Zes jaar geëist, vier jaar cel voor omkoping gemeenteambtenaar en drugshandel; vrijspraak voor vier feiten Een man uit Amsterdam kocht jarenlang een gemeenteambtenaar om om persoons- en adresgegevens van kentekenhouders op te zoeken, en verkocht die gegevens door aan opdrachtgevers uit het criminele milieu. Dat blijkt uit het vonnis van de rechtbank Overijssel. Hij handelde daarnaast in cocaïne en had ruim 3,6 kilo amfetamine en 24 gram MDMA in huis. De rechtbank legt hem vier jaar gevangenisstraf op.
Het onderzoek begon in augustus 2024 bij de Rijksrecherche. Die onderzocht een buitengewoon opsporingsambtenaar van de gemeente Amsterdam, die tegen betaling kentekens opzocht in gemeentelijke systemen en de resultaten doorgaf aan een 'informatiemakelaar'. Later kwam een tweede ambtenaar in beeld die op dezelfde manier gegevens leverde. Op de Google Pixel-telefoon die bij de aanhouding van de verdachte op 20 mei 2025 bij Schiphol in beslag werd genomen, stonden Signal-chats waarin hij kentekens doorspeelde aan een tussenpersoon. Die liet de kentekens opzoeken bij een van de ambtenaren en stuurde de gegevens terug. De verdachte vroeg doorgaans 350 euro per kenteken en gaf de informatie via apps met berichten die zichzelf vernietigen door aan zijn opdrachtgevers.
De verdachte stelde dat hij alleen kentekenplaten liet dupliceren voor gestolen auto's. De rechtbank vindt dat niet aannemelijk. In de chats vraagt hij zelf wanneer hij 'de info' krijgt, ontvangt hij persoons- en adresgegevens en is niet gezien dat hij kentekenplaten overhandigde.
Lastiger was de vraag of hij ook de man was voor wie de eerste ambtenaar bevragingen deed. Zij verklaarde tegenover de rechter-commissaris onder ede dat hij dat niet was. De rechtbank gelooft haar niet. In een afgeluisterd telefoongesprek met haar zoon op 6 juni 2025 verwees zij naar een man die was aangehouden als informatiemakelaar, op een plaats en datum die overeenkomen met de aanhouding van de verdachte. Ze verklaarde bij de rechter-commissaris bovendien bang te zijn en niets met hem te maken te willen hebben, en wilde niet zeggen wie haar contact dan wel was. Daarbij komen overeenkomsten tussen de verdachte en haar beschrijving van de man (de oudste van zijn gezin, uit dezelfde buurt, een dure Volkswagen), chatgegevens die naar zijn vriendin leiden en bevragingen van zijn eigen kenteken en BSN door de ambtenaar. Zij ontving geld en een horloge. De rechtbank bewijst daarom omkoping en het medeplegen van het overnemen en doorgeven van niet-openbare gegevens.
Van vier andere feiten spreekt de rechtbank hem vrij. Ten aanzien van de beschieting van een woning in Leiden op 15 oktober 2024, waarvoor de verdachte inlichtingen zou hebben verschaft, kan niet worden vastgesteld dat zijn opzet daarop gericht was. Deelname aan een crimineel samenwerkingsverband acht de rechtbank niet bewezen, omdat niet vaststaat dat het oogmerk gericht was op levensdelicten, ernstig geweld, bedreiging, diefstal met geweld of afpersing. Het witwassen van ongeveer 30.000 euro is evenmin bewezen: niet vast te stellen is dat dit geld uit misdrijf afkomstig was of dat de verdachte het had. Ook verklaart de rechtbank een deel van de tenlastelegging van het samenwerkingsverband nietig: de zinsnede 'althans het plegen van misdrijven' is te vaag om je tegen te kunnen verdedigen.
In de tweede zaak, over drugs, bewijst de rechtbank de handel in cocaïne. De chats tonen dagelijks contact over blokken, prijzen en leveringen, waarbij de verdachte als tussenpersoon optrad en ook zelf klanten had. Handel in 3- of 4-MMC is niet bewezen. Ook het bezit van MDMA en amfetamine is bewezen. De stoffen, aangetroffen in de woonkamer en de vriezer van de woning waar hij verbleef, werden alleen met indicatieve tests onderzocht, maar de chats over MDMA en de precursor PMK en de gebruikelijke bewaarmethode van amfetamine bieden volgens de rechtbank voldoende steun. Dat hij van niets wist, vindt de rechtbank niet aannemelijk.
Bij de straf weegt zwaar dat de verdachte als informatiemakelaar fungeerde voor criminelen en zich moest realiseren dat de gegevens konden dienen voor gewelddadige misdrijven, en dat hij het vertrouwen in overheidsorganisaties aantastte. Dat hij de feiten pleegde tijdens een proeftijd weegt ook mee. De reclassering ziet geen mogelijkheden voor toezicht en adviseert geen bijzondere voorwaarden. De officier van justitie eiste zes jaar cel; de verdediging pleitte voor een straf gelijk aan het voorarrest. De rechtbank veroordeelt de verdachte tot vier jaar gevangenisstraf, zonder voorwaardelijk deel, met aftrek van voorarrest. Vier gsm's worden verbeurdverklaard, het busje CS-gas wordt onttrokken aan het verkeer, en de Audi en een GPS-tracker worden teruggegeven.
Rechtbank Overijssel · 3 november 2026
Strafrecht Raad van State: TNO moet onderzoeksdocumenten voor overheid onder Woo beoordelen op openbaarmaking Een verzoeker wilde weten hoe de grens van 25 kilometer in het rekenmodel Aerius is onderbouwd. Dat model berekent hoeveel stikstof uit bijvoorbeeld een stal of bedrijf neerslaat in natuurgebieden, en het speelt een rol bij het stikstofbeleid. Op 16 februari 2022 vroeg hij de Nederlandse Organisatie voor toegepast-natuurwetenschappelijk onderzoek (TNO) om twee notities over de modellering van stikstofdepositie en alle communicatie over de totstandkoming daarvan met onder meer ministeries, Wageningen University en Research en het RIVM. Na een verzoek van TNO om het te preciseren, beperkte hij zijn vraag tot alle communicatie en verslagen van overleggen over de onderbouwing van die grens van 25 kilometer.
TNO wees het verzoek af. Volgens TNO ging het om onderzoeksgegevens die louter met een wetenschappelijk oogmerk zijn gemaakt, en dat is geen bestuurlijke aangelegenheid. Daarom was de Wet openbaarheid van bestuur (Wob) niet van toepassing. Ook op het bezwaar, waarop TNO op 31 augustus 2022 beslist had toen de opvolger van de Wob, de Wet open overheid (Woo), al gold, bleef TNO bij dat standpunt. De rechtbank Midden-Nederland oordeelde op 5 april 2024 anders. Zij verklaarde het beroep gegrond, vernietigde het besluit en droeg TNO op een nieuw besluit te nemen. Daartegen stelde TNO hoger beroep in bij de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State, in hoger beroep tegen de uitspraak van de rechtbank Midden-Nederland van 5 april 2024.
De Afdeling gaat eerst na of de Woo op de taken van TNO van toepassing is. Dat is het geval. TNO is een orgaan in de zin van de Woo en alles wat het binnen de kaders van de TNO-wet doet, houdt verband met zijn publieke taak. In beginsel valt dus alle informatie, ook onderzoeksgegevens, onder de Woo.
Daarna kijkt de Afdeling naar de uitzonderingen. Artikel 36 van de TNO-wet staat op de bijlage bij artikel 8.8 van de Woo. Dat artikel maakt onderzoek vertrouwelijk dat TNO verricht in opdracht van anderen dan de overheid, voor zover de opdrachtgever dat heeft bedongen. Voor onderzoek in opdracht van de rijksoverheid of lagere overheden geldt die uitzondering niet. Dat volgt uit de wetsgeschiedenis, waarin de wetgever bewust koos om TNO-onderzoek in opdracht van de overheid onder de Woo te brengen. Daar staat ook uitdrukkelijk dat de uitzonderingen voor onderzoeksgegevens van universiteiten en de Nederlandse Organisatie voor Wetenschappelijk Onderzoek (NWO) niet zijn overgenomen in de TNO-wet.
TNO voerde aan dat het toepassingsbereik van de Woo gelijk is gebleven aan dat van de Wob, zodat de oude rechtspraak over onderzoeksgegevens met een louter wetenschappelijk oogmerk blijft gelden. De Afdeling volgt dat niet. De wetgever heeft die rechtspraak bewust vervangen door de opname van artikel 36 TNO-wet in de bijlage. Dat TNO hierdoor anders wordt behandeld dan universiteiten en NWO, is een bewuste keuze van de wetgever.
Ook het betoog over de communicatie over de uitvoering van onderzoek slaagt niet. Voor zover die communicatie bij TNO berust en gaat over onderzoek in opdracht van de overheid en samenhangt met de publieke taak, valt zij onder de Woo. Communicatie over onderzoek in opdracht van anderen dan de overheid valt er niet onder. Dat de Woo van toepassing is, betekent niet dat alle informatie openbaar moet worden. TNO moet per document beoordelen of een uitzonderingsgrond van de Woo geldt.
De Afdeling verklaart het hoger beroep van TNO ongegrond en bevestigt de uitspraak van de rechtbank. TNO moet binnen zes weken een nieuw besluit nemen op het bezwaar van de verzoeker. Tegen dat nieuwe besluit staat alleen beroep open bij de Afdeling zelf. TNO moet daarnaast de proceskosten van de verzoeker in hoger beroep vergoeden tot een bedrag van € 1.868 en betaalt € 559 griffierecht.
Raad van State · 11 november 2026
Bestuursrecht Naam van gemeenteambtenaar in Roompot-dossier blijft geheim na Woo-verzoek Een man diende bij de gemeente Noord-Beveland een verzoek in op grond van de Wet open overheid (Woo) om documenten openbaar te maken die te maken hadden met een eerdere procedure van onderzoeksplatform Follow the Money. Dat platform had destijds via de Wet openbaarheid van bestuur documenten opgevraagd over vakantieparkexploitant Roompot. De man wilde onder meer dat het college een specifiek document opnieuw beoordeelde en kritisch bekeek of het zwart maken van namen daarin wel volgens de regels was gebeurd.
Het college wees het verzoek af, en het bezwaar daartegen werd ongegrond verklaard. In de beroepsprocedure bij de rechtbank beperkte de man zijn verzoek tot één concreet punt: de naam van een ambtenaar die in mei 2012 per mail had gereageerd op een brief van een advocatenkantoor over het Roompotstrand. Die ambtenaar had in die mail laten weten de brief niet aan een dossier toe te voegen. Volgens de man had het college de naam van deze ambtenaar ten onrechte niet openbaar gemaakt.
Het college beriep zich op de weigeringsgrond in de Woo die openbaarmaking uitsluit voor zover het belang daarvan niet opweegt tegen de bescherming van de persoonlijke levenssfeer. De rechtbank Zeeland-West-Brabant oordeelde dat het college dat privacybelang van de ambtenaar zwaarder mocht laten wegen dan het belang bij openbaarmaking, ook al was er sinds 2012 veel tijd verstreken. De man ging daartegen in hoger beroep.
Bij de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State voerde hij aan dat de ambtenaar willens en wetens de brief buiten het dossier had gehouden en zo de besluitvorming over het plaatsen van strandslaaphuisjes bewust had beïnvloed ten gunste van Roompot: als de brief wel in het dossier had gezeten, had er volgens hem een openbare aanbesteding moeten plaatsvinden. Omdat de ambtenaar daarmee volgens hem de integriteitsregels had geschonden, zou het algemeen belang bij openbaarmaking van diens naam zwaarder moeten wegen dan diens privacybelang. Ook betoogde hij dat de ambtenaar wél mocht beslissen om de brief niet toe te voegen, en dus als vertegenwoordiger van de gemeente in de openbaarheid trad, en dat de rechtbank ten onrechte niet had beoordeeld of de ambtenaar in het mandaatregister stond.
De Afdeling wees er eerst op dat deze procedure alleen over het Woo-verzoek ging, en niet over de vraag of de ambtenaar zich daadwerkelijk schuldig had gemaakt aan een integriteitsschending; dat viel buiten de omvang van het geschil. Inhoudelijk stelde de Afdeling vast, na kennis te hebben genomen van de niet-openbare gegevens, dat het om een ambtenaar ging die niet vanwege zijn functie in de openbaarheid treedt. De enkele omstandigheid dat deze ambtenaar kon beslissen een document niet aan het dossier toe te voegen, maakte niet dat hij daarmee als vertegenwoordiger van de gemeente naar buiten trad. Ook de vraag of hij in het mandaatregister stond, deed er niet toe: dat is alleen relevant bij het ondertekenen van besluiten, en hier ging het slechts om een naamsvermelding onder een mailbericht. De man had niet aannemelijk gemaakt dat het openbaarheidsbelang zwaarder woog dan het privacybelang van de ambtenaar. Voor het aan de orde stellen van een vermeende integriteitsschending was openbaarmaking van de naam bovendien niet nodig: daarvoor kan hij een klacht indienen bij de gemeente of de Nationale Ombudsman, met gebruikmaking van de al openbare stukken. Het college verklaarde ter zitting bovendien dat de brief van 23 april 2012 altijd gewoon in het dossier heeft gezeten en daar nooit uit is gehaald.
De Afdeling verklaarde het hoger beroep ongegrond en bevestigde de uitspraak van de rechtbank. De naam van de ambtenaar blijft dus geheim, en het college hoeft geen proceskosten te vergoeden.
Raad van State · 9 september 2026
Bestuursrecht Rechter weigert spoedstop op openbaarmaking: bedrijfsadres kippenbedrijf bij Rendac mag naar Woo-verzoeker Een bedrijf bood twee levende kippen aan bij destructiebedrijf Rendac, de verwerker van dierlijk afval. Die gebeurtenis kwam terecht in documenten bij het ministerie van Landbouw, Visserij, Voedselzekerheid en Natuur. Stichting Animal Rights vroeg die stukken op 8 januari 2026 op met een beroep op de Wet open overheid (Woo), de wet die burgers recht geeft op overheidsinformatie. De minister besloot ze op 23 juni 2026 openbaar te maken. Het bedrijf wilde dat niet en vroeg de rechter om dat besluit voorlopig stil te leggen.
Het bedrijf voerde aan dat zijn adres en bedrijfsnaam uit de documenten verwijderd moesten worden. Het adres is volgens het bedrijf ook het woonadres van een bestuurder en diens gezin, en dat wil het privé houden. De voorzieningenrechter van de rechtbank Noord-Nederland, zittingsplaats Groningen, begreep dit als een beroep op bescherming van de persoonlijke levenssfeer. Dat is een van de gronden waarop de Woo openbaarmaking kan weigeren.
De voorzieningenrechter vond dat het belang van openbaarmaking in dit geval zwaarder weegt. Hij verwees naar een uitspraak van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State van 12 juli 2023. Daarin staat dat de persoonlijke levenssfeer niet opweegt tegen het belang om bedrijfsnamen openbaar te maken. Of een bedrijf zijn familienaam als bedrijfsnaam gebruikt, mag volgens die uitspraak niet bepalen of de naam openbaar wordt. Dat is een vrije keuze van het bedrijf zelf. De voorzieningenrechter wees ook op eerdere uitspraken van de rechtbanken Overijssel en Oost-Brabant over vrijwel gelijke Woo-besluiten, die dezelfde kant op gingen.
Ook om een praktische reden zag de voorzieningenrechter weinig in het verzoek. Het bedrijf had de betrokken documenten zelf naar de rechtbank gestuurd, zonder te vragen om beperkte kennisneming. Dat is een mogelijkheid om stukken alleen aan de rechter te laten zien en niet aan de andere partij. De rechtbank gaf die stukken daarom door aan Stichting Animal Rights. De stichting heeft de stukken dus al, ook al stelt het bedrijf dat ze geheim moeten blijven.
Volgens de voorzieningenrechter zal het bezwaar van het bedrijf tegen het besluit van de minister naar verwachting ongegrond worden verklaard. Er was daarom geen reden om het besluit in de tussentijd te schorsen. Een uitspraak op een verzoek om voorlopige voorziening is een voorlopig oordeel in afwachting van de beslissing op bezwaar, en dat bezwaar loopt nog.
De voorzieningenrechter wees het verzoek om voorlopige voorziening af. Het bedrijf krijgt het griffierecht niet terug en ontvangt ook geen vergoeding van zijn proceskosten. Tegen deze uitspraak staat geen hoger beroep open.
Rechtbank Noord-Nederland · 12 oktober 2026
Bestuursrecht Woo-verzoek over extreemrechtse accounts bij NCTV: geen extra openheid, wel € 500 voor trage zaak In zijn Dreigingsbeeld Terrorisme Nederland 54 verwees de Nationaal Coördinator Terrorismebestrijding en Veiligheid (NCTV) naar extreemrechtse accounts op sociale media. Een man vroeg de minister van Justitie en Veiligheid op 14 september 2021 om alle informatie over die accounts openbaar te maken. Ook wilde hij de correspondentie zien achter de antwoorden op Kamervragen over 'Vizier op Links'. De minister vond eerst 13 documenten en maakte die deels openbaar. Namen, interne e-mailadressen, operationele werkwijzen en persoonlijke beleidsopvattingen van ambtenaren bleven weggelakt. Na bezwaar en twee herstelbesluiten in 2023 groeide de lijst tot 33 documenten.
De rechtbank Den Haag verklaarde het beroep van de man op 8 januari 2024 gegrond. Volgens de rechtbank had de minister informatie ten onrechte weggelakt met de enkele vermelding dat die al openbaar was, en onvoldoende uitgelegd waarom hij ook informatie die geen persoonsgegevens bevat had geweigerd ter bescherming van de privacy. De minister moest opnieuw beslissen. Op andere punten kreeg de man ongelijk: een nieuwe inventarislijst was niet nodig, de zoekslag was voldoende en de weigering van interne e-mailadressen en beleidsopvattingen hield stand. De man ging in hoger beroep tegen die uitspraak van de rechtbank Den Haag van 8 januari 2024. Op 23 februari 2024 nam de minister een nieuw besluit, waarin hij geciteerde delen van kranten en socialemediaberichten alsnog openbaar maakte, maar een twitterbericht bleef weigeren. De Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State behandelde de zaak op 12 mei 2026.
De Afdeling geeft de man op geen enkel punt gelijk. Een inventarislijst is niet verplicht; het gaat erom dat inzichtelijk is welke informatie bij het besluit is betrokken, en dat is hier zo. De minister legde uit dat hij in werkmappen en mailboxen van de betrokken redacteuren, analisten en afdelingen heeft gezocht, ook naar een artikel over een NCTV-medewerker dat de man noemde. De Afdeling vindt die uitleg geloofwaardig. De man onderbouwde niet met concrete gegevens dat er meer documenten of opgeslagen twitterberichten zouden zijn.
Na inzage in de vertrouwelijke stukken oordeelt de Afdeling dat de minister interne e-mailadressen mocht weigeren, omdat openbaarmaking tot misbruik kan leiden. Ook informatie van andere organisaties dan de NCTV mocht geheim blijven. De NCTV is zelf geen inlichtingendienst en is afhankelijk van informatie van binnen- en buitenlandse leveranciers, die zich terughoudender opstellen als zij er niet op kunnen vertrouwen dat hun gegevens vertrouwelijk blijven.
Over de persoonlijke beleidsopvattingen krijgt de man op één punt gelijk in de redenering: de wet wil de ambtenaren beschermen, niet hun opvattingen, en die moeten zo veel mogelijk geanonimiseerd openbaar worden. Toch mocht de minister de passage in een mailwisseling over de Kamervragen weigeren. Het ging om gevoelige persoonlijke duidingen van een NCTV-ambtenaar aan een collega van een ministerie, en openbaarmaking, ook anoniem, kan de vrije gedachtewisseling tussen ambtenaren belemmeren.
Ook het beroep tegen het nieuwe besluit faalt. Krantenberichten zijn al openbaar en hoeven niet opnieuw openbaar gemaakt te worden. Namen uit socialemediaberichten die niet meer voor iedereen toegankelijk zijn, mocht de minister weigeren. Die gegevens werden verspreid in het kader van doxing door extreemrechtse accounts, en vermelding in NCTV-correspondentie vergroot de kans op nieuwe intimidatie.
Wel duurde de procedure te lang. De minister ontving het bezwaarschrift op 18 mei 2022, en voor twee rechterlijke instanties geldt een termijn van vier jaar. Die is met 4 maanden en een week overschreden, geheel door de Afdeling zelf.
De Afdeling bevestigt de uitspraak van de rechtbank en verklaart het beroep tegen het nieuwe besluit ongegrond. De Staat moet de man € 500 schadevergoeding betalen wegens de overschrijding van de redelijke termijn en € 467 aan proceskosten.
Raad van State · 30 september 2026
Bestuursrecht