Hof wijst timmerman aansprakelijkheidsverklaring toe na bedrijfsongeval, nekklachten deels door ongeval Een timmerman werd op 3 februari 2012 op de werkplaats van zijn werkgever aangereden. Hij ging een paar dagen naar huis met kneuzingen aan hoofd, romp en rug, maar hervatte daarna zijn werk. Meer dan een jaar later stopte hij met werken vanwege ernstige nekklachten: een beknelling van het ruggenmerg in de nek, cervicale myelopathie genoemd. Hij hield zijn werkgever en diens verzekeraar, Nationale-Nederlanden, aansprakelijk voor de schade. De werkgever had aansprakelijkheid voor de gevolgen van het ongeval al erkend. De vraag was of de nekklachten daar ook het gevolg van zijn.
De kantonrechter wees de vorderingen van de timmerman af. Volgens de kantonrechter was niet vast komen te staan dat de klachten, al was het maar deels, door het ongeval waren veroorzaakt. Daartegen kwam de timmerman in hoger beroep bij het gerechtshof Amsterdam, tegen het vonnis van de rechtbank Amsterdam (kantonrechter). Het hof liet een medisch deskundige onderzoeken wat de rol van het ongeval was geweest, en stelde in een eerste en een tweede tussenarrest nadere vragen over het oorzakelijk verband.
De deskundige kwam tot het oordeel dat de nekklachten door meerdere factoren zijn ontstaan. De slijtage van de wervelkolom (degeneratieve veranderingen) speelt volgens hem een 'zeer grote' rol, het ongeval een 'kleine'. Hij nam daarbij in aanmerking dat de man na het ongeval een week ziek was, dat het ongevalsrapport kneuzingen aan hoofd, romp en rug noemde, en dat de man daarna nog lange tijd kon werken. Ook had hij al nekklachten ten tijde van het ongeval. Zonder die eerste ziekteperiode en het ongevalsrapport had de deskundige de bijdrage van het ongeval als 'zeer klein' of 'verwaarloosbaar' ingeschat.
De timmerman betoogde dat zijn schade dus mede door het ongeval is veroorzaakt, en rekende de bijdrage om naar 25 tot 37,5 procent. Nationale-Nederlanden en de werkgever voerden aan dat de klachten volledig door slijtage te verklaren zijn. Zij wezen erop dat de man vijftien maanden na het ongeval pas voor het eerst ziek werd door nekklachten, in die tijd veel overuren maakte en zijn behandelaars de eerste zestien maanden niets over het ongeval vertelde. De procentuele berekening van de timmerman noemden zij speculatief.
Het hof oordeelt dat het ongeval niet de enige of hoofdzakelijke oorzaak hoeft te zijn. Voldoende is dat de schade zonder het ongeval niet zou zijn ingetreden, ook als andere oorzaken daaraan meewerkten. Op basis van de rapporten van de deskundige en de toedracht van het ongeval concludeert het hof dat het ongeval een van de twee oorzaken is van het ontstaan en het verdere beloop van de nekklachten. Daarmee is de grondslag voor aansprakelijkheid gegeven. De subsidiaire grondslag over proportionele aansprakelijkheid hoeft het hof niet meer te beoordelen, omdat er geen onzekerheid over de oorzaak is.
De hoogte van de schade kan het hof niet vaststellen, omdat daarover nauwelijks is gedebatteerd. Ook de vraag welk deel van de schade redelijkerwijs aan het ongeval kan worden toegerekend, laat het hof liggen. Dat moet in een aparte schadestaatprocedure worden uitgezocht, tenzij partijen er onderling uitkomen. Het hof wijst partijen erop dat dit eventueel met een mediator kan. De gevorderde buitengerechtelijke incassokosten wijst het af, omdat de timmerman onvoldoende heeft gesteld dat hij redelijke kosten heeft gemaakt.
Het hof vernietigt het vonnis van de kantonrechter. Het verklaart voor recht dat de werkgever aansprakelijk is voor de door de timmerman geleden en nog te lijden schade als gevolg van het bedrijfsongeval, en veroordeelt Nationale-Nederlanden en de werkgever tot vergoeding van die schade, op te maken bij staat. Zij moeten ook de proceskosten in beide instanties betalen: € 996,00 voor de eerste aanleg en € 23.018,59 voor het hoger beroep, waarin € 1.572,09 deskundigenkosten, € 1.780,00 griffierecht en € 19.666,50 salaris voor de advocaat. De veroordelingen zijn uitvoerbaar bij voorraad.
Gerechtshof Amsterdam · 27 oktober 2026
Civiel Recht Kantonrechter: verzekeraar mocht werkneemster van 67 laten stoppen, pensioen met 68 telt niet Een vrouw die sinds 2008 bij een verzekeraar werkte, kreeg op de dag dat ze 67 werd te horen dat haar arbeidsovereenkomst was afgelopen. Haar pensioen zou echter pas ingaan op de eerste dag van de maand waarin ze 68 wordt. Daardoor ontstond een gat van ruim elf maanden zonder loon en zonder pensioenopbouw. Zij stapte naar de kantonrechter in Almere om af te dwingen dat ze tot haar pensioendatum kon doorwerken.
De vrouw was in 2008 in dienst getreden en werkte sinds 2021 36 uur per week in een functie waarmee ze € 5.090,77 bruto per maand verdiende. Op haar dienstverband was de cao voor het Verzekeringsbedrijf van toepassing. Die bepaalt dat een arbeidsovereenkomst van rechtswege eindigt, dus zonder opzegging, op de dag dat de werknemer de AOW-gerechtigde leeftijd bereikt. Haar werkgever beriep zich daarop. Het verzoek van de vrouw om dan nog voor 24 uur per week te mogen doorwerken tot haar pensioen op 1 augustus 2027, wees de werkgever af.
De vrouw voerde aan dat zij een arbeidsvoorwaarde had om tot haar pensioendatum door te werken. Die zou blijken uit haar eerste arbeidsovereenkomst, waarin een pensioenleeftijd van 65 jaar stond, toen nog gelijk aan de AOW-leeftijd. Ook uit het pensioenreglement, dat uitgaat van een pensioenrichtleeftijd van 68 jaar, leidde zij dat af. Volgens haar was zo van de cao afgeweken ten gunste van de werknemer. Subsidiair eiste zij een tijdelijke arbeidsovereenkomst tot haar pensioendatum. Daarnaast beriep zij zich op goed werkgeverschap, op de redelijkheid en billijkheid en op de Wet flexibel werken.
De kantonrechter volgde haar daar niet in. In de cao staat duidelijk dat de arbeidsovereenkomst eindigt op de AOW-gerechtigde leeftijd, en niet is gebleken dat partijen iets anders hebben afgesproken. Dat de eerste arbeidsovereenkomst een pensioenleeftijd van 65 jaar noemt, betekent volgens de rechter niet dat partijen wilden dat het dienstverband pas bij de pensioenleeftijd zou eindigen als die later valt dan de AOW-leeftijd. Had dat de bedoeling geweest, dan had dat volgens de kantonrechter expliciet in de overeenkomst gestaan.
Ook het pensioenreglement helpt de vrouw niet. De rechter maakt onderscheid tussen bepalingen over het einde van de arbeidsovereenkomst en bepalingen over de opbouw en ingang van het pensioen. Dat het reglement een pensioenrichtleeftijd van 68 jaar kent, betekent niet dat zij arbeidsrechtelijk recht heeft op een dienstverband tot die leeftijd. Het hof Amsterdam oordeelde in 2019 anders in een zaak waarover de vrouw het had, maar daar verwees het ontslagbeding naar de pensioengerechtigde leeftijd. In haar cao staat uitdrukkelijk de AOW-gerechtigde leeftijd.
De werkgever hoefde de arbeidsovereenkomst ook niet voort te zetten op grond van goed werkgeverschap of de redelijkheid en billijkheid. De kantonrechter vindt het uitgangspunt van de werkgever, dat het dienstverband bij de AOW-leeftijd eindigt en alleen in uitzonderlijke gevallen wordt verlengd, niet onredelijk. Het is in beginsel de contractvrijheid van een werkgever om te beslissen of iemand na die leeftijd doorwerkt, en daarvoor hoeft geen zwaarwegend belang te worden aangetoond. Volgens de werkgever liet zij in zeven jaar 60 medewerkers uitstromen en werkten er maar twee door; volgens de vrouw waren dat er vier. Zelfs dan is het een klein percentage en hanteert de werkgever de hoofdregel consequent. Bijzondere persoonlijke omstandigheden had de vrouw niet aangevoerd. Haar financiële nadeel is volgens de rechter een gevolg van de afspraken die cao-partijen hebben gemaakt.
De Wet flexibel werken helpt haar evenmin. Omdat de arbeidsovereenkomst al van rechtswege was geëindigd, kan een aanpassing van de arbeidsduur niet meer aan de orde komen.
De kantonrechter wijst in dit kort geding alle vorderingen van de vrouw af. Zij moet de proceskosten van de werkgever betalen, begroot op € 1.009,00, te vermeerderen met wettelijke rente als ze niet binnen veertien dagen na aanschrijving betaalt.
Rechtbank Midden-Nederland · 20 oktober 2026
Civiel Recht; Arbeidsrecht Kantonrechter ontbindt contract van lasser die hamer naar collega gooide, met transitievergoeding Een plaatwerker/lasser bij VDL Enabling Technologies Group in Almelo gooide op donderdag 21 mei 2026 vanaf zijn werktafel een breekhamer in de richting van een collega van de kwaliteitscontrole. De vrouw had hem die dag al vijf keer bezocht met het verzoek een product te verbeteren. Toen zij opnieuw naar zijn werkplek liep, vloog de hamer van ongeveer vier à vijf meter afstand haar kant op. Ze zag hem op het laatste moment aankomen en deed een stap naar achteren, waarna de hamer voor haar voeten op de grond viel.
VDL vroeg de kantonrechter in Enschede om de arbeidsovereenkomst met de man te ontbinden wegens verwijtbaar handelen, zonder dat hij recht zou houden op de wettelijke transitievergoeding. De man werkte sinds 1 november 2022 voltijds bij het bedrijf, tegen een salaris van laatstelijk € 3.970,34 bruto per maand. Hij wilde graag terug aan het werk en vroeg in een tegenverzoek om toelating tot zijn werkzaamheden, onder verbeurte van een dwangsom van € 500 per dag. Ging de rechter toch tot ontbinding over, dan wilde hij de transitievergoeding en een billijke vergoeding van € 50.000.
De leidinggevende hoorde pas op dinsdag 26 mei, na het Pinksterweekend, van het incident. De kwaliteitsmedewerkster en een collega die erbij was, verklaarden allebei dat de man de hamer haar kant op had gegooid. In een gesprek op 27 mei gaf de man volgens VDL eerst aan dat er niets bijzonders was gebeurd. Pas toen duidelijk werd dat meerdere collega's hadden verklaard, zei hij dat hij de hamer 'voor de grap' had gegooid. Hij zag daarbij dat zijn collega schrok. In dat gesprek ondertekende hij een vaststellingsovereenkomst, die hij op 1 juni ontbond.
De man stelde dat hij de hamer onderhands en zonder kracht had gegooid en er geen risico was dat hij haar zou raken. Hij had excuses aangeboden en wees op goede beoordelingen en een werkcultuur waarin wel vaker grappen werden uitgehaald. Ook vond hij dat VDL te snel had gehandeld door hem direct een al getekende vaststellingsovereenkomst voor te leggen.
De kantonrechter volgt VDL dat de man verwijtbaar heeft gehandeld, zodanig dat van het bedrijf niet gevergd kan worden de arbeidsovereenkomst te laten voortduren. Zonder meer is aan te nemen dat hij zijn collega nooit wilde raken, maar dat risico nam hij wel door in haar richting te gooien. Zijn stelling dat hij 'gecontroleerd gooide' gaat niet op, omdat de collega de hamer pas op het laatste moment zag en nog moest uitwijken; de hamer kwam 35 tot 50 centimeter voor haar voeten terecht. Dat de man het voorval eerst ontkende, laat bovendien zien dat hij niet inziet hoe ernstig dit in strijd is met het veiligheidsbeleid. Ook telt mee dat hij in 2026 al twee officiële schriftelijke waarschuwingen had gekregen, onder meer voor herhaaldelijk te laat komen, en dat daarin disciplinaire maatregelen tot en met ontslag waren aangekondigd. Herplaatsing ligt daarmee niet in de rede.
Over de transitievergoeding oordeelt de rechter anders dan VDL. De drempel voor ernstig verwijtbaar handelen ligt hoog en alleen in uitzonderlijke gevallen is daar sprake van. Dat haalt het gedrag van de man volgens de kantonrechter niet, mede omdat hij de collega niet wilde raken. Het tegenverzoek om toelating tot het werk en de dwangsom vervalt door de ontbinding. Een billijke vergoeding wijst de rechter af: daarvoor is ernstig verwijtbaar handelen van de werkgever nodig, en dat zag hij hier niet. VDL mocht na de eerdere waarschuwingen eisen dat de man zich strikt aan de regels hield. Dat er al een vaststellingsovereenkomst klaarlag bij het gesprek op 27 mei, kan VDL gezien de voorgeschiedenis en het veiligheidsincident niet worden verweten.
De kantonrechter ontbindt de arbeidsovereenkomst met ingang van 1 december 2026 en bepaalt dat de man recht heeft op de wettelijke transitievergoeding. De proceskosten worden gecompenseerd, zodat iedere partij de eigen kosten draagt.
Rechtbank Overijssel · 22 oktober 2026
Civiel Recht Rotterdamse kantonrechter verwijst ontslagzaak tegen Randstad door naar rechtbank Amsterdam Een man die bij uitzendbureau Randstad werkte en is ontslagen, wilde dat de kantonrechter in Rotterdam zijn ontslag zou vernietigen en dat Randstad vergoedingen aan hem zou betalen. Hij procedeert zonder advocaat. Of de Rotterdamse kantonrechter de zaak wel mocht behandelen, bleek de eerste vraag die beantwoord moest worden.
Die vraag had de kantonrechter al in een tussenbeschikking aan de orde gesteld. Randstad is gevestigd in Amsterdam, dus de rechtbank Amsterdam is in elk geval bevoegd. Daarnaast mag in arbeidszaken ook de rechter van de plaats terecht waar de werknemer gewoonlijk zijn werk deed. De kantonrechter vroeg de man daarom waar hij vooral werkte.
Uit zijn reactie begreep de kantonrechter dat de man de laatste tijd in een plaats werkte die onder de rechtbank Zeeland-West-Brabant valt. Daarmee komen twee rechtbanken in aanmerking: Amsterdam, vanwege de vestigingsplaats van Randstad, en Zeeland-West-Brabant, vanwege de werkplek. Rotterdam is dus geen van beide. De man heeft niet aangegeven welke rechtbank zijn voorkeur heeft.
De kantonrechter koos zelf. De man woont in dezelfde regio als waar hij werkte, en Randstad zit in Amsterdam. Volgens de kantonrechter is Amsterdam daarom voor alle partijen het meest logisch. Hij verwijst de zaak naar die rechtbank. De rechtbank Rotterdam stuurt de beschikking en het dossier door, en Amsterdam laat de partijen weten hoe de zaak verder gaat. Randstad was in deze fase nog niet opgeroepen.
De man had ook aangekondigd dat hij wil dat de rechtbank hem later een advocaat toewijst. De kantonrechter wees erop dat de rechtbank daar niet over gaat. Hij raadde de man aan contact op te nemen met het Juridisch Loket, dat gratis juridisch advies geeft en zo nodig kan doorverwijzen naar een advocaat.
De kantonrechter verwijst de zaak naar de kantonrechter van de rechtbank Amsterdam, die de ontslagzaak verder inhoudelijk moet behandelen.
Rechtbank Rotterdam · 23 oktober 2026
Civiel Recht; Burgerlijk Procesrecht Kantonrechter ontbindt dienstverband bij Martini Ziekenhuis na regeling, einde 1 januari 2027 Het Martini Ziekenhuis in Groningen wilde van een medewerker af. Het ziekenhuis stelde dat de arbeidsverhouding duurzaam en onherstelbaar was verstoord en dat herplaatsing van de medewerker niet meer mogelijk was. Het vroeg de kantonrechter daarom de arbeidsovereenkomst te ontbinden.
De zaak begon bij de rechtbank Noord-Nederland, zittingsplaats Groningen. Die verwees haar bij beschikking van 16 juni 2026 naar de rechtbank Overijssel, locatie Zwolle. Het ziekenhuis diende een verzoekschrift in met negenentwintig producties. De medewerker verweerde zich met een verweerschrift en achtentwintig bijlagen. Beide partijen vulden hun dossier later nog aan met extra stukken.
Op 14 oktober 2026 volgde een mondelinge behandeling. Daar kwamen partijen er zelf uit: zij troffen een regeling, die in het proces-verbaal van de zitting is vastgelegd. De kantonrechter hoefde daardoor niet inhoudelijk te oordelen over wie de schuld heeft aan de verstoorde verhouding.
De kantonrechter volgt de regeling. Hij ontbindt het dienstverband op grond van de verstoorde arbeidsverhouding, in de zin dat van het ziekenhuis in redelijkheid niet kan worden gevergd het contract te laten voortduren. Het contract eindigt op 1 januari 2027. Ook over de kosten hadden partijen afspraken gemaakt: ieder draagt de eigen proceskosten.
De kantonrechter ontbindt de arbeidsovereenkomst met ingang van 1 januari 2027 en bepaalt dat iedere partij de eigen proceskosten draagt.
Rechtbank Overijssel · 21 oktober 2026
Civiel Recht