Rechter: ongedateerde volmacht maakt inschrijving Nidos-aanbesteding ongeldig Een aanbieder van kleinschalige opvang voor alleenstaande minderjarige vreemdelingen is bij een Europese aanbesteding van Stichting Nidos buiten de boot gevallen omdat haar inschrijving niet rechtsgeldig was ondertekend. De voorzieningenrechter van de rechtbank Midden-Nederland oordeelt dat Nidos de inschrijving terzijde mocht leggen.
Het bedrijf had zich ingeschreven voor een raamovereenkomst voor deze opvang. De inschrijving werd op 7 juni 2026 via TenderNed ingediend, een dag voor de sluitingsdatum van 8 juni 2026. De indiening gebeurde met E-herkenning door de heer A, bestuurder van een bedrijf dat zelfstandig bestuurder van het inschrijvende bedrijf is. De stukken waren echter ondertekend door een andere man, de heer B. Het Uniform Europees Aanbestedingsdocument (UEA), een standaardverklaring waarin de inschrijver onder meer aangeeft dat er geen uitsluitingsgronden zijn, was zelfs helemaal niet ondertekend.
Omdat uit het handelsregister niet bleek wie vertegenwoordigingsbevoegd was, gaf Nidos het bedrijf op 10 juni 2026 een hersteltermijn van 48 uur. Op 12 juni leverde het bedrijf een uittreksel uit het handelsregister en een door de heer A ondertekende volmacht aan, waarin de heer B werd gemachtigd om het bedrijf in aanbestedingen te vertegenwoordigen. Op die volmacht stond geen datum. Wel stond erop 'contractperiode vanaf 2027'. Op 16 juni kreeg het bedrijf een tweede herstelmogelijkheid: het moest binnen 48 uur een correct ondertekend UEA aanleveren. Dat bericht heeft het bedrijf naar eigen zeggen gemist. Pas op 3 juli 2026 volgde een door de heer A ondertekend UEA, met een ondertekendatum van 5 juni. Op 22 juli 2026 nam Nidos de gunningsbeslissing en legde de inschrijving terzijde.
In kort geding eiste het bedrijf dat Nidos de gunningsbeslissing zou intrekken, de inschrijving alsnog inhoudelijk zou beoordelen en een nieuwe gunningsbeslissing zou nemen. Het voerde aan dat de heer B al op de sluitingsdatum bevoegd was. De rechter volgt dat niet. Een aanbestedende dienst mag alleen om herstel of aanvulling vragen van gegevens waarvan objectief vaststaat dat ze van vóór het einde van de inschrijvingstermijn dateren. Daarom moet een volmacht een datum hebben. Zonder datum is niet vast te stellen of de volmacht al bestond toen werd ingeschreven. Volgens de rechter is dat meer dan een kale formaliteit: een inschrijver tekent ook voor de uitsluitingsgronden, die gaan over ernstige zaken als corruptie en fraude, en dan moet een bevoegd persoon zich vóór de sluitingsdatum aan die verklaring binden. Ook de tweede herstelkans benutte het bedrijf niet op tijd.
Het bedrijf deed ook een beroep op bekrachtiging van het handelen van de heer B door de heer A (artikel 3:69 BW). Dat helpt niet, oordeelt de rechter. Een ontbrekende bevoegdheid kan niet met terugwerkende kracht worden hersteld, want dan zou een ongeldige inschrijving maanden later alsnog gerepareerd kunnen worden. Dat zou in strijd zijn met fundamentele beginselen van het aanbestedingsrecht. De stelling dat het terzijde leggen disproportioneel is, wijst de rechter af. Nidos bood twee herstelmogelijkheden, hanteerde de regels uit de Aanbestedingsleidraad en legde ook andere inschrijvingen die niet aan de eisen voldeden terzijde. Van 93 inschrijvers moest Nidos er meer dan 50 afwijzen, dus een uitzondering voor één inschrijver zou strijdig zijn met gelijke behandeling en transparantie.
De voorzieningenrechter wijst alle vorderingen af en veroordeelt het bedrijf in de proceskosten van Nidos van € 2.690, te betalen binnen veertien dagen, met wettelijke rente als het bedrag te laat wordt voldaan. De rechter erkent dat de uitkomst grote gevolgen heeft voor het bedrijf.
Rechtbank Midden-Nederland · 19 oktober 2026
Civiel Recht; Aanbestedingsrecht Rechtbank stelt gedeelde verantwoordelijkheid vast bij gebrekkige glascontainers na tegenstrijdige specificaties in aanbesteding Gemeenschappelijke Regeling Cure, een afvalverwerkingsorganisatie in de regio Eindhoven, en leverancier VConsyst B.V. uit Genemuiden staan tegenover elkaar in een geschil over gebrekkige ondergrondse glascontainers. Cure nam containers af bij VConsyst en stelde vast dat kettingen braken en bodemkleppen verbogen. Ze vordert onder meer gedeeltelijke ontbinding van de overeenkomst en schadevergoeding van ruim € 553.000.
In een eerder tussenvonnis had de rechtbank al vastgesteld dat VConsyst moet bewijzen dat de schade het gevolg is van oneigenlijk of buitennormaal gebruik door Cure, zodat de garantie niet van toepassing zou zijn. Beide partijen lieten partijdeskundigen aan het woord tijdens een verhoor op 20 maart 2026. De deskundige van VConsyst betoogde aan de hand van berekeningen dat de kettingen zijn blootgesteld aan krachten boven de toegestane werkbelasting. De twee deskundigen van Cure stelden op basis van materiaalonderzoek dat putjes in het staal, mogelijk door een onjuist uitgevoerde zoutbadbehandeling tijdens productie, corrosie hebben versneld en daardoor kettingbreuk hebben veroorzaakt.
Na bestudering van alle verklaringen concludeert de rechtbank dat de deskundigen het op hoofdlijnen eens zijn: zowel overbelasting als corrosie zijn denkbare oorzaken en kunnen tegelijk hebben plaatsgevonden. Bovendien acht de rechtbank aannemelijk dat een mate van overbelasting zich heeft voorgedaan, maar dat dit niet betekent dat chauffeurs van Cure fouten hebben gemaakt. De schade ontstond sluipend en was niet eerder te ontdekken.
Het centrale nieuwe inzicht van de rechtbank betreft een tegenstrijdigheid in de contractuele specificaties. Eis E1-24 uit het programma van eisen schreef een vrije slag van 600 millimeter voor, terwijl eis E1-5 via een verwijzing naar een NEN-norm een maximum van 500 millimeter voorschreef. VConsyst heeft de containers gebouwd op 500 millimeter, Cure stelde het hijsblok in op 600 millimeter. Die discrepantie is volgens de rechtbank de kern van het probleem.
De rechtbank oordeelt dat beide partijen, als ervaren professionals, verplicht waren deze tegenstrijdigheid op te merken, met elkaar te bespreken en op te lossen. Cure gaf onduidelijke en tegenstrijdige specificaties op; VConsyst liet na die onduidelijkheid aan de kaak te stellen. Daarmee dragen beide partijen naar het voorlopige oordeel van de rechtbank een gelijke verantwoordelijkheid voor de ontstane schade.
Dit leidt de rechtbank tot de voorlopige conclusie dat een verdeling bij helfte van de nadelen voor de hand ligt, mogelijk te bereiken via gedeeltelijke ontbinding van de overeenkomst over en weer. Partijen krijgen de gelegenheid zich hierover uit te laten, net als over de vraag of bij deze tegenstrijdigheid überhaupt een garantie van toepassing is. Ook mag Cure nog reageren op een aanvullende schriftelijke verklaring die de deskundige van VConsyst na het verhoor indiende.
De rechtbank wijst op dit moment nog geen vorderingen definitief toe of af. De zaak wordt verwezen naar de rol van 13 januari 2027, waarbij beide partijen zich mogen uitlaten over de aanvulling van rechtsgronden. Iedere verdere beslissing wordt aangehouden.
Rechtbank Oost-Brabant · 28 oktober 2026
Civiel Recht Hoge Raad vernietigt boete van € 250.000 voor verboden grondverkoop: hof matigde niet onder aflossing Een B.V. kocht in 2011 van de gemeente Peel en Maas een stuk grond om duurzame woningen te bouwen volgens het 'cradle-to-cradle'-principe. De koopprijs was € 455.000. In de koopovereenkomst stond dat de koper zijn rechten en plichten niet mocht overdragen zonder schriftelijke toestemming van de gemeente. Wie dat toch deed, verbeurde een boete van € 250.000.
Het oorspronkelijke bouwplan bleek niet levensvatbaar. Met toestemming van de gemeente verkocht de B.V. twee percelen aan derden. Over de resterende ruim 1.300 vierkante meter grond schreef zij in 2018 aan de gemeente dat een lokale ondernemer daar nieuwbouwwoningen wilde realiseren, en zij vroeg om toestemming voor de overdracht. In juli 2018 mailde zij dat zij ervan uitging dat er geen bezwaren waren als de gemeente niets meer van zich liet horen. Een schriftelijke toestemming kwam er niet. Toch droeg de B.V. de grond op 23 november 2018 over aan een projectontwikkelaar, voor € 195.000 exclusief btw. Direct daarna werd de B.V. ontbonden. De opbrengst kwam terecht bij de beheermaatschappij die bestuurder van de B.V. was.
De gemeente stapte naar de rechter tegen die beheermaatschappij en tegen de drie bestuurders daarvan. Zij vorderde € 250.000 schadevergoeding, gelijk aan de contractuele boete. Volgens de gemeente had de beheermaatschappij onrechtmatig gehandeld door actief te bewerkstelligen dat de B.V. haar verplichtingen niet nakwam. De aansprakelijkheid van de bestuurders baseerde zij op een wetsartikel over aansprakelijkheid voor onrechtmatige daden van bestuurders van rechtspersonen. De rechtbank Limburg wees de vordering toe tot € 195.000. Het gerechtshof 's-Hertogenbosch kende in 2025 het volledige bedrag van € 250.000 toe.
In cassatie bij de Hoge Raad voerden de beheermaatschappij en de bestuurders onder meer aan dat het hof de boete had moeten matigen. De wet geeft de rechter de mogelijkheid een afgesproken boete te verlagen als de billijkheid dat klaarblijkelijk eist. Het hof had matiging afgewezen. Het woog daarbij mee dat de beheermaatschappij onrechtmatig jegens de gemeente had gehandeld door de schuld die de B.V. aan haar had, af te lossen.
Daarmee ging het hof volgens de Hoge Raad de fout in. De boete is afgesproken tussen de gemeente en de B.V., en alleen die verhouding is van belang bij de vraag of de boete moet worden gematigd. De rechtsverhouding tussen de beheermaatschappij en de gemeente, en een eventuele wettelijke schadeplicht van de beheermaatschappij, speelt bij die beoordeling geen rol. Het hof had dat onderscheid niet gemaakt. De overige klachten van het middel konden niet tot cassatie leiden; de Hoge Raad hoefde dat niet verder te motiveren.
De Hoge Raad vernietigt het arrest van het hof 's-Hertogenbosch van 18 maart 2025 en verwijst de zaak naar het gerechtshof Arnhem-Leeuwarden, dat de zaak opnieuw moet behandelen. De gemeente moet de kosten van de cassatieprocedure betalen: € 8.627,40 aan verschotten en € 2.600 voor salaris, met wettelijke rente als zij niet binnen veertien dagen betaalt.
Hoge Raad · 6 november 2026
Civiel Recht; Ondernemingsrecht Liemers Wegenbouw verliest aanbestedingsgeschil over asfaltboringen van NTP Liemers Wegenbouw B.V. uit Duiven probeerde via de rechter de gunning van een wegenproject in Zeddam-Zuid te blokkeren. De gemeente Montferland had de opdracht voor het herinrichten van elf straten voorlopig gegund aan NTP B.V., een concurrent die als eerste had ingeschreven. Liemers eindigde op de tweede plek en maakte bezwaar, omdat NTP vlak voor de aanbestedingssluiting extra asfaltboringen had laten verrichten.
De kern van het geschil draaide om het zogeheten level playing field: het beginsel dat alle inschrijvers bij een aanbesteding gelijke kansen moeten hebben. Liemers betoogde dat NTP door die extra boringen informatie had verkregen die de andere inschrijvers niet hadden, en daarmee een oneerlijk voordeel had behaald. Concreet gaat het om de vraag of het wegdek teerhoudend asfalt bevat, wat duur is om af te voeren, en of er herbruikbare klinkers onder de asfaltlaag zitten, wat kosten bespaart.
De voorzieningenrechter volgde dit betoog niet. Vast stond dat het onderzoek van Kiwa Services, dat in opdracht van NTP was uitgevoerd op de asfaltmonsters, alleen de bevindingen bevestigde van het rapport dat de gemeente al bij de aanbestedingsstukken had gevoegd. Dat eerdere rapport van ingenieursbureau Sweco beschreef al gedetailleerd dat in vrijwel alle straten teerhoudend asfalt aanwezig is en dat er geen klinkers zijn aangetroffen. NTP beschikte daarmee niet over andere informatie dan de overige inschrijvers; zij liet alleen controleren wat al bekend was.
De rechter oordeelde bovendien dat Liemers, zelfs als er een kennisvoorsprong zou zijn aangenomen, onvoldoende had onderbouwd hoe die de concurrentie zou hebben vervalst. Alle inschrijvers gingen immers uit van dezelfde gegevens. Dat NTP zekerder was van die gegevens dan anderen maakt dat niet anders, aldus de rechter.
Liemers voerde ook aan dat NTP een valse verklaring had ingediend in het Europees Aanbestedingsdocument, door te verklaren geen overeenkomsten te hebben gesloten gericht op het vervalsen van de mededinging. De rechter verwierp ook dit argument: de uitsluitingsgrond waarop Liemers zich beriep, was door de gemeente helemaal niet van toepassing verklaard op deze aanbesteding. Tot slot had Liemers betoogd dat NTP de boringen had laten uitvoeren zonder de vereiste vergunning op grond van de Algemene Plaatselijke Verordening. Ook dat leverde geen grond op voor uitsluiting van NTP; een eventueel bestuursrechtelijk gevolg daarvan is een zaak apart.
De voorzieningenrechter wees alle vorderingen van Liemers Wegenbouw af en veroordeelde haar in de proceskosten van zowel de gemeente Montferland als NTP, elk € 2.101,00.
Rechtbank Gelderland · 15 juli 2026
Civiel Recht; Aanbestedingsrecht Rechtbank: geldverstrekker mocht geen winstdeling vragen bij herfinanciering, € 416.000 terug Een vastgoedontwikkelaar leende in de zomer van 2025 bijna € 5,6 miljoen bij een investeringsmaatschappij uit Capelle aan den IJssel om twee panden te verbouwen en daarna met winst te verkopen. De leningen, € 3,9 miljoen voor het ene en € 1,7 miljoen voor het andere pand, waren gedekt met hypotheekrechten en borgstellingen. De afspraak was dat de geldverstrekker naast 8 procent rente per jaar een winstdeling kreeg 'bij verkoop van het project': minimaal 7,5 procent van de hoofdsom, plus 20 procent van de winst boven 15 procent.
De relatie liep stuk. De geldverstrekker kreeg op 1 september 2025 een vordering van de officier van justitie om gegevens te verstrekken over de ontwikkelaar, haar moedervennootschap en haar bestuurder, vanwege een strafrechtelijk onderzoek. Daarnaast twijfelde zij aan facturen die de ontwikkelaar via het bouwdepot wilde laten uitbetalen. Die facturen kwamen van een bedrijf waarvan de echtgenoot van de bestuurder indirect bestuurder was, en die man heeft volgens de rechtbank een voor een financier negatief verleden. Toen de geldverstrekker haar eigen bouwbegeleider de bouwplaats wilde laten bezoeken, liet de ontwikkelaar per e-mail weten dat hij pas welkom was als de betalingen waren gedaan. De geldverstrekker zegde daarop de leningen op per 31 december 2025.
De ontwikkelaar moest de panden herfinancieren. Bij die herfinanciering rekende de geldverstrekker toch winstdeling, € 291.850 voor het eerste en € 124.812,71 voor het tweede pand. Voor het tweede pand kwam daar € 85.065,20 aan vertragingsrente bij, omdat de lening pas op 12 februari 2026 werd afgelost. De ontwikkelaar betaalde alles, soms onder protest, en wilde het geld terug. In een kort geding had de voorzieningenrechter de vorderingen in februari 2026 nog afgewezen.
In de bodemprocedure legt de rechtbank de overeenkomst uit. Winstdeling is volgens de tekst alleen verschuldigd 'bij verkoop'. De panden waren niet verkocht, er was geen winst gerealiseerd en tegenover de nieuwe financiering stond een terugbetalingsverplichting. De overeenkomsten waren eenzijdig door de professionele geldverstrekker opgesteld en er was niet over onderhandeld. Ook uit de termsheets en aanbiedingsbrieven bleek geen winstdeling buiten verkoop. De geldverstrekker had die situatie vooraf duidelijk moeten bespreken, maar dat was niet gebeurd. Dat zij zonder winstdeling geen vergoeding kreeg voor het uitlenen, omdat ze de rente doorbetaalde aan obligatiehouders, maakt dat niet anders; ze had ook kunnen aansturen op een executieverkoop. De ontwikkelaar had de winstdeling dus onverschuldigd betaald. Dat zij de afloscijfers had betaald, gold niet als erkenning van de schuld, want dat gebeurde onder tijdsdruk via de notaris en zij had eerder al laten weten dat geen winstdeling verschuldigd was.
De opzegging was daarentegen terecht. Door de bouwplaats te weigeren en daaraan een betalingseis te verbinden, handelde de ontwikkelaar in strijd met de overeenkomst en de bouwdepotvoorwaarden, en gebruik van de opzeggingsbevoegdheid was niet onaanvaardbaar. De vertragingsrente was daarom verschuldigd. Een beroep op schuldeisersverzuim slaagt niet, omdat de geldverstrekker de ontwikkelaar er niet van weerhield het wel verschuldigde te betalen. Het beroep van de geldverstrekker op verrekening wegens negatieve reviews wijst de rechtbank af, omdat de tegenvordering onvoldoende is onderbouwd. De gevraagde buitengerechtelijke incassokosten van € 4.283,64 zijn ook afgewezen, omdat niet was aangetoond dat er incassowerkzaamheden zijn verricht.
De rechtbank veroordeelt de geldverstrekker tot terugbetaling van € 291.850 en € 124.812,71, beide met wettelijke rente, en tot betaling van € 14.848,94 aan proceskosten. De veroordelingen zijn uitvoerbaar bij voorraad, ondanks het restitutierisico bij een mogelijk hoger beroep. De vordering tot terugbetaling van de vertragingsrente wijst de rechtbank af.
Rechtbank Amsterdam · 11 november 2026
Civiel Recht; Ondernemingsrecht