Kantonrechter wijst billijke vergoeding af: appje 'je kan naar huis' was geen ontslag op staande voet Een werkneemster van een bedrijf met een contract voor een jaar kreeg op 28 januari 2026 na een slecht verlopen telefoongesprek met haar leidinggevende een appbericht: 'Je kan naar huis gaan! Dit was ook tevens je laatste werkdag.' Ze moest ook de sleutels inleveren. Zij zag dat als een ontslag op staande voet, dat wil zeggen een ontslag met onmiddellijke ingang wegens een dringende reden, en stapte naar de kantonrechter in Rotterdam.
De werkneemster was op 17 februari 2025 voor een jaar in dienst getreden. Haar werkgever had haar aangeboden het contract te verlengen, maar zij liet op 17 januari 2026 per e-mail weten dat niet te willen. Na het telefoongesprek van 28 januari, waarover partijen verschillen of er is geschreeuwd, volgde de appwisseling. De werkneemster schreef dat zij zonder geldige reden was ontslagen en juridische stappen zou nemen. Daarop reageerde de leidinggevende binnen enkele minuten met: 'Je bent niet ontslagen maar obv je nul uren contract zien wij geen ruimte je de komende dagen in te zetten.' Ook verwees hij naar het einde van de arbeidsovereenkomst per 17 februari, waarvoor zijzelf had gekozen.
De werkneemster legde zich neer bij het vermeende ontslag op staande voet en vroeg een billijke vergoeding van € 4.572,48 bruto, een transitievergoeding van € 762,08 bruto, rente en proceskosten. Het achterstallige loon van € 1.320,00 waar ze eerst ook om vroeg, was inmiddels betaald.
De kantonrechter keek of de werkneemster de mededelingen en gedragingen van de werkgever in de gegeven omstandigheden redelijkerwijs als ontslag op staande voet mocht opvatten. Hij kan zich voorstellen dat de opmerking over de laatste werkdag, samen met het inleveren van de sleutels, onder omstandigheden zo kan worden opgevat. Hier was dat anders: nog geen half uur later, en slechts enkele minuten nadat de werkneemster bezwaar maakte, liet de werkgever duidelijk weten dat zij niet was ontslagen en wees hij op het einde van het contract per 17 februari. Daarmee mocht zij het niet langer als ontslag op staande voet zien.
Dat de werkgever ook schreef dat zij haar niet meer zou inzetten, terwijl het om 32 uur per week ging, veranderde dat niet. Er kon wel twijfel ontstaan of het loon doorbetaald zou worden, maar dat is geen ontslag. De werkgever betaalde het loon bovendien op de gewone dag, rond 24 februari 2026, ruim voor het verzoekschrift. Dat de werkneemster dezelfde dag geen toegang meer had tot systemen met privacygevoelige cliëntgegevens, maakte het evenmin tot een ontslag, gelet op het bericht dat zij niet was ontslagen.
Zonder ontslag op staande voet is er geen recht op een billijke vergoeding. Ook de transitievergoeding gaat niet door: het contract eindigde doordat de werkneemster zelf had laten weten dat ze niet wilde verlengen, en dan bestaat daar geen recht op.
De kantonrechter wees beide verzoeken af en veroordeelde de werkneemster in de proceskosten van de werkgever, begroot op € 1.009,00 (€ 865,00 gemachtigdensalaris en € 144,00 nakosten). Dat deel van de beschikking is uitvoerbaar bij voorraad verklaard.
Rechtbank Rotterdam · 13 november 2026
Civiel Recht; Arbeidsrecht Bestuurder aansprakelijk voor schade door overdracht golfleden aan stichting van zijn partner Twee bestuurders runden samen een vereniging die de golfvaardigheid en handicaps van golfers centraal registreert. De vereniging werkte samen met een bedrijf dat klanten aanbracht die bij de Nederlandse Golf Federatie (NGF) een officiële handicap wilden laten registreren. Die klanten werden via het bedrijf lid van de vereniging, en het overgrote deel van het ledenbestand bestond uit deze klanten. De samenwerkingsovereenkomst liep voor onbepaalde tijd en was opzegbaar per einde van het kalenderjaar.
Op 1 juli 2025 zegde het bedrijf de overeenkomst op tegen 31 december 2025. Het liet tegelijk weten zijn klanten al direct onder te brengen bij een andere organisatie, en vroeg de vereniging om de leden over te dragen. Die organisatie bleek een stichting, waarvan de levenspartner van een van de twee bestuurders zelf bestuurder was. Haar besloten vennootschap, bedoeld om de verdiensten van de stichting te verzamelen, was kort daarvoor opgericht. De bestuurder aan wie de brief was gericht gaf heel kort daarna gevolg aan het verzoek en droeg het klantenbestand over. Zijn medebestuurder liet hij daarover in het ongewisse. Die kwam er pas een week later achter, toen de IT-er die de leden moest overzetten aan de bel trok.
De vereniging stelde de bestuurder aansprakelijk, op grond van bestuurdersaansprakelijkheid (artikel 2:9 BW) en onrechtmatige daad. Ze vorderde € 250.000 schadevergoeding, subsidiair een voorschot van € 100.000 en een verklaring voor recht met verwijzing naar de schadestaatprocedure. De bestuurder voerde aan dat een ernstig persoonlijk verwijt ontbreekt, dat de overeenkomst geen exclusiviteit kende en dat de schade niet is onderbouwd. In reconventie vorderde hij opheffing van het conservatoir beslag dat op zijn bankrekeningen was gelegd, en vergoeding van zijn eigen schade.
De rechtbank oordeelde dat de bestuurder ernstig verwijtbaar heeft gehandeld. Dat hij zonder medeweten van zijn medebestuurder de samenwerking liet eindigen en wist of had moeten weten dat dit omzetverlies kon geven, was niet weersproken. Bovendien had hij door de band met de partner die de stichting bestuurt een belang dat tegenover dat van de vereniging stond. Hij maakte dat belang niet kenbaar aan zijn medebestuurder. Volgens de rechtbank is dat een zwaarwegende omstandigheid die de aansprakelijkheid in beginsel vestigt, en andere omstandigheden die anders wezen zijn niet gesteld of gebleken. Ook wist hij dat zijn medebestuurder vond dat leden individueel moesten opzeggen, en liet hij die opvatting welbewust links liggen.
Of de vereniging ook echt schade heeft geleden, staat volgens de rechtbank nog niet vast. Schade is aannemelijk, maar het is onzeker of de vereniging per saldo inkomsten misloopt. Het besluit om geen nieuwe leden meer aan te brengen kwam van het bedrijf zelf, en het is de vraag of inspanningen van de bestuurder de samenwerking hadden gered. De vorderingen van € 250.000 en € 100.000 wees de rechtbank daarom af. Wel verklaarde zij voor recht dat de bestuurder aansprakelijk is voor de schade die de vereniging lijdt doordat het bedrijf in de tweede helft van 2025 geen leden meer aanbrengt, en verwees zij de zaak naar de schadestaatprocedure. Daarbij moet de schade worden verminderd met contributies over november en december, de afdrachten aan de NGF, 9% btw en de provisie die de vereniging aan het bedrijf had moeten betalen.
De vorderingen in reconventie wees de rechtbank af, omdat die alleen waren ingesteld voor het geval de bestuurder niet aansprakelijk zou zijn. Hij moet de proceskosten van € 10.233,16 in conventie en € 281,50 in reconventie betalen, met wettelijke rente.
Rechtbank Rotterdam · 11 november 2026
Civiel Recht Hoge Raad: beslag op 83,5 kilo drugs beëindigd door vernietiging, beroep klaagster niet-ontvankelijk Een bedrijf wilde 83,5 kilo van de stof a-PiHP terug die onder een andere persoon in beslag was genomen. De rechtbank Noord-Holland wees die teruggaaf af. Het bedrijf ging daarop in cassatie. Dat beroep komt niet aan een inhoudelijke beoordeling toe, omdat de stof inmiddels niet meer bestaat.
Alfa-PiHP is een synthetische drug. De inbeslaggenomen partij is vernietigd, met een machtiging van de officier van justitie. Dat bleek uit inlichtingen die de advocaat-generaal bij het Openbaar Ministerie had ingewonnen. Een officier kan zo'n machtiging geven op grond van artikel 117 van het Wetboek van Strafvordering. Daarmee kunnen in beslag genomen voorwerpen worden vernietigd, bijvoorbeeld omdat ze gevaarlijk zijn of omdat bewaren niet verantwoord is.
De Hoge Raad wijst op artikel 134, tweede lid, van dat wetboek. Volgens die bepaling eindigt een beslag zodra de machtiging van artikel 117 is verleend en het voorwerp niet om baat is vervreemd. Dat is hier het geval. Het beslag is dus beëindigd, en daarmee is er niets meer waarover de Hoge Raad nog kan oordelen. Wie een beslag aanvecht, moet daar nog belang bij hebben, en dat belang is hier vervallen.
De advocaat van het bedrijf had een cassatiemiddel ingediend. De advocaat-generaal concludeerde tot niet-ontvankelijkverklaring van de klaagster. De Hoge Raad volgt die lijn en neemt het beroep niet in behandeling.
De Hoge Raad verklaart het beroep van het bedrijf niet-ontvankelijk. De beschikking van de rechtbank, die het teruggaafverzoek ongegrond verklaarde, blijft daarmee in stand.
Hoge Raad · 10 november 2026
Strafrecht Hof legt na terugwijzing ontnemingsbetaling van € 796.435 op in Utrechtse drugs- en witwaszaak Een man uit de regio Utrecht werd veroordeeld voor handel in hennep, witwassen en valsheid in geschrift: hij kocht panden in Amersfoort met valse werkgeversverklaringen en huurovereenkomsten en wisselde in vier jaar tijd twaalf keer ongeveer € 25.000 aan briefjes van € 50 om voor biljetten van € 500. Het openbaar ministerie wilde daarvan het wederrechtelijk verkregen voordeel ontnemen. Over die ontnemingszaak heeft het gerechtshof Arnhem-Leeuwarden nu opnieuw geoordeeld.
Het hof deed dat in hoger beroep tegen het vonnis van de rechtbank Utrecht van 1 februari 2012, nadat de Hoge Raad op 18 december 2018 het eerdere arrest van het hof van 1 februari 2017 had vernietigd en de zaak had teruggewezen. De rechtbank had destijds een betalingsverplichting van € 1.093.565,47 opgelegd. Het hof vernietigt dat vonnis omdat het tot een andere schatting van het voordeel komt.
De verdediging vond eerst dat het openbaar ministerie helemaal niet-ontvankelijk moest worden verklaard. De zaak duurde zo lang dat de man getuigen niet meer kon ondervragen: een bankmedewerker die zich niets meer kon herinneren, twee getuigen die zijn overleden en een getuige in Malta. Het hof verwerpt dat verweer. Alleen bij de bankmedewerker is de verdediging mogelijk tekortgedaan, maar het hof laat diens verklaring buiten beschouwing, waardoor de inbreuk niet zo ernstig is dat de procedure als geheel oneerlijk was. De overleden getuigen konden volgens het hof niets toevoegen, omdat de huurinkomsten uit de panden sowieso voortkomen uit valsheid in geschrift. Voor de getuige in Malta is een videoverhoor gehouden en de raadsman benutte de kans om schriftelijk vragen in te sturen niet.
Voor de berekening gebruikt het hof de kasopstelling van de politie, maar met aanpassingen. Het gaat uit van twaalf geldwisselingen voor in totaal € 300.000 in plaats van de € 637.500 die de politie en het openbaar ministerie aannamen, en trekt daar verbouwingen en luxegoederen van af om dubbeltellingen te voorkomen. Geldbedragen waarvoor de man in de strafzaak is vrijgesproken van witwassen telt het hof niet mee. De contante huurinkomsten uit de panden gelden niet als legaal inkomen. Dat levert € 633.942,50 aan voordeel op. Daar komt € 172.492,80 bij aan rente over in beslag genomen geld en over de overwaarde van de verkochte panden, tot een totaal van € 806.435,30.
Een beroep op beperkte draagkracht wijst het hof af: het is niet zeer waarschijnlijk dat de man in de toekomst geen draagkracht heeft. Wel krijgt hij korting voor de overschreden redelijke termijn. De overschrijding tot en met 1 februari 2017 was al verrekend in de strafzaak, maar daarna duurde het nog negen jaar en negen maanden voordat het hoger beroep in de ontnemingszaak klaar was. Daarvoor haalt het hof € 10.000 van het bedrag af.
Het hof schat het wederrechtelijk verkregen voordeel op € 806.435,30 en legt de man een betalingsverplichting op van € 796.435,30 aan de Staat. De gijzeling die ten hoogste kan worden gevorderd, bepaalt het hof op 1.080 dagen.
Gerechtshof Arnhem-Leeuwarden · 9 november 2026
Strafrecht Rechter blijft bevoegd in geschil over overdracht aandelen CTS: Ondernemingskamer niet exclusief bevoegd NES Holding houdt 75 procent van de aandelen in CTS Group Holding, Gevam Management de overige 25 procent. In een aandeelhoudersovereenkomst van 23 december 2019 staat dat Gevam haar aandelen aan NES moet aanbieden zodra een bepaalde medewerker van Gevam geen werknemer van CTS meer is. Die medewerker is op 25 november 2024 als functionaris van CTS ontslagen en zijn arbeidsovereenkomst is opgezegd per 1 mei 2025.
NES stapte daarna naar de rechtbank Amsterdam. Zij wil dat Gevam binnen zeven dagen na het vonnis alle medewerking verleent aan de overdracht van haar aandelen. Primair moet dat voor € 0, subsidiair voor € 19.750, meer subsidiair voor een bedrag dat de rechtbank in goede justitie vaststelt. Weigert Gevam, dan moet het vonnis in de plaats treden van haar medewerking. NES vordert daarnaast een dwangsom, de proceskosten en wettelijke rente.
Gevam begon een incident en stelde dat de rechtbank niet bevoegd is. Volgens Gevam gaat het om een gedwongen overdracht van aandelen in de zin van de geschillenregeling in Boek 2 van het Burgerlijk Wetboek. Sinds 1 januari 2025 zou alleen de Ondernemingskamer van het gerechtshof Amsterdam zulke geschillen mogen behandelen. NES verweerde zich tegen dit standpunt.
De rechtbank volgt Gevam niet. De geschillenregeling is bedoeld voor situaties waarin de samenwerking in een vennootschap muurvast zit door conflicten tussen aandeelhouders. Het gaat daarbij om gedrag van een aandeelhouder dat het belang van de vennootschap zo schaadt dat het aandeelhouderschap in redelijkheid niet langer te dulden is. De vordering van NES rust op iets anders: nakoming van de aandeelhoudersovereenkomst, waarin Gevam zich verplichtte de aandelen over te dragen. Voor zulke vorderingen is de Ondernemingskamer niet exclusief bevoegd.
Dat een vordering tot nakoming kan leiden tot een overdracht van aandelen, betekent volgens de rechtbank niet dat al die vorderingen onder de geschillenregeling vallen. De overige argumenten van Gevam komen aan bod bij de behandeling van de hoofdzaak. In dit incident is daar geen ruimte voor.
De rechtbank wijst de vordering tot onbevoegdverklaring af. Gevam moet de proceskosten in het incident betalen: € 842, waarvan € 653 aan salaris voor de advocaat en € 189 aan nakosten. Komt Gevam niet binnen veertien dagen na aanschrijving over de brug, dan komt daar € 98 bij plus de kosten van betekening van het vonnis. Dit deel van het vonnis is uitvoerbaar bij voorraad. De hoofdzaak gaat door: de zaak staat op de rol van 9 december 2026, waar Gevam een conclusie van antwoord moet indienen.
Rechtbank Amsterdam · 11 november 2026
Civiel Recht; Ondernemingsrecht