Rechtbank wijst claim van aannemer op bestuurders van horecabedrijf af: geen persoonlijk ernstig verwijt Een groot horecapand aan de markt in een Brabantse stad stond al een paar jaar leeg toen twee ondernemers het plan opvatten om er een horecagelegenheid in te openen. Daarvoor was een grote verbouwing nodig. Zij richtten via hun eigen holdingvennootschappen een werkmaatschappij op, die het pand per 1 januari 2023 ging huren. Voor de verbouwing schakelden zij Bouwbedrijf Lymbouw in. Dat bedrijf begon medio december 2022 met de werkzaamheden. Op 27 februari 2023 werd een gewijzigde aannemingsovereenkomst ondertekend, na een offerte van 16 februari 2023 van ruim € 387.000 exclusief btw.
De werkmaatschappij betaalde de facturen van Lymbouw tot en met 17 april 2023, in totaal ruim € 521.000 exclusief btw. Daarna bleven de facturen onbetaald: ruim € 115.000 exclusief btw voor de periode tot de opening op 9 juni 2023 en ruim € 199.000 exclusief btw voor de periode daarna. In een arbitrageprocedure werd de werkmaatschappij veroordeeld tot betaling van ruim € 479.000. Op 24 juni 2025 ging zij op eigen aangifte failliet. Lymbouw bleef daardoor onbetaald zonder verhaal en sprak de twee ondernemers en hun holdings aan voor het bedrag, van € 398.892,85 (subsidiair € 131.603,50, meer subsidiair € 47.865,83). Volgens Lymbouw wisten zij of hadden zij moeten begrijpen dat de werkmaatschappij de verplichtingen niet kon nakomen. Ook hadden zij volgens Lymbouw eerder faillissement moeten aanvragen. Verder beriep Lymbouw zich op groepsaansprakelijkheid.
De rechtbank begint met de maatstaf. Een bestuurder is naast de vennootschap alleen aansprakelijk als hem persoonlijk een ernstig verwijt te maken valt. Die hoge drempel geldt volgens de rechtbank ook bij een beroep op groepsaansprakelijkheid. Anders zou de drempel te omzeilen zijn. Voor het aangaan van verplichtingen waarvan de bestuurder wist of moest begrijpen dat de vennootschap ze niet kon nakomen en geen verhaal zou bieden, is bovendien vereist dat hij dat inzicht had op het moment van aangaan. Dit is de zogeheten Beklamel-norm.
Van die wetenschap is in februari en maart 2023 volgens de rechtbank onvoldoende gebleken. De werkmaatschappij had een financiering van € 900.000 van de bank, een rekening-courantkrediet van € 157.000, € 475.000 eigen inbreng van de ondernemers en € 150.000 van de verhuurder tot haar beschikking. Dat was in totaal € 1.525.000. De offerte van februari 2023 viel ruim binnen het bedrag dat voor de verbouwing was bestemd. Een kostenoverzicht van Lymbouw met forse overschrijdingen kwam pas op 30 maart 2023. Daarna betaalde de werkmaatschappij nog facturen tot en met 17 april 2023.
Voor de periode daarna was het aan Lymbouw om concreet te stellen welke nieuwe opdrachten de bestuurders nog gaven, wanneer dat gebeurde en hoeveel die extra zouden kosten. Dat heeft Lymbouw volgens de rechtbank niet gedaan. Dat een factuur van na 17 april 2023 dateert, zegt niets over het moment van de opdracht. Verslagen van wekelijkse bouwvergaderingen waarin de kosten zouden zijn genoemd, heeft Lymbouw niet overgelegd. Een uitzondering is een opdracht voor cortenstalen bekleding van een DJ-booth op 11 mei 2023 van € 1.649,35. Dat bedrag is te gering voor aansprakelijkheid. De rechtbank wijst er ook op dat een aannemer die een stelpost voorstelt, de opdrachtgever tijdig moet waarschuwen als de begrote kosten in betekenende mate dreigen te worden overschreden.
De overige verwijten slagen evenmin. Een lege projectvennootschap, zoals in het arrest van de Hoge Raad waarop Lymbouw zich beriep, was de werkmaatschappij niet. De toezegging in juni 2023 dat er betaald zou worden en het voorstel in juli 2023 om de helft van de vorderingen aan een andere vennootschap te factureren, veranderden niets aan haar financiële positie. Verweer voeren tegen een faillissementsverzoek is niet onrechtmatig. Dat Lymbouw daarna een dure arbitrageprocedure koos, ligt volgens de rechtbank aan haar eigen keuze en niet aan het gedrag van de bestuurders.
De rechtbank wijst alle vorderingen van Lymbouw af. Lymbouw moet de proceskosten van de ondernemers en hun holdings betalen, begroot op € 14.496,00, en daar komen € 98,00 nakosten bij als zij niet tijdig betaalt.
Rechtbank Zeeland-West-Brabant · 21 oktober 2026
Civiel Recht; Verbintenissenrecht Curaçao Bankers Association ten onrechte ontbonden wegens onbetaalde handelsregisterbijdrage, oordeelt Gerecht De Curaçao Bankers Association (CBA), opgericht in 1972 om de belangen van de commerciële banken op Curaçao te behartigen, werd op 18 mei 2026 door de Kamer van Koophandel en Nijverheid van Curaçao (KvK) ontbonden. De reden: de vereniging had langer dan een jaar de jaarlijkse handelsregisterbijdrage niet betaald, nu Cg 125 per jaar. De KvK had eerst in januari 2026 de naam van de CBA op een ontbindingslijst geplaatst en dat bekendgemaakt op haar website en in de Landscourant.
De CBA stelde pas op 7 augustus 2026 van de ontbinding te weten, en ging op 13 augustus 2026 in beroep bij het Gerecht in eerste aanleg van Curaçao. Ze vroeg ook om een voorlopige voorziening, een spoedmaatregel in afwachting van de uitspraak op het beroep. Het Gerecht behandelde het verzoek op 16 september 2026 en besloot ook meteen op het beroep te beslissen, omdat nader onderzoek naar de feiten niet nodig was. Het verzoek om voorlopige voorziening wijst het daarom af.
Eerst moet het Gerecht beslissen of het beroep niet te laat is. De beroepstermijn van zes weken liep af op 6 juli 2026, dus de CBA was te laat. Het Gerecht vindt de termijnoverschrijding echter verschoonbaar. Het sluit aan bij rechtspraak van het Gemeenschappelijk Hof van Justitie en het College van Beroep voor het bedrijfsleven, waarin bestuursrechters bij de handhaving van termijnen minder strikt zijn. De CBA wist niet van de betalingsachterstand over 2023 en 2024, kreeg geen betalingsherinneringen en hoefde dus niet te voorzien dat ze op een ontbindingslijst zou komen. De KvK zegt zelf maar één brief per jaar te sturen en weinig gebruik te maken van aanmaning en invordering. Van de CBA kon niet worden verlangd dat zij de ontbindingslijsten in de gaten hield. Ze stelde haar beroep bovendien zo snel mogelijk in.
Ook inhoudelijk krijgt de CBA gelijk. De betalingsachterstand staat niet ter discussie en de KvK volgde de procedure. Maar de wet over ontbinding door de KvK is volgens de toelichting bedoeld voor lege, verlaten of onbereikbare rechtspersonen, om het handelsregister op te schonen. De wetgever heeft niet onderkend dat ook actieve rechtspersonen alleen wegens een betalingsachterstand zo kunnen worden ontbonden, met zeer verstrekkende gevolgen: na ontbinding mag de rechtspersoon alleen nog handelingen verrichten die dienen voor de vereffening van zijn vermogen. Niet gebleken is dat de CBA zonder bestuurder, onbereikbaar of niet meer actief was, en de KvK probeerde de bijdrage niet op een andere manier te innen. Toepassing van artikel 2:25 van het Burgerlijk Wetboek komt hier daarom zozeer in strijd met het evenredigheidsbeginsel dat die toepassing achterwege moest blijven.
Het Gerecht verklaart het beroep gegrond en vernietigt de ontbindingsbeschikking van 18 mei 2026. De KvK moet de beslissing in het handelsregister inschrijven en de vernietiging bekendmaken op haar website, in de Landscourant en in dagbladen. Het verzoek om voorlopige voorziening wordt afgewezen. De KvK moet de proceskosten van de CBA betalen, begroot op Cg 1.400, en het griffierecht van Cg 150 vergoeden. Hoger beroep staat niet open.
Gerecht in eerste aanleg van Curaçao · 21 oktober 2026
Bestuursrecht Bestuurder aansprakelijk voor schade door overdracht golfleden aan stichting van zijn partner Twee bestuurders runden samen een vereniging die de golfvaardigheid en handicaps van golfers centraal registreert. De vereniging werkte samen met een bedrijf dat klanten aanbracht die bij de Nederlandse Golf Federatie (NGF) een officiële handicap wilden laten registreren. Die klanten werden via het bedrijf lid van de vereniging, en het overgrote deel van het ledenbestand bestond uit deze klanten. De samenwerkingsovereenkomst liep voor onbepaalde tijd en was opzegbaar per einde van het kalenderjaar.
Op 1 juli 2025 zegde het bedrijf de overeenkomst op tegen 31 december 2025. Het liet tegelijk weten zijn klanten al direct onder te brengen bij een andere organisatie, en vroeg de vereniging om de leden over te dragen. Die organisatie bleek een stichting, waarvan de levenspartner van een van de twee bestuurders zelf bestuurder was. Haar besloten vennootschap, bedoeld om de verdiensten van de stichting te verzamelen, was kort daarvoor opgericht. De bestuurder aan wie de brief was gericht gaf heel kort daarna gevolg aan het verzoek en droeg het klantenbestand over. Zijn medebestuurder liet hij daarover in het ongewisse. Die kwam er pas een week later achter, toen de IT-er die de leden moest overzetten aan de bel trok.
De vereniging stelde de bestuurder aansprakelijk, op grond van bestuurdersaansprakelijkheid (artikel 2:9 BW) en onrechtmatige daad. Ze vorderde € 250.000 schadevergoeding, subsidiair een voorschot van € 100.000 en een verklaring voor recht met verwijzing naar de schadestaatprocedure. De bestuurder voerde aan dat een ernstig persoonlijk verwijt ontbreekt, dat de overeenkomst geen exclusiviteit kende en dat de schade niet is onderbouwd. In reconventie vorderde hij opheffing van het conservatoir beslag dat op zijn bankrekeningen was gelegd, en vergoeding van zijn eigen schade.
De rechtbank oordeelde dat de bestuurder ernstig verwijtbaar heeft gehandeld. Dat hij zonder medeweten van zijn medebestuurder de samenwerking liet eindigen en wist of had moeten weten dat dit omzetverlies kon geven, was niet weersproken. Bovendien had hij door de band met de partner die de stichting bestuurt een belang dat tegenover dat van de vereniging stond. Hij maakte dat belang niet kenbaar aan zijn medebestuurder. Volgens de rechtbank is dat een zwaarwegende omstandigheid die de aansprakelijkheid in beginsel vestigt, en andere omstandigheden die anders wezen zijn niet gesteld of gebleken. Ook wist hij dat zijn medebestuurder vond dat leden individueel moesten opzeggen, en liet hij die opvatting welbewust links liggen.
Of de vereniging ook echt schade heeft geleden, staat volgens de rechtbank nog niet vast. Schade is aannemelijk, maar het is onzeker of de vereniging per saldo inkomsten misloopt. Het besluit om geen nieuwe leden meer aan te brengen kwam van het bedrijf zelf, en het is de vraag of inspanningen van de bestuurder de samenwerking hadden gered. De vorderingen van € 250.000 en € 100.000 wees de rechtbank daarom af. Wel verklaarde zij voor recht dat de bestuurder aansprakelijk is voor de schade die de vereniging lijdt doordat het bedrijf in de tweede helft van 2025 geen leden meer aanbrengt, en verwees zij de zaak naar de schadestaatprocedure. Daarbij moet de schade worden verminderd met contributies over november en december, de afdrachten aan de NGF, 9% btw en de provisie die de vereniging aan het bedrijf had moeten betalen.
De vorderingen in reconventie wees de rechtbank af, omdat die alleen waren ingesteld voor het geval de bestuurder niet aansprakelijk zou zijn. Hij moet de proceskosten van € 10.233,16 in conventie en € 281,50 in reconventie betalen, met wettelijke rente.
Rechtbank Rotterdam · 11 november 2026
Civiel Recht Rechtbank veroordeelt BMW-dealerfamilie tot schadevergoeding na ontduiken meerwaarderegeling Na 33 jaar samenwerking in een commanditaire vennootschap voor een BMW-dealer in de buurt van de ASML-campus wilde een van de partners met pensioen. Bij zijn uittreding in 2022 sloot hij via zijn vennootschap afspraken over een geldlening van € 480.000 en een meerwaarderegeling: als het vastgoed van de dealervennootschap binnen 15 jaar aan een derde werd verkocht, zou hij recht hebben op 31 procent van de meerwaarde boven de vastgestelde waarde van € 1.782.500. In de tussentijd gold een rente van 10 procent per jaar.
Slechts enkele maanden na het sluiten van deze afspraken droeg de vennootschap het vastgoed echter over aan een vennootschap van de kinderen van de andere partner, loste de geldlening vervroegd af en stelde dat de meerwaarderegeling daarmee was uitgewerkt. De uittredende partner stelde dat mondeling was afgesproken dat zo'n overdracht binnen de familie niet als vervreemding in de zin van de meerwaarderegeling zou gelden, zodat de regeling nog steeds van kracht was.
In een voorlopig getuigenverhoor verklaarde de uittredende partner dat hij op 24 december 2021 uitdrukkelijk had gevraagd wat er zou gebeuren bij overdracht aan de kinderen. De andere partner zou hebben geantwoord dat die vraag na 33 jaar samenwerking niet gesteld hoefde te worden en dat zo niet met elkaar werd omgegaan. De adviseur die bij dat gesprek aanwezig was, kon bevestigen dat de vraag was gesteld, maar herinnerde zich het antwoord niet meer. De andere partner ontkende dat het onderwerp zo aan de orde was geweest, maar deed dat in de ogen van de rechtbank weinig stellig.
De rechtbank oordeelde dat de mondelinge afspraak was bewezen. Zij wees op de geloofwaardigheid van de verklaring van de uittredende partner, op de ondersteuning die de verklaring van de adviseur bood door diens opvallende geheugenverlies over een essentieel punt, en op de niet-overtuigende ontkenning van de andere partner. Doorslaggevend was ook de zakelijke ratio van de constructie: als een interne overdracht de meerwaarderegeling al zou beëindigen, hadden die afspraken geen enkele reële betekenis. De wederpartij kon die zakelijke logica niet weerleggen.
Daarnaast oordeelde de rechtbank dat de bestuurders persoonlijk aansprakelijk zijn, omdat zij welbewust hebben meegewerkt aan een transactie die de uittredende partner zou benadelen en de dealervennootschap leeg achterliet. Ook de vennootschap van de kinderen is aansprakelijk: gelet op de nauwe familiebanden en hun actieve rol in de onderneming konden de kinderen niet onwetend zijn geweest van de wanprestatie.
De rechtbank verklaarde voor recht dat de meerwaarderegeling nog steeds geldt en veroordeelde alle gedaagden hoofdelijk tot vergoeding van de schade, waaronder de gederfde rente en de eventuele gederfde meerwaarde bij een toekomstige verkoop aan een derde. De vier gedaagden moeten ook de proceskosten betalen, begroot op € 23.971,92.
Rechtbank Oost-Brabant · 28 oktober 2026
Civiel Recht Rechter geeft 16-jarig meisje volwassen bevoegdheden voor haar eenmanszaak Cathy uit Ridderkerk is geboren op 1 maart 2010 en heeft al een eigen bedrijf: de eenmanszaak Zevenbergen Allround Services. Omdat ze minderjarig is, mag ze voor die onderneming niet zomaar zelf zaken regelen. Een bankrekening openen, een overeenkomst met een opdrachtgever sluiten of materiaal inkopen kan dan alleen met toestemming van haar wettelijk vertegenwoordiger. Daarom vroeg ze de kantonrechter in Rotterdam om een zogeheten handlichting (artikel 1:235 BW), een beslissing waarmee een minderjarige de bevoegdheden van een volwassene krijgt voor bepaalde handelingen.
Cathy procedeerde zelf, zonder advocaat. Ze verzocht om de bevoegdheid om zelfstandig een zakelijke bankrekening te openen, aan te houden en op te heffen, inclusief bankpassen, creditcards en elektronisch bankieren. Ook wilde ze zelfstandig betalingen en overboekingen voor de onderneming kunnen doen, overeenkomsten met opdrachtgevers en zakelijke relaties sluiten, bedrijfsmiddelen, goederen en materialen inkopen en overeenkomsten aangaan voor de huur of het gebruik van zakelijke hulpmiddelen en faciliteiten.
Op 13 oktober 2026 werd de zaak ter zitting besproken. Cathy was daarbij aanwezig, samen met haar moeder. Die heeft het eenhoofdig gezag over haar en gaf aan het eens te zijn met het verzoek. De kantonrechter vond het verzoek voldoende gemotiveerd en wees het daarom toe.
De beschikking wordt bekendgemaakt in de digitale Staatscourant, zoals de wet voorschrijft. Daarnaast wordt ze niet-geanonimiseerd gepubliceerd op Rechtspraak.nl, dus met de namen van Cathy en haar bedrijf. Cathy moet de handlichting zelf laten inschrijven in het Handelsregister van de Kamer van Koophandel.
De kantonrechter verleent Cathy de gevraagde bevoegdheden voor alle vijf de genoemde rechtshandelingen binnen haar eenmanszaak. De beschikking is uitvoerbaar bij voorraad, dus ze geldt direct.
Rechtbank Rotterdam · 19 oktober 2026
Civiel Recht