Hoge Raad wijst cassatieberoep tegen naheffingen omzetbelasting Sint Maarten af Een bedrijf op Sint Maarten kreeg over de jaren 2015 tot en met 2018 naheffingsaanslagen opgelegd in de belasting op bedrijfsomzetten, de lokale omzetbelasting op het eiland. Het bedrijf vond die aanslagen onterecht en ging ertegen in beroep bij het Gerecht in eerste aanleg van Sint Maarten. Daarna ging de zaak in hoger beroep bij het Gemeenschappelijk Hof van Justitie van Aruba, Curaçao, Sint Maarten en van Bonaire, Sint Eustatius en Saba. Ook dat hof deed op 27 juli 2023 een uitspraak waar het bedrijf het niet mee eens was.
Het bedrijf, dat zich liet vertegenwoordigen door J.P. Ruiter, stelde daarom cassatieberoep in bij de Hoge Raad, tegen de uitspraak van het Gemeenschappelijk Hof van 27 juli 2023. In cassatie toetst de Hoge Raad niet opnieuw de feiten, maar kijkt hij of het hof het recht goed heeft toegepast en zijn oordeel voldoende heeft gemotiveerd. De tegenpartij in deze procedure was de minister van Financiën van Sint Maarten.
De Hoge Raad oordeelde dat de klachten van het bedrijf over de uitspraak van het hof niet tot vernietiging van die uitspraak kunnen leiden. Een uitgebreide uitleg geeft hij daarvoor niet. Dat hoeft ook niet: volgens artikel 81, lid 1, van de Wet op de rechterlijke organisatie mag de Hoge Raad een cassatieberoep zonder motivering afdoen als de klachten geen vragen opwerpen die van belang zijn voor de eenheid of de ontwikkeling van het recht. Hij vond dat hier het geval.
De Hoge Raad verklaarde het beroep in cassatie daarom ongegrond. De uitspraak van het Gemeenschappelijk Hof van 27 juli 2023 blijft daarmee in stand, en de naheffingsaanslagen over 2015 tot en met 2018 liggen dus vast. Een veroordeling in de proceskosten sprak de Hoge Raad niet uit.
Hoge Raad · 13 november 2026
Bestuursrecht; Belastingrecht Hoge Raad: cassatieberoep belastingzaak niet-ontvankelijk door onbetaald griffierecht Een bedrijf dat een belastingzaak wilde voorleggen aan de Hoge Raad, betaalde het griffierecht niet en kwam daardoor niet toe aan een inhoudelijke beoordeling. Het bedrijf voerde aan dat het Europese recht zich verzet tegen een regel die vooraf betaling van griffierecht eist, maar de Hoge Raad zag daarin geen reden om af te wijken van die regel.
Het beroep in cassatie richtte zich tegen de uitspraak van het Gerechtshof Amsterdam van 31 maart 2026. In een cassatieprocedure moet degene die beroep instelt griffierecht betalen. De griffier van de Hoge Raad wees het bedrijf daar bij aangetekende brief van 26 juni 2026 op en gaf het vier weken om te betalen. Volgens de gegevens van PostNL is die brief afgeleverd op het adres dat het bedrijf zelf had opgegeven. Toch werd het griffierecht niet voldaan.
Op 28 juli 2026 plaatste de griffier een bericht in het digitale dossier van het bedrijf. Het bedrijf kreeg daarmee de kans uit te leggen waarom het niet had betaald. Het maakte daar gebruik van met een brief van 25 augustus 2026, die het via het webportaal van de Hoge Raad indiende.
In die brief betoogde het bedrijf dat het niet past bij het recht op een doeltreffende voorziening in rechte, dat is vastgelegd in artikel 47 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, om een cassatieberoep alleen in behandeling te nemen als het griffierecht vooraf is betaald. Volgens het bedrijf zou het Hof van Justitie van de Europese Unie oordelen dat griffierecht pas achteraf mag worden geheven, en alleen als het beroep ongegrond blijkt. Die werkwijze zou veel evenrediger zijn dan de heffing vooraf die artikel 8:41 van de Algemene wet bestuursrecht voorschrijft. Het bedrijf vond daarom dat de Hoge Raad verplicht was vragen aan het Hof van Justitie voor te leggen.
De Hoge Raad volgde dat niet. Wat het bedrijf aanvoerde, gaf geen grond voor het oordeel dat het niet in verzuim was geweest met de betaling. Voor het stellen van prejudiciële vragen aan het Hof van Justitie zag de Hoge Raad geen aanleiding. Daarvoor verwees hij naar de gronden die hij gaf in zijn arrest van 12 juni 2026. Omdat het griffierecht niet was betaald, moet het beroep op grond van artikel 8:41, lid 6, van de Awb niet-ontvankelijk worden verklaard.
De Hoge Raad verklaarde het beroep in cassatie dan ook niet-ontvankelijk en veroordeelde niemand in de proceskosten.
Hoge Raad · 13 november 2026
Bestuursrecht; Belastingrecht Hoge Raad: 72% schadeaftrek bij import tweedehands auto in bpm niet in strijd met EU-recht Wie een gebruikte auto uit een andere EU-lidstaat naar Nederland haalt en laat registreren, betaalt belasting van personenauto's en motorrijwielen (bpm). Die belasting mag niet hoger zijn dan het restant bpm dat al zit in een vergelijkbare auto die in Nederland is geregistreerd. Dat volgt uit het Unierechtelijke discriminatieverbod. Een man die voor zo'n geïmporteerde auto een naheffingsaanslag kreeg, procedeerde tot in cassatie over de vraag hoe schade aan de auto daarbij moet meetellen.
De auto had meer dan normale gebruiksschade. Dienst Domeinen Roerende Zaken raamde de herstelkosten op € 4.953. Op grond van de Uitvoeringsregeling mag 72 procent van zulke gecalculeerde herstelkosten worden afgetrokken van de handelsinkoopwaarde van een gelijksoortige, onbeschadigde auto. In dit geval was dat € 3.566. Het Gerechtshof Den Haag vond die regeling niet in strijd met het Unierecht. Het percentage is volgens het hof een gemiddelde, gebaseerd op onderzoek naar het effect van schade op de handelswaarde. Wie meent dat 100 procent van de herstelkosten moet worden afgetrokken, moet dat zelf onderbouwen, en dat had de man niet gedaan.
In cassatie betoogde de man dat het Unierecht voor elke geïmporteerde schadeauto een aftrek van 100 procent van de herstelkosten vereist, omdat dat bedrag de reële waardevermindering zou zijn. De Hoge Raad wijst dat af. Hij overweegt dat herstelkosten niet zonder meer gelijk zijn aan de waardedaling. Kosten voor het herstellen van onderdelen met alleen normale slijtage tellen niet mee, want die slijtage zit al in de koerslijstwaarde. En bij onderdelen met echte schade verdwijnt door het herstel ook de normale slijtage, zodat de waardedaling lager is dan de kosten.
Ook de bewijslast ligt volgens de Hoge Raad bij de belastingplichtige. Wie een hogere aftrek wil, moet aantonen dat bepaalde onderdelen schade vertonen die een waardedaling rechtvaardigt en hoe groot die is. De 72 procent is een praktische regel: iedere belastingplichtige mag dat percentage zonder nadere bewijsvoering aftrekken. Wil iemand meer aftrekken, dan moet hij dat staven met een deugdelijke schadecalculatie en beeldmateriaal. Het Unierecht regelt de verdeling van de bewijslast niet, dus dat is aan de lidstaten, mits de doeltreffendheid van het Unierecht niet wordt aangetast. Volgens de Hoge Raad bestaat er geen redelijke twijfel dat artikel 110 VWEU ruimte laat voor zo'n regeling. Prejudiciële vragen aan het Hof van Justitie van de Europese Unie stelt hij daarom niet.
De overige middelen strandden eveneens. Het ging onder meer om de hoogte van de proceskostenvergoeding in het bestuursrecht, de vergoeding van € 500 voor overschrijding van de redelijke termijn van twee jaar met zes maanden, het recht om gehoord te worden, de vooraf te betalen griffierechten en de bevoegdheid van de nationale rechter om Unierecht toe te passen. Bij elk van die punten verwees de Hoge Raad naar eerdere arresten of oordeelde hij zonder motivering dat de klachten geen vragen opwerpen die van belang zijn voor de eenheid of ontwikkeling van het recht.
De Hoge Raad verklaart het beroep in cassatie ongegrond. Het arrest van het Gerechtshof Den Haag blijft daarmee in stand. Een proceskostenveroordeling volgt niet.
Hoge Raad · 13 november 2026
Bestuursrecht; Belastingrecht Hoge Raad: cassatie van B.V. niet-ontvankelijk door onbetaald griffierecht Een B.V. die in cassatie ging in een belastingzaak, heeft het griffierecht niet betaald. Daardoor is het beroep niet-ontvankelijk verklaard. De Hoge Raad vond de bezwaren van het bedrijf tegen de verplichting om dat griffierecht vooraf te betalen niet overtuigend en stelde ook geen vragen aan het Hof van Justitie van de Europese Unie.
De zaak begon met een cassatieberoep tegen de uitspraak van het Gerechtshof Amsterdam van 31 maart 2026. De griffier van de Hoge Raad wees het bedrijf op 26 juni 2026 bij aangetekende brief op het verschuldigde griffierecht en gaf het vier weken om te betalen. Volgens de gegevens van PostNL is die brief afgeleverd op het adres dat het bedrijf zelf had opgegeven. Het griffierecht werd niet betaald.
Op 28 juli 2026 plaatste de griffier een bericht in het digitale dossier van het bedrijf. Daarin kreeg het de gelegenheid uit te leggen waarom het griffierecht niet was betaald. Het bedrijf deed dat op 25 augustus 2026 via het webportaal van de Hoge Raad.
In die brief voerde het bedrijf aan dat de regel in artikel 8:41 van de Algemene wet bestuursrecht niet past bij het recht op een doeltreffende voorziening in rechte, zoals vastgelegd in artikel 47 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, gelezen met artikel 52 daarvan. Volgens het bedrijf mag griffierecht pas achteraf worden geheven als een beroep ongegrond blijkt, omdat dat evenrediger zou zijn dan betaling vooraf op straffe van niet-ontvankelijkheid. Het bedrijf verwachtte dat het Hof van Justitie dat ook zo zou oordelen en vond dat de Hoge Raad daarom prejudiciële vragen moest stellen.
De Hoge Raad ziet dat anders. Wat het bedrijf aanvoert, geeft geen reden om aan te nemen dat het niet in verzuim was. Voor het stellen van prejudiciële vragen verwijst de Hoge Raad naar zijn eerdere arrest van 12 juni 2026, waarin hij die vragen om dezelfde redenen niet nodig vond. Omdat het griffierecht niet is betaald, moet het beroep op grond van artikel 8:41, lid 6, van de Awb niet-ontvankelijk worden verklaard.
Een veroordeling in de proceskosten bleef achterwege. De Hoge Raad verklaarde het beroep in cassatie niet-ontvankelijk.
Hoge Raad · 13 november 2026
Bestuursrecht; Belastingrecht Hoge Raad: belastingzaak stopt omdat griffierecht niet is betaald Een belastingzaak bij de Hoge Raad is geëindigd voordat de rechters er inhoudelijk naar keken. De reden: het griffierecht, de vergoeding die iedereen betaalt om een zaak in cassatie te laten behandelen, is niet voldaan.
De belanghebbende, vertegenwoordigd door J.W. Vugts, ging in cassatie tegen de uitspraak van de rechtbank Oost-Brabant van 7 april 2026. Daarmee richtte het beroep zich rechtstreeks tegen de rechtbank, zonder tussenstop bij het gerechtshof. Wat er in de belastingzaak zelf speelde, blijkt uit het arrest niet; de Hoge Raad kwam daar niet aan toe.
De griffier van de Hoge Raad wees de belanghebbende op 26 juni 2026 bij aangetekende brief op het verschuldigde griffierecht en gaf vier weken om te betalen. Volgens de gegevens van Track&Trace van PostNL is die brief afgeleverd op het adres dat de belanghebbende zelf had opgegeven. Het griffierecht kwam niet binnen.
Daarna kreeg de belanghebbende een tweede kans. Bij aangetekende brief van 29 juli 2026 vroeg de griffier binnen vier weken uit te leggen waarom er niet was betaald. Ook die brief is volgens PostNL afgeleverd op het opgegeven adres. De belanghebbende reageerde niet.
Op grond van artikel 8:41, lid 6, van de Algemene wet bestuursrecht moet een beroep in dat geval niet-ontvankelijk worden verklaard. De Hoge Raad deed dat dan ook. Een veroordeling in de proceskosten vond de Hoge Raad niet nodig.
De Hoge Raad verklaarde op 13 november 2026 het beroep in cassatie niet-ontvankelijk. De uitspraak van de rechtbank Oost-Brabant blijft daardoor ongewijzigd in stand. Proceskosten zijn niet toegewezen.
Hoge Raad · 13 november 2026
Bestuursrecht; Belastingrecht