Rechter blijft bevoegd in geschil over overdracht aandelen CTS: Ondernemingskamer niet exclusief bevoegd NES Holding houdt 75 procent van de aandelen in CTS Group Holding, Gevam Management de overige 25 procent. In een aandeelhoudersovereenkomst van 23 december 2019 staat dat Gevam haar aandelen aan NES moet aanbieden zodra een bepaalde medewerker van Gevam geen werknemer van CTS meer is. Die medewerker is op 25 november 2024 als functionaris van CTS ontslagen en zijn arbeidsovereenkomst is opgezegd per 1 mei 2025.
NES stapte daarna naar de rechtbank Amsterdam. Zij wil dat Gevam binnen zeven dagen na het vonnis alle medewerking verleent aan de overdracht van haar aandelen. Primair moet dat voor € 0, subsidiair voor € 19.750, meer subsidiair voor een bedrag dat de rechtbank in goede justitie vaststelt. Weigert Gevam, dan moet het vonnis in de plaats treden van haar medewerking. NES vordert daarnaast een dwangsom, de proceskosten en wettelijke rente.
Gevam begon een incident en stelde dat de rechtbank niet bevoegd is. Volgens Gevam gaat het om een gedwongen overdracht van aandelen in de zin van de geschillenregeling in Boek 2 van het Burgerlijk Wetboek. Sinds 1 januari 2025 zou alleen de Ondernemingskamer van het gerechtshof Amsterdam zulke geschillen mogen behandelen. NES verweerde zich tegen dit standpunt.
De rechtbank volgt Gevam niet. De geschillenregeling is bedoeld voor situaties waarin de samenwerking in een vennootschap muurvast zit door conflicten tussen aandeelhouders. Het gaat daarbij om gedrag van een aandeelhouder dat het belang van de vennootschap zo schaadt dat het aandeelhouderschap in redelijkheid niet langer te dulden is. De vordering van NES rust op iets anders: nakoming van de aandeelhoudersovereenkomst, waarin Gevam zich verplichtte de aandelen over te dragen. Voor zulke vorderingen is de Ondernemingskamer niet exclusief bevoegd.
Dat een vordering tot nakoming kan leiden tot een overdracht van aandelen, betekent volgens de rechtbank niet dat al die vorderingen onder de geschillenregeling vallen. De overige argumenten van Gevam komen aan bod bij de behandeling van de hoofdzaak. In dit incident is daar geen ruimte voor.
De rechtbank wijst de vordering tot onbevoegdverklaring af. Gevam moet de proceskosten in het incident betalen: € 842, waarvan € 653 aan salaris voor de advocaat en € 189 aan nakosten. Komt Gevam niet binnen veertien dagen na aanschrijving over de brug, dan komt daar € 98 bij plus de kosten van betekening van het vonnis. Dit deel van het vonnis is uitvoerbaar bij voorraad. De hoofdzaak gaat door: de zaak staat op de rol van 9 december 2026, waar Gevam een conclusie van antwoord moet indienen.
Rechtbank Amsterdam · 11 november 2026
Civiel Recht; Ondernemingsrecht Rechtbank machtigt zorgbedrijf at.zorg tot omzetting van BV in stichting Een zorgbedrijf uit Oldenzaal dat jeugd-ggz en jeugdhulp verleent, wil af van zijn vorm van besloten vennootschap en verder gaan als stichting. At.groep Zorg B.V., kortweg at.zorg, werd in 2012 opgericht en wordt met publiek geld betaald. Het bedrijf streeft geen winst na. De rechtbank Overijssel heeft nu de machtiging verleend die de wet voor zo'n omzetting eist.
At.zorg gaf twee redenen voor de omzetting. De eerste is dat een stichting volgens het bedrijf beter past bij het maatschappelijke karakter van het werk. De tweede is een kwestie van opvolging. Via een tussenliggende bv heeft een natuurlijk persoon het aandeelhouderschap in handen. Hij is onlangs met pensioen gegaan en wil zijn aandeelhouderschap beëindigen. Door de rechtsvorm om te zetten denkt at.zorg de continuïteit van de organisatie beter te waarborgen.
Het besluit tot omzetting nam de algemene vergadering van aandeelhouders op 5 augustus 2026. Dat besluit werd de dag erna ter inzage gelegd bij het Handelsregister van de Kamer van Koophandel en het voornemen werd op 10 augustus 2026 aangekondigd in het dagblad Trouw. Daarna kon iedereen die er bezwaar tegen had, verzet aantekenen. De griffier van de rechtbank verklaarde op 13 oktober 2026 dat niemand dat had gedaan. De zaak werd zonder mondelinge behandeling afgedaan.
Voor de omzetting van een bv in een stichting is een rechterlijke machtiging nodig. De rechtbank toetste of at.zorg de wettelijke en statutaire regels had gevolgd. Dat bleek het geval. Er was geen reden om aan te nemen dat de besluiten nietig zijn, er liep geen procedure om ze te vernietigen en er was een concept van de notariële akte overgelegd. Ook had niemand zich bij de rechtbank gemeld om bezwaar te maken. Daarmee deed zich geen enkele grond voor om de machtiging te weigeren.
De rechtbank verleent at.zorg de machtiging om zichzelf om te zetten in Stichting at.zorg, gevestigd in de gemeente Hengelo, volgens de concept-akte van 28 juli 2026. Uit oogpunt van rechtszekerheid moet de omzetting binnen zes maanden na de beschikking van 19 oktober 2026 plaatsvinden. De beschikking is, voor zover nodig, uitvoerbaar bij voorraad verklaard.
Rechtbank Overijssel · 19 oktober 2026
Civiel Recht Kantonrechter geeft 16-jarige ondernemer handlichting voor zijn bedrijf Ride Motion Een jongen uit Lekkerkerk die op 4 maart 2010 is geboren, wil een eigen bedrijf beginnen. Omdat hij nog geen 18 is, mag hij dat niet zonder meer. Hij vroeg de kantonrechter daarom om bepaalde bevoegdheden van een meerderjarige. Dat heet een handlichting: een rechter verklaart een minderjarige bevoegd tot rechtshandelingen die normaal alleen meerderjarigen mogen verrichten.
De jongen, in de uitspraak Luuk genoemd, wil zich inschrijven bij de Kamer van Koophandel en een zakelijke bankrekening openen en beheren. Ook wil hij zelfstandig overeenkomsten sluiten met klanten en leveranciers, betaalproviders als Mollie, PayPal en iDEAL-koppelingen gebruiken en verzekeringen afsluiten. Zijn verzoek betrof alle rechtshandelingen die bij de uitoefening van zijn bedrijf en aanverwante zakelijke activiteiten horen. Een bedrijfsplan heeft hij op de zitting overgelegd.
Eerst moest de kantonrechter bepalen of de rechtbank Rotterdam het verzoek wel mocht behandelen. Luuk woont in de gemeente Krimpenerwaard, en een verzoek als dit hoort daarom in principe bij de rechtbank Den Haag. Op de zitting van 13 oktober 2026 gaven Luuk en zijn vader aan dat zij niet wilden dat de zaak werd verwezen, maar dat de kantonrechter in Rotterdam haar zelf afhandelde. Daarop nam de kantonrechter de zaak in behandeling.
De ouders van Luuk hebben het gezag over hem en gaven aan het eens te zijn met het verzoek. Zijn vader was bij de zitting aanwezig en vertegenwoordigde ook de moeder, die hem daartoe had gemachtigd. De kantonrechter vond het verzoek voldoende gemotiveerd en wees het toe.
De beschikking wordt bekendgemaakt in de digitale Staatscourant en niet-geanonimiseerd gepubliceerd op Rechtspraak.nl. Dat verklaart waarom de naam van de jongen en zijn bedrijf in de uitspraak staan. Luuk moet de handlichting zelf laten inschrijven in het Handelsregister van de Kamer van Koophandel.
De kantonrechter verleent Luuk de bevoegdheid om alle rechtshandelingen te verrichten die nodig zijn voor zijn bedrijf met de handelsnaam Ride Motion en KvK-nummer 42137897. De griffier moet de beschikking publiceren in de Staatscourant en op Rechtspraak.nl. De beschikking is uitvoerbaar bij voorraad, wat betekent dat ze direct geldt.
Rechtbank Rotterdam · 19 oktober 2026
Civiel Recht Rechtbank verplicht Fresh Food Ventures Group (Crisp) tot terugbetaling van € 5.000.000 na schending van investeerdersafspraken Vier investeerders, verenigd onder de naam 'Investeerders', sloten in september 2024 een converteerbare leningsovereenkomst met Fresh Food Ventures Group B.V., beter bekend als Crisp, de online supermarkt-app. Zij leenden het bedrijf € 5.000.000, met de bedoeling dat dit bedrag later zou worden omgezet in aandelen. Aan die conversie kwamen de partijen echter nooit toe: de relatie liep stuk op een verslechtering van de financiële situatie van Crisp en een geschil over de voorwaarden van een nieuwe financieringsronde.
De investeerders stelden dat Crisp hen bij het aangaan van de lening een te rooskleurig beeld had gegeven van haar financiële situatie. In het bijzonder zou Crisp hebben nagelaten te melden dat er een gat in het werkkapitaal van € 1,8 miljoen bestond. Op grond hiervan vroegen zij primair vernietiging van de overeenkomst wegens bedrog of dwaling, subsidiair aanpassing van de rechtsgevolgen, en meer subsidiair directe terugbetaling van de lening.
De rechtbank stelde vast dat Crisp inderdaad een te positief beeld had geschetst en haar mededelingsplicht had geschonden door niet concreet te informeren over het werkkapitaaltekort. Toch kon de overeenkomst niet worden vernietigd wegens dwaling. De leningsovereenkomst bevatte namelijk een bepaling waarmee partijen uitdrukkelijk afstand hadden gedaan van het recht om de overeenkomst te vernietigen op grond van dwaling of te laten wijzigen door de rechter. De investeerders probeerden dit beding te omzeilen door te stellen dat het zelf ook onder invloed van dwaling tot stand was gekomen, of dat een beroep erop naar maatstaven van redelijkheid en billijkheid onaanvaardbaar zou zijn. De rechtbank verwierp beide argumenten. Het enkele feit dat Crisp te weinig financiële informatie had gedeeld, was onvoldoende om te concluderen dat zij bewust in dwaling had gebracht of dat er sprake was van voorwaardelijk opzet om te misleiden.
Wel slaagden de investeerders met hun meer subsidiaire vordering. In de financieringsronde die Crisp aan het einde van 2024 organiseerde om haar acute liquiditeitstekort op te lossen, kende Crisp bestaande aandeelhouders zogenoemde L-shares toe. Via die aandelen werden de historische investeringen van die aandeelhouders gelijkgesteld aan de rang van de nieuwe preferente aandelen, waardoor de verhaalspositie van de investeerders aanzienlijk verslechterde. De investeerders zouden hun inleg pas terugkrijgen als er veel meer opbrengst was gerealiseerd dan oorspronkelijk de bedoeling was.
De rechtbank oordeelde dat Crisp hiermee een kernafspraak in de overeenkomst had geschonden: het beding dat verbood om andere partijen betere voorwaarden te geven tenzij diezelfde voorwaarden ook aan de investeerders werden aangeboden. Omdat de investeerders zelf geen historische investeringen in eerdere rondes hadden, kon Crisp hen hetzelfde voordeel simpelweg niet bieden. Dat Crisp de investeerders wel had aangeboden in te stappen in de nieuwe aandelenklasse, veranderde daar niets aan.
Als gevolg van deze schending was de lening direct opeisbaar. Wel gold een contractuele achterstelling: Crisp hoeft de investeerders pas terug te betalen nadat haar bankschulden zijn voldaan. De gevorderde wettelijke handelsrente werd afgewezen omdat de overeenkomst alleen recht gaf op de contractuele rente van zes procent per jaar.
De reconventionele vorderingen van Crisp, waaronder de eis dat de investeerders zouden meewerken aan de conversie van de lening in aandelen, werden volledig afgewezen nu vaststond dat de investeerders aanspraak konden maken op terugbetaling.
Crisp werd veroordeeld tot betaling van € 5.000.000 aan de investeerders, met inachtneming van de contractuele achterstelling, aangevuld met beslagkosten van € 28.355,41, buitengerechtelijke kosten van € 6.775 en proceskosten van ruim € 22.000.
Rechtbank Amsterdam · 28 oktober 2026
Civiel Recht Franchisenemer hoeft niet persoonlijk in te staan voor schulden: ondertekening onvoldoende bewezen Op 9 juni 2023 kwamen de bestuurder van franchisegever Oh My Sushi, een medewerker en de eigenaar van een transportbedrijf bijeen. Volgens Oh My Sushi tekende de eigenaar die dag digitaal de franchiseovereenkomst, namens zijn bv. De eigenaar zegt dat het slechts een adviesgesprek was en dat hij nooit heeft getekend, onder meer omdat hij daarmee persoonlijk aansprakelijk zou worden. Over die handtekening ging het geschil.
De rechtbank Amsterdam had Oh My Sushi in een tussenvonnis van 5 november 2025 opgedragen te bewijzen dat de elektronische handtekening onder de overeenkomst van 9 juni 2023 van de gedaagden afkomstig is. Daarna zijn getuigen gehoord, en Oh My Sushi overlegde ook een schriftelijke verklaring van een derde.
De bestuurder van Oh My Sushi verklaarde dat de eigenaar tijdens de bijeenkomst heeft getekend. Zijn broer en zakenpartner bevestigde dat hem dat later die dag telefonisch is verteld. De rechtbank gaf aan dat laatste verhaal weinig gewicht, omdat de broer er zelf niet bij was en dus niet uit eigen waarneming kon verklaren. Bovendien zijn beiden nauw betrokken bij Oh My Sushi, waardoor hun verklaringen extra kritisch moeten worden bekeken.
De verklaring van de bestuurder staat lijnrecht tegenover die van de eigenaar. De enige andere persoon die bij de bijeenkomst was, de medewerker van Oh My Sushi, is niet als getuige gehoord. Oh My Sushi had hem wel opgeroepen, maar hij verscheen niet, en daarna zag zij ervan af hem te horen. De rechtbank noemt dat een manco in de bewijslevering. De schriftelijke verklaring die hij wel afgaf heeft maar beperkte waarde: hij legde die niet onder ede af, de eigenaar kon hem er geen vragen over stellen en hij zegt er niets over het telefoongesprek waarvan de twee broers gewag maken. Twee getuigen van de eigenaar verklaarden juist dat hij hun zei niet te hebben getekend en dat ook niet te willen.
Oh My Sushi is daarom niet geslaagd in het bewijs dat de eigenaar de overeenkomst heeft ondertekend. Daardoor staat niet vast dat is afgesproken dat hij persoonlijk aansprakelijk is voor de verplichtingen van zijn bv uit de franchiseovereenkomst. Ook een non-concurrentiebeding voor de duur van de overeenkomst is niet komen vast te staan. De vorderingen die daarop berusten wijst de rechtbank af. Dat gold volgens het tussenvonnis al voor de vorderingen op basis van een non-concurrentiebeding dat na afloop van de overeenkomst zou gelden.
Toegewezen is wel de vordering tot betaling van de franchisevergoedingen over juli 2024 tot en met maart 2025. Het gaat om € 22.021,48, plus wettelijke handelsrente vanaf de dag van de dagvaarding. Dat bedrag moet de bv betalen. Omdat beide partijen deels gelijk kregen, draagt iedere partij de eigen proceskosten. De rechtbank verklaarde de betalingsveroordeling uitvoerbaar bij voorraad en wees het meer of anders gevorderde af.
Rechtbank Amsterdam · 4 november 2026
Civiel Recht