Kantonrechter geeft 16-jarige ondernemer handlichting voor zijn bedrijf Ride Motion Een jongen uit Lekkerkerk die op 4 maart 2010 is geboren, wil een eigen bedrijf beginnen. Omdat hij nog geen 18 is, mag hij dat niet zonder meer. Hij vroeg de kantonrechter daarom om bepaalde bevoegdheden van een meerderjarige. Dat heet een handlichting: een rechter verklaart een minderjarige bevoegd tot rechtshandelingen die normaal alleen meerderjarigen mogen verrichten.
De jongen, in de uitspraak Luuk genoemd, wil zich inschrijven bij de Kamer van Koophandel en een zakelijke bankrekening openen en beheren. Ook wil hij zelfstandig overeenkomsten sluiten met klanten en leveranciers, betaalproviders als Mollie, PayPal en iDEAL-koppelingen gebruiken en verzekeringen afsluiten. Zijn verzoek betrof alle rechtshandelingen die bij de uitoefening van zijn bedrijf en aanverwante zakelijke activiteiten horen. Een bedrijfsplan heeft hij op de zitting overgelegd.
Eerst moest de kantonrechter bepalen of de rechtbank Rotterdam het verzoek wel mocht behandelen. Luuk woont in de gemeente Krimpenerwaard, en een verzoek als dit hoort daarom in principe bij de rechtbank Den Haag. Op de zitting van 13 oktober 2026 gaven Luuk en zijn vader aan dat zij niet wilden dat de zaak werd verwezen, maar dat de kantonrechter in Rotterdam haar zelf afhandelde. Daarop nam de kantonrechter de zaak in behandeling.
De ouders van Luuk hebben het gezag over hem en gaven aan het eens te zijn met het verzoek. Zijn vader was bij de zitting aanwezig en vertegenwoordigde ook de moeder, die hem daartoe had gemachtigd. De kantonrechter vond het verzoek voldoende gemotiveerd en wees het toe.
De beschikking wordt bekendgemaakt in de digitale Staatscourant en niet-geanonimiseerd gepubliceerd op Rechtspraak.nl. Dat verklaart waarom de naam van de jongen en zijn bedrijf in de uitspraak staan. Luuk moet de handlichting zelf laten inschrijven in het Handelsregister van de Kamer van Koophandel.
De kantonrechter verleent Luuk de bevoegdheid om alle rechtshandelingen te verrichten die nodig zijn voor zijn bedrijf met de handelsnaam Ride Motion en KvK-nummer 42137897. De griffier moet de beschikking publiceren in de Staatscourant en op Rechtspraak.nl. De beschikking is uitvoerbaar bij voorraad, wat betekent dat ze direct geldt.
Rechtbank Rotterdam · 19 oktober 2026
Civiel Recht Rechtbank wijst voorlopige voorziening af in vennootschapsgeschil De Hypotheker Nieuw-Vennep Twee vennoten in de vestiging Nieuw-Vennep van De Hypotheker, een franchisevestiging, liggen overhoop over de vraag of hun vennootschap nog bestaat. Per 1 januari 2024 droeg een eerdere bv de onderneming over aan een ondernemer, die slechts 51 procent van de koopsom van € 510.000 betaalde. Daarna brachten die ondernemer en De Hypotheker Uithoorn B.V. (de rechtsvoorganger van de huidige eiser) de onderneming in een vennootschap onder firma in. Uithoorn B.V. bracht daarin haar vordering op de resterende 49 procent van de koopsom in.
In juni 2025 zegde de ondernemer de overeenkomst op tegen 1 januari 2026. Sindsdien betaalt hij volgens Uithoorn B.V. de maandelijkse voorschotten van € 1.000 op het winstaandeel niet meer, geeft hij geen toegang tot de administratie, boekhouding en systemen, en drijft hij de vestiging voort via zijn eenmanszaak onder dezelfde handelsnaam. Uithoorn B.V. start daarom een bodemprocedure en vraagt in een spoedprocedure (incident) om een voorlopige voorziening: de ondernemer moet de vennootschapsovereenkomst onverkort nakomen, de voorschotten betalen, toegang geven en de handelsnaam in het handelsregister aanpassen, op straffe van dwangsommen tot € 500.000. Ook eist Uithoorn B.V. een contractuele boete van minimaal € 20.000 en beslagkosten van € 7.200,94.
De kern van het geschil is of de ondernemer mocht opzeggen. De overeenkomst laat opzegging toe met een termijn van een half jaar, tegen het einde van een boekjaar. Uithoorn B.V. wijst op artikel 23 lid 4, volgens hetwelk de ondernemer per 1 januari 2029 het aandeel van Uithoorn B.V. mag overnemen. Daaruit leidt zij af dat partijen de samenwerking tot minimaal die datum hebben willen voortzetten en dat opzegging eerder was uitgesloten. De ondernemer betwist dat: volgens hem geeft dat artikel alleen een overnamerecht en laat het de opzeggingsmogelijkheid onverlet.
De rechtbank legt uit dat de gevraagde voorziening ertoe strekt dat de vennootschap wordt voortgezet, en dus vooruitloopt op de uitkomst van de hoofdzaak. Zo'n voorziening kan alleen worden toegewezen als voldoende aannemelijk is dat de opzegging niet geldig was. Dat is hier niet het geval. Een bedoeling om opzegging tot 1 januari 2029 uit te sluiten volgt volgens de rechtbank niet uit de e-mail van de ondernemer van 15 november 2023 waarop Uithoorn B.V. zich beroept, en ook niet uit de tekst van artikel 23, want daarin staat niet dat de ondernemer de overeenkomst niet mag opzeggen.
Omdat niet voldoende aannemelijk is dat de opzegging ongeldig was, staat evenmin voldoende vast dat de ondernemer de gevorderde contractuele boete verschuldigd is. Alle onderdelen van de incidentele vordering hangen met die vraag samen en worden afgewezen. Dit is een voorlopig oordeel in een spoedprocedure; de bodemrechter beoordeelt de opzegging in de hoofdzaak nog.
Uithoorn B.V. is de in het ongelijk gestelde partij en moet de proceskosten in het incident betalen, begroot op € 842. Dat bestaat uit € 653 salaris van de advocaat en € 189 nakosten. Over dat bedrag is wettelijke rente verschuldigd, en bij betekening van het vonnis komt er € 98 bij plus de betekeningskosten. De hoofdzaak gaat verder: de zaak is verwezen naar de rol van 25 november 2026, waarop de ondernemer zijn conclusie van antwoord moet nemen.
Rechtbank Den Haag · 14 oktober 2026
Civiel Recht; Burgerlijk Procesrecht Ondernemingskamer wijst bestuurder aan bij Family Care Almere Overgooi na bevolen onderzoek Bij Family Care Almere Overgooi B.V. in Almere is een externe bestuurder aangesteld. Dat besluit nam de Ondernemingskamer van het Gerechtshof Amsterdam, na een geschil dat een vennoot van het bedrijf aan de rechter voorlegde.
De zaak begon met een verzoek van een inwoonster van Almere, bijgestaan door mr. F.L. Jansen. Zij vroeg de Ondernemingskamer om in te grijpen bij de besloten vennootschap Family Care Almere Overgooi. Het bedrijf zelf, twee belanghebbenden uit Lelystad en een derde belanghebbende uit Almere voerden verweer. De Ondernemingskamer is de gespecialiseerde kamer van het hof die geschillen binnen ondernemingen behandelt, bijvoorbeeld over wanbeleid of ruzie tussen aandeelhouders en bestuurders.
Op 22 oktober 2026 hield de Ondernemingskamer een zitting. Aan het einde daarvan sprak zij mondeling uit wat zij ging doen. Zij beval een onderzoek naar het beleid en de gang van zaken van Family Care Almere Overgooi vanaf 28 december 2021. Een onderzoeker zou later worden aangewezen. Over het budget voor dat onderzoek heeft de Ondernemingskamer nog niet beslist; die beslissing is aangehouden.
Ook zorgde de Ondernemingskamer meteen voor een spoedmaatregel, een zogeheten onmiddellijke voorziening die geldt zolang de procedure loopt. Zij benoemde een nog aan te wijzen persoon tot bestuurder van het bedrijf, met beslissende stem. Die bestuurder is zelfstandig bevoegd om de vennootschap te vertegenwoordigen, en zonder hem kan het bedrijf niet rechtsgeldig worden vertegenwoordigd. Daarmee heeft de externe bestuurder in de praktijk het laatste woord bij Family Care Almere Overgooi.
In de nu gepubliceerde beschikking van 28 oktober 2026 heeft de Ondernemingskamer ingevuld wie die bestuurder wordt. De naam was in de mondelinge uitspraak nog niet genoemd, zodat partijen eerst moesten horen wie het zou worden. De beschikking bevat verder geen inhoudelijke overwegingen; die staan in de mondelinge uitspraak van 22 oktober.
De Ondernemingskamer wees mr. M.C. van den Biggelaar MiF aan als bestuurder van Family Care Almere Overgooi. De beschikking is uitvoerbaar bij voorraad, wat betekent dat de benoeming direct geldt en niet hoeft te wachten tot een eventueel beroep in cassatie is afgehandeld.
Gerechtshof Amsterdam · 28 oktober 2026
Civiel Recht; Ondernemingsrecht Ondernemingskamer benoemt deskundige om aandelen in kinderverlichtingsbedrijf te waarderen Twee besloten vennootschappen houden elk de helft van de aandelen in een Amsterdams bedrijf dat verlichting voor kinderkamers ontwerpt en verkoopt, via een eigen website en via resellers. De directeuren-grootaandeelhouders achter beide vennootschappen vormen samen het bestuur en kunnen het bedrijf alleen gezamenlijk vertegenwoordigen. Dat bleek op de duur niet vol te houden. In juli 2026 vroeg een van de twee aandeelhouders de Ondernemingskamer van het Gerechtshof Amsterdam om de andere aandeelhouder te dwingen haar aandelen over te dragen. Subsidiair vroeg zij om een onderzoek naar het beleid en de gang van zaken van het bedrijf. Ook wilde zij als voorlopige maatregel dat de aandelen van de ander naar een beheerder zouden gaan en dat de andere bestuurder zou worden geschorst.
De strijd ging niet door. Op 10 september 2026 zette de verzoekende aandeelhouder haar verzoek om in een gezamenlijk verzoek op grond van artikel 2:343c van het Burgerlijk Wetboek, onder de voorwaarde dat de andere kant zich daar niet tegen zou verzetten. Een paar dagen later bevestigde de advocaat van de andere aandeelhouder dat zij instemde en vroeg zij zelf om voortzetting van de procedure op die basis. Daarmee was de voorwaarde vervuld. Het verzoek om een onderzoek naar het beleid was al ingetrokken. Partijen zagen af van een mondelinge behandeling en vroegen de Ondernemingskamer meteen een beschikking te geven.
Over het uitgangspunt waren partijen het eens: de ene aandeelhouder draagt haar aandelen over aan de andere, tegen gelijktijdige betaling van een prijs die nog moet worden vastgesteld. De Ondernemingskamer constateert die overeenstemming en gaat daarmee aan de slag. Zij benoemt één deskundige, in plaats van de drie die de wet als gewone regel kent, omdat partijen daar zelf de voorkeur aan gaven. Het gaat om drs. P. den Hertog RA RV. Hij moet de aandelen waarderen volgens de Leidraad voor deskundigen in de geschillenregeling, die de Ondernemingskamer zelf publiceert.
De aanwijzingen aan de deskundige volgen het gezamenlijke verzoek van partijen. De peildatum is 31 december 2026. De waardering ziet op alle aandelen in het bedrijf, op de veronderstelling dat de onderneming zelfstandig en op gebruikelijke wijze wordt voortgezet. De deskundige werkt zelfstandig en niet onder leiding van de Ondernemingskamer. Hij maakt binnen vier weken een plan van aanpak met een begroting, waarna de Ondernemingskamer partijen kan laten reageren en het voorschot en de termijn voor het rapport vaststelt. Partijen mogen tijdens het onderzoek opmerkingen maken en verzoeken doen, en dat moet uit het rapport blijken. Daarna volgt een ronde schriftelijke reacties en, tenzij niemand daar prijs op stelt, een mondelinge behandeling waarin de prijs wordt vastgesteld.
De kosten van het onderzoek worden gedeeld. Het voorschot komt voor de helft voor rekening van elke aandeelhouder, en de Ondernemingskamer kondigt aan dat ook de definitieve kosten bij de prijsvaststelling gelijk worden verdeeld, conform wat partijen onderling afspraken. Raadsheer mr. C.H. Rombouts wordt benoemd tot raadsheer-commissaris. De Ondernemingskamer benoemt dus de deskundige en bepaalt de kaders voor de waardering, verklaart de beschikking tot zover uitvoerbaar bij voorraad en houdt alle verdere beslissingen aan.
Gerechtshof Amsterdam · 15 oktober 2026
Civiel Recht; Ondernemingsrecht Rechtbank wijst nabetaling van € 326.000 af na doorverkoop van elektrobedrijf aan onbekende koper Wie een deel van een bedrijf verkoopt, wil soms meedelen als de overblijvende aandeelhouders het bedrijf later met winst doorverkopen. Zo'n afspraak stond ook in een koopovereenkomst uit december 2022 tussen H. Wesdijk Holding B.V. en haar voormalige zakenpartners van Elektro-Four. Wesdijk droeg toen haar aandelen in Elektro-Four Holding over voor € 318.000. Volgens artikel 7 van de overeenkomst zou zij meedelen in de meerwaarde als de aandelen binnen drie jaar werden doorverkocht. Op 7 juli 2025 verkocht Elektro-Four Holding alle aandelen in Elektro-Four B.V. aan een derde. Wesdijk eiste daarop € 326.612, subsidiair € 201.612.
Het geschil draaide om vijf woorden in artikel 7. In de ondertekende overeenkomst stond dat de nabetalingsverplichting gold bij verkoop 'aan een klant, leverancier of andersoortige relatie' van de kopers of hun aandeelhouders. Die woorden stonden niet in de voorlaatste versie van 6 december 2022 en kwamen pas in het laatste concept van 8 december 2022. De derde die het bedrijf in 2025 kocht, was geen klant, leverancier of andere relatie van Elektro-Four. Dat bleef onbetwist. Daardoor had Wesdijk volgens de letter van de overeenkomst geen recht op nabetaling.
Wesdijk voerde aan dat de toevoeging tegen haar wil en buiten haar medeweten was opgenomen. Volgens haar gingen alle partijen uit van een nabetalingsverplichting zonder beperking, zoals in een eerdere overeenkomst met een andere uittredende aandeelhouder. Elektro-Four c.s. betwistten dat. Zij stelden dat de toevoeging in de onderhandelingen was ingebracht als compromis. Wesdijk zou zich vooral zorgen hebben gemaakt over een al lopend plan om aan een bekende partij door te verkopen, en dat blijkt volgens hen ook uit artikel 7.2. Daarin verklaren de kopers dat er bij ondertekening 'niets speelt' met betrekking tot een doorverkoop. Zij legden ook een verklaring over van de financieel adviseur die de contracten opstelde. Wesdijk noemde die verklaring onbetrouwbaar, onder meer omdat die adviseur als accountant betrokken was geweest bij ernstige malversaties.
De rechtbank constateerde dat ook Elektro-Four c.s. niet had uitgelegd hoe de toevoeging precies in de overeenkomst is gekomen. Toch gaf dat Wesdijk niet de doorslag. Zij had de overeenkomst met de toevoeging ondertekend. Op 8 december 2022 had zij bovendien per e-mail akkoord gegeven op het laatste concept en daarbij nog twee kleine punten genoemd, een schrijffout en een aandeelpercentage. Het is volgens de rechtbank 'niet goed denkbaar' dat zij die kleinigheden wel zag maar niet de toevoeging in artikel 7, zeker na de eerdere discussie over precies dat artikel. Had zij de toevoeging niet gelezen, dan kwam dat voor haar rekening en risico.
Ook het tijdstip van de verkoop sprak volgens de rechtbank in het voordeel van Elektro-Four c.s. Zij verkochten het bedrijf 2,5 jaar na de overeenkomst, enkele maanden voordat het beding verviel. Waren zij uitgegaan van een artikel 7 zonder beperking, dan hadden zij een half jaar kunnen wachten. Het beroep op de zin dat partijen 'iedere mogelijke constructie' uitsluiten om onder de regeling uit te komen, hielp Wesdijk niet: bij uitleg van artikel 7 mét de toevoeging is van een constructie geen sprake. Haar stelling dat de toevoeging voortvloeide uit discussies over het concurrentie- en relatiebeding was tegenstrijdig met haar eigen standpunt dat die zaken los van elkaar stonden.
De rechtbank oordeelde dat Elektro-Four c.s. voldoende gemotiveerd hadden betwist dat zij uitgingen van een artikel 7 zonder de toevoeging. Wesdijk had dat tegenover die betwisting onvoldoende onderbouwd. De rechtbank wees alle vorderingen af en veroordeelde Wesdijk in de proceskosten van Elektro-Four c.s., begroot op € 12.820, te vermeerderen met wettelijke rente als zij niet binnen veertien dagen na aanschrijving betaalt.
Rechtbank Rotterdam · 14 oktober 2026
Civiel Recht; Verbintenissenrecht