Maastrichtse man veroordeeld voor reeks geweld in cafés en vernieling Binnen enkele dagen in augustus 2025 sloeg een Maastrichtse man in twee verschillende cafés drie mensen. Eerst deelde hij klappen uit in café De Pieter: hij sloeg één slachtoffer tegen zijn neus en een ander hard op het oor. Vier dagen later sloeg hij in café De Karkol een man eerst met zijn vuist in het gezicht en vervolgens met een bierglas tegen het oor. Dat laatste slachtoffer bloedde en moest naar de spoedeisende hulp, waar zijn oor met negen hechtingen werd gesloten.
De rechtbank stelde vast dat de verdachte alle drie de slachtoffers had mishandeld. Over de ernst van het letsel ontstond discussie: bij het slachtoffer dat op het oor werd geslagen in café De Pieter kon op basis van de medische informatie niet worden vastgesteld dat er sprake was van zwaar lichamelijk letsel. Hetzelfde gold voor het slachtoffer van de glasslag in café De Karkol: de littekens in het oor waren niet zodanig ontsierend dat ze juridisch als zwaar lichamelijk letsel konden worden aangemerkt.
Toch achtte de rechtbank de verdachte voor die glasslag wel schuldig aan poging tot zware mishandeling. Het slaan met een glas tegen het oor levert naar het oordeel van de rechtbank een duidelijk risico op blijvend letsel op. De verdachte moet die kans bewust hebben aanvaard, zodat sprake was van voorwaardelijk opzet. Dat het erger had kunnen aflopen, was niet te danken aan de verdachte zelf. Naast de cafégeweldincidenten had de verdachte eerder, in maart 2024, ook al het glas van een voordeur van zijn toenmalige vriendin vernield, waarvoor hij zijn schuld bekende.
Bij de strafbepaling woog de rechtbank mee dat de verdachte eerder al voor uitgaansgeweld was veroordeeld en dat hij naar eigen zeggen geen enkele herinnering had aan de voorvallen, wat de rechtbank koppelde aan overmatig alcoholgebruik. Uit een psychologisch rapport bleek dat de verdachte lijdt aan een autismespectrumstoornis en een stoornis in alcoholgebruik, waardoor de feiten hem enigszins verminderd werden toegerekend. Tegelijkertijd was er ook goed nieuws: de verdachte had gewerkt aan zijn alcoholprobleem, was inmiddels abstinent en werkte als chef-kok. De rechtbank vond een volledig onvoorwaardelijke gevangenisstraf niet in het belang van de samenleving, omdat de verdachte zijn leven juist weer op orde had gekregen.
Het slachtoffer van de glasslag vorderde ruim € 22.000 aan schadevergoeding, waarvan het grootste deel bestond uit immateriële schade voor psychische gevolgen. De rechtbank wees de materiële schadeposten toe, maar beperkte de immateriële vergoeding tot € 2.000. Angst en onzekerheid zijn op zichzelf onvoldoende voor een hogere vergoeding: daarvoor is vereist dat sprake is van ernstig geestelijk letsel, en dat was niet voldoende onderbouwd.
De rechtbank veroordeelde de verdachte tot een gevangenisstraf van 240 dagen, waarvan 194 dagen voorwaardelijk met een proeftijd van twee jaar. Aan het voorwaardelijke deel zijn bijzondere voorwaarden gekoppeld: reclasseringstoezicht, behandeling gericht op zijn autismespectrumstoornis en een volledig alcoholverbod met controlemogelijkheden. Daarnaast legde de rechtbank een taakstraf op van 180 uur. De verdachte moet het slachtoffer van de glasslag € 2.594,98 betalen, vermeerderd met wettelijke rente vanaf 27 augustus 2025.
Rechtbank Limburg · 4 augustus 2026
Strafrecht Rechtbank verwijst verzoek om getuigenverhoor na verkeersongeval naar hof: verzekeraar bij deelgeschil 60% aansprakelijk Tijdens de jaarwisseling, op 1 januari 2025 om ongeveer 00:16 uur, reed een motorfiets, bestuurd door een politieagent, een voetganger aan. De voetganger liep letsel op. Euro Insurances DAC, de Ierse WAM-verzekeraar van de motorfiets, wees de aansprakelijkheid voor het ongeval af. Accident Management Services B.V. wikkelt de schade voor de verzekeraar in Nederland af.
De gewonde voetganger startte daarop een deelgeschilprocedure bij de rechtbank Amsterdam. Dat is een snelle procedure waarin een rechter een deel van een geschil beslist, hier de vraag wie voor het ongeval aansprakelijk is. In de beschikking van 9 april 2026 verklaarde de rechtbank voor recht dat Euro Insurances 60% van de geleden en nog te lijden schade moet vergoeden. De rechtbank wees het beroep van de verzekeraar op overmacht af. Omdat de voetganger zelf mede schuld had aan het ongeval, bleef het bij 60%. Het beroep van de voetganger op de billijkheidscorrectie, die een groter aandeel voor rekening van de verzekeraar had gebracht, werd afgewezen.
Euro Insurances kon zich daar niet in vinden. De verzekeraar vroeg de rechtbank om een voorlopig getuigenverhoor te gelasten. Daarmee wilde zij bewijs verzamelen over de toedracht van het ongeval, vooruitlopend op verdere rechtsmaatregelen waarmee zij alsnog wil laten vaststellen dat zij niet aansprakelijk is. Een mondelinge behandeling van dit verzoek vond uiteindelijk niet plaats. De rechtbank beslist op de stukken en op de e-mails van de raadslieden van partijen.
De rechtbank oordeelt dat zij niet bevoegd is om op het verzoek te beslissen. Volgens artikel 197 lid 1 van het Wetboek van Burgerlijke Rechtsvordering moet een verzoek om een voorlopig getuigenverhoor worden gedaan aan de rechter die vermoedelijk bevoegd zal zijn van de zaak kennis te nemen als die aanhangig wordt gemaakt. De rechtbank wijst erop dat de uitspraak in het deelgeschil over de omvang van de aansprakelijkheid in een nog te starten bodemprocedure het karakter heeft van een bindende eindbeslissing. Een bodemprocedure bij de rechtbank kan daar dus niets meer aan veranderen.
Euro Insurances heeft twee wegen om tegen de deelgeschilbeschikking op te komen. Zij kan een bodemprocedure starten en de rechtbank verlof vragen voor tussentijds hoger beroep, waarna de zaak bij het gerechtshof komt. Zij kan ook de bodemprocedure in eerste aanleg uitprocederen en daarna in hoger beroep gaan. Dan komt de deelgeschilbeschikking alsnog bij het hof. De verzekeraar heeft niet gesteld dat zij in een bodemprocedure bij de rechtbank wil aantonen dat de deelgeschilbeschikking een feitelijke of juridische misslag bevat. De rechtbank ziet daarom geen aanleiding aan te nemen dat het getuigenbewijs daarvoor bedoeld is. De strijd over de aansprakelijkheid speelt zich volgens de rechtbank dus af bij het gerechtshof. Daarom beschouwt zij het hof als de rechter die vermoedelijk bevoegd zal zijn.
De rechtbank verklaart zich onbevoegd van het verzoek kennis te nemen en verwijst de zaak in de stand waarin deze zich bevindt naar het gerechtshof Amsterdam. De beslissing over de proceskosten houdt zij aan, zodat het hof daarover kan beslissen na inhoudelijke behandeling van het verzoek.
Rechtbank Amsterdam · 22 oktober 2026
Civiel Recht Rechtbank oordeelt dat WorkFriends en Compaxo aansprakelijk zijn voor voetletsel De kantonrechter in Arnhem heeft geoordeeld dat uitzendbureau WorkFriends en vleesverwerker Compaxo Vlees Zevenaar allebei aansprakelijk zijn voor een ernstig arbeidsongeval waarbij een uitzendkracht een deel van zijn voet kwijtraakte. Beide bedrijven moeten de schade vergoeden en alvast een voorschot van € 25.000,00 op het smartengeld betalen.
De man werkte sinds oktober 2024 via WorkFriends als inpakker bij Compaxo, een vleesverwerkend bedrijf in Zevenaar. In juni 2025 reed een collega met een elektrische stapelaar achteruit een hoek om, op het moment dat de man daar net lopend vandaan kwam. De bestuurder toeterde en een andere collega riep waarschuwend naar hem, maar de man droeg oordopjes tegen het lawaai op de werkvloer en hoorde niets, of te laat. De stapelaar reed over zijn rechtervoet. Het voorste deel van zijn voet moest daarna worden geamputeerd.
De man stelde zowel WorkFriends, als zijn formele werkgever, als Compaxo, als de materiële werkgever bij wie hij feitelijk werkte, aansprakelijk. Hij deed dat via een zogeheten deelgeschilprocedure: een snelle route naar de rechter, bedoeld om een specifiek geschilpunt op te lossen zodat partijen daarna zelf tot een schikking kunnen komen, zonder dat eerst een volledige rechtszaak nodig is. Beide bedrijven verschenen niet op de zitting en voerden ook geen inhoudelijk verweer. Wel bleek er buiten de procedure om al contact te zijn geweest tussen de advocaten, en de advocaat van de man verwachtte dat een uitspraak over de aansprakelijkheid de vastgelopen onderhandelingen weer op gang zou kunnen brengen. Om die reden behandelde de kantonrechter de zaak toch inhoudelijk.
De kern van het geschil was of Compaxo en WorkFriends hun wettelijke zorgplicht als werkgever hadden geschonden. Die zorgplicht houdt in dat een werkgever de werkplek en het gereedschap zo veilig mogelijk moet inrichten en de nodige maatregelen moet nemen om te voorkomen dat een werknemer tijdens zijn werk schade oploopt. Uit het eigen ongevalsonderzoek van Compaxo bleek dat de stapelaar die het ongeval veroorzaakte, eigenlijk niet het gebruikelijke type voertuig was binnen het bedrijf. Compaxo koos normaal gesproken bewust niet voor dit soort elektrische stapelaars met een opklapbaar platform, maar had deze machine met spoed aangeschaft nadat een andere stapelaar was uitgevallen en de vaste leverancier op dat moment geen alternatief kon leveren.
Volgens de kantonrechter maakt het enkele feit dat een afwijkend arbeidsmiddel werd ingezet, dat gebruik nog niet automatisch onrechtmatig. Maar juist omdat het om een uitzondering ging, had Compaxo moeten nagaan of dit type stapelaar wel veilig binnen de bestaande werkomgeving kon worden gebruikt, en zo nodig de werkplek of de werkwijze daarop moeten aanpassen. Dat is niet gebeurd. Er stonden op het moment van het ongeval geen spiegels op de plek waar het zicht beperkt was, terwijl die maatregel er na het ongeval wel snel kwam, samen met extra afscherming en het anders neerzetten van kratten die het zicht belemmerden. Omdat WorkFriends en Compaxo de gestelde schending van de zorgplicht op geen enkel moment hadden weersproken, ging de kantonrechter daar sowieso al van uit, en oordeelde bovendien zelfstandig dat Compaxo tekort was geschoten in haar veiligheidsmaatregelen.
De kantonrechter verklaarde daarom voor recht dat WorkFriends en Compaxo hoofdelijk aansprakelijk zijn voor het ongeval en de daaruit voortvloeiende schade, wat betekent dat de man zijn volledige vordering op elk van beide bedrijven kan verhalen. Gelet op de ernst van het letsel, dat volgens de geldende schaal voor letselschade als zeer ernstig voetletsel wordt aangemerkt, wees de kantonrechter ook het gevraagde voorschot van € 25.000,00 op het smartengeld toe. Daarnaast moeten WorkFriends en Compaxo samen de kosten van de procedure van € 3.180,00 exclusief btw en het griffierecht van € 93,00 aan de man vergoeden.
Rechtbank Gelderland · 24 augustus 2026
Civiel Recht; Arbeidsrecht Rechtbank wijst claim af van vrouw die uit ziekenhuisbed viel en hersenbloeding kreeg Een 81-jarige vrouw uit de Verenigde Arabische Emiraten viel in januari 2022 uit haar ziekenhuisbed, kort na een hersenoperatie in het Haaglanden Medisch Centrum (HMC) in Den Haag. Op 17 januari 2022 om 05.30 uur vond een verpleegkundige haar op de grond naast haar bed. Enkele uren later bleek uit een CT-scan dat zij een hersenbloeding had in de linker hersenhelft. Tegenwoordig is zij vrijwel volledig invalide en heeft zij dag en nacht zorg nodig. Zij en haar echtgenoot houden het ziekenhuis verantwoordelijk.
De vrouw had op 14 januari 2022 in het HMC een recidiverende, goedaardige hersentumor laten verwijderen. Het ziekenhuis had vooraf een verhoogd valrisico vastgesteld. Vanaf 15 januari was zij verward, en in de nacht van 16 op 17 januari werd de diagnose delier gesteld. Daarna volgde de val. Na de ontdekking van de hersenbloeding koos het ziekenhuis voor afwachtend beleid en niet voor drukverlaging in de hersenen. In februari 2022 verhuisde de vrouw naar een ziekenhuis in de Emiraten, waar zij ruim zes maanden werd behandeld, en daarna naar een revalidatiekliniek in India.
De vrouw vorderde in de procedure tegen het HMC en zijn verzekeraar Medirisk drie verklaringen voor recht. Zij stelde ten eerste dat het ziekenhuis onvoldoende maatregelen had genomen om de val te voorkomen. Ten tweede dat de val de hersenbloeding had veroorzaakt. Ten derde dat de diagnose CAA (een aandoening waarbij de bloedvaatjes in de hersenen kunnen gaan lekken) te laat was gesteld en dat na de bloeding geen goede behandeling was gevolgd, waardoor een vertraging in de behandeling was ontstaan. Daarnaast vroeg zij schadevergoeding, nader op te maken bij staat. Het ziekenhuis en de verzekeraar voerden verweer: er waren geen andere maatregelen nodig, de bloeding kwam waarschijnlijk door CAA en eerder ingrijpen had niets uitgemaakt.
De rechtbank oordeelt dat zij niet kan vaststellen dat het ziekenhuis een fout maakte. In het dossier staat wel dat het valrisico verhoogd was, maar niet welke maatregelen daarop volgden. Dat is volgens de rechtbank op zichzelf geen reden om onzorgvuldigheid aan te nemen. De maatregelen die de val het zekerst hadden voorkomen, zoals fixeren en sederen, zijn ingrijpend en voor kwetsbare ouderen niet zonder risico. De richtlijnen raden die niet standaard aan. De overige maatregelen in de richtlijnen en protocollen, zoals een valmat of het bed tegen de muur, zijn aandachtspunten en geen voorschriften. Het bed in de lage stand zetten was wel aangewezen. Het ziekenhuis stelde dat dat standaard gebeurde, en een arts verklaarde dat ook. Dat het niet in het dossier staat, vindt de rechtbank niet genoeg om eraan te twijfelen.
Ook het oorzakelijk verband tussen de val en de hersenbloeding staat volgens de rechtbank niet vast. Dat hoefde strikt genomen niet meer beoordeeld te worden, maar de rechtbank overweegt het ten overvloede. Er was na de val geen uitwendig letsel aan het hoofd te zien, ook niet op de CT-scan. De uitvalsverschijnselen zaten links in het lichaam en wijzen op de rechter hersenhelft, terwijl de bloeding links zat. Dat de val via een coup-contrecoupeffect toch schade rechts veroorzaakte, is onvoldoende onderbouwd. Bovendien waren er aanwijzingen dat de vrouw al voor de val minder kracht in haar linkerzij had.
De stelling dat de behandeling vertraagd is, slaagt evenmin. De vrouw heeft niet medisch onderbouwd dat bij eerdere ontdekking van de bloeding wel drukverlaging was toegepast. Op de zitting bleek dat die ingreep riskant is en dat niet zonder meer vaststaat dat hij nodig was. Volgens de medisch adviseur van Medirisk is drukverlaging bij een niet-traumatische bloeding nooit bewezen effectief en is terughoudendheid geboden, zeker bij oudere patiënten. Ook uit de stukken van het ziekenhuis in de Emiraten blijkt niet dat artsen daar vonden dat direct ingrijpen beter was geweest.
De echtgenoot had sterk de indruk dat het HMC de val onder het tapijt wilde vegen. Het ziekenhuis erkende dat hij per abuis niet over de val was geïnformeerd en bood excuses aan. De rechtbank begrijpt zijn boosheid, maar die kwestie valt buiten deze procedure.
De rechtbank wijst alle vorderingen af. De vrouw moet de proceskosten van het ziekenhuis en de verzekeraar betalen, begroot op € 2.230, binnen veertien dagen na aanschrijving, met wettelijke rente als zij te laat betaalt.
Rechtbank Den Haag · 14 oktober 2026
Civiel Recht; Verbintenissenrecht Man die feestganger hersenletsel sloeg op De Nacht van Brabant krijgt jaar cel en betaalt € 248.675 Op het feest De Nacht van Brabant in de Brabanthallen in 's-Hertogenbosch ontstond op 25 oktober 2025 ruzie bij de bar, omdat een vader zou zijn voorgedrongen. De zoon van die vader gaf de eerste klap en raakte een man van 32 op zijn oog. Die man lijdt aan een ernstige vorm van hemofilie, waardoor een interne bloeding voor hem gevaarlijk is. Er vielen over en weer klappen. Kort daarna kwam de man volgens getuigen als een malloot aanrennen en gaf de vader van achteren, uit het niets, een keiharde vuistslag tegen het hoofd. De vader viel achterover met zijn hoofd op de betonnen vloer en liep een schedelbreuk, bloedingen in en rond de hersenen, een hersenzwelling en een op meerdere plaatsen gebroken kaak op. Hij heeft blijvend ernstig hersenletsel.
De meervoudige strafkamer van de rechtbank Oost-Brabant behandelde de zaak op 11 en 25 september 2026. De man stond terecht voor openlijke geweldpleging en zware mishandeling. Hij zei dat hij de vader en zoon later weer tegenkwam, dat er oogcontact en geschreeuw was en dat hij bang was opnieuw te worden aangevallen. De rechtbank volgde dat niet. Getuigen zagen dat de vader de klap niet zag aankomen, en het verhaal over oogcontact kwam pas op de zitting.
Volle opzet op zwaar letsel zag de rechtbank niet, wel voorwaardelijk opzet. Wie aanrennend met volle kracht onverwacht één gerichte vuistslag tegen iemands hoofd geeft, aanvaardt bewust de aanmerkelijke kans op zwaar letsel. De rechtbank achtte zware mishandeling bewezen, net als openlijke geweldpleging bij de eerdere vechtpartij. Alleen het schoppen van de vader op de grond vond zij niet bewezen.
De beroepen op noodweer slaagden niet. Bij de eerste vechtpartij was hij inderdaad als eerste geraakt, maar hij had weg kunnen lopen en zocht de zoon juist steeds weer op. Bij de vuistslag was er geen aanval op hem en had hij ook geen reden om er een te vrezen.
De dochter van de vader beschreef op de zitting de enorme gevolgen voor het gezin. Omstanders zagen de vader dagen later nog levenloos op de grond liggen. De man had geen recent strafblad, is vader van vier jonge kinderen en toonde oprecht berouw. De rechtbank vond daarnaast dat het openbaar ministerie te ver ging met een zogeheten ruisactie: een agent met gezichtsbedekking deed op 6 december 2025 een uitgeprint krantenartikel met de tekst Wanneer ga jij je melden!! in zijn brievenbus en bonsde op de deur. Dat was niet nodig, omdat de politie al genoeg wist en mildere middelen had. Dat woog de rechtbank mee in zijn voordeel.
De officier van justitie eiste 30 maanden cel. De rechtbank veroordeelde de man tot 12 maanden gevangenisstraf. De vader vroeg meer dan € 2,3 miljoen. Omdat de verdediging de vordering pas anderhalve week voor de zitting kreeg en die omvangrijk en ingewikkeld is, verklaarde de rechtbank posten als zorgkosten (€ 680.657) en verlies van verdienvermogen (€ 1.340.395) niet-ontvankelijk; daarvoor kan hij naar de civiele rechter. De vader krijgt € 196.175,35: € 8.675,35 materiële schade en € 187.500 smartengeld, plus € 1.536,68 proceskosten. Zijn vrouw, dochter en zoon krijgen elk € 17.500 affectieschade. Voor alle vier legde de rechtbank de schadevergoedingsmaatregel op.
Rechtbank Oost-Brabant · 2 oktober 2026
Strafrecht