Kantonrechter wijst claim van € 35.000 tegen interieurontwerper af en laat klanten € 7.286 betalen Een echtpaar liet de verbouwing en inrichting van hun woning begeleiden door een interieurontwerper. In maart 2024 sloten zij daarvoor een overeenkomst van € 20.500 inclusief btw: de ontwerper zou een design maken, de uitvoering begeleiden en leveranciers inschakelen. Het project liep stuk. De opdrachtgevers meenden dat de ontwerper ernstig tekortschoot en eisten hun geld terug, plus schadevergoeding. De ontwerper stuurde op haar beurt nog twee onbetaalde facturen.
De opdrachtgevers voerden aan dat de ontwerper de overeenkomst op 2 oktober 2024 had opgezegd, of dat de overeenkomst moest worden ontbonden. Hun vorderingen liepen op tot ruim € 35.000. De kantonrechter oordeelde dat geen van beide klopt. In de e-mail van 2 oktober 2024 schreef de ontwerper weliswaar over een afronding van het project, maar zij noemde ook vervolgstappen. Daaruit leidde de rechter af dat zij haar werk wilde voortzetten en afronden. Een latere e-mail van haar advocaat, waarin stond dat het ging om een nadere duiding van het vervolgen van de overeenkomst, bevestigde dat beeld.
Ook een tekortkoming die ontbinding rechtvaardigt, zag de rechter niet. De gasaansluiting voor een wokbrander in de keuken hoorde volgens de rechter niet bij het takenpakket van de ontwerper, want een gasaansluiting maakt geen deel uit van het interieur. Zij had de wens aanvankelijk wel over het hoofd gezien, maar bood daarna aan met de betrokkenen te overleggen. Daar reageerden de opdrachtgevers niet duidelijk positief op. Bij een gebroken bijzettafel had de ontwerper zich volgens de rechter meer kunnen inspannen bij de leverancier, maar ook dat was geen reden om de overeenkomst te ontbinden. Over de gordijnen bleek uit de e-mails dat de opdrachtgevers zelf wijzigingen wilden doorvoeren nadat de bestelling was geplaatst. Dat het bed nooit is geleverd, kon de ontwerper niet worden aangerekend: niet was gebleken dat zij had moeten weten dat de leverancier onbetrouwbaar was.
Voor de rest van de begeleiding gold hetzelfde. De ontwerper had onweersproken een interieurontwerp gemaakt en leveranciers gezocht en begeleid. De opdrachtgevers hadden haar niet in gebreke gesteld. Uit de e-mails bleek volgens de rechter dat de steeds wisselende keuzes van de opdrachtgevers en de problemen met leveranciers voor vertraging en wijzigingen zorgden. De opdrachtgevers stelden bovendien hoge eisen aan het werk. De eis om foto's van hun interieur van de website en sociale media van de ontwerper te halen, wees de rechter af, omdat zij die foto's al had verwijderd.
In de eis die de ontwerper zelf had ingesteld, kreeg zij grotendeels gelijk. De kantonrechter wees een factuur van € 4.711,74 voor meerwerk aan de keuken toe. De opdrachtgevers hadden daar via WhatsApp opdracht voor gegeven en protesteerden niet toen de ontwerper de extra kosten per e-mail bevestigde. Ook een factuur van € 2.574,17 voor een aanbetaling van 5 procent op de keukenofferte werd toegewezen, omdat de opdrachtgevers per e-mail akkoord waren gegaan met die offerte van € 51.483,40. Samen is dat € 7.285,91, plus wettelijke handelsrente vanaf 6 december 2024. Ook kreeg zij € 739,30 aan buitengerechtelijke incassokosten.
De eis van de ontwerper om negatieve online reviews van de opdrachtgevers te laten verwijderen, wees de rechter af. Zij had niet gemotiveerd welke onderdelen van de reviews onwaar of onrechtmatig zijn. Dat een review een eenzijdige weergave is, is volgens de rechter geen reden, want een review is een persoonlijke ervaring van een klant.
De kantonrechter wees alle vorderingen van de opdrachtgevers af. Hij veroordeelde hen hoofdelijk tot betaling van € 7.285,91 plus rente en € 739,30 incassokosten aan de ontwerper, en in de proceskosten van € 1.298,00 in de eis van de opdrachtgevers en € 360,00 in de tegeneis van de ontwerper. Het vonnis is uitvoerbaar bij voorraad.
Rechtbank Amsterdam · 23 oktober 2026
Civiel Recht; Verbintenissenrecht NHL Stenden mag docent ontslaan wegens verstoorde verhouding, maar krijgt geen gelijk over verwijtbaar gedrag NHL Stenden Hogeschool verzocht de kantonrechter om ontbinding van de arbeidsovereenkomst met een docent van de Bachelor-opleiding in Emmen. De hogeschool stelde dat de docent sociaal onveilig gedrag had vertoond jegens studenten en collega's, en baseerde zich daarvoor op rapportages van de Ombudsman Studenten en meldingen van medewerkers. De docent werkte al sinds 2007 bij NHL Stenden en verdiende ruim € 6.500 bruto per maand.
De problemen kwamen in een stroomversnelling na een kalibratiesessie in de zomer van 2024, waarbij teamleden aangaven zich onveilig te voelen. In december 2025 stelden beide ombudsmannen van de hogeschool een notitie op over structurele sociale onveiligheid, vastgelopen teamdynamiek en zorgen over de onderwijskwaliteit. Vervolgens werden studenten en medewerkers uitgenodigd concrete meldingen te doen. Uiteindelijk ontving de Ombudsman Studenten dertig verklaringen van studenten, waarbij in alle gevallen de naam van de docent viel. Ook in meldingen van zeven oud-medewerkers werd hij als actor genoemd. Studenten beschreven kleinerende opmerkingen, publieke correcties en een sfeer waarin zij bang waren vragen te stellen.
De kantonrechter erkende dat NHL Stenden terecht actie heeft ondernomen op basis van deze signalen. Tegelijkertijd oordeelde de rechter dat de hogeschool de procedure daarna ernstig onzorgvuldig heeft uitgevoerd. De hogeschool had de verwijten concreet en individueel aan de docent moeten voorleggen, zodat hij zich gericht kon verweren. In plaats daarvan kreeg hij op 7 april 2026 de stapel rapportages en verklaringen te lezen in iets meer dan een uur, werd zijn verzoek om bijstand van de onderwijsvakbond AOb geweigerd en negeerde de hogeschool het advies van de bedrijfsarts om het gesprek te voeren onder begeleiding van een bedrijfsmaatschappelijk werker. Toen de docent bij brief vroeg welke concrete feiten hem werden verweten en hoe die waren geverifieerd, ging NHL Stenden daar niet op in.
Omdat een behoorlijk hoor-en-wederhoortraject achterwege bleef, kon de rechter niet vaststellen dat de docent ernstig verwijtbaar had gehandeld. De primaire ontslaggrond, ernstig verwijtbaar handelen, slaagde daardoor niet.
Wel ontbond de kantonrechter de arbeidsovereenkomst op grond van een verstoorde arbeidsverhouding. Beide partijen erkenden tijdens de procedure dat de situatie onherstelbaar was vastgelopen: de docent gaf zelf aan dat een toekomst bij NHL Stenden hem erg lastig leek. Herplaatsing binnen de hogeschool lag niet in de rede, mede omdat de verstoring de gehele academie raakte.
De docent vroeg ook een billijke vergoeding, bovenop de transitievergoeding. Hij voerde aan dat NHL Stenden ernstig verwijtbaar had gehandeld door hem onzorgvuldig te behandelen en het ontbindingsverzoek in te dienen direct na zijn aankondiging van een kort geding. De kantonrechter wees dit af. De procedurele tekortkomingen van NHL Stenden waren weliswaar reëel, maar niet ernstig genoeg om als ernstig verwijtbaar te gelden. Bijkomende omstandigheden die dat oordeel zouden rechtvaardigen, ontbraken.
De kantonrechter ontbindt de arbeidsovereenkomst per 1 maart 2027 en veroordeelt NHL Stenden tot betaling van een transitievergoeding van € 50.224 bruto, een deugdelijke eindafrekening inclusief uitbetaling van 41 niet-genoten vakantiedagen, en verstrekking van de ontbrekende loonstroken. De proceskosten worden gecompenseerd: iedere partij betaalt de eigen kosten.
Rechtbank Noord-Nederland · 21 oktober 2026
Civiel Recht Rechter verbiedt vrouw om Stichting Huis voor Dieren op Facebook te beschuldigen van fraude en dierenmishandeling Een vrouw uit Overijssel plaatste jarenlang berichten op Facebook waarin zij de voorzitter van Stichting Huis voor Dieren en haar voormalige dierencrematorium beschuldigde van fraude, oplichting, dierenmishandeling, corruptie en psychische stoornissen. Aanleiding was een ontevreden ervaring in 2021, toen de vrouw haar hond liet cremeren bij het crematorium en op de urn de pootafdruk en naam van het dier ontbraken.
In de Facebook-berichten beschreef de vrouw de voorzitter als iemand met een 'narcistische en psychopatische stoornis', beweerde zij dat dieren illegaal in kliko's waren gedumpt in plaats van gecremeerd, en riep zij oud-medewerkers op zich bij haar te melden over vermeende misstanden. Ze tagde daarbij ook instanties als de NVWA, de Rijksrecherche en nieuwsmedia. De vrouw presenteerde haar beweringen als vaststaande feiten en noemde zichzelf een 'klokkenluider'.
Stichting Huis voor Dieren en haar voorzitter stapten naar de rechter en vorderden onder meer een verbod op verdere negatieve uitlatingen, verwijdering van de berichten, een rectificatie en een verbod op het doen van meldingen bij instanties. Zij stelden dat de beschuldigingen onrechtmatig waren omdat daarvoor geen bewijs bestond. Tegelijk werd gevorderd dat twee andere gedaagden, de nieuwe eigenaren van het crematorium, geen bedrijfsinformatie meer mochten doorspelen.
De rechter stelde vast dat de beschuldigingen de grens van de vrijheid van meningsuiting overschreden. Hoewel de vrouw het recht heeft zich kritisch uit te laten over dienstverlening waarbij zij ontevreden was, gaan de berichten veel verder: ze bevatten ernstige beschuldigingen van strafbare feiten en beledigingen die als vaststaande feiten worden gepresenteerd, terwijl de vrouw in haar juridische verweer zelf toegaf dat de onderliggende feiten niet allemaal bewezen zijn. De rechter oordeelde dat het recht op bescherming van de goede naam in dit geval zwaarder weegt dan het recht op vrije meningsuiting.
De vorderingen werden deels toegewezen en deels afgewezen. Een rectificatie wees de rechter af, omdat het verbod en de verwijdering van de berichten al voldoende tegemoet komen aan de belangen van de stichting. Het verbod om meldingen te doen bij politie en andere instanties wees de rechter ook af, omdat onvoldoende was aangetoond dat de aangiften opzettelijk onjuist waren. De vorderingen tegen de nieuwe eigenaren van het crematorium werden volledig afgewezen, omdat onvoldoende vaststond dat de stichting nog rechthebbende was op de bedrijfsinformatie na de overdracht.
De vrouw moet de berichten binnen 24 uur na betekening van het vonnis verwijderen en mag geen vergelijkbare uitlatingen meer plaatsen op haar Facebook-profiel en haar besloten Facebook-groep. Bij overtreding verbeurt zij een dwangsom van € 250 per dag, met een maximum van € 15.000. Ook moet zij de proceskosten van de stichting betalen, begroot op € 2.254. Omdat de vorderingen tegen de nieuwe eigenaren zijn afgewezen, moet de stichting op haar beurt de proceskosten van die twee gedaagden vergoeden, begroot op € 1.707.
Rechtbank Overijssel · 22 oktober 2026
Civiel Recht Rechtbank deelt woning toe aan ex-partner voor € 300.000 en kent ex € 200 per maand toe Twee voormalige partners die jarenlang een affectieve relatie hadden, kwamen er na hun uiteengaan niet uit wie de gezamenlijke woning in Limburg krijgt, wat hun inboedel waard is en wie nog geld van de ander tegoed heeft. De vrouw begon een procedure, de man vorderde in reconventie zelf een reeks bedragen en toedelingen. Beide partijen hebben hun eis in de loop van de procedure meermaals gewijzigd.
De belangrijkste vraag was wat er met de woning moet gebeuren. In een eerder tussenvonnis van 11 februari 2026 beval de rechtbank een taxatie door een deskundige. Die kwam op een marktwaarde van € 300.000. Beide partijen konden zich in dat bedrag vinden. Omdat de vrouw zich niet langer verzette tegen toedeling aan de man, deelt de rechtbank de woning aan hem toe voor de getaxeerde waarde. Hij krijgt vier maanden om aan te tonen dat hij de woning kan financieren en dat de bank de vrouw uit de hoofdelijke aansprakelijkheid voor de hypotheek ontslaat. Lukt dat niet, dan moet de woning via een makelaar aan een derde worden verkocht en wordt de opbrengst na aftrek van verkoopkosten en hypotheek bij helften verdeeld.
De vrouw wilde dat de man € 75.000 aan haar zou betalen. De rechtbank wijst dat af: niet is gebleken dat partijen hierover een definitieve overeenkomst hebben gesloten. De man moet haar de helft van de overwaarde uitkeren, namelijk € 300.000 minus de op dat moment openstaande hypotheek, en hij draagt de kosten van de notariële akte.
Ook de kleinere geldkwesties kwamen aan bod. De man erkende dat hij de vrouw € 3.000 verschuldigd is, omdat een restschuld van € 6.000 uit zijn vorige woning in de gezamenlijke hypotheek is meegefinancierd. De rechtbank wijst dat bedrag toe, maar het is pas opeisbaar bij de toedeling of verkoop van de woning. Verder moet de man de vrouw een gebruiksvergoeding van € 200 per maand betalen vanaf 31 augustus 2024. Hij woont er alleen, terwijl zij de helft van de hypotheeklasten (€ 202 per maand) betaalt en ook haar eigen woonlasten draagt. Zijn betaling van verzekeringen en gemeentelijke belastingen verandert dat niet.
Bij de inboedel moet de man de vrouw toegang geven tot de afgesloten kamer(s) waar haar spullen staan, binnen twee weken na betekening van het vonnis. Zij mag één persoon meenemen, niet de vijf die zij vroeg. Daarnaast moet hij de wasmachine, het wandrek, de jacuzzi, de hangmat, de scootmobiel en de door haar broer gemaakte tafel klaarzetten. Op beide verplichtingen staat een dwangsom van € 5.000. De overige, te vaag omschreven spullen wijst de rechtbank af.
De vorderingen van de man hebben weinig succes. Zijn eis om de helft van een afkoopsom van € 9.624,98 van zijn vroegere werkgever terug te krijgen, € 4.812,49, wijst de rechtbank af: hij onderbouwde niet dat het geld in de woning, bijvoorbeeld in een nieuw dak, is gestoken. Daarmee vervalt ook zijn vordering om een factuur van het dakbedrijf in het geding te brengen. Wel krijgt hij gelijk over de helft van een schoorsteenvegerfactuur van € 100,01, € 50, omdat de vrouw daartegen geen verweer voerde. De proceskosten worden gecompenseerd, zodat ieder de eigen kosten draagt. De vrouw betaalt de helft van de deskundigenkosten, € 387,50, aan de griffier.
De rechtbank deelt de woning dus toe aan de man voor € 300.000 met de verplichting de helft van de overwaarde aan de vrouw uit te keren, en veroordeelt hem tot betaling van € 3.000 en een gebruiksvergoeding van € 200 per maand en tot afgifte van haar spullen op straffe van twee dwangsommen van € 5.000.
Rechtbank Limburg · 21 oktober 2026
Civiel Recht; Verbintenissenrecht Kantonrechter ontbindt arbeidsovereenkomst ziekenhuismedewerker per 1 januari 2027 na schikking Het Martini Ziekenhuis in Groningen wilde van een werknemer af. Volgens het ziekenhuis was de arbeidsverhouding duurzaam en onherstelbaar verstoord, en was herplaatsing niet meer mogelijk. Het ziekenhuis vroeg de kantonrechter daarom de arbeidsovereenkomst te ontbinden. De werkneemster, die door een eigen gemachtigde werd bijgestaan, voerde verweer.
De zaak begon bij de rechtbank Noord-Nederland, zittingsplaats Groningen. Die verwees de zaak bij beschikking van 16 juni 2026 door naar de rechtbank Overijssel, kamer voor kantonzaken in Zwolle. Het ziekenhuis diende een verzoekschrift in met 38 producties en later nog twee extra producties. De werkneemster reageerde met een verweerschrift met 33 bijlagen.
Op 14 oktober 2026 volgde de mondelinge behandeling. Daar kwamen partijen tot een regeling, die is vastgelegd in het proces-verbaal van de zitting. De kantonrechter hoefde daardoor geen inhoudelijk oordeel te vellen over wie de schuld had aan de verstoorde verhouding.
De kantonrechter nam de afspraken van partijen over. Volgens de rechter is er sprake van een verstoorde arbeidsverhouding, waardoor van het ziekenhuis in redelijkheid niet kan worden gevergd de arbeidsovereenkomst te laten voortduren. Ook de afspraak over de proceskosten werd overgenomen.
De kantonrechter ontbond de arbeidsovereenkomst op 21 oktober 2026 met ingang van 1 januari 2027. Beide partijen dragen hun eigen proceskosten.
Rechtbank Overijssel · 21 oktober 2026
Civiel Recht