Rotterdamse man met CJIB-schulden en parkeerboetes toch toegelaten tot schuldsanering Een jonge man uit Rotterdam zit diep in de schulden. Een deel daarvan bestaat uit openstaande boetes bij het CJIB, het Centraal Justitieel Incassobureau, en uit parkeerboetes van de gemeente Rotterdam. Om een oplossing te vinden vroeg hij toelating tot de wettelijke schuldsaneringsregeling, de Wsnp. Daarin lossen mensen drie jaar of korter hun schulden zoveel mogelijk af, waarna de rest wordt kwijtgescholden.
De rechtbank Rotterdam had eerst een obstakel te nemen. Wie tot de schuldsanering wil worden toegelaten, moet zijn schulden te goeder trouw hebben laten ontstaan, waarbij vooral naar de laatste drie jaar wordt gekeken. Volgens de rechtbank zijn boetes van het CJIB en parkeerboetes die in die periode zijn ontstaan naar hun aard niet te goeder trouw ontstaan. Zulke schulden staan in beginsel aan toelating in de weg.
Toch maakte de rechtbank hier een uitzondering, met de hardheidsclausule uit de wet. Daarbij woog zwaar dat de man de oorzaak van die schulden onder controle heeft gekregen. Op de zitting verklaarde hij dat de boetes zijn ontstaan doordat zijn vader misbruik maakte van een auto die op naam van de man stond. De rechtbank benadrukte dat dit hem niet ontslaat van zijn eigen verantwoordelijkheid voor die schulden. Maar hij heeft inmiddels geen auto of brommer meer op zijn naam, waardoor nieuwe boetes van dezelfde soort niet voor de hand liggen.
Ook de rest van zijn situatie pleitte voor hem. De man liet op de zitting zien dat hij van zijn schulden af wil en maakt al gebruik van budgetbeheer. Zijn financiële situatie is stabiel. Hij werkt 36 uur per week en volgt daarnaast een opleiding. De rechtbank wees hem erop dat hij de kosten van die opleiding tijdens de schuldsanering niet door anderen kan laten betalen: zo'n betaling geldt als een schenking en moet dan worden afgedragen aan de boedel, het vermogen waaruit de schuldeisers worden betaald. De rechtbank kreeg voldoende vertrouwen dat hij zich aan de verplichtingen van de regeling zal houden.
De man had niet gevraagd om een eerdere ingangsdatum van de schuldsanering. Zo'n eerdere datum kan alleen als de schuldenaar al in het traject voorafgaand aan de rechtbank maximaal heeft afgelost en zich heeft ingespannen om zoveel mogelijk inkomsten te krijgen. Uit de stukken en de zitting bleek ook niet dat hij daaraan had voldaan. De regeling gaat daarom in op de dag van het vonnis.
Tijdens het traject moet hij zich houden aan een reeks verplichtingen: informatie verstrekken, zich inspannen om inkomsten te verwerven, geen nieuwe schulden maken, schuldeisers niet benadelen en inkomen boven het vrij te laten bedrag afdragen. Houdt hij zich daaraan, dan eindigt het traject met een schone lei, en kunnen schuldeisers hun vorderingen niet meer op hem verhalen. De eerste dertien maanden geldt in beginsel een postblokkade: alle post gaat dan eerst naar de bewindvoerder, die haar na controle doorstuurt.
De rechtbank verklaart de schuldsaneringsregeling van toepassing op de man, met 4 november 2026 als ingangsdatum en een looptijd van achttien maanden. Mr. M.C. Franken wordt rechter-commissaris en B. van Huessen uit Barendrecht wordt bewindvoerder, met de opdracht de post van de man in te zien.
Rechtbank Rotterdam · 4 november 2026
Civiel Recht; Insolventierecht Wrakingsverzoek in faillissementsprocedure afgewezen: procedurele keuze rechter geen grond voor wraking Een ondernemer probeerde de rechter die zijn faillissementsprocedure behandelde te wraken, maar de wrakingskamer van Rechtbank Den Haag wees dat verzoek af.
De ondernemer was verwikkeld in een faillissementsprocedure, ingesteld door een wederpartij. Tijdens de zitting wilde hij bankmutaties bespreken om zijn verweer te onderbouwen en aan te tonen dat de vordering van de wederpartij op valse stukken was gebaseerd. De rechter weigerde echter kennis te nemen van die stukken. Zij wees erop dat er al een veroordelend vonnis op tegenspraak lag dat het bestaan van de vordering onderbouwde, en dat er in een faillissementsprocedure geen ruimte is voor een uitgebreid inhoudelijk verweer.
De ondernemer diende daarop ter zitting een mondeling wrakingsverzoek in. Zijn standpunt was dat de rechter vooringenomen was door zijn verweer over de valse stukken te negeren en de bankmutaties niet te willen doorlopen. Bij de behandeling van het wrakingsverzoek voegde hij daar nog aan toe dat de bankmutaties al in het dossier zaten, en dat de rechter in haar schriftelijke reactie ten onrechte had gesuggereerd dat zij niet tijdig aan de wederpartij waren toegezonden.
De wrakingskamer beoordeelde of er sprake was van omstandigheden die de rechterlijke onpartijdigheid zouden kunnen aantasten. Het uitgangspunt is dat een rechter wordt vermoed onpartijdig te zijn. Alleen bijzondere omstandigheden die een zwaarwegende aanwijzing vormen voor (de schijn van) partijdigheid kunnen dat vermoeden doorbreken.
De kamer stelde vast dat de beslissing van de rechter om de stukken buiten beschouwing te laten een procedurele beslissing is, ongeacht of die stukken al in het dossier lagen. Procedurele beslissingen vormen in beginsel geen grond voor wraking, ook niet als ze onjuist zouden zijn. Het beoordelen van de juistheid van zo'n beslissing is voorbehouden aan een hogere rechter in een gewone beroepsprocedure, niet aan de wrakingskamer. Alleen als een beslissing zo onbegrijpelijk is dat er redelijkerwijs geen andere verklaring voor bestaat dan vooringenomenheid, kan dat anders zijn. De wrakingskamer zag daarvoor in dit geval geen aanleiding.
De wrakingskamer wees het verzoek tot wraking af en bepaalde dat de faillissementsprocedure wordt voortgezet in de stand waarin die zich bevond op het moment dat het wrakingsverzoek werd ingediend.
Rechtbank Den Haag · 22 oktober 2026
Civiel Recht Rechter dwingt verhuurder niet tot schuldregeling na achterstallige huur en vertrek zonder opzegging Een man uit Rotterdam die zijn huur in België niet meer betaalde en met de noorderzon vertrok, kan zijn verhuurder niet dwingen akkoord te gaan met een schuldregeling waarbij de verhuurder niets terugziet. De rechtbank Rotterdam wees het verzoek om een zogeheten gedwongen schuldregeling af.
De man had vier schuldeisers met in totaal € 9.400,71 aan vorderingen. Via schuldhulpverlening bood hij zijn schuldeisers een regeling aan waarbij zij 0% van hun vordering zouden krijgen, tegen finale kwijting. Drie schuldeisers gingen daarmee akkoord. De verhuurder, met een vordering van € 7.171,12, weigerde. Hij maakt daarmee 76,3% van de totale schuldenlast uit. De man vroeg de rechter om die schuldeiser te bevelen met de regeling in te stemmen.
De verhuurder vertelde dat de man ongeveer acht jaar zijn appartement huurde. Tijdens de coronaperiode ontstond een huurachterstand, waarbij de verhuurder zich coulant opstelde. Medio 2025 stopte de man opnieuw zonder aankondiging met betalen. Contact lukte niet. Eind juli of begin augustus 2025 trof de verhuurder de sleutels in de brievenbus aan en een smerig appartement, met ook post van een derde. Hij begon eind augustus 2025 een procedure bij een Belgisch gerecht, dat de man veroordeelde tot betaling. De verhuurder wees erop dat hij de huurprijs jarenlang niet had geïndexeerd en dat de Belgische rechter maar twee van de contractuele vier maanden wederverhuringsvergoeding had toegewezen.
De rechtbank begon bij het uitgangspunt dat een schuldeiser in beginsel mag eisen dat zijn vordering volledig wordt betaald. Daarna keek zij of de verhuurder in redelijkheid niet had kunnen weigeren, gezien de belangen van de man en de andere schuldeisers. Omdat de verhuurder drie kwart van de schuldenlast vertegenwoordigt, is volgens de rechtbank niet snel aan te nemen dat zijn weigering onredelijk is.
Daar kwam bij dat de man volgens de rechtbank niet te goeder trouw was bij het ontstaan en onbetaald laten van zijn schulden. Hij had zich niet als goed huurder gedragen. Hij verliet het gehuurde na het einde van zijn relatie, zonder de verhuurder te informeren en zonder het huurcontract op de juiste manier op te zeggen. Hij probeerde ook geen betaalafspraken te maken maar hield zich onbereikbaar. Om dezelfde reden vond de rechtbank dat de man op dit moment ook niet in aanmerking komt voor toelating tot de wettelijke schuldsaneringsregeling. Daarover beslist zij bij een aparte beslissing.
Dat is van belang voor de vergelijking met het alternatief. Zonder schuldsanering zou de verhuurder volgens de rechtbank nog gedeeltelijk betaald kunnen worden: door aflossingen uit het vrij te laten bedrag of het vakantiegeld, door af te lossen onder beslag, of door een deel van het pensioen dat de man in de zomer van 2027 gaat ontvangen. De rechtbank vond daarom onvoldoende aannemelijk dat het voorstel het uiterste is waartoe de man in staat moet worden geacht. Dat de gemeente hem sinds 20 oktober 2026 op medische of sociale gronden vrijstelde van de arbeidsverplichting en dat hij geen nieuwe schulden meer liet ontstaan, veranderde dat niet.
De belangen van de weigerende verhuurder wegen daarom zwaarder dan die van de man en de andere schuldeisers. De rechtbank wees het verzoek om een gedwongen schuldregeling af.
Rechtbank Rotterdam · 5 november 2026
Civiel Recht; Insolventierecht Vrouw toegelaten tot schuldsanering ondanks belastingschulden en verkeersboetes via hardheidsclausule Een vrouw uit de regio Dordrecht zat in ernstige financiële problemen en vroeg de rechtbank om toelating tot de wettelijke schuldsaneringsregeling (Wsnp). Die regeling biedt mensen met problematische schulden de kans om na een periode van aflossen en voldoen aan verplichtingen een zogeheten 'schone lei' te krijgen: schuldeisers kunnen dan niet langer hun vorderingen op de schuldenaar verhalen.
De toelating was niet vanzelfsprekend. De rechtbank beoordeelt altijd of schulden 'te goeder trouw' zijn ontstaan. In dit geval had de vrouw schulden bij de Belastingdienst voor onder meer inkomstenbelasting, motorrijtuigenbelasting en omzetbelasting, en boetes bij het CJIB voor verkeersovertredingen. Dergelijke schulden worden naar hun aard als niet te goeder trouw beschouwd en staan normaal gesproken aan toelating in de weg.
Toch besloot de rechtbank de vrouw via de zogeheten hardheidsclausule toe te laten. Daarvoor is vereist dat de omstandigheden die tot de schulden leidden, onder controle zijn gebracht. De vrouw had haar onderneming op 1 september 2024 opgeheven en werkte inmiddels in loondienst. Ze had ook geen auto's meer op haar naam staan, waardoor nieuwe belastingschulden of boetes voor motorrijtuigen niet meer aan de orde zijn. Ter zitting legde ze uit hoe de schulden waren ontstaan, mede door problemen met haar inmiddels ex-partner. De rechtbank achtte haar houding serieus en saneringsgezind genoeg om te verwachten dat ze haar verplichtingen zou nakomen.
De vrouw verzocht de rechtbank ook om de ingangsdatum van de schuldsanering te stellen op 30 januari 2026, eerder dan de datum van de uitspraak. Zo'n eerdere ingangsdatum is mogelijk als de schuldenaar tijdens het voorafgaande minnelijke schuldhulpverleningstraject al aan alle Wsnp-verplichtingen heeft voldaan, inclusief de inspanningsplicht om fulltime te werken of aantoonbaar te solliciteren. De vrouw stelde dat haar gezondheidsklachten haar daartoe hebben beperkt, maar onderbouwde dat onvoldoende met stukken. Een medische rapportage uit november 2025 beschreef haar beperkingen als tijdelijk, terwijl ze ter zitting juist aangaf dat haar situatie was verslechterd door een evenwichtsstoornis. Ze zat op het moment van de zitting in de Ziektewet en wachtte op een keuring door het UWV. Omdat de rechtbank de inspanningsplicht tijdens het minnelijke traject niet kon beoordelen en de berekeningen van het vrij te laten bedrag niet volledig konden worden gecontroleerd, werd dit verzoek afgewezen.
Gezien de aard van de schulden, met name de recente belastingschulden, verlengde de rechtbank de standaard looptijd van 18 maanden naar 24 maanden.
De rechtbank liet de vrouw toe tot de Wsnp met ingang van 29 oktober 2026, voor een periode van 24 maanden. Er worden een bewindvoerder en een rechter-commissaris benoemd. De eerste dertien maanden geldt een postblokkade, waarbij alle post via de bewindvoerder loopt. Het verzoek om de ingangsdatum te vervroegen naar 30 januari 2026 wees de rechtbank af.
Rechtbank Rotterdam · 29 oktober 2026
Civiel Recht; Insolventierecht Rechter dwingt kinderopvang tot instemming met schuldregeling van vrouw met chronische ziekte Een vrouw uit Rotterdam zit diep in de schulden. Ze heeft tien schuldeisers, die samen € 42.623,42 van haar te vorderen hebben. Ze leeft van een Participatiewet-uitkering en heeft een chronische ziekte waarvoor ze in het ziekenhuis wordt behandeld. Ook slikt ze medicatie, en sinds 22 maart 2023 staat ze onder beschermingsbewind vanwege haar lichamelijke of geestelijke toestand. Een beschermingsbewindvoerder betaalt haar vaste lasten. Sinds haar aanmelding bij de schuldhulpverlening zijn er geen nieuwe schulden of achterstanden bijgekomen.
In december 2025 bood ze haar schuldeisers via schuldhulpverlening een regeling aan. Die houdt in dat er niets wordt uitgekeerd en dat de schulden worden kwijtgescholden. De regeling is gebaseerd op de NVVK-norm en op ongewijzigde voortzetting van haar uitkering. Negen van de tien schuldeisers stemden in. Menzis, de zorgverzekeraar, weigerde eerst maar ging voorafgaand aan de zitting alsnog akkoord. Kindercentrum de tanteS bleef weigeren. Dat kinderopvangcentrum heeft een vordering van € 5.557,80, ongeveer 13 procent van de totale schuldenlast. De vrouw vroeg de rechtbank om het centrum te bevelen in te stemmen. Het kinderopvangcentrum werd behoorlijk opgeroepen, maar kwam niet naar de zitting.
De rechtbank begint bij het uitgangspunt dat een schuldeiser in beginsel mag eisen dat zijn volledige vordering wordt betaald. Omdat de regeling minder biedt, heeft het centrum dus een belang bij zijn weigering. Maar de rechtbank moet beoordelen of het centrum in redelijkheid kon weigeren, nu het belang van de vrouw en de andere schuldeisers daardoor wordt geschaad. De rechtbank weegt mee dat een ruime meerderheid van de schuldeisers akkoord ging. Ook is het voorstel getoetst door een deskundige, onafhankelijke partij (Geldplein) en goed gedocumenteerd.
De rechtbank oordeelt dat het voorstel het uiterste is waartoe de vrouw in staat is. Tot 13 juli 2027 is ze ontheven van haar arbeidsverplichting, haar situatie is niet stabiel en een gedragstherapie die ze succesvol afrondde, liep daarna wisselvallig. Ze staat weer op de wachtlijst. Daarom verwacht de rechtbank geen afloscapaciteit in de komende periode. Ook in een wettelijke schuldsaneringsregeling zouden de schuldeisers dus niets krijgen, terwijl die regeling aanzienlijke kosten met zich meebrengt, zoals het salaris van de bewindvoerder en griffierecht. Een groot deel daarvan zou voor rekening van de Staat komen. Het belang van de vrouw bij een schuldenvrije toekomst weegt daarom zwaarder dan het belang van het kinderopvangcentrum.
De rechtbank beveelt het kinderopvangcentrum in te stemmen met de schuldregeling. Het vonnis treedt in de plaats van de vrijwillige instemming. Het centrum wordt veroordeeld in de proceskosten, die op nihil zijn begroot omdat er geen griffierecht is verschuldigd en de vrouw geen advocaat had. Het subsidiaire verzoek om toepassing van de wettelijke schuldsaneringsregeling wijst de rechtbank af, omdat de vrouw door de gedwongen regeling haar schulden kan blijven betalen en dus niet is opgehouden te betalen.
Rechtbank Rotterdam · 21 oktober 2026
Civiel Recht; Insolventierecht