Kantonrechter verleent 17-jarige handlichting om bedrijf in stolpboerderijen te starten Micky Bersee uit Schagerbrug is zeventien en wil een eigen bedrijf beginnen. Hij richt zich op timmer- en renovatiewerk aan ambachtelijke stolpboerderijen en andere bestaande panden: herstellen, renoveren, onderhouden en verbeteren van karakteristieke gebouwen en ander vastgoed. Zijn bedrijf heet BerseeBouw. Er is alleen een probleem: als minderjarige kan hij zonder meer geen zakelijke bankrekening openen en niet zelfstandig zaken doen. Daarom vroeg hij de kantonrechter om handlichting.
Handlichting betekent dat een minderjarige bepaalde bevoegdheden van een meerderjarige krijgt. Dat kan volgens artikel 1:235 van het Burgerlijk Wetboek alleen als de minderjarige zestien jaar of ouder is en zijn ouders ermee instemmen. Tegen de wil van de ouders in kan het niet. De kantonrechter bepaalt ook welke bevoegdheden worden toegekend en laat zich daarbij leiden door het belang van de minderjarige: is de gevraagde handlichting verantwoord?
Op de zitting van 29 oktober 2026 in Alkmaar verscheen Bersee, die zonder advocaat procedeerde, samen met zijn ouders. Zij zijn zelf ondernemer en gaven aan hun zoon te kunnen helpen, bijvoorbeeld met de boekhouding. Ook vonden zij dat zijn bevoegdheid om het bedrijf zelfstandig te vertegenwoordigen niet beperkt hoefde te worden.
De kantonrechter vond dat Bersee goed had uitgelegd waarom hij de handlichting nodig heeft. Hij is zeventien jaar oud en zijn ouders stemden in met het verzoek. Net als de ouders vond de kantonrechter het verantwoord het verzoek toe te wijzen.
De handlichting gaat niet meteen in. Volgens artikel 1:237 van het Burgerlijk Wetboek werkt zij pas vanaf de publicatie van de beschikking in de Staatscourant, zodat derden ervan kunnen kennisnemen. De griffier zorgt voor die publicatie. Daarnaast wordt de beschikking, met toestemming van Bersee niet geanonimiseerd, op rechtspraak.nl gepubliceerd. Bersee moet de handlichting zelf nog laten inschrijven in het handelsregister van de Kamer van Koophandel; dat is wettelijk verplicht.
De kantonrechter verleent Bersee handlichting voor het zelfstandig verrichten van de rechtshandelingen die nodig zijn om zijn bedrijf BerseeBouw uit te oefenen. De beschikking is uitvoerbaar bij voorraad.
Rechtbank Noord-Holland · 11 november 2026
Civiel Recht Hoge Raad: geen concernvrijstelling overdrachtsbelasting bij vastgoedfonds-aandelen van B.V. Een besloten vennootschap uit een internationaal financieel concern nam op 15 april 2021 alle aandelen over in een Nederlandse B.V. die vastgoed bezat. Die overname gebeurde bij de liquidatie van een vastgoedfonds waarin beleggers units hadden gekocht. Over zulke verkrijgingen is overdrachtsbelasting verschuldigd. De vennootschap betaalde dat bedrag op aangifte, maar vond dat ze er niet voor hoefde te betalen en maakte bezwaar.
De vennootschap beriep zich op de zogeheten concernvrijstelling. Die geldt als de verkrijgende en de vervreemdende vennootschap tot hetzelfde concern behoren. In de structuur stond een Zwitserse beheerder, Funds AG, die juridisch eigenaar was van alle aandelen in twee houdstermaatschappijen. De ene houdstermaatschappij bezat de aandelen in de Nederlandse B.V. die werd overgenomen, de andere de aandelen in de overnemende vennootschap. De fondsen zelf hadden geen rechtspersoonlijkheid. Beleggers die units kochten, kregen een vordering op Funds AG ter waarde van hun evenredige deel in de activa en inkomsten van het fonds. Geen enkele belegger had 90 procent of meer van de units.
Het Gerechtshof Den Haag oordeelde in het voordeel van de vennootschap. Volgens het hof vertegenwoordigen aandelen van één soort het gehele belang in een vennootschap, zowel juridisch als economisch. Omdat alle betrokken vennootschappen maar één soort aandelen hadden, hoorden ze volgens het hof samen met Funds AG bij één concern. Dat de waardeontwikkeling van het vastgoed via het fondsrendement naar de beleggers ging, veranderde daar volgens het hof niets aan. De vrijstelling was daarom van toepassing. De staatssecretaris van Financiën ging in cassatie.
De Hoge Raad geeft de staatssecretaris gelijk. Voor een concern in de zin van de regeling is vereist dat de moedervennootschap het gehele of nagenoeg gehele economische belang heeft bij de aandelen in haar dochters. Wie juridisch eigenaar van de aandelen is, speelt daarbij geen rol. Een moedervennootschap heeft dat economische belang alleen als zij het gehele of nagenoeg gehele risico van waardeverandering en tenietgaan van de aandelen draagt en de opbrengsten ervan geheel of nagenoeg geheel geniet. Het hof ging dus uit van een onjuiste rechtsopvatting door te stellen dat bij één soort aandelen het economische belang vanzelf bij de aandeelhouder ligt.
De Hoge Raad deed de zaak zelf af. Op grond van de feiten die het hof had vastgesteld en waartegen niemand opkwam, dragen de fondsparticipanten in betekenende mate het risico van waardeverandering van de aandelen en genieten zij in betekenende mate de opbrengsten. Het belang bij de aandelen berust daarom niet geheel of nagenoeg geheel bij Funds AG. De betrokken vennootschappen vormen dus geen concern. Met een concern met een van de beleggers lukt het ook niet, omdat niemand van hen 90 procent of meer van de units houdt.
Ook het recente arrest van het Hof van Justitie van de Europese Unie in de zaak Nova Iberomoldes brengt geen verandering. Volgens de Hoge Raad blijkt uit de stukken niet dat hier verrichtingen hebben plaatsgevonden waarover een Europese richtlijn het heffen van indirecte belasting verbiedt.
De Hoge Raad verklaart het cassatieberoep gegrond en vernietigt de uitspraken van zowel het hof als de rechtbank. Het beroep tegen de uitspraak van de inspecteur verklaart hij alsnog ongegrond, zodat de op aangifte voldane overdrachtsbelasting verschuldigd blijft. Er volgt geen proceskostenveroordeling.
Hoge Raad · 6 november 2026
Bestuursrecht; Belastingrecht Rechtbank: verkoper iBasis moet € 2,67 miljoen betalen na garantieschending, bestuurders vrijuit Bij de overname van iBasis, een aanbieder van technologie voor apparaten die via een mobiel netwerk met internet verbonden zijn, ging in 2022 iets mis dat Tofane Global IoT Netherlands uiteindelijk bijna € 2,7 miljoen aan schadevergoeding opleverde. Tofane kocht de aandelen van iBasis op 21 februari 2022 van een groep verkopers, onder wie de houdstermaatschappij [gedaagde 1]. De koopprijs bestond uit een basisbedrag, waarvan € 2.758.377 contant werd betaald, en een earn-out: een extra vergoeding die afhing van de toekomstige resultaten, onder meer van het moment waarop Telkomsel, een groot Indonesisch telecombedrijf, een softwareproject zou accepteren.
Volgens Tofane hadden de verkopers vóór de overname geen of onjuiste informatie gegeven over het beëindigen van dat Telkomsel-project en over klanten die hun contracten met iBasis hadden opgezegd omdat het beheerplatform van ondermaatse kwaliteit was. Daarmee zouden zij garanties uit de aandelenkoopovereenkomst hebben geschonden. Met twee van de drie verkopers sloot Tofane in november 2022 een schikking, waarbij zij samen € 1.778.390 betaalden. Een schikking met de overige partijen kwam niet tot stand, waarna Tofane de zaak aan de rechter voorlegde.
Tofane eiste € 2.669.164 aan schadevergoeding van [gedaagde 1] en hoofdelijk van drie andere partijen: twee houdstermaatschappijen en de man die via die bedrijven (indirect) bestuurder van [gedaagde 1] was. Die laatste drie voerden verweer. [gedaagde 1] zelf verscheen niet in de procedure.
De rechtbank wijst de vordering tegen [gedaagde 1] toe. Het verweer van de andere gedaagden telt niet mee voor de niet-verschenen partij, omdat het om afzonderlijke vorderingen gaat en niet om een ondeelbare rechtsverhouding. Tegen [gedaagde 1] gaat het om een toerekenbare tekortkoming in een overeenkomst, tegen de anderen om onrechtmatige daad. Dat Tofane hoofdelijke veroordeling vroeg, verandert dat niet. De vordering komt de rechtbank niet onrechtmatig of ongegrond voor.
Tegen de drie andere gedaagden gaat het anders. Tofane baseerde haar claim op bestuurdersaansprakelijkheid. Daarvoor moet een bestuurder persoonlijk een ernstig verwijt te maken zijn. Dat kan als hij namens de vennootschap verplichtingen aangaat terwijl hij wist of had moeten begrijpen dat de vennootschap die niet kan nakomen en geen verhaal zal bieden voor de schade. Volgens de rechtbank heeft Tofane niet met concrete feiten onderbouwd dat dit in 2022 voorzienbaar was. De koopprijs was toen betaald en de jaarrekening van 2022 liet een fors eigen vermogen zien. Dat [gedaagde 1] volgens de jaarrekening van 2024 inmiddels leeg is, zegt daar niets over. Ook de capital maintenance statement, een verklaring dat de vennootschap achttien maanden lang € 662.011 aan liquide middelen aanhoudt, maakt dat niet anders. Het aanvullende standpunt dat de bestuurders hebben bewerkstelligd dat [gedaagde 1] deze verklaring niet nakwam, onderbouwde Tofane niet. De rechtbank wijst op het punt dat Tofane door de schikking met twee verkopers al het dubbele van dat bedrag had ontvangen.
In reconventie vroegen de drie gedaagden twee verklaringen voor recht. De eerste hield in dat Tofane in strijd met de koopovereenkomst had gehandeld door de earn-out niet te goeder trouw na te streven, zodat de brutowinst door een onafhankelijke expert moest worden aangepast. De tweede betrof uitstel van de betalingsverplichting tot die aanpassing was vastgesteld. De rechtbank wijst beide af. Een verklaring voor recht kan alleen worden gevraagd door iemand die onmiddellijk bij de rechtsverhouding betrokken is, en de gedaagden zijn geen partij bij de koopovereenkomst. Omdat zij zelf geen betalingsverplichting hebben, ontbreekt ook een eigen belang bij de tweede verklaring.
De rechtbank veroordeelt [gedaagde 1] tot betaling van € 2.669.164 aan Tofane, met wettelijke rente vanaf 22 februari 2022, en tot de proceskosten van € 11.800,40. De vorderingen tegen de drie andere gedaagden worden afgewezen. Tofane moet hun proceskosten van € 18.627,50 vergoeden. In reconventie worden de vorderingen afgewezen en moeten de drie gedaagden hoofdelijk € 5.977,75 aan proceskosten betalen. Het vonnis is, voor zover het de veroordeling van [gedaagde 1] en de proceskosten betreft, uitvoerbaar bij voorraad.
Rechtbank Amsterdam · 14 oktober 2026
Civiel Recht; Ondernemingsrecht Gerecht Curaçao vernietigt ontbinding van Curaçao Secure Storage door KvK om onbetaalde registerbijdrage Curaçao Secure Storage B.V., een opslagbedrijf dat sinds 2008 bestaat, werd op 18 mei 2026 door de Kamer van Koophandel en Nijverheid (KvK) ontbonden. De reden: het bedrijf had langer dan een jaar de jaarlijkse bijdrage voor inschrijving in het handelsregister niet betaald, een achterstand van Cg 500 bij een jaarbijdrage van Cg 100. Door de ontbinding kon het bedrijf onder meer zijn erfpachtrechten niet meer beheren en zich niet meer verweren in gerechtelijke procedures.
De KvK had het voornemen tot ontbinding bekendgemaakt door het bedrijf op 13 januari 2026 op een ontbindingslijst te zetten, gepubliceerd op haar website op 30 januari 2026 en vermeld in de Landscourant en de Extra. De zes weken om de achterstand weg te werken liet het bedrijf verstrijken. Het stelde op 22 juni 2026 beroep in en betaalde de achterstand op 13 juli 2026. Het Gerecht behandelde het beroep op 16 september 2026.
Het bedrijf voerde aan dat de ontbinding in strijd is met het evenredigheidsbeginsel, omdat het een onderneming is met echte bezittingen en lopende rechtsverhoudingen die enkel om een administratieve achterstand is ontbonden. Ook zou het eigendomsrecht uit het Eerste Protocol bij het Europees Verdrag voor de Rechten van de Mens zijn geschonden. De KvK stelde dat zij verplicht was te ontbinden: de voorwaarden waren vervuld en de wet biedt geen ruimte voor een afweging van belangen. Latere betaling verandert dat volgens haar niet.
Het Gerecht stelde vast dat de voorwaarden voor ontbinding vervuld waren en dat de bekendmaking correct was verlopen. Toch had de KvK de regel hier niet mogen toepassen. De toelichting op de wet laat zien dat de regeling bedoeld is voor lege, verlaten of onbereikbare rechtspersonen, mede om witwassen en terrorismefinanciering tegen te gaan. Dat ook actieve ondernemingen met echte bezittingen om een betalingsachterstand zouden kunnen worden ontbonden, heeft de wetgever niet onderkend.
Na ontbinding mag een bedrijf alleen nog handelingen verrichten voor de vereffening en kan het geen nieuwe verplichtingen aangaan. Voor een doorstart is in beginsel een nieuwe rechtspersoon nodig, met alle kosten van dien. De KvK had het bedrijf niet aangemaand en niet geprobeerd de bijdrage op een andere manier te innen. Ter zitting zei zij dat het niet haar bedoeling is bedrijven als dit te ontbinden, maar dat zij zich gedwongen voelt. Toepassing van de regel is hier zo onevenredig dat die achterwege moet blijven. Aan de klacht over het eigendomsrecht kwam het Gerecht daarom niet toe.
Het Gerecht verklaarde het beroep gegrond en vernietigde de ontbindingsbeschikking. De KvK moet de beslissing inschrijven in het handelsregister en de vernietiging bekendmaken op haar website, in de Landscourant en in dagbladen. Zij betaalt de proceskosten van Cg 1.400 en vergoedt het griffierecht van Cg 150. Hoger beroep staat niet open.
Gerecht in eerste aanleg van Curaçao · 21 oktober 2026
Bestuursrecht Rechter blijft bevoegd in geschil over overdracht aandelen CTS: Ondernemingskamer niet exclusief bevoegd NES Holding houdt 75 procent van de aandelen in CTS Group Holding, Gevam Management de overige 25 procent. In een aandeelhoudersovereenkomst van 23 december 2019 staat dat Gevam haar aandelen aan NES moet aanbieden zodra een bepaalde medewerker van Gevam geen werknemer van CTS meer is. Die medewerker is op 25 november 2024 als functionaris van CTS ontslagen en zijn arbeidsovereenkomst is opgezegd per 1 mei 2025.
NES stapte daarna naar de rechtbank Amsterdam. Zij wil dat Gevam binnen zeven dagen na het vonnis alle medewerking verleent aan de overdracht van haar aandelen. Primair moet dat voor € 0, subsidiair voor € 19.750, meer subsidiair voor een bedrag dat de rechtbank in goede justitie vaststelt. Weigert Gevam, dan moet het vonnis in de plaats treden van haar medewerking. NES vordert daarnaast een dwangsom, de proceskosten en wettelijke rente.
Gevam begon een incident en stelde dat de rechtbank niet bevoegd is. Volgens Gevam gaat het om een gedwongen overdracht van aandelen in de zin van de geschillenregeling in Boek 2 van het Burgerlijk Wetboek. Sinds 1 januari 2025 zou alleen de Ondernemingskamer van het gerechtshof Amsterdam zulke geschillen mogen behandelen. NES verweerde zich tegen dit standpunt.
De rechtbank volgt Gevam niet. De geschillenregeling is bedoeld voor situaties waarin de samenwerking in een vennootschap muurvast zit door conflicten tussen aandeelhouders. Het gaat daarbij om gedrag van een aandeelhouder dat het belang van de vennootschap zo schaadt dat het aandeelhouderschap in redelijkheid niet langer te dulden is. De vordering van NES rust op iets anders: nakoming van de aandeelhoudersovereenkomst, waarin Gevam zich verplichtte de aandelen over te dragen. Voor zulke vorderingen is de Ondernemingskamer niet exclusief bevoegd.
Dat een vordering tot nakoming kan leiden tot een overdracht van aandelen, betekent volgens de rechtbank niet dat al die vorderingen onder de geschillenregeling vallen. De overige argumenten van Gevam komen aan bod bij de behandeling van de hoofdzaak. In dit incident is daar geen ruimte voor.
De rechtbank wijst de vordering tot onbevoegdverklaring af. Gevam moet de proceskosten in het incident betalen: € 842, waarvan € 653 aan salaris voor de advocaat en € 189 aan nakosten. Komt Gevam niet binnen veertien dagen na aanschrijving over de brug, dan komt daar € 98 bij plus de kosten van betekening van het vonnis. Dit deel van het vonnis is uitvoerbaar bij voorraad. De hoofdzaak gaat door: de zaak staat op de rol van 9 december 2026, waar Gevam een conclusie van antwoord moet indienen.
Rechtbank Amsterdam · 11 november 2026
Civiel Recht; Ondernemingsrecht