Kantonrechter wijst achterstand van € 16.874 af: opslagbedrijf rekende oneerlijk meer dan afgesproken Een vrouw uit de regio Amsterdam huurde in 2019 via de website van Inbox Storage een opslagruimte van 13 m³ voor € 155 per maand. In de bevestigingsmail stond dat de prijs inclusief een gratis basisverzekering was en dat er geen prijsverhogingen zouden plaatsvinden. In november 2019 breidde Inbox Storage de ruimte uit naar 30 m³ en berekende daarvoor een eenmalig bedrag van € 251. De vrouw bleef daarna € 155 per maand betalen. Vanaf 2022 betaalde zij niet meer per maand, maar op 26 oktober 2022 maakte zij nog € 3.100 over.
Inbox Storage eiste van de vrouw € 16.874,52 aan achterstallige betalingen. Volgens het bedrijf was de prijs inmiddels € 396,80 per maand. Daarnaast wilde Inbox Storage dat de overeenkomst werd ontbonden en dat de vrouw de opslagruimte binnen tien dagen zou ontruimen. Het bedrijf noemde de overeenkomst primair een huurovereenkomst en subsidiair een bewaarnemingsovereenkomst. De vrouw voerde aan dat zij had afgesproken € 155 per maand te betalen, zonder prijsverhogingen en inclusief basisverzekering, en dat zij alles had betaald.
De kantonrechter stelde eerst vast of de overeenkomst een consumentenovereenkomst was, want dan moet de rechter die uit zichzelf toetsen aan het consumentenrecht. Inbox Storage beweerde pas tijdens de zitting dat het om een zakelijke overeenkomst ging. De vrouw gebruikte de opslag voor haar persoonlijke spullen. Dat de overeenkomst op haar artiestennaam stond, was volgens de rechter onvoldoende: zij legde uit dat dit haar geboortenaam is, en de handelsnaam van haar eenmanszaak in het handelsregister was een andere. Een microfoon tussen de spullen veranderde daar niets aan, omdat de foto's vooral inboedel lieten zien. Dat in het bestelproces het vakje 'zakelijk' was aangevinkt, vond de rechter ook niet genoeg, omdat naar alle omstandigheden moet worden gekeken.
Vervolgens oordeelde de kantonrechter dat Inbox Storage een oneerlijke handelspraktijk had gepleegd. De prijs was eenzijdig verhoogd, terwijl de vrouw vooraf niet was verteld dat dat kon en welke kosten daarbij hoorden. De mail met 'geen prijsverhogingen' wekte bij een gemiddelde consument de verwachting dat de afgesproken prijs gelijk zou blijven. Dat die zin volgens Inbox Storage alleen de prijs per m³ betrof, stond er niet in. Bovendien rekende Inbox Storage vanaf september 2025 € 39,47 per maand voor verzekering, terwijl de basisverzekering was toegezegd. Het bedrijf gaf tijdens de zitting zelf toe dat dit niet had gemogen.
Ook de algemene voorwaarden bevatten volgens de rechter oneerlijke bedingen. Het prijswijzigingsbeding (CPI-index plus 4 procent) verstoort het evenwicht tussen consument en bedrijf. Het beding over wettelijke handelsrente en incassokosten kan ertoe leiden dat een consument meer betaalt dan wettelijk is toegestaan. En het recht van de consument om bij een prijsverhoging te ontbinden wordt in artikel 6.5 uitgesloten. Daar komt bij dat Inbox Storage maar één van de meerdere genoemde sets voorwaarden had overgelegd, en onder een andere titel dan in de bestelbevestiging.
Omdat Inbox Storage in strijd met de professionele toewijding had gehandeld, is de overeenkomst vernietigbaar. De vrouw gaf aan de overeenkomst te willen vernietigen en dat werd erkend. Daardoor moet Inbox Storage haar spullen teruggeven en heeft het bedrijf niets meer van haar te vorderen. De kantonrechter wees alle vorderingen af en veroordeelde Inbox Storage in de proceskosten van € 50 aan verletkosten voor de vrouw.
Rechtbank Amsterdam · 5 november 2026
Civiel Recht; Verbintenissenrecht Rechter dwingt RBC bankrelatie met Union Caribe voort te zetten Union Caribe, een geldtransactiebedrijf met vestigingen op Curaçao, Aruba en Sint Maarten, verzorgt internationale overboekingen voor particulieren. Het grootste deel daarvan gaat in US-dollars. Daarvoor is het bedrijf afhankelijk van een US-dollarrekening bij RBC Royal Bank, die zelf een US-dollarrekening aanhoudt bij de Amerikaanse bank Wells Fargo. In maart 2026 zegde RBC de bankrelatie op Sint Maarten op, met ingang van 25 juli 2026. Die opzegging werd niet onderbouwd. De relatie liep daarna gewoon door.
Op 7 oktober 2026 volgde een nieuwe brief, die Union Caribe pas op 20 oktober zag: de US-dollarrekening zou per 16 oktober worden gesloten, omdat de correspondentbank RBC had gevraagd geen US-dollartransacties namens Union Caribe meer te verwerken. Union Caribe stapte naar de rechter in kort geding. Zij stelde dat zij zonder deze rekening haar activiteiten moet staken en dat geen andere bank op Sint Maarten haar als klant wil.
RBC voerde aan dat zij als bank aan antiwitwasregels is gebonden. Zij wees op de omvang van de contante geldstromen, de verificatie van de herkomst van geld, het cliëntonderzoek bij klanten en overboekingen via een ander geldtransactiebedrijf. Volgens RBC had Union Caribe nagelaten een onafhankelijk onderzoek te laten uitvoeren. Daarnaast zou RBC door de instructie van Wells Fargo niet aan de vorderingen kunnen voldoen.
Het Gerecht in eerste aanleg van Sint Maarten gaat uit van de contractsvrijheid van banken, maar die is niet onbegrensd. Banken hebben een maatschappelijke functie en een zorgplicht, en bedrijven hebben een zwaarwegend belang bij een betaalrekening. De rechter weegt daarom het belang van de bank af tegen dat van de klant. Volgens het Gerecht kon RBC de relatie niet opzeggen zonder dat te onderbouwen. De enkele verwijzing naar de instructie van Wells Fargo is onvoldoende, omdat noch die instructie noch de brief van RBC een verdere onderbouwing bevat.
De uitgebreide correspondentie tussen RBC en Union Caribe op Aruba kan RBC niet achteraf in dit kort geding gebruiken. De opzeggingen waren gericht aan Union Caribe op Sint Maarten, over rekeningen op Sint Maarten. RBC had moeten uitleggen waarom de Arubaanse gronden ook daar gelden. Bovendien kon niemand namens RBC tijdens de zitting uitleggen waarom Wells Fargo had verzocht geen transacties meer te verwerken. Die brief was gericht aan de vestiging op Aruba, zodat niet vaststaat dat Wells Fargo ook de transacties van Union Caribe op Sint Maarten wil weigeren. Een onderscheid tussen de US-dollarrekening en de rekening in lokale valuta maakt het Gerecht daarom niet.
Het belang van Union Caribe bij voortzetting weegt zwaarder dan dat van RBC bij beëindiging. Het Gerecht wijst de vordering om de relatie voort te zetten tot een bodemzaak onherroepelijk is beslist of voor een vaste termijn af, omdat zo'n procedure jaren kan duren en RBC in de tussentijd alsnog een grond voor opzegging kan krijgen. Ook de gevraagde dwangsom wijst het Gerecht af, omdat RBC heeft gezegd een vonnis op te volgen.
Het Gerecht beveelt RBC de bankrelatie met Union Caribe op de gebruikelijke voorwaarden en zonder nieuwe beperkingen voort te zetten, of onmiddellijk te herstellen als zij al is beëindigd. RBC moet de proceskosten van Union Caribe betalen, begroot op Cg. 3.000, en het vonnis is uitvoerbaar bij voorraad.
Gerecht in eerste aanleg van Sint Maarten · 6 november 2026
Civiel Recht; Verbintenissenrecht Rechter verbiedt Nexperia China Chinees bevel tegen Nexperia NL in EU te gebruiken, merkinbreuk afgewezen Chipfabrikant Nexperia heeft een conflict tussen moeder en dochter dat zich afspeelt in twee landen. Nexperia B.V. in Nijmegen is de houder van vrijwel alle intellectuele eigendomsrechten van de groep, waaronder de merken 'NEXPERIA' in de Benelux en de Europese Unie. Haar Chinese dochter, Nexperia (China) Ltd., verzorgde tot oktober 2025 een groot deel van de productie in de laatste fase van het fabricageproces, plus verkoop en ondersteuning. Enig aandeelhouder van de Nederlandse vennootschap is het Chinese Wingtech. In oktober 2025 liep het conflict op en staakten beide partijen grotendeels de uitvoering van hun onderlinge afspraken.
Nexperia NL stuurde op 17 oktober 2025 klanten een waarschuwing over de kwaliteit van producten die de Chinese dochter vanaf 13 oktober leverde. Nexperia China vroeg op 3 december 2025 bij het Hooggerechtshof van de provincie Jiangsu een tijdelijke maatregel tegen Nexperia NL. Dat hof legde op 31 maart 2026 het 'Jiangsu Bevel' op. Daarin staat onder meer dat Nexperia NL, in afwachting van een onherroepelijk vonnis, in China, Nederland en andere landen geen inbreuk op intellectuele eigendomsrechten mag aanvoeren tegen Nexperia China en haar gelieerde partijen of partners, ook niet via openbare verklaringen of brieven. Bij overtreding hoort een dwangsom van 1.000.000 yuan per dag. Het verzoek van Nexperia NL om dit bevel te herzien werd op 29 september 2026 afgewezen.
Nexperia NL stapte daarop naar de voorzieningenrechter in Den Haag. Zij vroeg een verbod voor Nexperia China om dat Chinese bevel wereldwijd te gebruiken (een anti-anti-suit injunction, een bevel tegen een buitenlands procesverbod). Daarnaast vroeg zij een verbod op merkinbreuk in de Europese Unie en de Benelux, met dwangsommen tot € 75.000.000 per verbod. Nexperia China bestreed de bevoegdheid van de rechter en vroeg in reconventie een wapperverbod (een verbod om derden te waarschuwen voor inbreuk) en inzage in stukken van Nexperia NL.
De voorzieningenrechter achtte zich bevoegd, ook voor het hele grondgebied van de Europese Unie. Het Chinese bevel noemt Nederland uitdrukkelijk, waardoor Nexperia NL hier schade lijdt doordat haar toegang tot de rechter dreigt te worden afgesneden. Nexperia China had zelf op 7 september 2026 de Chinese rechter gevraagd deze procedure te blokkeren op grond van het bevel. Daarom beschouwt de rechter het als een procesverbod. De rechter oordeelde voorlopig dat dit bevel onrechtmatig is naar Nederlands recht. Het gebruik van de contractuele afspraak om overheidsbevelen na te leven, rechtvaardigde dat niet, en een toezegging om het bevel na te leven is niet bewezen. Toegang tot de rechter is bovendien een fundamenteel recht dat slechts in zeer uitzonderlijke gevallen mag worden beperkt, en daaraan voldoet het bevel niet.
De merkvorderingen wees de rechter af wegens ontbrekend spoedeisend belang. Nexperia NL wist al sinds oktober 2025 van de dreiging van inbreuk en had eerder kunnen optreden. Bovendien past een verbod niet in kort geding, nu een moedervennootschap in conflict is met haar dochter en over de zeggenschap over beide nog procedures lopen. In reconventie wees de rechter het wapperverbod af: Nexperia NL mag zich als merkhouder tegenover derden op haar rechten beroepen, en er is geen reden aan de geldigheid van de merken te twijfelen. Het inzageverzoek faalde omdat een enkel vermoeden van tekortkoming onvoldoende belang oplevert.
Dit is een herstelvonnis: het corrigeert een eerder vonnis van 2 november 2026 op enkele kennelijke verschrijvingen, waaronder een bedrag dat € 75.000.000 moest zijn in plaats van € 75.000. Daarnaast zijn alle behandelend advocaten van beide partijen opgenomen. De rechter veroordeelde Nexperia China om zich binnen de Europese Unie te onthouden van het gebruik van het Jiangsu Bevel, op verbeurte van een dwangsom van € 1.000.000 per dag met een maximum van € 100.000.000. Verder moet Nexperia China € 20.891,97 aan proceskosten betalen. De termijn voor een bodemprocedure is vastgesteld op zes maanden. Al het meer of anders gevorderde is afgewezen.
Rechtbank Den Haag · 5 november 2026
Civiel Recht; Intellectueel-eigendomsrecht Franchisenemer hoeft niet persoonlijk in te staan voor schulden: ondertekening onvoldoende bewezen Op 9 juni 2023 kwamen de bestuurder van franchisegever Oh My Sushi, een medewerker en de eigenaar van een transportbedrijf bijeen. Volgens Oh My Sushi tekende de eigenaar die dag digitaal de franchiseovereenkomst, namens zijn bv. De eigenaar zegt dat het slechts een adviesgesprek was en dat hij nooit heeft getekend, onder meer omdat hij daarmee persoonlijk aansprakelijk zou worden. Over die handtekening ging het geschil.
De rechtbank Amsterdam had Oh My Sushi in een tussenvonnis van 5 november 2025 opgedragen te bewijzen dat de elektronische handtekening onder de overeenkomst van 9 juni 2023 van de gedaagden afkomstig is. Daarna zijn getuigen gehoord, en Oh My Sushi overlegde ook een schriftelijke verklaring van een derde.
De bestuurder van Oh My Sushi verklaarde dat de eigenaar tijdens de bijeenkomst heeft getekend. Zijn broer en zakenpartner bevestigde dat hem dat later die dag telefonisch is verteld. De rechtbank gaf aan dat laatste verhaal weinig gewicht, omdat de broer er zelf niet bij was en dus niet uit eigen waarneming kon verklaren. Bovendien zijn beiden nauw betrokken bij Oh My Sushi, waardoor hun verklaringen extra kritisch moeten worden bekeken.
De verklaring van de bestuurder staat lijnrecht tegenover die van de eigenaar. De enige andere persoon die bij de bijeenkomst was, de medewerker van Oh My Sushi, is niet als getuige gehoord. Oh My Sushi had hem wel opgeroepen, maar hij verscheen niet, en daarna zag zij ervan af hem te horen. De rechtbank noemt dat een manco in de bewijslevering. De schriftelijke verklaring die hij wel afgaf heeft maar beperkte waarde: hij legde die niet onder ede af, de eigenaar kon hem er geen vragen over stellen en hij zegt er niets over het telefoongesprek waarvan de twee broers gewag maken. Twee getuigen van de eigenaar verklaarden juist dat hij hun zei niet te hebben getekend en dat ook niet te willen.
Oh My Sushi is daarom niet geslaagd in het bewijs dat de eigenaar de overeenkomst heeft ondertekend. Daardoor staat niet vast dat is afgesproken dat hij persoonlijk aansprakelijk is voor de verplichtingen van zijn bv uit de franchiseovereenkomst. Ook een non-concurrentiebeding voor de duur van de overeenkomst is niet komen vast te staan. De vorderingen die daarop berusten wijst de rechtbank af. Dat gold volgens het tussenvonnis al voor de vorderingen op basis van een non-concurrentiebeding dat na afloop van de overeenkomst zou gelden.
Toegewezen is wel de vordering tot betaling van de franchisevergoedingen over juli 2024 tot en met maart 2025. Het gaat om € 22.021,48, plus wettelijke handelsrente vanaf de dag van de dagvaarding. Dat bedrag moet de bv betalen. Omdat beide partijen deels gelijk kregen, draagt iedere partij de eigen proceskosten. De rechtbank verklaarde de betalingsveroordeling uitvoerbaar bij voorraad en wees het meer of anders gevorderde af.
Rechtbank Amsterdam · 4 november 2026
Civiel Recht Aannemer moet bedrijfsunits uiterlijk 15 december opleveren, anders € 3.500 dwangsom per dag Zeventien kopers van bedrijfsunits aan de rand van een nieuw bedrijfsverzamelcomplex wachten al langer dan afgesproken op oplevering. Zij hebben de units vrijwel volledig betaald, maar kunnen ze niet gebruiken voor hun bedrijf. De overeengekomen bouwtijd van 200 werkbare dagen is volgens hen allang verstreken, terwijl de kosten voor huur en gederfde omzet doorlopen. Daarom stapten zij naar de voorzieningenrechter, in een kort geding, een snelle procedure voor een voorlopige beslissing.
De kopers hebben elk apart een koopovereenkomst gesloten met Rond I en een aanneemovereenkomst met een aannemer. In die aanneemovereenkomst staat dat het werk wordt uitgevoerd volgens een Technische Omschrijving. Daarin is het werk in twee delen gesplitst: deel A wordt verzorgd door [gedaagde sub 3] en deel B door [gedaagde partij sub 2]. De kopers wilden dat alle drie de gedaagden de overeenkomst nakomen.
De voorzieningenrechter wees de vorderingen tegen twee van de drie gedaagden af. [gedaagde partij sub 2] heeft zijn deel B volledig uitgevoerd en de units casco opgeleverd; een groot deel van de kopers maakte al gebruik van die vervroegde oplevering. Dat hij de aanneemovereenkomsten ondertekende, betekent niet dat hij ook verantwoordelijk is voor deel A. Rond I is alleen verkoper van de grond en geen partij bij de aanneemovereenkomsten, dus zij kan niet tot nakoming worden aangesproken.
[gedaagde sub 3] werd wel aangesproken. Zij had de overeenkomsten niet zelf getekend en stelde daarom geen contractspartij te zijn. Dat verweer slaagde niet. De Technische Omschrijving maakt deel uit van de overeenkomsten en vermeldt dat deel A door haar wordt verzorgd. Zij erkende die verantwoordelijkheid ook op de zitting, de conceptovereenkomsten kwamen van haar, en zij correspondeerde zelf met de kopers over de werkzaamheden. Bovendien weigerde zij de samenwerkingsovereenkomst met de andere aannemer te laten zien, wat in haar nadeel werkt.
Ook het verweer dat de bouwtermijn niet was verstreken, haalde niets uit. [gedaagde sub 3] stelde dat dagen waarop derden zoals netbeheerder Stedin hun werk niet doen, geen 'werkbare dagen' zijn. Maar wat een werkbare dag is, hebben partijen niet vastgelegd, en dat risico ligt bij de professionele aannemer. Zij had dit expliciet in de overeenkomst kunnen opnemen. De bouwtermijn begon vier maanden na 19 juli 2024, toen de bezwaarmakers waren uitgekocht, en is volgens de voorzieningenrechter inmiddels ruimschoots verstreken. Een beding in de Metaalunievoorwaarden dat overschrijding geen recht geeft op schadevergoeding of ontbinding doet er niet toe, want de kopers vragen om nakoming.
De kopers wilden dat het werk binnen drie dagen of drie weken klaar zou zijn. Dat vond de voorzieningenrechter te kort. Volgens de planning van [gedaagde sub 3] zou zij na afronding van het werk van de combi-aannemer van Stedin en Vitens nog tot 2 februari 2027 bezig zijn. Dat is te lang, omdat de kopers vrijwel alles al hebben betaald. Zij had bovendien kunnen beginnen met werk dat niet van de combi-aannemer afhangt, zoals een deel van de bestrating, en koos daar zelf niet voor. Dat is voor haar rekening.
Twee andere vorderingen werden afgewezen. De kopers wilden nieuwe, onbeschadigde betonklinkers, maar uit de overeenkomsten of de Technische Omschrijving blijkt dat niet, en een bodemrechter kan de stenen alsnog laten vervangen. Ook hoeft [gedaagde sub 3] het bouwterrein niet te beveiligen. Een enkele inbraak is daarvoor onvoldoende, en de kopers kunnen hun units leeg laten zolang er niet is opgeleverd.
De voorzieningenrechter veroordeelt [gedaagde sub 3] om het werk gebruiksklaar op te leveren uiterlijk op 15 december 2026. Doet zij dat niet, dan verbeurt zij een dwangsom van € 3.500 per dag, tot een maximum van € 350.000. Zij moet bovendien de proceskosten van de kopers betalen, begroot op € 2.235,81, plus wettelijke rente als zij niet binnen veertien dagen betaalt. De kopers hoeven de kosten van de andere twee gedaagden niet te vergoeden, omdat die geen afzonderlijke kosten hebben gemaakt. Het vonnis is uitvoerbaar bij voorraad, wat betekent dat het direct kan worden afgedwongen, ook als hiertegen hoger beroep wordt ingesteld.
Rechtbank Midden-Nederland · 3 november 2026
Civiel Recht