Rechter laat Achmea tussentijds in hoger beroep in letselschadezaak over vaststellingsovereenkomst Een zelfstandig ondernemer in de bouw raakte in 2024 betrokken bij een verkeersongeval. Sindsdien heeft hij fysieke en psychische klachten en werkt hij niet meer. Verzekeraar Achmea erkende de aansprakelijkheid van haar verzekerde. Over de schade ontstond daarna een tweespalt: Achmea vond dat met een vaststellingsovereenkomst, een afspraak waarmee de schadekwestie definitief wordt afgesloten, een slotuitkering van € 75.000 was overeengekomen. De man vond van niet.
Die vraag lag eerder voor in een deelgeschilprocedure, een versnelde procedure over één onderdeel van een letselschadezaak. In haar beschikking van 8 april 2026 oordeelde de rechtbank dat er geen vaststellingsovereenkomst was gesloten en dat de man dus geen finale kwijting had verleend. De man had het aanbod van Achmea niet aanvaard, omdat hij aan zijn eigen tegenaanbod de voorwaarde had verbonden dat zijn buitengerechtelijke kosten integraal zouden worden vergoed. Achmea ging daar niet in mee.
Achmea is het niet eens met die beschikking. Volgens haar waren partijen het wel eens over de hoogte van de schade, en was dat bedrag betaald. Alleen over de hoogte van de buitengerechtelijke kosten was nog geen overeenstemming. Omdat een eindbeslissing in de lopende bodemprocedure lang op zich kan laten wachten, vroeg Achmea in een incident (een tussenprocedure binnen de hoofdzaak) om verlof om nu al hoger beroep in te stellen tegen de beschikking in het deelgeschil.
De rechtbank stelde eerst vast dat het verzoek op tijd was ingediend: binnen drie maanden na de eerste roldatum, zoals de wet voorschrijft. Daarna wees zij op de bedoeling van de wetgever. Uit de toelichting bij de wet blijkt dat tussentijds hoger beroep nuttig kan zijn als de beschikking een cruciale kwestie betreft die bepalend is voor de afloop van de zaak. Dan kunnen partijen die kwestie bij het gerechtshof uitprocederen, zonder eerst de hele procedure in eerste aanleg af te ronden, met alle kosten en vertraging van dien. In de deelgeschilbeschikking was bovendien zonder voorbehoud beslist dat er geen vaststellingsovereenkomst was. Daaraan is de rechter in de bodemprocedure gebonden, alsof het een tussenvonnis in die procedure was.
De man voerde geen verweer tegen de vordering en liet de beslissing aan de rechtbank over. Die oordeelde dat de vordering moest worden toegewezen. Gezien de erkende aansprakelijkheid moet in de bodemprocedure nog worden vastgesteld in hoeverre de klachten door het ongeluk zijn veroorzaakt en welke schadevergoeding Achmea moet betalen. Daarvoor zijn eerst nadere medische gegevens nodig, vermoedelijk een medisch deskundigenbericht en mogelijk nog een debat met bewijslevering over de schade door gemist inkomen. Dat duurt geruime tijd en is overbodig als het hof alsnog tot het oordeel komt dat er wel een vaststellingsovereenkomst was.
De rechtbank staat daarom tussentijds hoger beroep toe tegen de beschikking van 8 april 2026. De hoofdzaak wordt in afwachting van dat hoger beroep naar de parkeerrol van 7 april 2027 verwezen, zodat partijen zich dan over de stand van zaken kunnen uitlaten. Iedere verdere beslissing houdt de rechtbank aan.
Rechtbank Rotterdam · 14 oktober 2026
Civiel Recht; Verbintenissenrecht Hof bekrachtigt: indoor skicentrum aansprakelijk voor hersenletsel van skiër zonder helm Een ervaren skiër viel op 11 maart 2019 tijdens een les op een indoor skibaan en liep ernstig hersenletsel op. Hij droeg geen helm. Zijn hoofd kwam bij de val op de skimat of de achterrol van de baan terecht. De man lag drie weken in coma en was daarna nog vier weken opgenomen op de neurologische afdeling. Het skicentrum en zijn twee eigenaren moeten volgens het gerechtshof Arnhem-Leeuwarden opdraaien voor de schade.
Het hof beoordeelde de zaak in hoger beroep tegen de beschikking van de rechtbank Midden-Nederland van 1 mei 2024 in een deelgeschil, een verkorte procedure over een deel van een letselschadezaak. Het beroep richtte zich ook tegen het vonnis van die rechtbank van 9 april 2025, waarin tussentijds hoger beroep tegen de beschikking werd toegestaan. De rechtbank had geoordeeld dat het skicentrum aansprakelijk is voor de volledige schade van de man. In het algemene voorwaardenbeding van het centrum stond alleen het advies om een helm te dragen, en dan nog uitsluitend voor skiërs ouder dan 12. Voor kinderen en snowboarders gold een helmplicht.
Het skicentrum voerde aan dat het zijn verplichtingen was nagekomen. De baan werkte goed, de les werd gegeven door een ervaren en gecertificeerde skileraar en het helmadvies stond in de voorwaarden. Volgens het centrum kon van hem niet worden verlangd dat hij erop toezag dat dit advies werd opgevolgd. De man had zelf een verkeerde beweging gemaakt en kende de risico's van de sport.
Het hof oordeelde anders. Het centrum is een professionele aanbieder van skilessen en de man was een consument. Indoor skiën is een risicovolle sport, ook voor ervaren skiërs, zeker op een harde ondergrond en een machinaal aangedreven baan met een snelheid tot 20 kilometer per uur. Van een bedrijf dat zulke lessen aanbiedt mag worden verwacht dat het binnen redelijke grenzen veiligheidsmaatregelen treft. Dat betekent ten minste dat het dringend adviseert om een helm te dragen. De enkele vermelding in de algemene voorwaarden was daarvoor onvoldoende.
Het hof wees op wat het centrum had nagelaten, terwijl dat eenvoudig had gekund. Er hingen geen borden bij de entree. De skileraren herhaalden het advies niet en droegen zelf geen helm. Er was geen toezicht op het dragen van een helm en er waren geen helmen te leen of te huur, alleen te koop. Een van de eigenaren bevestigde tijdens de mondelinge behandeling dat er voor het ongeval geen helmen werden gedragen, ook niet door kinderen onder de 12, en dat het centrum zich niet bewust was van het gevaar. Dat de man in die omstandigheden zelf ook geen helm droeg, ontslaat het centrum volgens het hof niet van zijn eigen zorgplicht. Het centrum is daarom toerekenbaar tekortgeschoten in de nakoming van de overeenkomst.
Ook het beroep op het beding 'Eigen risico' in de algemene voorwaarden slaagde niet. Het hof zag niet in dat het centrum 'er alles aan' had gedaan om het risico op blessures te beperken, zoals in de voorwaarden stond. Bovendien is een beding dat de aansprakelijkheid voor letselschade volledig uitsluit in een overeenkomst met een consument een oneerlijk beding, dat het hof zo nodig ambtshalve vernietigt.
Ook een deel van de schade voor eigen rekening van de man, wegens eigen schuld, vond het hof niet aan de orde. Dat skiën het risico op vallen met zich meebrengt, is geen eigen schuld. Een val is inherent aan de sport, ernstig hersenletsel door het ontbreken van een helm is dat niet. De man heeft voldoende onderbouwd dat hij een helm zou hebben gedragen als het centrum bij aanvang van de les actief had aangeraden dat te doen. Het argument dat de baan met 17 kilometer per uur op een lage snelheid draaide, verwierp het hof, omdat het maximum 20 kilometer per uur was. De schade wordt daarom volledig aan het centrum toegerekend.
Het hof bekrachtigt de deelgeschilbeschikking van 1 mei 2024 en het vonnis van 9 april 2025, voor zover dat aan zijn oordeel was onderworpen. Het skicentrum en de eigenaren moeten de proceskosten in hoger beroep betalen: € 362 aan griffierecht en € 2.580 aan salaris van de advocaat van de man. De man moet € 1.290 aan proceskosten in een eerder incident vergoeden. De zaak gaat terug naar de rechtbank Midden-Nederland, die de hoofdprocedure voortzet en de omvang van de schade verder beoordeelt.
Gerechtshof Arnhem-Leeuwarden · 13 oktober 2026
Civiel Recht Kantonrechter: aannemer en school aansprakelijk voor val van directrice op bevroren bouwplaats Op 3 december 2019 kreeg de directeur/bestuurder van een Brabantse school een rondleiding over de bouwplaats van de nieuwbouw. In de nacht ervoor had het gevroren. In het middengedeelte van de begane grond, de latere aula, was het gebouw nog niet wind- en waterdicht, en daar lag een betonvloer met aangevroren plassen. De directrice gleed uit en kwam op haar billen terecht. Haar hoofd maakte daarbij een harde heen-en-weerbeweging. Ze liep hersenletsel en een frozen shoulder op. Later werden ook Postcommotioneel Syndroom, duizeligheid en PTSS vastgesteld. Op een video die kort na de val is opgenomen, zegt het hoofd facilitaire zaken van de school dat het glad is, dat hij zelf bijna onderuit ging en dat er eigenlijk meteen zout op moet.
De vrouw stelde zowel de school (inmiddels gefuseerd tot SILFO) als aannemer Binx aansprakelijk, en trok ook hun verzekeraars MS Amlin en Allianz in de procedure. De school was haar werkgever en de aannemer bouwde het gebouw. Volgens haar hadden zij onvoldoende gedaan voor haar veiligheid. Ze vroeg een verklaring voor recht dat beiden de schade moeten vergoeden en een voorschot van € 40.000. Daarnaast voerde de school een vrijwaringsprocedure tegen de aannemer: als de school moet betalen, moet de aannemer dat terugbetalen.
Binx stelde dat het een ongelukkige samenloop van omstandigheden was. Bezoekers van een bouwplaats moeten volgens het bedrijf extra oplettend zijn, zeker na nachtvorst. Bovendien zou de bouwplaats die dagen gesloten zijn geweest en had niemand haar aangemeld. De kantonrechter toetste dit aan de zogeheten kelderluikcriteria, de maatstaf voor de vraag of iemand een ander aan een te groot risico blootstelt. De kans dat iemand op een aangevroren betonvloer uitglijdt is groot, de gevolgen kunnen ernstig zijn, en goed strooien of de toegang afsluiten was niet bezwarend. Dat de directrice niet op de gladheid bedacht was, vond de rechter begrijpelijk, want zelfs de twee ervaren begeleiders waren verrast. De verklaring van een voormalig uitvoerder van Binx, dat er vanwege de vorst niet werd gewerkt en bezoekers waren gewaarschuwd, woog weinig. Er werd die dag wel gewerkt (een trap werd geplaatst), de bewuste e-mail kon niet worden overgelegd en de vrouw was gewoon via de hoofdingang binnengelaten. Binx handelde daarom onrechtmatig.
Ook de school is aansprakelijk, op grond van de wettelijke zorgplicht van een werkgever. Die verantwoordelijkheid verdwijnt niet doordat de aannemer de veiligheid op de bouwplaats regelt. De school nodigde haar eigen directeur uit via medewerkers over wie zij zeggenschap had, en had de staat van de bouwplaats moeten laten inspecteren. Uitglijden over een aangevroren vloer is volgens de rechter geen alledaags risico. Het verweer dat de directrice zelf mede verantwoordelijk was voor de veiligheid, verwierp de rechter: zij bewaakte de voortgang van de bouw, had geen kennis van de veiligheidsregels en was na de eerste steenlegging niet meer op de bouwplaats geweest.
Het gevorderde voorschot van € 40.000 wees de rechter af. Het is nog onduidelijk welke klachten uit de val voortkomen en welke uit het arbeidsconflict met de school dat later ontstond. In de vrijwaringszaak slaagt de school maar deels. De bouwovereenkomst bevat een vrijwaringsbeding en maakt Binx verantwoordelijk voor de veiligheid, maar alleen voor de schade die rechtstreeks uit de val voortvloeit. Schade door het arbeidsconflict ligt te ver van het ongeval af om aan de aannemer toe te rekenen.
De kantonrechter verklaarde voor recht dat de school en Binx hoofdelijk aansprakelijk zijn voor de schade door het ongeval, op te maken bij staat, en veroordeelde hen hoofdelijk in de proceskosten van € 2.520,68. In de vrijwaring moet Binx de school vergoeden wat die aan de directrice moet betalen, voor zover dat de rechtstreekse gevolgen van de val betreft, en betaalt Binx € 931,40 aan proceskosten.
Rechtbank Oost-Brabant · 12 november 2026
Civiel Recht; Arbeidsrecht Hof bekrachtigt schadevergoeding van € 11.080 voor slachtoffer van mishandeling Een man mishandelde in september 2021 een ander tijdens een incident in zijn straat, waarbij het slachtoffer letsel aan zijn kaak opliep en tijdelijk niet kon werken als zelfstandige timmerman. De politierechter in Haarlem veroordeelde de dader in mei 2023 voor mishandeling; dat strafvonnis werd niet aangevochten en staat dus onherroepelijk vast.
Het slachtoffer stapte daarna naar de kantonrechter om zijn schade vergoed te krijgen: het eigen risico van zijn zorgverzekering en gederfde inkomsten omdat hij negen weken niet of nauwelijks kon werken. De kantonrechter in de rechtbank Noord-Holland wees deze vordering van in totaal € 11.080,23 in december 2024 toe en veroordeelde de dader in de proceskosten. Die ging in hoger beroep bij het gerechtshof Amsterdam tegen dat vonnis van 18 december 2024.
In hoger beroep voerde de man twee grieven aan. Ten eerste stelde hij dat de kantonrechter zijn beroep op eigen schuld van het slachtoffer ten onrechte onbesproken had gelaten. Hij voerde aan dat hij bij thuiskomst na een voetbaltraining terechtkwam in een dreigende situatie: het slachtoffer zou met een groep mannen overlast hebben veroorzaakt met vuurwerk en lachgas, en hem hebben klemgezet, waarna hij uit noodweer zou hebben geslagen. Het hof oordeelt dat de man niet voldoende heeft toegelicht welke concrete gedraging van het slachtoffer aan de mishandeling heeft bijgedragen, en wijst ook zijn verzoek af om het complete strafdossier alsnog in te brengen ter onderbouwing: nieuwe onderbouwing had bij de memorie van grieven moeten worden aangeleverd. Het beroep op eigen schuld gaat dus niet op.
Ten tweede betwistte de man de onderbouwing van de inkomstenschade, omdat het slachtoffer volgens hem alleen een korte verklaring van zijn opdrachtgever en twee facturen had overgelegd, terwijl gebruikelijke bewijsstukken zoals belastingaangiften en bankafschriften ontbraken. Het hof stelt vast dat het slachtoffer zijn schade van € 10.752 aan gederfde inkomsten weliswaar summier, maar wel voldoende heeft onderbouwd met facturen, een verklaring van zijn opdrachtgever en een toelichting op de gemiste werkdagen. Omdat de man daar in hoger beroep slechts in algemene bewoordingen tegenin bracht, zonder concreet op de aangeleverde stukken in te gaan, komt het hof tot het oordeel dat ook deze grief niet slaagt.
Het gerechtshof Amsterdam bekrachtigt daarom het vonnis van de kantonrechter volledig: de schadevergoeding van € 11.080,23 plus wettelijke rente blijft in stand. Het hoger beroep heeft geen succes en het hof veroordeelt de man in de proceskosten van het hoger beroep, vastgesteld op € 362.
Gerechtshof Amsterdam · 21 september 2026
Civiel Recht Man deels vrijgesproken, celstraf en taakstraf voor zware mishandeling in Vlaardingen De rechtbank Rotterdam heeft een man veroordeeld voor zware mishandeling van een man in Vlaardingen, maar sprak hem vrij van drie andere beschuldigingen. De zaak draaide om een gewelddadig incident op 9 mei 2026, toen de verdachte naar de woning van zijn ex-partner ging en daar in de gang in gevecht raakte met een andere man die de deur had geopend.
Volgens de tenlastelegging had de verdachte niet alleen die man zwaar mishandeld, maar ook zijn ex-partner mishandeld of geprobeerd zwaar letsel toe te brengen, een telefoon vernield en beide slachtoffers bedreigd met een mes. De officier van justitie en de verdediging waren het er echter over eens dat bewijs voor deze laatste drie feiten ontbrak, en de rechtbank sprak de man daarvan vrij zonder nadere motivering.
Voor de mishandeling van de man in de gang lag het anders. De verdachte had zelf verklaard dat hij het slachtoffer met vuisten in het gezicht had geslagen. Het slachtoffer liep daardoor een gebroken neus, een gebroken oogkas en een gebroken kaak op, moest geopereerd worden en had drie maanden later nog steeds pijn bij eten en praten. De rechtbank merkte dit letsel aan als zwaar lichamelijk letsel en oordeelde dat de verdachte, door met kracht op het gezicht te slaan, willens en wetens de aanmerkelijke kans op zo'n ernstig letsel had aanvaard. Daarmee stond voorwaardelijk opzet vast, ook al kon niet worden bewezen dat hij het letsel met volle opzet had toegebracht.
De verdediging beriep zich op noodweer: het slachtoffer zou als eerste hebben uitgehaald en de verdachte zou zich in een hevige gemoedstoestand hebben bevonden vanwege zorgen om zijn zoontje. De rechtbank verwierp dit verweer. Zelfs als het slachtoffer al een slaande beweging had gemaakt, had de verdachte zich eenvoudig kunnen terugtrekken door de woning weer te verlaten in plaats van meermaals met kracht terug te slaan. Ook een beroep op noodweerexces en putatief noodweer, waarbij de verdachte in de veronderstelling zou hebben verkeerd zich te mogen verdedigen, haalde het niet.
Bij het bepalen van de straf woog de rechtbank mee dat de verdachte niet eerder was veroordeeld voor soortgelijke feiten, maar ook dat de reclassering het recidiverisico als gemiddeld tot hoog inschatte, onder meer door aanhoudende zorgen van de verdachte over zijn zoon bij de ex-partner. Positief was wel dat de verdachte zich goed hield aan de voorwaarden van zijn lopende schorsing.
Het slachtoffer van de mishandeling vorderde ruim € 55.000 aan materiële en immateriële schadevergoeding. De rechtbank kende een deel daarvan toe: € 4.820,12 aan materiële schade (waaronder inkomstenverlies en huishoudelijke hulp) en € 13.500 aan immateriële schade voor het kaak- en neusletsel en het psychisch leed, berekend aan de hand van de Rotterdamse schaal. Voor het oogletsel en toekomstige schade werd de vordering niet-ontvankelijk verklaard, omdat nog onduidelijk is of het gezichtsvermogen blijvend is aangetast en de gestelde toekomstige kosten onvoldoende waren onderbouwd. De vordering van de ex-partner, die schadevergoeding eiste voor het feit waarvan de verdachte werd vrijgesproken, werd volledig niet-ontvankelijk verklaard.
De rechtbank legde de man een gevangenisstraf van 90 dagen op, waarvan 37 dagen voorwaardelijk met een proeftijd van drie jaar en bijzondere voorwaarden zoals verplichte behandeling en een contactverbod met het slachtoffer. Omdat het onvoorwaardelijke deel gelijk was aan de tijd die hij al in voorarrest had doorgebracht, hoeft hij niet terug de gevangenis in. Daarnaast kreeg hij een taakstraf van 120 uur en moet hij in totaal € 18.320,12 schadevergoeding aan het slachtoffer betalen.
Rechtbank Rotterdam · 7 september 2026
Strafrecht