Kantonrechter wijst billijke vergoeding af na melding grensoverschrijdend gedrag Een persoonlijk begeleider in de zorg vroeg op 25 december 2025 aan haar werkgever om niet meer samen met een bepaalde mannelijke collega te worden ingeroosterd. Ze vertelde desgevraagd dat dit te maken had met grensoverschrijdend gedrag van die collega. Haar tijdelijke contract, ingegaan op 17 juni 2025 voor tien maanden, werd daarna niet verlengd. Volgens de vrouw gebeurde dat omdat zij had geklaagd. Zij eiste daarom een billijke vergoeding van € 53.400 bruto, een schadevergoeding die een rechter kan toekennen als een werkgever ernstig verwijtbaar heeft gehandeld.
De werkgever liet de collega eerst anders inroosteren en voerde in januari 2026 meerdere gesprekken met de vrouw, haar leidinggevende en een HR-medewerker. Op 29 januari 2026 bekeek de werkgever samen met haar camerabeelden van een incident op 30 november 2025. Daarop is te zien dat zij meerdere keren bij de collega op schoot ging zitten en dat hij haar kort bij de keel aanraakte. Omdat de vrouw ruim een maand weigerde toestemming te geven om de collega te horen, kon hoor en wederhoor pas op 3 februari 2026 plaatsvinden. De collega noemde het contact aanvankelijk een wederzijdse flirt. Ook WhatsApp-berichten werden bekeken. Op 5 februari 2026 concludeerde de werkgever dat de melding niet kon worden vastgesteld. Hij stelde de vrouw vrij van werk en liet op 10 februari weten dat het contract na afloop op 16 april 2026 niet zou worden voortgezet.
De vrouw verweet de werkgever drie dingen: onvoldoende zorg voor de arbeidsomstandigheden, geen deugdelijk onderzoek en benadeling wegens haar melding, doordat het contract niet werd verlengd. De kantonrechter vond het onderzoek deugdelijk. Er waren meerdere gesprekken met verslagen, de camerabeelden en WhatsApp-gesprekken zijn bekeken en de bevindingen zijn steeds met de vrouw besproken. De werkgever heeft een protocol voor ongewenst gedrag en een externe vertrouwenspersoon. Een extern onderzoeksbureau inschakelen is niet verplicht, en een werkgever mag beschuldigingen niet zomaar voor waar aannemen.
De kantonrechter bekeek de camerabeelden zelf. Daaruit blijkt volgens hem niet dat de aanraking bij de keel anders dan flirterig of speels was bedoeld. De WhatsApp-berichten ondersteunen de klacht evenmin. De vrouw schreef die avond 'Haha liefff. Dat geurtje. Heb ik een stukje van jou nu bij mij' met een verliefd kijkende emoji, en zocht daarna meerdere keren contact. Zij probeerde de collega over te halen toch naar het kerstuitje te komen. Haar uitleg dat zij zeker wilde weten dat hij niet kwam, vond de rechter gelet op de formulering niet voor de hand liggend. De kantonrechter sluit niet uit dat zij het gedrag als ongewenst heeft ervaren, maar het bewijs ontbreekt. De collega kreeg wel een officiële waarschuwing voor het aanraken van de nek.
Volgens de kantonrechter besloot de werkgever het contract niet te verlengen omdat de arbeidsrelatie sterk onder druk stond en het vertrouwen was verdwenen, niet omdat de vrouw had geklaagd. Zij bleef eisen dat de collega werd overgeplaatst, wilde zelf niet naar een andere locatie, weigerde de beelden opnieuw te bekijken en wilde geen aangifte doen. Een werkgever heeft bij het verlengen van een tijdelijk contract veel eigen beoordelingsruimte, en die is niet overschreden. Ook als de werkgever onvoldoende zorg voor de arbeidsomstandigheden zou hebben gedragen, omdat een klachtenprocedure en onderzoeksprotocol ontbraken, is daarmee de hoge lat van ernstig verwijtbaar handelen niet gehaald.
De kantonrechter wees het verzoek om een billijke vergoeding af en veroordeelde de vrouw in de proceskosten van de werkgever, begroot op € 1.009.
Rechtbank Rotterdam · 13 november 2026
Civiel Recht; Arbeidsrecht Kantonrechter wijst € 26.680 bonusvordering toe: Huawei kan ontbrekend bonusplan niet tegenwerpen Een werknemer die ruim tien jaar bij Huawei Netherlands werkte, kreeg elk jaar een zogeheten OTE-bonus, een variabele beloning die samenhangt met het behalen van financiële doelen. Toen hij in 2025 opzegde voor een nieuwe baan, weigerde Huawei de bonus over de eerste maanden van dat jaar uit te betalen. Volgens het bedrijf was er voor 2025 geen bonusplan met doelen afgesproken en goedgekeurd, en dan bestaat er geen recht op bonus. De kantonrechter in Amsterdam dacht daar anders over.
De man was sinds 1 december 2014 in dienst bij Huawei, laatstelijk voor een salaris van € 8.833,33 bruto per maand. Op 14 maart 2025 zegde hij op tegen 1 mei 2025. In zijn arbeidsovereenkomst staat dat hij in aanmerking komt voor een bonus en dat vast en variabel inkomen in beginsel in een verhouding van 65 tegen 35 staan. Jaarlijks worden de doelen in een apart OTE-plan vastgelegd. Van 2015 tot en met 2024 ontving hij elk jaar een bonus. Voor 2025 was voor zijn vertrek nog geen plan gesloten.
De man zegt dat hij begin 2025 meerdere keren om het starten van het proces voor het plan vroeg, maar steeds te horen kreeg dat nog op goedkeuring van het businessplan uit Europa werd gewacht. Op 10 april 2025, toen dat plan was goedgekeurd, stelde hij zelf zijn doelen en het concept-plan op en stuurde dat naar zijn leidinggevende. Huawei stelde op 1 mei 2025 dat het proces niet was afgerond en er dus geen overeenkomst was. De man vorderde € 26.680 bruto aan bonus, met de maximale wettelijke verhoging, € 1.175,20 aan buitengerechtelijke kosten en rente.
De kantonrechter volgt Huawei niet. Het bonusreglement bepaalt wel dat jaarlijks een plan wordt gesloten, maar niet dat een medewerker die vertrekt voordat het plan er is, geen bonus krijgt. Ook staat nergens in het algemeen dat zonder plan geen recht op bonus bestaat. Het reglement bevat wel een aparte regeling voor medewerkers die na 1 oktober in dienst komen, wat volgens de rechter laat zien dat een vergelijkbare uitzondering voor vertrekkers had kunnen worden opgenomen. Zo'n bepaling zou bovendien onhoudbaar zijn, omdat Huawei dan zelf in de hand heeft wanneer er wel of geen bonus komt. Het plan dient volgens de rechter om vooraf duidelijkheid te geven, niet als voorwaarde voor het recht op bonus.
De vertraging was bovendien geheel aan Huawei te wijten, blijkt uit de e-mails waarin de man steeds om een start van het proces vroeg. Op de zitting erkende Huawei dat er voor 2025 een plan zou zijn gekomen als hij niet was vertrokken en dat hij dan waarschijnlijk recht op bonus had gehad. Het is onweersproken dat de bonus in de voorgaande jaren ongeveer overeenkwam met de afgesproken 65-35 verdeling.
Over de hoogte van de bonus had de man een berekening overgelegd met een uitleg van de gebruikte cijfers, doelen en behaalde resultaten. Huawei voerde aan dat hij verkeerde cijfers en te lage doelen had gebruikt en dat hij die doelen niet had gehaald, maar onderbouwde dat niet en overlegde geen eigen berekening, terwijl zij over de cijfers beschikt. Daarom gaat de rechter uit van de berekening van de man.
De kantonrechter veroordeelt Huawei tot betaling van € 26.680 bruto aan bonus, verhoogd met 25 procent wettelijke verhoging (lager dan de gevraagde maximale verhoging), € 1.175,20 aan buitengerechtelijke kosten en de wettelijke rente vanaf de dagvaarding. Huawei betaalt ook de proceskosten van € 2.531,04 en € 144 aan nakosten. Het vonnis is uitvoerbaar bij voorraad.
Rechtbank Amsterdam · 20 oktober 2026
Civiel Recht Raad van State bevestigt boete van € 132.750 voor kinderarbeid bij pizzakoeriers Zes kinderen jonger dan zestien jaar bezorgden in oktober 2022 pizza's voor een franchisenemer, zonder toezicht, onder tijdsdruk en op een elektrische fiets. Bij het afrekenen aan de deur droegen ze contant geld bij zich, waardoor ze het risico liepen te worden overvallen. Sommigen werkten ook nog na 21:00 uur. De Arbeidsinspectie stelde in de periode van 29 september tot en met 26 oktober 2022 op 59 momenten kinderarbeid vast.
De minister van Sociale Zaken en Werkgelegenheid legde de ondernemer daarvoor bij besluit van 29 augustus 2023 een boete op. Per overtreding gold een basisbedrag van € 2.000. Dat werd vermenigvuldigd met 0,75 vanwege de bedrijfsgrootte en met 1,5 vanwege de ernst van de overtreding. Bij 59 overtredingen kwam het totaal uit op € 132.750. Het bezwaar van de ondernemer werd bij besluit van 7 maart 2024 ongegrond verklaard.
De zaak lag nu bij de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State, in hoger beroep tegen de uitspraak van de rechtbank Rotterdam van 23 april 2025. Die rechtbank had het beroep ongegrond verklaard. De ondernemer voerde aan dat de boete had moeten worden gematigd met 50 of 75 procent wegens verminderde verwijtbaarheid. Hij was een beginnend ondernemer en werd tijdelijk wegens ziekte vervangen door zijn broer. Volgens hem was het totaalbedrag door de optelling van 59 boetes te hoog, zeker nu hij een betalingsregeling had moeten treffen. Ook vond hij een waarschuwing passender en vond hij de verhoging met factor 1,5 onterecht.
De Afdeling wees die argumenten af. De gronden waren grotendeels een herhaling van wat de rechtbank al gemotiveerd had beoordeeld. Een situatie waarin een kind met contant geld over straat moet, is gevaarlijk, en dat maakt de overtreding ernstig. De minister mocht daarom direct een boete opleggen zonder eerst te waarschuwen, en de boete terecht met 1,5 verhogen. Over de vraag of het boetestelsel past bij de eisen die de rechtspraak stelt aan boetes op grond van de Wet arbeid vreemdelingen, hoefde de Afdeling niet te oordelen. Zij zou in deze zaak toch bij de hoogste verwijtbaarheidscategorie uitkomen.
Dat de ondernemer startend was en tijdelijk werd vervangen, maakte zijn verwijtbaarheid volgens de Afdeling niet minder. Hij had niet aannemelijk gemaakt dat dit zo was. De rechtbank zag ook terecht geen reden om het totaalbedrag onevenredig te vinden. De wet staat toe dat voor elke overtreding een boete wordt opgelegd en stelt geen maximum aan de optelling.
Ook de maatregelen die de ondernemer naar eigen zeggen nam, brachten geen verandering. Hij ontsloeg de koeriers onder de zestien de dag na de controle, maar het werknemersreglement dat hij overlegde bevatte alleen afspraken over beschikbaarheid in een app. Daaruit bleek niet dat hij uit eigen beweging en zo snel mogelijk een systeem invoerde dat voorkomt dat jongeren onder de zestien worden ingeroosterd voor koeriersdiensten.
De Afdeling verklaarde het hoger beroep ongegrond en bevestigde de uitspraak van de rechtbank. De boete van € 132.750 blijft daarmee in stand. De minister hoeft geen proceskosten te vergoeden.
Raad van State · 11 november 2026
Bestuursrecht Hoge Raad verwerpt cassatie van medewerker die Bospop-ontbinding van arbeidsovereenkomst aanvecht Een man die jarenlang als vrijwilliger en sinds 2022 ook in loondienst voor het festival Bospop in Weert werkte, kwam in een slepend conflict met de festivaldirecteur. Bospop vroeg de rechter zijn arbeidsovereenkomst te ontbinden wegens een verstoorde arbeidsverhouding. De kantonrechter in Roermond wees dat verzoek op 31 januari 2025 af, omdat de stichting zich niet had gehouden aan de eigen regels voor het ontslag van managementteamleden. Het gerechtshof 's-Hertogenbosch vernietigde die beschikking op 16 oktober 2025 en ontbond de arbeidsovereenkomst alsnog, met ingang van 1 december 2025. De man had dan recht op een transitievergoeding.
De man ging daarna in cassatie bij de Hoge Raad tegen de beschikking van het hof. Stichting Bospop voerde verweer en vroeg het beroep te verwerpen. Ook de advocaat-generaal bij de Hoge Raad, mr. W.L. Valk, concludeerde tot verwerping van het cassatieberoep. De advocaat van de man reageerde schriftelijk op die conclusie.
De Hoge Raad kijkt in cassatie niet opnieuw naar de feiten, maar toetst of het hof het recht goed heeft toegepast en zijn oordeel begrijpelijk heeft gemotiveerd. Hij beoordeelde de klachten tegen de beschikking van het hof en kwam tot de conclusie dat ze niet tot vernietiging kunnen leiden. Een uitleg geeft hij niet. Dat hoeft ook niet, want voor de beoordeling van de klachten was het niet nodig vragen te beantwoorden die van belang zijn voor de eenheid of de ontwikkeling van het recht.
De Hoge Raad verwierp het beroep. Daarmee blijft de beschikking van het hof in stand, en dus ook de ontbinding van de arbeidsovereenkomst. De man moet de kosten van het cassatiegeding betalen: € 932 aan verschotten en € 1.800 aan salaris voor de advocaat van Bospop, plus wettelijke rente als hij die kosten niet binnen veertien dagen heeft voldaan.
Hoge Raad · 16 oktober 2026
Civiel Recht; Arbeidsrecht Kantonrechter wijst ontslagverzoek ziekenhuis af: opzegverbod tijdens ziekte van medisch technicus Een medisch technicus van expertisecentrum Kempenhaeghe in Heeze zit sinds 2023 in een slepend conflict met zijn werkgever. De man, 56 jaar en sinds 2020 in dienst, kreeg ruzie met zijn leidinggevende over zijn taalgebruik, zijn werkhouding en zijn manier van communiceren. Hij wijst zelf op de toegenomen werkdruk. Daar kwamen sinds 2025 zware mantelzorgtaken voor zijn zieke moeder bij. Hij meldde zich meermaals ziek, en de bedrijfsarts adviseerde mediation om het arbeidsconflict op te lossen. Dat traject is nooit van de grond gekomen.
Kempenhaeghe vroeg de kantonrechter in Eindhoven de arbeidsovereenkomst te ontbinden. Als eerste grond voerde het ziekenhuis ernstig verwijtbaar handelen aan, vervolgens een verstoorde arbeidsverhouding en tijdens de zitting ook een combinatie van omstandigheden. Volgens Kempenhaeghe had de man onterecht niet meegewerkt aan mediation en was de verhouding met zijn leidinggevende daardoor verder verstoord. De werknemer vond dat hij onterecht werd weggezet en wees op het aandeel van de werkgever.
De kantonrechter stelt voorop dat een arbeidsovereenkomst in beginsel niet kan worden ontbonden zolang de werknemer ziek is. Dat opzegverbod tijdens ziekte beschermt zieke werknemers tegen ontslag en tegen de psychische druk van een ontslagaanzegging. Het relevante moment is 22 juni 2026, de dag waarop het verzoek binnenkwam. Op dat moment was de man volgens de kantonrechter nog gedeeltelijk arbeidsongeschikt. Dat blijkt vooral uit het rapport van de bedrijfsarts van 23 februari 2026, dat die ongeschiktheid aan ziekte toeschrijft en niet aan het werk, en uit verklaringen van de huisarts. De man had ook onweersproken gezegd dat het nog niet goed met hem ging.
Kempenhaeghe beriep zich op de uitzondering dat de ontslaggronden los staan van de ziekte. Dat gaat volgens de kantonrechter niet op, want alle verwijten hangen samen met de arbeidsongeschiktheid en de re-integratie. Mediation was volgens de bedrijfsarts een re-integratiemaatregel en geen verplicht traject. Het is bovendien principieel vrijwillig, wat de gemachtigde van Kempenhaeghe ook erkende. De leidinggevende verklaarde dat hij terugkeer van de man in zijn team niet als realistisch zag. Daaruit leidt de kantonrechter af dat hij niet echt openstond voor mediation. Ook Kempenhaeghe stelde voorwaarden aan de mediator waarvoor de kantonrechter geen reden zag. De man hield op zijn beurt star vast aan een vermeende privacyschending.
De verhouding is niet ernstig en duurzaam verstoord, want er is nog geen enkele poging gedaan haar te herstellen. Kempenhaeghe heeft ook niet onderzocht of herplaatsing binnen de organisatie van meer dan duizend werknemers mogelijk is. Zonder een voldragen grond valt ook een combinatie van omstandigheden af. De tweede uitzondering, ontbinding in het belang van de zieke werknemer, is evenmin aan de orde. Verder ontbraken de vereisten voor het doorbreken van het opzegverbod: een eerdere loonmaatregel, een loonstop en een deskundigenoordeel.
De man vroeg ook om loon over januari 2026, in totaal € 4.914,00 bruto met vakantiegeld, eindejaarsuitkering en wettelijke verhoging. Hij meldde zich op 5 januari 2026 ziek, maar had zelf onbetaald verlof voor die maand gevraagd en gekregen. Volgens de kantonrechter komt het risico dat hij in die periode ziek wordt dan voor zijn rekening. Dat hij de aanvraag als laatste redmiddel zag, verandert daar niets aan.
De kantonrechter wijst het ontbindingsverzoek af en de arbeidsovereenkomst blijft bestaan. Kempenhaeghe moet € 1.009,00 aan proceskosten betalen. De werknemer krijgt geen loon over januari 2026 en moet € 504,50 aan proceskosten van Kempenhaeghe vergoeden. De kantonrechter benadrukt dat hij zich coöperatief moet opstellen en moet meewerken aan zijn re-integratie zodra zijn ziekte dat toelaat.
Rechtbank Oost-Brabant · 20 oktober 2026
Civiel Recht