Rechtbank wijst verzoek om tegengetuigen af in bunq-geschil over klantenaantallen Bunq wil mogelijk een procedure beginnen tegen drie personen en een voorlopig getuigenverhoor laten houden. Het gaat om openbare uitlatingen die volgens de bank feitelijk onjuist of misleidend zijn. Een van die drie, een man uit Israël die zelf niet bij de zitting was, vroeg de rechtbank daarna om zijn eigen getuigen te mogen laten horen. Dat verzoek is afgewezen.
Het voorlopig getuigenverhoor is een middel om bewijs te verzamelen voordat er een gewone procedure loopt. De rechtbank had dit verhoor eerder bevolen, in een beschikking van 2 juli 2026. Op 20 oktober 2026 zijn getuigen gehoord, onder wie de man zelf. Een dag later vroeg hij om een contra-enquête, een extra ronde waarin de wederpartij tegengetuigen mag laten horen. Ook wilde hij dat de rechtbank vaststelde dat hij daar recht op had, en dat zij hem de processen-verbaal van de verhoren gaf.
Volgens de man kent de wet het recht op tegengetuigen toe aan wie bij het verhoor verschijnt, niet alleen aan wie meedeed aan de voorafgaande procedure. Hij wilde getuigen laten verklaren over de feitelijke grondslag van de publieke uitlatingen, de context waarin die waren gedaan en de omstandigheden die van belang zijn voor de beoordeling van de al afgelegde verklaringen. Bunq verzette zich. De twee andere verweerders hadden tijdens de zitting laten weten geen contra-enquête te willen, en de man had er toen zelf ook niet om gevraagd. Bovendien had hij niet uitgelegd wie hij wilde laten horen, en vielen zijn onderwerpen volgens Bunq buiten waar het verhoor over gaat.
De rechtbank liet in het midden of de man, die niet was verschenen en zonder advocaat optrad, nog een verzoek om tegengetuigen kon doen. Ook als dat zou kunnen, bleef het verzoek volgens de rechtbank kansloos. Het verhoor gaat alleen over twee beweringen: dat de verweerders grote aantallen klanten vertegenwoordigen, en dat die groep klanten groeit. De drie overige beweringen die Bunq noemde, zijn volgens de rechtbank juridische kwalificaties of niet relevant, en vallen er dus buiten. Over het aantal klanten en de groei hebben de drie verweerders al elk een verklaring afgelegd.
De rechtbank vond zonder nadere toelichting niet in te zien welke nog te horen getuige in een contra-enquête iets relevants zou kunnen verklaren. De onderwerpen die de man noemde, maakten dat ook niet duidelijk. Daarom heeft hij volgens de rechtbank geen belang bij het horen van tegengetuigen. Dat geldt ook voor zijn overige verzoeken, zoals de vraag naar afschriften van de processen-verbaal en naar de formele sluiting van het verhoor. Die zijn daarom eveneens afgewezen.
De rechtbank wees alle verzoeken van de man af en hield iedere verdere beslissing aan. Eerst moet Bunq laten weten of zij nog meer getuigen wil horen. Daarna beslist de rechtbank hoe het voorlopig getuigenverhoor verdergaat.
Rechtbank Amsterdam · 5 november 2026
Civiel Recht; Burgerlijk Procesrecht Rechter blijft bevoegd in geschil over overdracht aandelen CTS: Ondernemingskamer niet exclusief bevoegd NES Holding houdt 75 procent van de aandelen in CTS Group Holding, Gevam Management de overige 25 procent. In een aandeelhoudersovereenkomst van 23 december 2019 staat dat Gevam haar aandelen aan NES moet aanbieden zodra een bepaalde medewerker van Gevam geen werknemer van CTS meer is. Die medewerker is op 25 november 2024 als functionaris van CTS ontslagen en zijn arbeidsovereenkomst is opgezegd per 1 mei 2025.
NES stapte daarna naar de rechtbank Amsterdam. Zij wil dat Gevam binnen zeven dagen na het vonnis alle medewerking verleent aan de overdracht van haar aandelen. Primair moet dat voor € 0, subsidiair voor € 19.750, meer subsidiair voor een bedrag dat de rechtbank in goede justitie vaststelt. Weigert Gevam, dan moet het vonnis in de plaats treden van haar medewerking. NES vordert daarnaast een dwangsom, de proceskosten en wettelijke rente.
Gevam begon een incident en stelde dat de rechtbank niet bevoegd is. Volgens Gevam gaat het om een gedwongen overdracht van aandelen in de zin van de geschillenregeling in Boek 2 van het Burgerlijk Wetboek. Sinds 1 januari 2025 zou alleen de Ondernemingskamer van het gerechtshof Amsterdam zulke geschillen mogen behandelen. NES verweerde zich tegen dit standpunt.
De rechtbank volgt Gevam niet. De geschillenregeling is bedoeld voor situaties waarin de samenwerking in een vennootschap muurvast zit door conflicten tussen aandeelhouders. Het gaat daarbij om gedrag van een aandeelhouder dat het belang van de vennootschap zo schaadt dat het aandeelhouderschap in redelijkheid niet langer te dulden is. De vordering van NES rust op iets anders: nakoming van de aandeelhoudersovereenkomst, waarin Gevam zich verplichtte de aandelen over te dragen. Voor zulke vorderingen is de Ondernemingskamer niet exclusief bevoegd.
Dat een vordering tot nakoming kan leiden tot een overdracht van aandelen, betekent volgens de rechtbank niet dat al die vorderingen onder de geschillenregeling vallen. De overige argumenten van Gevam komen aan bod bij de behandeling van de hoofdzaak. In dit incident is daar geen ruimte voor.
De rechtbank wijst de vordering tot onbevoegdverklaring af. Gevam moet de proceskosten in het incident betalen: € 842, waarvan € 653 aan salaris voor de advocaat en € 189 aan nakosten. Komt Gevam niet binnen veertien dagen na aanschrijving over de brug, dan komt daar € 98 bij plus de kosten van betekening van het vonnis. Dit deel van het vonnis is uitvoerbaar bij voorraad. De hoofdzaak gaat door: de zaak staat op de rol van 9 december 2026, waar Gevam een conclusie van antwoord moet indienen.
Rechtbank Amsterdam · 11 november 2026
Civiel Recht; Ondernemingsrecht Rechter geeft vrouw met vier kinderen tot 1 februari 2027 om eigen woning ex-partner te verlaten Een vrouw woont met haar vier kinderen in een huis dat van haar ex-partner is. De relatie is voorbij, de man woont inmiddels bij zijn moeder en wil terug naar zijn eigen woning. De vrouw heeft nog geen andere woonruimte gevonden. Wie mag er in het huis blijven wonen? Over die vraag moest de voorzieningenrechter van de rechtbank Rotterdam in een kort geding beslissen.
Partijen hadden een affectieve relatie en sloten in 2011 bij de notaris een samenlevingsovereenkomst. Daarin staat dat ieder van hen, als de overeenkomst eindigt, de kantonrechter kan vragen om nog zes maanden in de gezamenlijke woning te mogen blijven wonen. Uit de relatie zijn vier minderjarige kinderen geboren, van 4, 8, 14 en 16 jaar. De vrouw heeft het eenhoofdig gezag. De man is de enige eigenaar van de woning. Hij zegde de samenlevingsovereenkomst op 5 december 2025 op, per 5 januari 2026, en vertrok volgens eigen zeggen op 1 februari 2026 uit het huis. De vrouw bleef met de kinderen achter. Op 30 april 2026 liet de man haar weten dat zij tot 5 juli 2026 in de woning mocht blijven.
Die termijn is inmiddels verstreken. De vrouw heeft zich bij een woningcorporatie ingeschreven voor een sociale huurwoning en een urgentieverklaring aangevraagd, een bewijs dat zij met voorrang voor een huurwoning in aanmerking komt. Over die aanvraag is nog niet beslist. Volgens de rechter houdt de woningcorporatie de beslissing aan tot er vonnis is gewezen in dit kort geding. De man eiste dat de vrouw de woning binnen twee weken verlaat, op straffe van een dwangsom van € 500 per dag. De vrouw vroeg juist om te mogen blijven tot ze een eigen woning heeft, met een dwangsom van € 1.000 per dag voor de man als hij haar daarin hindert.
De rechter erkent dat de man het recht heeft om in zijn eigen woning te wonen en dat hij belang heeft bij terugkeer. Hij gaf de vrouw bovendien al een half jaar om iets anders te vinden, en zij heeft de woning inmiddels negen maanden alleen gebruikt. Daartegenover staat het belang van de vrouw en de kinderen. Omdat de beslissing de kinderen raakt, geeft de rechter volgens artikel 3 van het Internationaal Verdrag inzake de Rechten van het Kind bijzonder gewicht aan hun belangen. De man zei dat de kinderen bij hem konden blijven wonen en dat hij de zorg kon overnemen, maar de vrouw betwistte dat hij dat behoorlijk kan. Zij heeft de zorg al die jaren gedragen, dus het is voorlopig niet aannemelijk dat een verandering in het belang van de kinderen is. Ook vindt de rechter het voor de man makkelijker om tijdelijk onderdak te vinden dan voor de vrouw om woonruimte te vinden voor zichzelf en vier kinderen.
Tegelijk is het belang van de vrouw niet onbegrensd. De man heeft volgens de rechter een stip aan de horizon nodig, en die zet de rechter op 1 februari 2027. Een dag later, op 2 februari 2027, staat bij dezelfde rechtbank de zitting gepland over de omgangsregeling met de kinderen en het gezag. De rechter spreekt de hoop uit dat de urgentieverklaring snel wordt toegekend, zodat de vrouw vóór die datum een huurwoning krijgt. Dan kan de rechter in de bodemprocedure al rekening houden met de nieuwe woonsituatie. Beide dwangsommen wijst de rechter af. Een gedwongen ontruiming kan een deurwaarder zo nodig uitvoeren, en er is geen aanleiding te denken dat de man zich niet aan de uitspraak zal houden. De proceskosten worden gecompenseerd, zodat iedere partij de eigen kosten draagt.
De voorzieningenrechter veroordeelt de vrouw om de woning te verlaten zodra zij andere woonruimte heeft, maar uiterlijk op 31 januari 2027, onder medeneming van haar spullen en met afgifte van de sleutels aan de man. In reconventie, dus op de eigen vordering van de vrouw, veroordeelt de rechter de man om tot 1 februari 2027 te gedogen dat de vrouw met de kinderen het huis blijft gebruiken, of tot zij eerder een andere woning heeft gevonden. De dwangsommen worden afgewezen en het vonnis is voor beide kanten uitvoerbaar bij voorraad.
Rechtbank Rotterdam · 5 november 2026
Civiel Recht; Verbintenissenrecht Kantonrechter wijst factuurvordering van € 2.095 toe: geen contract, wel redelijk loon voor administratiewerk Een ondernemer die sinds 2019 haar administratie en belastingaangiften door een administratiekantoor liet verzorgen, moet de openstaande facturen alsnog betalen. De kantonrechter in Rotterdam oordeelde dat het ontbreken van een schriftelijke overeenkomst of vooraf afgesproken tarieven daaraan niet in de weg staat.
Het kantoor deed voor de opdrachtgever onder meer de loonbelasting, de btw-aangiften, de vennootschapsbelasting en de jaarstukken. Tussen augustus 2020 en oktober 2024 stuurde het meerdere facturen. Een deel bleef onbetaald: € 2.246,38 aan hoofdsom. Het kantoor liet de vordering incasseren via een gemachtigde. Tijdens de zitting verminderde het de eis met één factuur van € 151,25, omdat die aan een ander was gericht en niet aan de opdrachtgever. Zo bleef een hoofdsom van € 2.095,13 over, met buitengerechtelijke incassokosten en wettelijke handelsrente.
De opdrachtgever voerde een reeks verweren. Het eerste was dat er geen schriftelijke overeenkomst was. De kantonrechter wees erop dat een overeenkomst van opdracht vormvrij is en dus ook mondeling of stilzwijgend kan ontstaan. Doordat de opdrachtgever gebruik had gemaakt van de dienstverlening, stond vast dat er een overeenkomst was. Dat er geen prijzen waren afgesproken, helpt haar evenmin: dan is een redelijk loon verschuldigd. De bedragen op de facturen, van € 18,15 tot € 847, vond de rechter voor dit soort werk niet onredelijk, en de opdrachtgever had dat onvoldoende gemotiveerd betwist.
Ook het betoog dat de openstaande facturen niet in de jaarrekeningen stonden, hielp niet. Het kantoor liet aan de hand van de jaarstukken over 2023 zien dat onder de kostenpost voor accountants- en administratiekosten wel degelijk een schuld aan haar was opgenomen. Dat kon de opdrachtgever op de zitting niet weerleggen. Een beroep op verjaring faalde omdat de oudste factuur van 5 augustus 2020 was en de vijfjarentermijn bij de dagvaarding van 29 juli 2025 nog niet was verstreken. Dat facturen laat werden verstuurd of aangiften laat werden ingediend, ontslaat de opdrachtgever niet van betaling.
De opdrachtgever beriep zich verder op verrekening met cosmetische producten ter waarde van ongeveer € 3.000 die zij aan het kantoor zou hebben gestuurd. Het kantoor betwistte dat en zei dat zij de producten via de webshop had besteld en betaald. De opdrachtgever onderbouwde haar stelling niet met facturen, bestelbonnen of afleverbewijzen, waardoor de tegenvordering niet eenvoudig was vast te stellen. De rechter passeerde het beroep op verrekening. De geschatte kosten van € 4.000 tot € 6.000 voor een nieuwe accountant leidden ook niet tot een andere uitkomst: ze waren niet als aparte tegeneis ingesteld en als verweer onvoldoende onderbouwd. Stukken waarnaar de gemachtigde van de opdrachtgever op de zitting verwees maar die niet in het dossier zaten, liet de rechter buiten beschouwing.
De kantonrechter veroordeelde de opdrachtgever tot betaling van € 2.095,13 aan hoofdsom, vermeerderd met de wettelijke handelsrente vanaf de vervaldata van de facturen. Daarbovenop komen € 314,27 aan buitengerechtelijke incassokosten, lager dan de gevorderde € 336,96 omdat de hoofdsom lager uitviel. De opdrachtgever draagt ook de proceskosten van € 918,90 en het vonnis is uitvoerbaar bij voorraad verklaard.
Rechtbank Rotterdam · 6 november 2026
Civiel Recht; Verbintenissenrecht Rechtbank onbevoegd in zaak over drie Bali-bungalows: koper geen consument Een Belgische belegger kocht in november 2024 drie nog te bouwen bungalows in een project op West-Bali, bij een bedrijf dat in Nederland is gevestigd. De bungalows moesten uiterlijk op 14 november 2025 sleutelklaar worden opgeleverd. Dat gebeurde niet. De koper had inmiddels € 279.000 aanbetaald op de Nederlandse zakelijke bankrekening van de verkoper. Na een ingebrekestelling op 18 mei 2026 ontbond hij de overeenkomst op 27 mei 2026 per deurwaardersexploot. Hij vorderde bij de rechtbank Rotterdam € 317.013,35, bestaande uit de aanbetaling en een contractuele boete van 10 procent, plus rente en beslagkosten.
De verkoper stelde dat de Rotterdamse rechter niet bevoegd is. Hij wees op een bepaling in de overeenkomst: geschillen worden voorgelegd aan de rechter in het arrondissement waar de onroerende zaak ligt, en dat is in Indonesië. De koper stelde dat hij als consument handelde. Voor consumenten geldt in de Europese bevoegdheidsregels (Brussel I bis) een beschermende regeling. Daarin kan een consument zijn wederpartij dagvaarden bij de rechter van zijn eigen woonplaats of van de woonplaats van de wederpartij. Een forumkeuze die vóór het ontstaan van het geschil is gemaakt, wordt dan opzijgeschoven als de consument daardoor slechter af is.
De rechtbank stelde vast dat de beschermende regeling alleen geldt voor iemand die een overeenkomst sluit los van enige bedrijfs- of beroepsmatige doelstelling, uitsluitend om aan eigen particuliere behoeften te voldoen. Dat het niet-beroepsmatige aspect zwaarder weegt, is niet voldoende: het beroepsmatige gebruik moet zo marginaal zijn dat het in de globale context onbetekenend is. Dat de koper de bungalows als privébelegging kocht en geen belegger van beroep is, bleef onbetwist. Voor zijn koopbeslissing was echter van belang of de bungalows geschikt gemaakt konden worden voor verhuur, om zijn vermogen verder op te bouwen.
De rechtbank woog daarnaast mee dat het om drie identieke bungalows op één bungalowpark gaat, op grote afstand van België. Voor zover de koper ze mede voor eigen gebruik kocht, ligt het volgens de rechtbank voor de hand dat hij hooguit één bungalow nu en dan zelf met familie zou bewonen. Daarom oordeelde de rechtbank dat de koper niet als consument handelde. De forumkeuze voor Indonesië bleef daarmee overeind. Omdat Indonesië geen lidstaat is, ging de rechtbank niet na of die keuze op grond van de Europese regels geldig is, maar toetste zij haar aan artikel 8 Rv. Dat artikel bepaalt dat de Nederlandse rechter geen rechtsmacht heeft als partijen bij overeenkomst een buitenlandse rechter bij uitsluiting hebben aangewezen.
De rechtbank verklaarde zich onbevoegd kennis te nemen van de vorderingen. De koper moet de proceskosten van de verkoper betalen, begroot op € 3.645, vermeerderd met € 98 plus betekeningskosten als het vonnis wordt betekend. De voorwaardelijke vordering van de verkoper om de koper niet-ontvankelijk te verklaren, kwam niet meer aan de orde. De kosten van dat incident werden gecompenseerd: iedere partij draagt de eigen kosten.
Rechtbank Rotterdam · 11 november 2026
Civiel Recht