Hoge Raad: rechtbank mocht na beklag over inbeslaggenomen telefoon geen filtering van geheimhoudersdata gelasten Bij een man uit Brabant werd op 9 mei 2025 een mobiele telefoon in beslag genomen. Hij wordt verdacht van een overtreding van artikel 231 van het Wetboek van Strafrecht, dat gaat over het zich ten onrechte uitgeven voor een ambtenaar. Op de telefoon stond ook informatie waarop twee anderen, de klagers 2 en 3, een beroep deden op hun verschoningsrecht. Dat recht beschermt bepaalde beroepsgroepen, zoals advocaten, tegen het moeten prijsgeven van vertrouwelijke informatie. De drie klagers dienden samen een klaagschrift in tegen de inbeslagneming en het gebruik van de gegevens op de telefoon. Ze vroegen onder meer om de uit de telefoon verkregen gegevens aan de rechter-commissaris te geven, zodat die onder zijn toezicht de geheimhoudersinformatie eruit kon filteren.
Het openbaar ministerie had de gegevens al zelf gefilterd, onder verantwoordelijkheid van de officier van justitie. De gefilterde dataset was daarna aan het onderzoeksteam verstrekt. De telefoon zelf was inmiddels teruggegeven, waardoor de rechtbank Oost-Brabant het beklag over het toestel niet-ontvankelijk verklaarde. Voor de data oordeelde de rechtbank dat het belang van strafvordering het beslag liet voortduren. Wel vond zij dat het openbaar ministerie onvoldoende had aangetoond dat de filtering kon gebeuren zonder kennisneming van de gegevens. Daarom verklaarde zij het beklag gedeeltelijk gegrond en gelastte zij het openbaar ministerie de dataset, inclusief alle kopieën, te verzegelen en aan de rechter-commissaris te geven. Die moest dan de filtering uitvoeren en de geprivilegieerde gegevens vernietigen.
Het openbaar ministerie ging in cassatie tegen die beschikking van de rechtbank Oost-Brabant van 17 oktober 2025. Het stelde onder meer dat de wet zo'n last helemaal niet kent. De Hoge Raad geeft het openbaar ministerie daarin gelijk. Volgens de wet kan de rechtbank na een gegrond beklag alleen de bijpassende last geven. Een opdracht aan het openbaar ministerie om gegevens aan de rechter-commissaris te verstrekken voor filtering en vernietiging valt daar niet onder.
De rechtbank had volgens de Hoge Raad anders moeten handelen. Als een klager zich op een verschoningsrecht beroept en de rechter-commissaris daarover nog niet heeft beslist, moet de rechtbank de behandeling aanhouden. De zaak gaat dan naar de rechter-commissaris, die op grond van artikel 98 Sv beslist of het beroep op het verschoningsrecht slaagt. Pas daarna kan de rechtbank over het klaagschrift beslissen. Dat geldt ook als het beklag niet door de verschoningsgerechtigde zelf is ingediend, maar door de beslagene of een andere belanghebbende. Het eerste cassatiemiddel slaagt daarmee. Het tweede middel, over het oordeel dat de filtering onder gezag van het openbaar ministerie niet zonder kennisneming kon gebeuren, hoeft de Hoge Raad niet meer te bespreken.
Wel merkt de Hoge Raad op dat de rechtbank terecht is uitgegaan van zijn beschikking van 12 maart 2024 over filtering van geheimhoudersgegevens. Daarin staat dat een bij het onderzoek betrokken officier van justitie zelf mag filteren, mits op voorhand duidelijk is dat dit kan zonder kennisneming van de gegevens, bijvoorbeeld met geautomatiseerde zoektermen. Die lijn geldt volgens de Hoge Raad ook voor gegevens die zijn vastgelegd bij het onderzoek aan een inbeslaggenomen voorwerp en onder artikel 98 Sv vallen.
De Hoge Raad vernietigt de beschikking van de rechtbank, maar alleen voor zover die gaat over de gefilterde dataset en gegevens van de telefoon, inclusief alle kopieën. Hij wijst de zaak terug naar de rechtbank Oost-Brabant om die op het bestaande klaagschrift opnieuw te behandelen. Ook bepaalt hij dat de stukken in handen van de rechter-commissaris van die rechtbank worden gesteld, die op grond van artikel 98 Sv moet beslissen over het beroep op het verschoningsrecht van klagers 2 en 3.
Hoge Raad · 10 november 2026
Strafrecht Hoge Raad: klaagster niet-ontvankelijk in cassatie over klaagschrift tegen beslag Een vrouw die zich verzette tegen een strafrechtelijke maatregel diende een klaagschrift in bij de rechtbank Zeeland-West-Brabant. Zo'n klaagschrift op grond van artikel 552a van het Wetboek van Strafvordering is de weg waarlangs iemand die vindt dat beslag, een inbeslagneming of een andere dwangmaatregel ten onrechte is toegepast, de rechter om hulp kan vragen. De uitspraak maakt niet duidelijk waarover het klaagschrift precies ging; de stukken van de rechtbank staan niet in deze beschikking.
De rechtbank beslischte op het klaagschrift met een beschikking van 4 juni 2024. Daartegen ging de vrouw in cassatie bij de Hoge Raad. Haar advocaat, J.J.J. van Rijsbergen, stelde bij schriftuur een cassatiemiddel voor, een argument waarom de beslissing van de rechtbank onjuist zou zijn.
De Hoge Raad kwam daar niet aan toe. In deze zaak concludeerde advocaat-generaal M.E. van Wees dat de vrouw niet-ontvankelijk moest worden verklaard in haar cassatieberoep. Niet-ontvankelijk betekent dat de rechter de zaak niet inhoudelijk beoordeelt, omdat het beroep om een procedurele reden niet in behandeling kan worden genomen. De Hoge Raad nam dat standpunt over. In de beschikking staat alleen dat de redenen zijn vermeld in de conclusie van de advocaat-generaal; de beschikking zelf noemt die redenen niet.
De Hoge Raad verklaarde het beroep van de klaagster daarom niet-ontvankelijk. De beslissing van de rechtbank van 4 juni 2024 blijft daarmee in stand, en een inhoudelijk oordeel over het klaagschrift is er in cassatie niet gekomen. De beschikking is gegeven door vice-president M.J. Borgers als voorzitter en de raadsheren T.B. Trotman en R. Kuiper, en is op 10 november 2026 uitgesproken.
Hoge Raad · 10 november 2026
Strafrecht Rechter beveelt columnist columns over Huttopia aan te passen en rectificatie te plaatsen Camping [naam] in de Achterhoek werd in 2025 overgenomen door Huttopia, een exploitant van natuurcampings. Het bedrijf zegde daarna de huurovereenkomsten van de jaarplaatshouders op. Eén van hen, een columnist die zijn eigen website beheert, schreef vanaf mei 2026 vier columns over Huttopia en stuurde daarnaast e-mails naar media, overheidsinstanties, toezichthouders en campinggasten. Huttopia stapte naar de voorzieningenrechter van de rechtbank Midden-Nederland (zittingsplaats Lelystad) om die uitlatingen te laten stoppen.
In de columns noemt hij Huttopia onder meer een mogelijke sekte en een 'kampeerrover', en beschuldigt hij het concern van overtreding van de Recron-voorwaarden, vriendjespolitiek met Staatsbosbeheer en machtsmisbruik. In de e-mails stelt hij dat Huttopia speelt met de gezondheid van gasten (gevaarlijk zwemwater, open riolering, legionella), dat kinderen van klanten worden gepest en dat medewerkers op naam beschuldigd worden van misstanden. Hij liet ook weten dat ANWB-juristen een wetsovertreding zouden hebben bevestigd.
Op een eerdere zitting in Zutphen over de beëindiging van zijn jaarplaats hadden partijen een schikking getroffen. De columnist stelde dat Huttopia daarom geen aanpassing van de columns meer kon eisen, maar de rechter wees dat af: Huttopia betwistte dat zo'n afspraak was gemaakt en uit het proces-verbaal bleek er niets van.
Bij de inhoudelijke beoordeling woog de rechter twee gelijkwaardige rechten tegen elkaar af: de bescherming van eer en goede naam van Huttopia en de vrijheid van meningsuiting van de columnist. Een columnist mag scherp en kritisch over zijn persoonlijke ervaringen schrijven, maar geen lichtvaardige beschuldigingen doen die onvoldoende steun vinden in de feiten. Hier presenteerde hij gezondheidsrisico's, wetsovertredingen en persoonlijk verwijtbare gedragingen als vaststaande feiten. Hij kon ook op de zitting niet aangeven waarop hij dat baseerde en verwees vooral naar zijn eigen beleving en wat hij van anderen had gehoord. Dat zijn website maar vijf keer per dag wordt bekeken, nam de reputatieschade niet weg, zeker gezien het grote aantal verstuurde e-mails en de aanwezige pers. De afweging viel daarom in het voordeel van Huttopia uit.
De vordering tot schadevergoeding van € 1.000 wees de rechter af. Een geldvordering is niet vanzelf spoedeisend, en Huttopia had niet gesteld of aannemelijk gemaakt dat zij een bodemprocedure niet kon afwachten. Ook de gevraagde algemene verboden voor de toekomst werden afgewezen. Die waren te ruim geformuleerd om te kunnen worden nageleefd en gehandhaafd, en Huttopia kon ze op de zitting niet concreter maken. Wel benadrukte de rechter dat de columnist de oorspronkelijke inhoud niet opnieuw in een andere vorm mag publiceren, ook niet in het boek dat hij wil uitbrengen.
De voorzieningenrechter veroordeelt de columnist om binnen zeven dagen na betekening van het vonnis de vier columns op de aangegeven punten aan te passen of te verwijderen, op straffe van een dwangsom van € 500 per dag met een maximum van € 25.000. Daarnaast moet hij binnen dezelfde termijn drie maanden lang een rectificatie op zijn website plaatsen waarin staat dat de beschuldigingen onjuist waren en geen steun vonden in de feiten, ook onder een dwangsom van € 500 per dag tot maximaal € 25.000. Omdat hij grotendeels in het ongelijk is gesteld, betaalt hij de proceskosten van € 2.227,46, vermeerderd met wettelijke rente als hij niet binnen veertien dagen betaalt.
Rechtbank Midden-Nederland · 12 november 2026
Civiel Recht Rechter stopt verbouwing van appartement op Sint Maarten na sloop van dragende muur Een eigenaar van een appartementsrecht in de Rainbow Tower Building op Sint Maarten heeft een deel van een dragende muur gesloopt, terwijl de vereniging van eigenaren hem daar twee keer voor had gewaarschuwd. Het Gerecht in eerste aanleg van Sint Maarten beval hem in kort geding alle werkzaamheden te staken.
Het gaat om een unit op de derde etage, ter hoogte van de parkeergarage. Volgens de splitsingsakte was die bedoeld als kantoor. De vorige eigenaar, het inmiddels failliet verklaarde Sabra N.V., bouwde de unit om tot drie aparte woonunits. In september 2025 kocht een Canadees bedrijf, 17366884 Canada Incorporated, de unit op een veiling van de failliete boedel. Het bedrijf werd op 17 februari 2026 eigenaar en wil de woonbestemming handhaven en de drie woonunits blijven exploiteren. Daarvoor liet het de unit renoveren.
De vereniging van eigenaren (Rainbow Tower Building Home Owners Association) waarschuwde de eigenaar op 25 maart 2026 en opnieuw op 18 augustus 2026 dat structurele wijzigingen alleen met haar toestemming zijn toegestaan. De eigenaar vond dat hij binnen de regels handelde. Hij brak vervolgens een muur af of gedeeltelijk weg, waarna de vereniging hem sommeerde alle werkzaamheden direct te staken. Daarna begon zij het kort geding. De splitsingsakte verbiedt wijzigingen aan het gebouw, aan de plattegrond en aan alles wat de constructie in gevaar kan brengen.
De vereniging eiste dat de eigenaar de werkzaamheden staakt, dat een ingenieursbureau (ICE) de unit mag inspecteren en dat hij de kosten daarvan betaalt. Ook wilde zij een gedetailleerd renovatieplan en een dwangsom van USD 2.500 per overtreding. Zij wees erop dat ICE op 21 oktober 2026 had aangegeven dat de aangetaste muur mogelijk een belangrijke rol speelt in de stabiliteit van het gebouw, waarin ongeveer 70 woningen zitten. De eigenaar voerde aan dat hij binnen zijn eigen unit mag werken, dat hij geen dragende delen heeft aangetast en dat zijn aannemer mondeling had bevestigd dat niets constructiefs was geraakt.
Het Gerecht vond aannemelijk dat een deel van een dragende muur is gesloopt. Op de foto's is te zien dat de muur van beton met ijzervlechtwerk is gemaakt. De eigenaar heeft de weggebroken delen inmiddels hersteld, maar niet op dezelfde wijze: daarbij is geen betonvlechtwerk gebruikt. Ook zijn er in andere muren openingen gemaakt waar leidingen doorheen lopen. Of dat is toegestaan en gevaar oplevert voor bovengelegen woningen, is nog niet duidelijk.
Op de zitting spraken partijen af dat ICE namens de vereniging een opname doet van de werkzaamheden, met een engineer van de eigenaar erbij. In het rapport moet staan of de eigenaar toestemming had moeten vragen en of de ingrepen nog een concreet risico opleveren. Is dat laatste zo, dan moet hij het herstel betalen. De eigenaar zei geen bezwaar te hebben tegen het voorleggen van zijn renovatieplannen. De dwangsom wees het Gerecht toe in gematigde vorm, omdat hij zich niets aantrok van de waarschuwingen en de verhouding tussen partijen moeizaam is.
Het Gerecht beval de eigenaar daarom alle werkzaamheden te staken en gestaakt te houden. Hervatten mag pas nadat het onderzoek van ICE is afgerond en de door ICE noodzakelijk geachte veiligheids- en herstelmaatregelen zijn uitgevoerd. Binnen zeven dagen moet hij een gedetailleerd renovatieplan verstrekken, en voor werkzaamheden waarvoor de splitsingsakte toestemming eist, moet hij die schriftelijk verkrijgen van de vereniging. Bij overtreding verbeurt hij USD 1.000 per overtreding of per dag, tot maximaal USD 100.000, in plaats van de gevraagde USD 2.500 met een maximum van USD 250.000. De eigenaar betaalt bovendien de proceskosten van Cg 3.699,50, vermeerderd met nakosten, en het vonnis is uitvoerbaar bij voorraad. Het meer of anders gevorderde, waaronder de afzonderlijke eis dat de eigenaar de kosten van onderzoek en herstel aan de vereniging vergoedt, is afgewezen.
Gerecht in eerste aanleg van Sint Maarten · 13 november 2026
Civiel Recht Hoge Raad: beslag op 83,5 kilo drugs beëindigd door vernietiging, beroep klaagster niet-ontvankelijk Een bedrijf wilde 83,5 kilo van de stof a-PiHP terug die onder een andere persoon in beslag was genomen. De rechtbank Noord-Holland wees die teruggaaf af. Het bedrijf ging daarop in cassatie. Dat beroep komt niet aan een inhoudelijke beoordeling toe, omdat de stof inmiddels niet meer bestaat.
Alfa-PiHP is een synthetische drug. De inbeslaggenomen partij is vernietigd, met een machtiging van de officier van justitie. Dat bleek uit inlichtingen die de advocaat-generaal bij het Openbaar Ministerie had ingewonnen. Een officier kan zo'n machtiging geven op grond van artikel 117 van het Wetboek van Strafvordering. Daarmee kunnen in beslag genomen voorwerpen worden vernietigd, bijvoorbeeld omdat ze gevaarlijk zijn of omdat bewaren niet verantwoord is.
De Hoge Raad wijst op artikel 134, tweede lid, van dat wetboek. Volgens die bepaling eindigt een beslag zodra de machtiging van artikel 117 is verleend en het voorwerp niet om baat is vervreemd. Dat is hier het geval. Het beslag is dus beëindigd, en daarmee is er niets meer waarover de Hoge Raad nog kan oordelen. Wie een beslag aanvecht, moet daar nog belang bij hebben, en dat belang is hier vervallen.
De advocaat van het bedrijf had een cassatiemiddel ingediend. De advocaat-generaal concludeerde tot niet-ontvankelijkverklaring van de klaagster. De Hoge Raad volgt die lijn en neemt het beroep niet in behandeling.
De Hoge Raad verklaart het beroep van het bedrijf niet-ontvankelijk. De beschikking van de rechtbank, die het teruggaafverzoek ongegrond verklaarde, blijft daarmee in stand.
Hoge Raad · 10 november 2026
Strafrecht