Gerecht Curaçao verbiedt Kortijn gebruik van LOVERS-merk in kort geding Een Curaçaos ijs- en drankenbedrijf dat verder gaat onder de naam Kortijn moet stoppen met het gebruiken van tekens die verwijzen naar het merk LOVERS, zo heeft het Gerecht in eerste aanleg van Curaçao in kort geding beslist. Het bedrijf achter dat merk, het Amerikaanse Liusa, krijgt daarmee grotendeels gelijk in een geschil dat is ontstaan na het faillissement van de oorspronkelijke LOVERS-producent.
Het merk LOVERS werd sinds de jaren tachtig gebruikt door het Curaçaose bedrijf Lic, dat ijsblokjes, consumptie-ijs, vruchtensappen en melkproducten maakte. Lic gebruikte de merken op basis van licenties van een Amerikaanse en later een Bahamaanse vennootschap, beide verbonden aan de oprichter van Lic. Na diens overlijden in 2019 en dat van zijn broer in 2020 ontstond onenigheid over de erfenis. De ene familietak kreeg de overhand binnen Lic, de andere binnen de Bahamaanse licentiegever en het latere Liusa. In 2021 registreerde Liusa het beeldmerk internationaal, ook voor Curaçao.
Lic ging in januari 2026 failliet. De curatoren verkochten de bedrijfsactiva vervolgens 'going concern' aan Kortijn, inclusief intellectuele eigendomsrechten voor zover die overdraagbaar bleken te zijn. In de koopovereenkomst stond expliciet vermeld dat daarover een Amerikaanse rechtszaak liep en dat overdracht mogelijk niet zou lukken; de curatoren gaven geen garantie. Kortijn nam ook het personeel van Lic over en zette de productie voort. Liusa bood Kortijn een licentie aan voor gebruik van het LOVERS-merk, maar partijen kwamen er niet uit. Kortijn ging vervolgens producten verkopen onder de eigen naam, maar met verwijzingen naar LOVERS zoals het woord 'love', een hartsymbool en slogans als 'The taste Curaçao knows, now KORTIJN' en 'Made with same love'.
Beide partijen claimden in dit kort geding rechthebbende te zijn op het merk. Het gerecht overwoog dat binnen de beperkte ruimte van een kort geding niet kan worden vastgesteld wie daadwerkelijk merkhouder is, mede omdat in de Verenigde Staten nog een procedure loopt over de vraag of de merken rechtsgeldig zijn overgedragen aan Liusa. Het gerecht nam daarom als uitgangspunt wat jarenlang tussen Liusa en Lic gold: dat Liusa merkgerechtigde was en Lic alleen op basis van licenties mocht gebruiken. Voor Kortijn gold dat des te meer, omdat het bedrijf bij de overname wist van de licentieconstructie en het geschil, met Liusa over een licentie had onderhandeld zonder zelf aanspraak op het merk te maken, en de curatoren uitdrukkelijk geen garantie over de intellectuele eigendomsrechten hadden gegeven.
Het gerecht oordeelde dat Kortijn onrechtmatig handelde door bij het LOVERS-merk aan te haken met tekens als het hartsymbool en het woord 'love', ook al kan Liusa daar op zichzelf geen alleenrecht op claimen. Doorslaggevend was dat Kortijn deze tekens gebruikte met het kennelijke doel een associatie met LOVERS op te roepen, terwijl Liusa daarvoor geen toestemming had gegeven. Het verweer van Kortijn dat 125 banen in gevaar zouden komen als nieuw verpakkingsmateriaal nodig is, hield het gerecht niet tegen: Kortijn kan tijdelijk verwijzingen naar LOVERS afplakken om door te kunnen produceren.
De vordering van Liusa om Kortijn te verbieden de LOVERS-recepten te gebruiken, wees het gerecht wel af. Kortijn had gemotiveerd betwist dat zij die recepten gebruikte en stelde een eigen receptuur te hebben ontwikkeld; voor nader feitenonderzoek was in dit kort geding geen ruimte. De tegenvorderingen van Kortijn, die er juist van uitgingen dat zíj rechthebbende was op de merken en recepten, wees het gerecht eveneens af.
Het gerecht beval Kortijn binnen veertien dagen te stoppen met elk gebruik van het LOVERS-merk en van overeenstemmende tekens zoals 'same LOVE', 'made with LOVE' en het hartsymbool, op straffe van een dwangsom van Cg 5.000 per dag met een maximum van Cg 500.000. Ook moet Kortijn stoppen met mededelingen die suggereren dat haar producten een voortzetting zijn van de LOVERS-producten. Kortijn werd zowel in conventie als in reconventie in de proceskosten van Liusa veroordeeld.
Gerecht in eerste aanleg van Curaçao · 8 september 2026
Civiel Recht; Intellectueel-eigendomsrecht Mijndomein en Metaregistrar moeten klantgegevens afstaan aan Formula 1 Companies na ticketfraude Frauduleuze websites verkochten neptickets voor Formule 1-races onder namen als 'gpseats-hospitality.com' en 'royalgpseats.com', met gebruik van de merken 'F1' en 'FORMULA 1'. Een Italiaanse consument betaalde € 2.600 voor tickets voor de Grand Prix van Monza 2025 en ontving niets. Nader onderzoek van de Formula 1 Companies wees uit dat meerdere vergelijkbare websites actief waren, allemaal met hetzelfde vestigingsadres in Amsterdam, dezelfde nep-medewerkers en een Nederlands WhatsApp-nummer voor bestellingen.
De domeinnamen van deze websites waren geregistreerd via Mijndomein B.V. uit Lelystad en Metaregistrar B.V. uit Gouda. De Formula 1 Companies stuurden meerdere verwijderingsverzoeken, waarop de websites steeds offline werden gehaald. Maar nieuwe frauduleuze websites bleven verschijnen. Tegelijk weigerden Mijndomein en Metaregistrar om de klantgegevens van de domeinnaamhouders te verstrekken, met een beroep op de privacywetgeving: zonder wettelijke grondslag of rechterlijk bevel mochten zij geen persoonsgegevens delen.
De Formula 1 Companies stapten naar de voorzieningenrechter van de Rechtbank Den Haag. Zij vorderden dat de twee bedrijven hun diensten volledig zouden staken voor inbreukmakende websites én dat zij de identificerende gegevens van de domeinnaamhouders zouden verstrekken.
De rechter beoordeelde de zaak aan de hand van het zogenoemde Lycos/Pessers-toetsingskader, een maatstaf die de Hoge Raad in 2005 formuleerde voor situaties waarin een hostingprovider klantgegevens weigert te geven aan een gedupeerde derde. De rechter past dit kader ook toe op Metaregistrar als registerhouder, omdat ook die partij over identificerende gegevens beschikt.
Aan alle vier de voorwaarden is volgens de rechter voldaan. De merkinbreuk staat voldoende vast: op de websites werden tekens gebruikt die identiek zijn aan geregistreerde merken van de Formula 1 Companies, voor precies de diensten waarvoor die merken zijn ingeschreven. De fraude is evenmin betwist. De Formula 1 Companies hebben een reëel belang bij de gegevens, ook al is het mogelijk dat de registratiegegevens vals zijn of van derden afkomstig zijn. De rechter overweegt dat zelfs in dat geval de gegevens de Formula 1 Companies een stap dichter bij de fraudeurs kunnen brengen. Verder hebben de Formula 1 Companies voldoende geprobeerd de exploitanten te bereiken via sommatiebrieven, telefonisch contact en een poging via de receptie van het in de websites genoemde kantoorgebouw. Een verdere plicht om bij elke afzonderlijke website opnieuw contact te zoeken, acht de rechter niet reëel. Ten slotte weegt het belang om op te treden tegen merkinbreuk en fraude zwaarder dan het privacybelang van de websitehouders, zeker nu die ondanks sommaties zijn doorgegaan met hun praktijken.
De vordering om de dienstverlening als tussenpersoon volledig te staken, wijst de rechter af. De relevante websites zijn al offline gehaald, zodat er geen belang meer is bij dit deel van de vordering. Een algemeen verbod dat Mijndomein en Metaregistrar elke nieuwe domeinnaamregistratie vooraf inhoudelijk zouden moeten controleren op merkinbreuk of fraude, acht de rechter niet evenredig: dagelijks worden bij deze bedrijven grote aantallen domeinnamen geregistreerd.
De rechter beveelt Mijndomein en Metaregistrar om binnen 24 uur na betekening van het vonnis de naam-, adres- en woonplaatsgegevens, KvK-nummers en contactgegevens van de domeinnaamhouders te verstrekken aan de advocaat van de Formula 1 Companies. De vordering tot afgifte van IP-adressen wordt afgewezen, omdat de bedrijven aannemelijk hebben gemaakt dat zij die gegevens niet meer hebben. Voor Metaregistrar geldt ook dat bankgegevens niet hoeven te worden verstrekt, omdat zij daarover niet beschikt. Per gedaagde geldt een dwangsom van € 1.000 per dag bij niet-naleving, met een maximum van € 100.000. De proceskosten worden gecompenseerd: iedere partij draagt de eigen kosten.
Rechtbank Den Haag · 30 juli 2026
Civiel Recht; Intellectueel-eigendomsrecht Rechter verbiedt Nexperia China Chinees bevel tegen Nexperia NL in EU te gebruiken, merkinbreuk afgewezen Chipfabrikant Nexperia heeft een conflict tussen moeder en dochter dat zich afspeelt in twee landen. Nexperia B.V. in Nijmegen is de houder van vrijwel alle intellectuele eigendomsrechten van de groep, waaronder de merken 'NEXPERIA' in de Benelux en de Europese Unie. Haar Chinese dochter, Nexperia (China) Ltd., verzorgde tot oktober 2025 een groot deel van de productie in de laatste fase van het fabricageproces, plus verkoop en ondersteuning. Enig aandeelhouder van de Nederlandse vennootschap is het Chinese Wingtech. In oktober 2025 liep het conflict op en staakten beide partijen grotendeels de uitvoering van hun onderlinge afspraken.
Nexperia NL stuurde op 17 oktober 2025 klanten een waarschuwing over de kwaliteit van producten die de Chinese dochter vanaf 13 oktober leverde. Nexperia China vroeg op 3 december 2025 bij het Hooggerechtshof van de provincie Jiangsu een tijdelijke maatregel tegen Nexperia NL. Dat hof legde op 31 maart 2026 het 'Jiangsu Bevel' op. Daarin staat onder meer dat Nexperia NL, in afwachting van een onherroepelijk vonnis, in China, Nederland en andere landen geen inbreuk op intellectuele eigendomsrechten mag aanvoeren tegen Nexperia China en haar gelieerde partijen of partners, ook niet via openbare verklaringen of brieven. Bij overtreding hoort een dwangsom van 1.000.000 yuan per dag. Het verzoek van Nexperia NL om dit bevel te herzien werd op 29 september 2026 afgewezen.
Nexperia NL stapte daarop naar de voorzieningenrechter in Den Haag. Zij vroeg een verbod voor Nexperia China om dat Chinese bevel wereldwijd te gebruiken (een anti-anti-suit injunction, een bevel tegen een buitenlands procesverbod). Daarnaast vroeg zij een verbod op merkinbreuk in de Europese Unie en de Benelux, met dwangsommen tot € 75.000.000 per verbod. Nexperia China bestreed de bevoegdheid van de rechter en vroeg in reconventie een wapperverbod (een verbod om derden te waarschuwen voor inbreuk) en inzage in stukken van Nexperia NL.
De voorzieningenrechter achtte zich bevoegd, ook voor het hele grondgebied van de Europese Unie. Het Chinese bevel noemt Nederland uitdrukkelijk, waardoor Nexperia NL hier schade lijdt doordat haar toegang tot de rechter dreigt te worden afgesneden. Nexperia China had zelf op 7 september 2026 de Chinese rechter gevraagd deze procedure te blokkeren op grond van het bevel. Daarom beschouwt de rechter het als een procesverbod. De rechter oordeelde voorlopig dat dit bevel onrechtmatig is naar Nederlands recht. Het gebruik van de contractuele afspraak om overheidsbevelen na te leven, rechtvaardigde dat niet, en een toezegging om het bevel na te leven is niet bewezen. Toegang tot de rechter is bovendien een fundamenteel recht dat slechts in zeer uitzonderlijke gevallen mag worden beperkt, en daaraan voldoet het bevel niet.
De merkvorderingen wees de rechter af wegens ontbrekend spoedeisend belang. Nexperia NL wist al sinds oktober 2025 van de dreiging van inbreuk en had eerder kunnen optreden. Bovendien past een verbod niet in kort geding, nu een moedervennootschap in conflict is met haar dochter en over de zeggenschap over beide nog procedures lopen. In reconventie wees de rechter het wapperverbod af: Nexperia NL mag zich als merkhouder tegenover derden op haar rechten beroepen, en er is geen reden aan de geldigheid van de merken te twijfelen. Het inzageverzoek faalde omdat een enkel vermoeden van tekortkoming onvoldoende belang oplevert.
Dit is een herstelvonnis: het corrigeert een eerder vonnis van 2 november 2026 op enkele kennelijke verschrijvingen, waaronder een bedrag dat € 75.000.000 moest zijn in plaats van € 75.000. Daarnaast zijn alle behandelend advocaten van beide partijen opgenomen. De rechter veroordeelde Nexperia China om zich binnen de Europese Unie te onthouden van het gebruik van het Jiangsu Bevel, op verbeurte van een dwangsom van € 1.000.000 per dag met een maximum van € 100.000.000. Verder moet Nexperia China € 20.891,97 aan proceskosten betalen. De termijn voor een bodemprocedure is vastgesteld op zes maanden. Al het meer of anders gevorderde is afgewezen.
Rechtbank Den Haag · 5 november 2026
Civiel Recht; Intellectueel-eigendomsrecht Rechter bepaalt dat elke partij eigen kosten draagt in kwekersrechtgeschil over bloemenras Een kort geding over inbreuk op een kwekersrecht voor de plant Ofarim eindigde zonder inhoudelijke beslissing over de hoofdvorderingen, maar leidde wel tot een uitspraak over de proceskosten. De eisers, een groep sierteeltbedrijven, hadden eerder in een bodemprocedure bij de rechtbank Den Haag gelijk gekregen: de rechtbank had in oktober 2025 geoordeeld dat het verhandelen van de plant 'Green Dragon' inbreuk maakte op hun kwekersrecht voor Ofarim.
In dit kort geding richtten de eisers zich tegen nieuwe partijen die bij de bodemprocedure niet betrokken waren: een aantal logistieke dienstverleners in de Nederlandse bloemenhandel, waaronder Decofresh Holding B.V. en drie dochtervennootschappen, Flower Optimal Connection B.V. en Aviv B.V. met haar Israëlische moedermaatschappij. Al deze partijen speelden een rol in de keten van aanbod en verhandeling van Green Dragon-bloemen, afkomstig van het Danziger-concern.
Tijdens en na de mondelinge behandeling bereikten de eisers alsnog een minnelijke regeling met het Danziger-concern, dat aanvankelijk ook als gedaagde was betrokken maar later als 'Beauty Line c.s.' werd aangeduid. Bijzonder aan die regeling was dat de eisers hun kwekersrecht op Ofarim overdroegen aan juist deze voormalige gedaagden. Als gevolg daarvan trokken de eisers hun inhoudelijke vorderingen tegen de logistieke partijen in. Zij handhaafden alleen nog hun vordering tot proceskostenveroordeling, waarbij zij aanvoerden dat zij als de winnende partij moesten worden beschouwd.
De logistieke gedaagden betwistten dat. Zij stelden dat nu de eisers zelf de vorderingen hadden ingetrokken, niet zij maar juist de eisers in de proceskosten veroordeeld moesten worden. Bovendien was er volgens hen geen sprake van een situatie waarbij zij in wezen aan het gevorderde hadden voldaan.
De voorzieningenrechter moest beoordelen wie als de 'winnende' partij kon worden aangemerkt. In gevallen waarbij een gedaagde heeft ingestemd met wat werd gevorderd maar partijen het niet eens worden over de kosten, kan de eiser die zijn vordering intrekt nog steeds als winnende partij worden aangemerkt. Dat was hier echter niet het geval.
De reden waarom de logistieke partijen de Green Dragon-bloemen nu weer mogen verhandelen, is niet dat zij als winnaar uit de strijd kwamen. Het is een direct gevolg van het feit dat de eisers hun kwekersrecht overdroegen aan het Danziger-concern, de leverancier van de logistieke partijen. Omgekeerd geldt dat de eisers evenmin als winnaar kunnen worden aangemerkt: zij bereikten een regeling met Danziger, maar daarvoor was een overdracht van het kwekersrecht nodig. Van een situatie waarbij de logistieke partijen aan de eisen hadden voldaan, was geen sprake.
Omdat geen van de partijen als winnaar kon worden aangemerkt, besliste de voorzieningenrechter dat elke partij de eigen proceskosten draagt.
Rechtbank Den Haag · 15 juli 2026
Civiel Recht; Intellectueel-eigendomsrecht Rechter verbiedt winkel muziek af te spelen zonder licentie van Buma en Sena Buma en Sena, de organisaties die respectievelijk de auteursrechten van componisten, tekstdichters en muziekuitgevers en de naburige rechten van uitvoerende artiesten en platenmaatschappijen beheren, spanden een procedure aan tegen een winkel die al langere tijd muziek afspeelde zonder daarvoor te betalen. Buma int vergoedingen voor het openbaar uitvoeren van muziekwerken namens de bij haar aangesloten rechthebbenden, terwijl Sena op grond van de Wet op de naburige rechten is aangewezen om de billijke vergoeding te innen voor het voor commerciële doeleinden ten gehore brengen van muziek.
Volgens Buma en Sena had de winkel in de periode van 1 oktober 2024 tot en met 31 december 2025 zonder licentieovereenkomst muziek uit hun repertoire openbaar gemaakt. Een medewerker van Buma had dit op 27 november 2024 en meerdere keren in 2025 zelf vastgesteld, en ook een deurwaarder constateerde op 24 juli 2025 bij een bezoek aan de winkel dat er muziek werd afgespeeld. De winkel verscheen niet op de mondelinge behandeling, hoewel zij daarvoor wel behoorlijk was opgeroepen, en had in haar schriftelijke verweer alleen betwist dat er op 24 juli 2024 muziek was afgespeeld, een datum die Buma en Sena zelf niet eens hadden genoemd.
De kantonrechter oordeelde dat de winkel onrechtmatig had gehandeld door zonder licentie of vergoeding muziek uit het Buma- en Sena-repertoire te laten horen. Omdat de winkel de hoogte van de gevorderde schade niet had betwist, werd de vordering toegewezen: € 416,52 aan Buma en € 219,46 aan Sena, berekend als het bedrag dat de winkel verschuldigd zou zijn geweest als zij wel een licentie had afgesloten. Over deze bedragen moest de winkel de gewone wettelijke rente betalen; de gevorderde handelsrente werd afgewezen omdat niet was gebleken van een handelsovereenkomst. Ook de gevorderde buitengerechtelijke incassokosten wees de kantonrechter af, omdat het hier om een vordering uit onrechtmatige daad ging en niet was gesteld dat er meer werk was verricht dan het versturen van aanmaningen.
Daarnaast vorderden Buma en Sena een verbod om nog langer muziek uit hun repertoire af te spelen zonder licentie, op straffe van een dwangsom. De kantonrechter wees dit verbod toe, omdat de winkel het gestelde belang van Buma en Sena bij naleving niet had weersproken, maar verlaagde de gevorderde dwangsom omdat die niet in verhouding stond tot de relatief beperkte schade. In plaats daarvan stelde de rechter de dwangsom vast op € 100,00 per dag, met een maximum van € 4.000,00 voor Buma en € 2.000,00 voor Sena.
Over een apart gevoerd incident, waarin Buma en Sena tijdens de procedure al een voorlopig verbod hadden gevorderd, oordeelde de kantonrechter dat zij daar geen belang meer bij hadden omdat tegelijkertijd al eindvonnis in de hoofdzaak werd gewezen. Buma en Sena werden daarom niet-ontvankelijk verklaard in die incidentele vordering, en omdat geen van beide partijen als verliezer van het incident kon worden aangemerkt, werden de kosten van dat onderdeel gecompenseerd.
In de hoofdzaak gold de winkel wel als de grotendeels in het ongelijk gestelde partij. Omdat het om handhaving van intellectuele eigendomsrechten ging, paste de kantonrechter de bijzondere kostenregeling van artikel 1019h Rv toe, maar omdat het om een eenvoudige inbreukzaak met een beperkt financieel belang ging, werden de kosten begroot volgens het gewone liquidatietarief op € 832,35. De winkel werd veroordeeld tot betaling van de schadevergoeding, de proceskosten en nakosten, en het vonnis werd uitvoerbaar bij voorraad verklaard.
Rechtbank Midden-Nederland · 29 juli 2026
Civiel Recht