Hoge Raad verwerpt cassatie van Halcyon in langlopend bouwgeschil met Atlas Construction Een Nevisse adviesfirma, Halcyon Advisors International, en een particulier verloren bij de Hoge Raad een geschil met Harrod Construction, dat op Sint Maarten onder de naam Atlas Construction opereert. De zaak sleept zich al jaren voort. Bij het Gerecht in eerste aanleg op Sint Maarten werd de procedure in 2014 gestart, en tussen januari 2016 en november 2022 volgden daar negen vonnissen. Dat zegt iets over de omvang en de ingewikkeldheid van het geschil.
Het Gemeenschappelijk Hof van Justitie van Aruba, Curaçao, Sint Maarten en van Bonaire, Sint Eustatius en Saba wees op 14 mei 2025 een vonnis. Daartegen stelden Halcyon en haar mede-eiser beroep in cassatie in. Atlas voerde verweer en vroeg het beroep te verwerpen. De zaak is mondeling toegelicht door de advocaten van Atlas, en de advocaat van Halcyon reageerde schriftelijk op de conclusie van de Advocaat-Generaal. In die conclusie, van 17 juli 2026, adviseerde Advocaat-Generaal Hartlief de Hoge Raad om het cassatieberoep te verwerpen.
De Hoge Raad volgde dat advies. Hij beoordeelde de klachten die Halcyon tegen het vonnis van het hof had aangevoerd en kwam tot de conclusie dat die niet tot vernietiging kunnen leiden. Een inhoudelijke motivering geeft de Hoge Raad niet. Dat is toegestaan als de klachten geen vragen opwerpen die van belang zijn voor de eenheid of de ontwikkeling van het recht, zoals artikel 81 lid 1 van de Wet op de rechterlijke organisatie bepaalt. De inhoud van het geschil zelf, en waarom het hof de zaak zo beoordeelde, blijft daardoor uit het arrest onbekend. Wel staat vast dat het oordeel van het hof overeind blijft.
De Hoge Raad verwerpt het beroep en veroordeelt Halcyon en haar mede-eiser in de kosten van de cassatieprocedure aan de zijde van Atlas. Die kosten zijn begroot op € 3.004 aan verschotten en € 2.200 voor salaris, samen € 5.204. Betalen zij dat niet binnen veertien dagen, dan komt daar de wettelijke rente over de kosten bij.
Hoge Raad · 6 november 2026
Civiel Recht; Verbintenissenrecht A-G bepleit vernietiging: hoger beroep na digitale dagvaarding via MijnOverheid te snel afgewezen Een eigenaar van een autogarage werd door de politierechter bij verstek veroordeeld wegens rijden onder invloed en rijden na invordering van zijn rijbewijs. Hij kreeg zeven weken onvoorwaardelijke gevangenisstraf en een rijontzegging van 14 maanden. De dagvaarding was niet op papier bezorgd. Het openbaar ministerie had haar in september 2024 in zijn Berichtenbox van MijnOverheid geplaatst. Twee dagen later werd daar met zijn DigiD ingelogd. Volgens de wet geldt dat als betekening 'in persoon', waarna de termijn voor hoger beroep 14 dagen bedraagt. De man stelde hoger beroep in na 16 dagen. Het gerechtshof 's-Hertogenbosch verklaarde hem op 29 september 2025 niet-ontvankelijk in dat hoger beroep. Tegen dat arrest richt zich het cassatieberoep. In zijn conclusie adviseert de procureur-generaal bij de Hoge Raad het arrest te vernietigen.
De verdachte voerde bij het hof aan dat niet hij zelf, maar iemand anders had ingelogd. Zijn werknemers en zijn verloofde kunnen met zijn DigiD in zijn account, onder meer om auto's over te schrijven. Degene die inlogde, opende alleen het bericht dat hij nodig had, en de andere berichten bleven op 'ongelezen' staan. Het hof vond dat de omstandigheid dat de verdachte het bericht niet zelf zag voor zijn rekening komt.
De procureur-generaal wijst het eerste deel van het middel af. Dat deel stelt dat bij inloggen door een ander geen sprake is van betekening 'in persoon'. Volgens hem laten de tekst van de wet en de wetsgeschiedenis daar geen ruimte voor. Ook als de verdachte een ander met zijn DigiD laat inloggen, schaft hij zich toegang tot de voorziening. Wel gaat de conclusie uitgebreid in op de risico's van digitale betekening. De wetgever ging oorspronkelijk uit van een melding naar een door de verdachte opgegeven e-mailadres. Die verplichting is geschrapt. Een melding dat een gerechtelijke mededeling klaarstaat of is betekend belandt nu mogelijk alleen in de Berichtenbox zelf. Veel burgers kijken daar zelden in. Machtigen om met een eigen DigiD berichten van het openbaar ministerie in te zien is niet mogelijk. Wie hulp nodig heeft, moet dus zijn inloggegevens afstaan.
Volgens de procureur-generaal kan een betekening 'in persoon' daardoor in de praktijk een fictie zijn. Het Europese Hof voor de Rechten van de Mens en het Hof van Justitie van de EU vereisen dat een verdachte die bij verstek wordt veroordeeld een nieuwe behandeling kan krijgen, tenzij hij ondubbelzinnig afstand deed van zijn recht om bij zijn proces aanwezig te zijn. Daarvoor moet hij tijdig op de hoogte zijn gesteld van de zitting en van de gevolgen van zijn afwezigheid. Als de verdachte dat gemotiveerd betwist, moet de rechter dat onderzoeken en een beslissing nemen. Dat geldt ook na afloop van de termijn voor hoger beroep.
Het hof had volgens de procureur-generaal bij de ontvankelijkheid van het te late hoger beroep nader moeten ingaan op wat de verdachte aanvoerde. Een termijnoverschrijding is naar Nederlands recht alleen verontschuldigbaar bij omstandigheden die de verdachte niet zijn toe te rekenen. De conclusie bepleit dat bij elektronisch betekende mededelingen ruimte bestaat om de bijzondere omstandigheden van het geval mee te wegen. Maatstaf is of de verdachte, als hij niet-ontvankelijk wordt verklaard, nog een eerlijk proces in de zin van artikel 6 EVRM heeft gehad. De enkele overweging dat het niet zien van het bericht voor rekening van de verdachte komt, volstaat daarvoor niet. Of de man werkelijk recht heeft op een nieuwe behandeling, laat de procureur-generaal open.
De conclusie strekt tot vernietiging van het arrest van het gerechtshof 's-Hertogenbosch en tot terugwijzing van de zaak naar dat hof, zodat de zaak opnieuw wordt berecht en afgedaan.
Parket bij de Hoge Raad · 27 oktober 2026
Strafrecht Rechter heft beslagen op woning op: akte geeft geen executoriale titel voor tweede € 500.000 Een man ziet de beslagen op zijn woning in Utrecht en omgeving verdwijnen. De voorzieningenrechter van de rechtbank Midden-Nederland heeft in kort geding de twee executoriale beslagen opgeheven die de gedaagden op zijn huis hadden laten leggen. Volgens de rechter is niet voldoende aannemelijk dat de notariële akte waarop zij zich beroepen, voor deze vordering een executoriale titel oplevert.
De achtergrond is een langlopend geschil over de verkoop van een camping. Een van de gedaagde vennootschappen onder firma verkocht de camping in maart 2022 voor ruim drie miljoen euro aan een besloten vennootschap, en zou die koper nog adviseren over de exploitatie en de verkoop van recreatiewoningen. Er ontstond ruzie, waarna de verkopers conservatoir beslag legden op de camping. De koper vestigde desondanks een hypotheekrecht ten gunste van een financier, een bedrijf waarvan de eiser enig bestuurder en enig aandeelhouder is. In een bodemprocedure kregen de verkopers in december 2024 gelijk.
Daarna kwamen partijen tot een regeling, vastgelegd in een onderhandse vaststellingsovereenkomst van 25 maart 2025 en een notariële akte van 24 april 2025. Daarin staan meerdere vorderingen. Het geschil gaat alleen over de laatste: een tweede bedrag van € 500.000. De gedaagden legden op basis van de grosse van de akte beslag op de woning van de eiser, op 26 juni 2026 en op 9 oktober 2026.
De voorzieningenrechter stelt voorop dat een notariële akte alleen executoriale kracht heeft voor vorderingen die daarin met voldoende bepaaldheid zijn omschreven. Dat is een hoge drempel, omdat een schuldeiser zonder tussenkomst van een rechter beslag mag leggen op het vermogen van de schuldenaar. De rechter wijst erop dat de Hoge Raad in november 2025 nog verduidelijkte dat aan het bepaalbaarheidscriterium niet is voldaan als het ontstaan van de vordering afhangt van toekomstige gebeurtenissen die bij het opstellen van de akte onzeker zijn.
Voor het tweede bedrag van € 500.000 is die drempel niet gehaald. De vordering wordt alleen in de onderhandse overeenkomst omschreven, niet in de akte zelf, en die overeenkomst is niet tussen dezelfde partijen gesloten als de akte. Toch stelt de akte dat de overeenkomst integraal onderdeel van de akte is, zonder uit te leggen wat daarmee is bedoeld. Die onduidelijkheid wijst volgens de rechter op een gebrek aan bepaalbaarheid. Het argument van de eiser dat hij helemaal niet zou moeten betalen, wijst de rechter af: onderaan de overeenkomst staat dat hij de genoemde bedragen namens de koper betaalt.
Daarnaast is voldoende aannemelijk dat het bedrag nog niet opeisbaar is. De overeenkomst bepaalt dat de terugbetaling maximaal drie jaar mag duren, en die termijn is sinds maart 2025 nog niet verstreken. De gedaagden voerden drie redenen aan voor vervroegde opeisbaarheid: een verkoop van de camping zonder overleg, het buiten de ontwikkeling houden van een van hen, en de opzegging van de erfpacht door de gemeente. De rechter vindt de eerste reden onvoldoende onderbouwd, en bij de tweede en derde blijkt uit de vastgelegde afspraken niet dat het bedrag daardoor eerder opeisbaar wordt.
Het verbod om in de toekomst opnieuw executoriaal beslag te leggen op grond van de akte wijst de rechter af. Zolang de omstandigheden niet veranderen, biedt de vaststelling dat de akte nu geen executoriale werking heeft voldoende bescherming, en de gedaagden zijn aansprakelijk voor onrechtmatige tenuitvoerlegging. Bovendien kan de akte na het verstrijken van de termijn van drie jaar mogelijk wel executoriale werking hebben.
De rechter heft de beslagen op en veroordeelt de gedaagden hoofdelijk in de proceskosten van € 1.862,53, vermeerderd met wettelijke rente als zij niet binnen veertien dagen betalen. De extra dagvaardingskosten blijven voor rekening van de eiser, die de vier gedaagden in één keer had kunnen dagvaarden. Het vonnis is voor zover mogelijk uitvoerbaar bij voorraad verklaard.
Rechtbank Midden-Nederland · 27 oktober 2026
Civiel Recht Hoge Raad: geen cassatie mogelijk tegen beschikking over klaagschrift in strafzaak Een man uit Nederland, geboren in 1962, diende bij het gerechtshof Arnhem-Leeuwarden een klaagschrift in op grond van artikel 552a van het Wetboek van Strafvordering. Met zo'n klaagschrift kan iemand opkomen tegen beslag dat op zijn spullen is gelegd, of de teruggave van in beslag genomen voorwerpen vragen. Het hof deed daar op 17 februari 2025 uitspraak over. De man was het niet eens met die beslissing en ging in cassatie bij de Hoge Raad.
Zijn advocaten, mr. J.C. Reisinger en mr. R.L. Vermeulen, dienden een schriftuur in met een cassatiemiddel. Daarin stond waarom het hof volgens hen een fout had gemaakt. Tot een inhoudelijke beoordeling van die klachten kwam het niet.
De advocaat-generaal bij de Hoge Raad, mr. P.M. Frielink, concludeerde dat de man niet-ontvankelijk moest worden verklaard in zijn cassatieberoep. Dat betekent dat de Hoge Raad de zaak niet inhoudelijk beoordeelt, omdat de wet de weg naar cassatie in deze situatie niet openstelt. De advocaat-generaal onderbouwde dit in zijn conclusie onder de punten 3.2 en 3.3.
De Hoge Raad nam die redenering over. Volgens de Hoge Raad staat tegen de beschikking van het hof geen cassatieberoep open, om de redenen die de advocaat-generaal in zijn conclusie heeft weergegeven. De uitspraak zelf herhaalt die redenen niet en gaat dus ook niet in op de vraag of het hof het klaagschrift terecht heeft afgedaan.
Voor de man betekent dit dat de beslissing van het gerechtshof Arnhem-Leeuwarden definitief is. De Hoge Raad verklaart het beroep niet-ontvankelijk, zonder de klachten van zijn advocaten te behandelen. De beschikking is op 3 november 2026 in het openbaar uitgesproken.
Hoge Raad · 3 november 2026
Strafrecht Rechtbank stelt prejudiciële vragen over kinderalimentatie in samengesteld gezin en legt voorlopige bijdrage op Twee kinderen groeien op bij hun vader en diens nieuwe partner. Hun moeder moet bijdragen in de kosten van hun verzorging en opvoeding, maar zowel zij als de vader heeft ook nog andere kinderen te onderhouden. Dat maakt de berekening van de alimentatie ingewikkeld, en over de beste rekenmethode lopen de meningen in de rechtspraak uiteen. De rechtbank Overijssel legt daarom vragen voor aan de Hoge Raad.
De vader, die een WIA-uitkering heeft, wilde dat de moeder vanaf 1 oktober 2025 € 315 per kind per maand betaalt, plus de kinderbijslag. De moeder vond dat dit veel te hoog was en bood een lager bedrag aan: € 93 per maand voor het ene kind en € 49 voor het andere. Over de ingangsdatum waren partijen het eens. Ook over de behoefte van de kinderen waren ze het eens: € 430 per kind per maand in 2025.
De rechtbank keek eerst wie voor wie onderhoudsplichtig is. De vader en zijn echtgenote hebben samen twee kinderen. De moeder heeft met haar partner één kind, en die partner heeft een kind uit een eerdere relatie. Omdat de twee kinderen bij de vader en zijn echtgenote wonen, is ook de echtgenote onderhoudsplichtig voor hen. Als iemand voor meer kinderen moet zorgen dan hij kan betalen, wordt zijn draagkracht in beginsel gelijk over die kinderen verdeeld.
Daarna rekende de rechtbank uit wat ieder kan bijdragen. Na aftrek van woonlasten, vaste lasten en bij de vader een schuldaflossing, bleef per maand een deel van het inkomen over dat voor kinderalimentatie beschikbaar is. Omdat de moeder en haar partner hun woonlasten delen, en de vader en zijn echtgenote dat ook doen, halveerde de rechtbank bij hen de forfaitaire woonlast. De draagkracht kwam daarmee op € 687 voor de moeder, € 532 voor de vader en € 76 voor zijn echtgenote. De partner van de moeder kan € 804 bijdragen.
De moeder heeft in haar eigen gezin draagkracht over, terwijl in het gezin van de vader een tekort aan draagkracht bestaat. De rechtbank gebruikte de ruimte van de moeder om zoveel mogelijk in de behoefte van de twee kinderen te voorzien en kwam op € 278 per kind. Daar trok ze een zorgkorting vanaf: 25 procent voor het kind dat veel bij de moeder is, 5 procent voor het kind dat incidenteel bij haar verblijft. Zo kwam de bijdrage uit op € 256 en € 170 per maand. Met ingang van 1 januari 2026 verhoogde de rechtbank die bedragen met 4,6 procent, naar € 268 en € 178.
De rechtbank beslist hier niet definitief over, omdat ze twijfelt of haar rekenmethode juist is. Bij die methode wordt de draagkracht van een ouder vooraf over al zijn of haar kinderen verdeeld. Dat kan leiden tot een tekort in het ene gezin terwijl in het andere gezin draagkracht ongebruikt blijft, terwijl alle ouders samen voldoende kunnen betalen. Een alternatieve methode, de zogenoemde schotten-methode, rekent per gezin en zou de moeder € 50 per kind per maand meer laten betalen. De rechtbank ziet dat het ontbreken van overeenstemming over de rekenmethode een eenduidige aanpak in de weg staat.
Daarom stelt zij ambtshalve twee prejudiciële vragen aan de Hoge Raad. De eerste is of een overschot aan draagkracht in het ene gezin en een tekort in het andere gezin past bij de wettelijke regels over behoeftigheid, rangorde en bijdragen naar draagkracht. De tweede is of de wet zich ertegen verzet om onbenutte draagkracht over te hevelen, zolang een ouder niet meer betaalt dan de behoefte van de kinderen waarvoor hij of zij onderhoudsplichtig is.
Tot de Hoge Raad antwoord geeft, moet de moeder voorlopig de genoemde bedragen betalen, uiterlijk voor de eerste van elke maand. Die voorlopige beslissing blijft gelden, ook bij hoger beroep, tenzij het gerechtshof anders beslist. De definitieve beslissing houdt de rechtbank aan; de zaak komt terug op het familiejournaal van 3 mei 2027.
Rechtbank Overijssel · 3 november 2026
Civiel Recht