Hoge Raad verwerpt cassatieberoep van Rederij Lovers in zaak tegen Gemeente Amsterdam Rederij Lovers, een Amsterdams bedrijf, heeft een geschil met de Gemeente Amsterdam dat uitmondde in een procedure die langs de rechtbank en het gerechtshof uiteindelijk bij de Hoge Raad belandde. Wat er inhoudelijk speelde, blijkt niet uit het arrest zelf: de Hoge Raad geeft in zijn uitspraak geen beschrijving van de feiten of van het onderwerp van het geschil.
De zaak begon bij de rechtbank Amsterdam, die in deze procedure twee vonnissen wees, op 30 november 2022 en 22 maart 2023. Daarna kwam de zaak bij het gerechtshof Amsterdam, dat op 22 april 2025 arrest wees. Tegen dat arrest stelde Lovers beroep in cassatie in. De Gemeente diende een verweerschrift in en liet haar standpunt door haar advocaat mondeling toelichten. De Advocaat-Generaal, G. Snijders, concludeerde tot verwerping van het cassatieberoep. De advocaat van Lovers reageerde schriftelijk op die conclusie.
De Hoge Raad heeft de klachten van Lovers tegen het arrest van het hof beoordeeld. Hij komt tot het oordeel dat die klachten niet tot vernietiging van het arrest kunnen leiden. Een uitgebreide motivering geeft de Hoge Raad niet. Dat hoeft ook niet: voor de beoordeling van deze klachten is het niet nodig om vragen te beantwoorden die van belang zijn voor de eenheid of de ontwikkeling van het recht. In zo'n geval mag de Hoge Raad volstaan met de mededeling dat de klachten niet slagen, op grond van artikel 81 lid 1 van de Wet op de rechterlijke organisatie.
Het arrest van het hof blijft hierdoor in stand. Wat het hof precies had beslist, vermeldt de uitspraak niet.
De Hoge Raad verwerpt het beroep en veroordeelt Lovers in de kosten van het geding in cassatie. Die kosten zijn aan de kant van de Gemeente begroot op € 905 aan verschotten en € 2.200 voor salaris. Betaalt Lovers dat bedrag niet binnen veertien dagen na de uitspraak, dan komt daar de wettelijke rente over de kosten bij.
Hoge Raad · 13 november 2026
Civiel Recht; Verbintenissenrecht Hoge Raad: beslag op 83,5 kilo drugs beëindigd door vernietiging, beroep klaagster niet-ontvankelijk Een bedrijf wilde 83,5 kilo van de stof a-PiHP terug die onder een andere persoon in beslag was genomen. De rechtbank Noord-Holland wees die teruggaaf af. Het bedrijf ging daarop in cassatie. Dat beroep komt niet aan een inhoudelijke beoordeling toe, omdat de stof inmiddels niet meer bestaat.
Alfa-PiHP is een synthetische drug. De inbeslaggenomen partij is vernietigd, met een machtiging van de officier van justitie. Dat bleek uit inlichtingen die de advocaat-generaal bij het Openbaar Ministerie had ingewonnen. Een officier kan zo'n machtiging geven op grond van artikel 117 van het Wetboek van Strafvordering. Daarmee kunnen in beslag genomen voorwerpen worden vernietigd, bijvoorbeeld omdat ze gevaarlijk zijn of omdat bewaren niet verantwoord is.
De Hoge Raad wijst op artikel 134, tweede lid, van dat wetboek. Volgens die bepaling eindigt een beslag zodra de machtiging van artikel 117 is verleend en het voorwerp niet om baat is vervreemd. Dat is hier het geval. Het beslag is dus beëindigd, en daarmee is er niets meer waarover de Hoge Raad nog kan oordelen. Wie een beslag aanvecht, moet daar nog belang bij hebben, en dat belang is hier vervallen.
De advocaat van het bedrijf had een cassatiemiddel ingediend. De advocaat-generaal concludeerde tot niet-ontvankelijkverklaring van de klaagster. De Hoge Raad volgt die lijn en neemt het beroep niet in behandeling.
De Hoge Raad verklaart het beroep van het bedrijf niet-ontvankelijk. De beschikking van de rechtbank, die het teruggaafverzoek ongegrond verklaarde, blijft daarmee in stand.
Hoge Raad · 10 november 2026
Strafrecht Rechter zet huurder uit woning om € 4.050 achterstand en schrapt boete als oneerlijk beding Een huurder uit Limburg heeft vanaf juni 2026 geen huur meer betaald voor zijn woning. De huurovereenkomst liep pas sinds 1 januari 2026. De huur bedroeg € 900 per maand, inclusief € 75 aan voorschot voor servicekosten en € 200 voor gas, water en elektra. Eind september stond de teller al op € 3.150, na de huur van oktober was dat € 4.050, ruim vier maanden huur.
De verhuurder, Stichting Juridisch Eigenaar Solida Residential I, stuurde op 13 augustus 2026 via haar beheerder een brief met het verzoek binnen veertien dagen te betalen. De huurder reageerde daar niet op. Daarna meldde Solida hem op 28 augustus 2026 aan bij de gemeente Sittard-Geleen voor vroegsignalering, een hulpprogramma voor mensen met beginnende betalingsproblemen. Ook dat leidde niet tot betaling. Solida vroeg de kantonrechter in kort geding om ontruiming van de woning en betaling van de achterstand.
De huurder erkende de achterstand. Hij vertelde dat hij in de problemen kwam toen hij een bedrijf wilde starten, dat hij inmiddels een bijstandsuitkering had aangevraagd en dat hij bewindvoering wilde aanvragen. Verlies van zijn woning zou het volgens hem moeilijker maken zijn leven weer op orde te krijgen. Zijn ouders waren bereid de achterstand te betalen. De kantonrechter gaf hem tot 26 oktober 2026 om 12.00 uur de tijd om te melden dat die betaling was gedaan. Dat gebeurde niet; Solida meldde dat zij niets had ontvangen.
De kantonrechter vond dat Solida een spoedeisend belang had. De hypotheeklasten, gemeentelijke lasten en fiscale eigenaarslasten lopen door terwijl de huur uitblijft, en de achterstand groeit. Een ontruiming in kort geding grijpt diep in, dus de rechter is terughoudend. Toewijzing kan alleen als het belang van de verhuurder zwaarder weegt en het aannemelijk is dat een bodemrechter de huurovereenkomst zou ontbinden. Een achterstand van drie maanden is bij woonruimte in beginsel ernstig genoeg voor ontbinding. Hier ging het om ruim vier maanden, die in meerdere maanden was opgelopen. De persoonlijke omstandigheden van de huurder en de uitgebleven betaling door zijn ouders gaven geen reden om anders te beslissen.
Een deel van de vordering wees de rechter af. Solida eiste € 475 aan contractuele boetes: 10 procent van het verschuldigde bedrag per maand, met een minimum van € 20 per maand, zonder maximum. Omdat de huurder een consument is, toetste de rechter ambtshalve of dit beding oneerlijk is. De boete ligt veel hoger dan de wettelijke rente die een consument normaal verschuldigd is, en zij kan onbeperkt oplopen. Solida kon op de zitting niet uitleggen waarom het beding niet oneerlijk zou zijn. De rechter oordeelde dat het evenwicht tussen de partijen aanzienlijk wordt verstoord en dat een bodemrechter het beding waarschijnlijk oneerlijk zal vinden. Solida kan er daarom geen beroep op doen.
De kantonrechter veroordeelde de huurder om de woning binnen veertien dagen na betekening van het vonnis te ontruimen en schoon en leeg achter te laten, met afgifte van alle sleutels. Hij moet de achterstand van € 4.050 betalen, vermeerderd met wettelijke rente, en daarna € 900 per maand vanaf 1 november 2026 tot en met de maand van de ontruiming. Daarnaast moet hij € 337,50 aan buitengerechtelijke incassokosten en € 1.664,46 aan proceskosten betalen. De boete van € 475 en het meerdere van de incassokosten werden afgewezen.
Rechtbank Limburg · 9 november 2026
Civiel Recht; Verbintenissenrecht Hoge Raad: rechtbank mocht na beklag over inbeslaggenomen telefoon geen filtering van geheimhoudersdata gelasten Bij een man uit Brabant werd op 9 mei 2025 een mobiele telefoon in beslag genomen. Hij wordt verdacht van een overtreding van artikel 231 van het Wetboek van Strafrecht, dat gaat over het zich ten onrechte uitgeven voor een ambtenaar. Op de telefoon stond ook informatie waarop twee anderen, de klagers 2 en 3, een beroep deden op hun verschoningsrecht. Dat recht beschermt bepaalde beroepsgroepen, zoals advocaten, tegen het moeten prijsgeven van vertrouwelijke informatie. De drie klagers dienden samen een klaagschrift in tegen de inbeslagneming en het gebruik van de gegevens op de telefoon. Ze vroegen onder meer om de uit de telefoon verkregen gegevens aan de rechter-commissaris te geven, zodat die onder zijn toezicht de geheimhoudersinformatie eruit kon filteren.
Het openbaar ministerie had de gegevens al zelf gefilterd, onder verantwoordelijkheid van de officier van justitie. De gefilterde dataset was daarna aan het onderzoeksteam verstrekt. De telefoon zelf was inmiddels teruggegeven, waardoor de rechtbank Oost-Brabant het beklag over het toestel niet-ontvankelijk verklaarde. Voor de data oordeelde de rechtbank dat het belang van strafvordering het beslag liet voortduren. Wel vond zij dat het openbaar ministerie onvoldoende had aangetoond dat de filtering kon gebeuren zonder kennisneming van de gegevens. Daarom verklaarde zij het beklag gedeeltelijk gegrond en gelastte zij het openbaar ministerie de dataset, inclusief alle kopieën, te verzegelen en aan de rechter-commissaris te geven. Die moest dan de filtering uitvoeren en de geprivilegieerde gegevens vernietigen.
Het openbaar ministerie ging in cassatie tegen die beschikking van de rechtbank Oost-Brabant van 17 oktober 2025. Het stelde onder meer dat de wet zo'n last helemaal niet kent. De Hoge Raad geeft het openbaar ministerie daarin gelijk. Volgens de wet kan de rechtbank na een gegrond beklag alleen de bijpassende last geven. Een opdracht aan het openbaar ministerie om gegevens aan de rechter-commissaris te verstrekken voor filtering en vernietiging valt daar niet onder.
De rechtbank had volgens de Hoge Raad anders moeten handelen. Als een klager zich op een verschoningsrecht beroept en de rechter-commissaris daarover nog niet heeft beslist, moet de rechtbank de behandeling aanhouden. De zaak gaat dan naar de rechter-commissaris, die op grond van artikel 98 Sv beslist of het beroep op het verschoningsrecht slaagt. Pas daarna kan de rechtbank over het klaagschrift beslissen. Dat geldt ook als het beklag niet door de verschoningsgerechtigde zelf is ingediend, maar door de beslagene of een andere belanghebbende. Het eerste cassatiemiddel slaagt daarmee. Het tweede middel, over het oordeel dat de filtering onder gezag van het openbaar ministerie niet zonder kennisneming kon gebeuren, hoeft de Hoge Raad niet meer te bespreken.
Wel merkt de Hoge Raad op dat de rechtbank terecht is uitgegaan van zijn beschikking van 12 maart 2024 over filtering van geheimhoudersgegevens. Daarin staat dat een bij het onderzoek betrokken officier van justitie zelf mag filteren, mits op voorhand duidelijk is dat dit kan zonder kennisneming van de gegevens, bijvoorbeeld met geautomatiseerde zoektermen. Die lijn geldt volgens de Hoge Raad ook voor gegevens die zijn vastgelegd bij het onderzoek aan een inbeslaggenomen voorwerp en onder artikel 98 Sv vallen.
De Hoge Raad vernietigt de beschikking van de rechtbank, maar alleen voor zover die gaat over de gefilterde dataset en gegevens van de telefoon, inclusief alle kopieën. Hij wijst de zaak terug naar de rechtbank Oost-Brabant om die op het bestaande klaagschrift opnieuw te behandelen. Ook bepaalt hij dat de stukken in handen van de rechter-commissaris van die rechtbank worden gesteld, die op grond van artikel 98 Sv moet beslissen over het beroep op het verschoningsrecht van klagers 2 en 3.
Hoge Raad · 10 november 2026
Strafrecht Rechter beveelt columnist columns over Huttopia aan te passen en rectificatie te plaatsen Camping [naam] in de Achterhoek werd in 2025 overgenomen door Huttopia, een exploitant van natuurcampings. Het bedrijf zegde daarna de huurovereenkomsten van de jaarplaatshouders op. Eén van hen, een columnist die zijn eigen website beheert, schreef vanaf mei 2026 vier columns over Huttopia en stuurde daarnaast e-mails naar media, overheidsinstanties, toezichthouders en campinggasten. Huttopia stapte naar de voorzieningenrechter van de rechtbank Midden-Nederland (zittingsplaats Lelystad) om die uitlatingen te laten stoppen.
In de columns noemt hij Huttopia onder meer een mogelijke sekte en een 'kampeerrover', en beschuldigt hij het concern van overtreding van de Recron-voorwaarden, vriendjespolitiek met Staatsbosbeheer en machtsmisbruik. In de e-mails stelt hij dat Huttopia speelt met de gezondheid van gasten (gevaarlijk zwemwater, open riolering, legionella), dat kinderen van klanten worden gepest en dat medewerkers op naam beschuldigd worden van misstanden. Hij liet ook weten dat ANWB-juristen een wetsovertreding zouden hebben bevestigd.
Op een eerdere zitting in Zutphen over de beëindiging van zijn jaarplaats hadden partijen een schikking getroffen. De columnist stelde dat Huttopia daarom geen aanpassing van de columns meer kon eisen, maar de rechter wees dat af: Huttopia betwistte dat zo'n afspraak was gemaakt en uit het proces-verbaal bleek er niets van.
Bij de inhoudelijke beoordeling woog de rechter twee gelijkwaardige rechten tegen elkaar af: de bescherming van eer en goede naam van Huttopia en de vrijheid van meningsuiting van de columnist. Een columnist mag scherp en kritisch over zijn persoonlijke ervaringen schrijven, maar geen lichtvaardige beschuldigingen doen die onvoldoende steun vinden in de feiten. Hier presenteerde hij gezondheidsrisico's, wetsovertredingen en persoonlijk verwijtbare gedragingen als vaststaande feiten. Hij kon ook op de zitting niet aangeven waarop hij dat baseerde en verwees vooral naar zijn eigen beleving en wat hij van anderen had gehoord. Dat zijn website maar vijf keer per dag wordt bekeken, nam de reputatieschade niet weg, zeker gezien het grote aantal verstuurde e-mails en de aanwezige pers. De afweging viel daarom in het voordeel van Huttopia uit.
De vordering tot schadevergoeding van € 1.000 wees de rechter af. Een geldvordering is niet vanzelf spoedeisend, en Huttopia had niet gesteld of aannemelijk gemaakt dat zij een bodemprocedure niet kon afwachten. Ook de gevraagde algemene verboden voor de toekomst werden afgewezen. Die waren te ruim geformuleerd om te kunnen worden nageleefd en gehandhaafd, en Huttopia kon ze op de zitting niet concreter maken. Wel benadrukte de rechter dat de columnist de oorspronkelijke inhoud niet opnieuw in een andere vorm mag publiceren, ook niet in het boek dat hij wil uitbrengen.
De voorzieningenrechter veroordeelt de columnist om binnen zeven dagen na betekening van het vonnis de vier columns op de aangegeven punten aan te passen of te verwijderen, op straffe van een dwangsom van € 500 per dag met een maximum van € 25.000. Daarnaast moet hij binnen dezelfde termijn drie maanden lang een rectificatie op zijn website plaatsen waarin staat dat de beschuldigingen onjuist waren en geen steun vonden in de feiten, ook onder een dwangsom van € 500 per dag tot maximaal € 25.000. Omdat hij grotendeels in het ongelijk is gesteld, betaalt hij de proceskosten van € 2.227,46, vermeerderd met wettelijke rente als hij niet binnen veertien dagen betaalt.
Rechtbank Midden-Nederland · 12 november 2026
Civiel Recht