffierecht. Omdat de aansprakelijkheid niet vaststaat, wordt HEMA niet veroordeeld tot betaling. Dat hoeft alleen als haar aansprakelijkheid later alsnog komt vast te staan.
De kantonrechter wijst het verzoek om HEMA aansprakelijk te verklaren voor het ongeval van 3 november 2023 af.
Rechtbank Amsterdam · 10 november 2026
Civiel Recht; Arbeidsrecht