Hof laat € 750 kinderalimentatie staan: vader bewijst zijn inkomen niet, rijbewijskosten blijven bij hem Na 28 jaar samenwonen gingen een vader en moeder in augustus 2023 uit elkaar. Twee van hun kinderen woonden bij de vader. De jongste dochter, nu 16, verbleef eerst om en om bij beide ouders, maar woont sinds 1 mei 2025 vrijwel volledig bij de moeder. Over de verdeling van de kosten van de kinderen hadden de ouders nooit iets op papier gezet.
De rechtbank Noord-Holland bepaalde in april 2026 dat de vader aan de moeder € 750 per maand kinderalimentatie moet betalen voor de dochter, met ingang van 1 mei 2025. De vader vroeg daarnaast om een bijdrage van de moeder voor zijn zoon, die op 13 april 2026 18 werd. Ook wilde hij dat de moeder de helft van de kosten van de rijbewijzen van de kinderen zou betalen. De rechtbank wees die verzoeken af. De vader ging in hoger beroep tegen de beschikking van de rechtbank Noord-Holland, locatie Alkmaar, van 10 april 2026 (hersteld op 3 juni 2026). De zoon voegde zich later bij dat beroep.
Het hof verklaarde de zoon eerst niet-ontvankelijk. Het verzoek om alimentatie voor hem ging uitsluitend over de periode dat hij nog minderjarig was. In die periode worden minderjarigen door hun ouders vertegenwoordigd en kunnen ze zelf geen procespartij zijn.
Daarna keek het hof naar de ingangsdatum. De vader wilde dat de alimentatie pas op 1 juni 2025 zou ingaan, omdat de moeder dat in eerste aanleg zelf zou hebben gesteld. Het hof zag dat als een verschrijving. Vast staat dat de dochter vanaf 1 mei 2025 vrijwel volledig bij de moeder woonde, en de vader betwistte dat niet. De datum van 1 mei 2025 blijft daarom staan.
Het grootste punt was de behoefte van de kinderen en de draagkracht van de vader. De behoefte van kinderen wordt in beginsel bepaald op basis van het netto besteedbaar gezinsinkomen in de laatste periode dat het gezin nog samen was. De vader stelde dat daarvoor alleen zijn salaris van € 68.549 telde, omdat het gezin uitsluitend van de gezamenlijke bankrekening zou hebben geleefd. De moeder betwistte dat gemotiveerd: de vader deed ook veel contante uitgaven en betalingen vanaf andere rekeningen. Volgens het hof had de vader zijn stelling onvoldoende onderbouwd en niet weersproken dat hij veel contant uitgaf.
Bovendien bleek de vader meer inkomstenbronnen te hebben dan zijn salaris. Hij is directeur-grootaandeelhouder van een holding met meerdere werkmaatschappijen en mede-eigenaar van onroerend goed op achttien adressen. Daarover heeft hij nauwelijks stukken overgelegd: geen jaarrekeningen van zijn vennootschappen over 2023 tot en met 2025, geen overzicht van zijn huurinkomsten, geen belastingaangiften en aanslagen. Het hof kon daardoor noch de behoefte van de kinderen noch de draagkracht van de vader vaststellen. De gevolgen daarvan komen voor rekening en risico van de vader. Omdat een vergelijking van de draagkracht van beide ouders onmogelijk was, kwam het hof ook niet toe aan het inkomen van de moeder, die volgens de vader meer zou kunnen werken dan haar huidige 17 uur per week.
Tot slot vroeg de vader om een verklaring voor recht dat de ouders de kinderen een rijbewijs in het vooruitzicht hadden gesteld. Het hof wees dat af. Een eventuele afspraak met de kinderen zegt niets over hoe de ouders de kosten onderling moeten delen, en een concrete afspraak waaruit een betalingsverplichting van de moeder volgt is niet gebleken. De gevraagde verklaring ziet bovendien niet op een bepaalde rechtsverhouding tussen de ouders en is al daarom niet toewijsbaar. Het verzoek om de uitvoerbaarheid bij voorraad te schorsen verviel, omdat het hof in de hoofdzaak zelf besliste.
Het hof verklaarde de zoon niet-ontvankelijk en bekrachtigde de beschikking van de rechtbank. De vader blijft dus € 750 per maand betalen voor zijn dochter, met ingang van 1 mei 2025. Het verzoek om een bijdrage van de moeder voor de zoon en het verzoek over de rijbewijzen bleven afgewezen. De proceskosten in hoger beroep werden gecompenseerd, zodat elke partij de eigen kosten draagt.
Gerechtshof Amsterdam · 27 oktober 2026
Civiel Recht; Personen- En Familierecht Kantonrechter heft blokkade op spaarrekening op na 18e verjaardag van jongere Een jongere uit Brabant heeft toestemming gekregen om zijn spaargeld vrij te maken. Het geld stond op een geblokkeerde bankrekening bij ABN AMRO, een vermogensspaarrekening die in het verleden voor hem was geopend toen hij nog minderjarig was. Nu hij 18 is, wil hij het saldo overzetten naar een andere spaar- of depositorekening.
De blokkade op zo'n rekening heet een BEM-clausule. Het gaat om een geblokkeerde bankrekening op naam van een kind jonger dan 18 jaar. De wettelijke vertegenwoordiger van het kind kan alleen met toestemming van de kantonrechter geld opnemen. Bij de meeste banken eindigt de clausule vanzelf als het kind 18 wordt, en wordt het kind dan eigenaar van het geld. Bij ABN AMRO werkt dat anders, zo wist de kantonrechter ambtshalve, dus uit eigen kennis van het gerecht. Daar vervalt de clausule niet automatisch en moet een verzoek worden ingediend.
Dat gebeurde in deze zaak. De jongere en zijn moeder of vertegenwoordiger vroegen de kantonrechter van de rechtbank Zeeland-West-Brabant, zittingsplaats Tilburg, in een verzoek dat op 28 september 2026 binnenkwam om de clausule op te heffen. Uit het dossier bleek dat gelden die de jongere destijds toekwamen op deze rekening waren gestort. Met de bank was overeengekomen dat het vermogen tot zijn 18e verjaardag onder bewind zou blijven staan. De jongere werd op 19 augustus 2026 18 jaar. De kantonrechter hield geen mondelinge behandeling, omdat de zaak daar niet om vroeg.
De kantonrechter oordeelde dat het verzoek op de wet gegrond was en dus kon worden toegewezen. Door het bereiken van de meerderjarigheid was de reden voor de blokkade vervallen, en alleen de bank zelf had nog een formele stap nodig voordat de jongere over zijn eigen geld kon beschikken.
De kantonrechter wees het verzoek toe en heft daarmee de BEM-clausule op de ABN AMRO-spaarrekening op. De jongere kan het geld daardoor zelf beheren en naar een andere spaarrekening overzetten. Tegen de beschikking kan alleen via een advocaat hoger beroep worden ingesteld bij het gerechtshof 's-Hertogenbosch, binnen drie maanden.
Rechtbank Zeeland-West-Brabant · 4 november 2026
Civiel Recht; Personen- En Familierecht Hof heft bewind over jongeman met autisme op: geen bewijs dat zijn geestelijke toestand geldzorgen veroorzaakte Een jongeman van 28 uit de regio Haarlem zag zijn financiën plotseling uit handen genomen worden. Hij woonde tot de zomer van 2025 bij zijn moeder en zus, die geld van hem eisten en hem emotioneel en fysiek mishandelden. Onder die druk maakte hij geld over en deed hij uitgaven alleen om onder de druk uit te komen. Toen hij op grond van een zorgmachtiging, een rechterlijke machtiging voor verplichte zorg, werd opgenomen bij een zorginstelling, vroeg die instelling de kantonrechter om bewind. Bij bewind beheert een bewindvoerder het vermogen van iemand die dat zelf niet kan. De kantonrechter stelde het bewind in en benoemde FHV Castricum B.V. tot bewindvoerder.
De man ging in hoger beroep bij het Gerechtshof Amsterdam. Hij voerde aan dat de situatie waarin hij onder druk werd gezet er niet meer is. Hij woont niet meer bij zijn moeder en zus, heeft geen contact met hen en gaat er niet naar terug. Binnen afzienbare tijd verhuist hij naar een beschermde woonvorm. Schulden of uitgeleend geld waren er volgens hem niet. Hij vond dat hij zijn geldzaken zelf kan regelen.
De bewindvoerder vertelde op zitting dat de man vóór het bewind een lege bankrekening had, een creditcardschuld tot het maximum van € 1.000 en hoge kosten voor openbaar vervoer. Nu krijgt hij € 143 leefgeld per week en gaat het volgens de bewindvoerder goed: er zijn geen schulden en hij heeft ongeveer € 4.000 gespaard voor de inrichting van zijn nieuwe woning. Toch twijfelde de bewindvoerder of de man zonder bewind overzicht houdt, mede omdat hij is gediagnosticeerd met autisme en een lager IQ dan gemiddeld heeft. De bewindvoerder wilde eerst een zelfredzaamheidstraject starten om te zien of en wanneer hij het zelf kan.
Het hof oordeelt dat er geen grond voor bewind was, niet toen de kantonrechter besliste en ook nu niet. Een bewind vanwege iemands geestelijke toestand kan alleen als die toestand ertoe leidt dat hij zijn vermogensrechtelijke belangen niet behoorlijk kan behartigen. Dat is hier niet vastgesteld. Wel is bij de man een autismespectrumstoornis vastgesteld en is mogelijk sprake van een verstandelijke beperking. Maar er is geen of onvoldoende medische informatie waaruit volgt dat zijn toestand de geldzorgen veroorzaakte. De problemen lijken vooral voort te komen uit de druk van zijn moeder en zus, en die oorzaak was al weggenomen door de opname vanaf 2 september 2025. Het verzoekschrift van de instelling noemde bovendien alleen dat hij onder druk geld had overgemaakt en dat de instelling hem wilde beschermen tegen verkeerde keuzes. Daaruit volgt volgens het hof geen verband met zijn geestelijke toestand. Op de zitting liet de man bovendien zien dat hij zijn inkomsten en uitgaven kent en zijn financiën zelf bijhoudt via het online portaal van de bewindvoerder.
Het hof wijst erop dat beschermingsmaatregelen niet dieper in het recht op zelfbeschikking mogen ingrijpen dan strikt nodig is, en dat een minder zware maatregel voorrang heeft. De man kan wel baat hebben bij hulp, bijvoorbeeld van een budgetcoach, en heeft laten zien dat hij zich zo nodig laat bijstaan. De begeleiding van zijn woonvoorziening kan hem daarbij helpen. Een zelfredzaamheidstraject binnen een bewind is omdat het bewind vervalt niet meer aan de orde.
Het hof vernietigt de beschikking van de kantonrechter. De taak van de bewindvoerder eindigt daarmee de dag na de uitspraak. De bewindvoerder moet binnen twee maanden de eindrekening en verantwoording afleggen aan de man en een exemplaar bij het bewindsbureau van de rechtbank Noord-Holland, locatie Alkmaar, indienen. De handelingen die de bewindvoerder tot nu toe heeft verricht blijven geldig. De beschikking is uitvoerbaar bij voorraad.
Gerechtshof Amsterdam · 27 oktober 2026
Civiel Recht; Personen- En Familierecht Rechtbank verlengt uithuisplaatsing van minderjarige bij oudtante tot september 2027 Een 14-jarige jongen mag van de rechtbank Noord-Nederland de komende periode bij zijn oudtante blijven wonen. De rechtbank verlengde de machtiging tot uithuisplaatsing in het netwerkpleeggezin tot 18 september 2027.
De jongen verblijft sinds mei 2026 bij zijn oudtante, nadat hij niet langer bij zijn moeder kon wonen. De Raad voor de Kinderbescherming had gevraagd om een machtiging voor plaatsing in een pleeggezin of in een accommodatie van jeugdhulp, zoals een instelling. De rechtbank had op 16 september 2026 al een ondertoezichtstelling uitgesproken en een tijdelijke machtiging voor de plaatsing bij de oudtante verleend tot 30 oktober 2026. De beslissing over de langere duur was toen aangehouden.
De jongen heeft zijn hoofdverblijf formeel bij zijn moeder, maar terugkeer is op dit moment niet mogelijk. De rechtbank overwoog dat eerst gewerkt moet worden aan herstel van het contact tussen moeder en kind, via een traject bij zorginstelling KOEN. De vader had eerder gevraagd om het hoofdverblijf bij hem te bepalen, maar dat verzoek wees de rechtbank in een andere zaak af.
Bij de oudtante voelt de jongen zich goed en kan hij tot rust komen. De rechtbank achtte het noodzakelijk de plaatsing daar voort te zetten. Het verzoek om ook een machtiging te verlenen voor plaatsing in een jeugdhulpaccommodatie wees de rechtbank af. Zo'n plaatsing is een ingrijpende maatregel waaraan de jongen zich sterk verzet, en de rechtbank vond het te ver gaan om de gezinsinstelling Jeugdbescherming Noord en Veilig Thuis Groningen dat ruime mandaat te geven.
De rechtbank verleende de machtiging tot uithuisplaatsing in het netwerkpleeggezin bij de oudtante met ingang van 30 oktober 2026 tot 18 september 2027.
Rechtbank Noord-Nederland · 28 oktober 2026
Civiel Recht; Personen- En Familierecht Man moet na uitzetting echtelijke woning ontruimen, vrouw moet wel meewerken aan verkoop Een man zette op 23 oktober 2026 zijn ex-vrouw en hun meerderjarige dochter uit de echtelijke woning in Rotterdam en nam daar zelf zijn intrek met hun minderjarige zoon. Hij deed dat een dag nadat zijn advocaat de vrouw een voorstel had gestuurd om de gemeenschap af te wikkelen, zonder dat hij eerder aanspraak had gemaakt op het exclusieve gebruik van het huis. De voorzieningenrechter van de rechtbank Rotterdam heeft de man nu opgedragen de woning binnen drie dagen te verlaten.
Het stel trouwde in 2000 en is inmiddels gescheiden, volgens een uitspraak van een Turkse rechtbank die ook het gezag over de zoon aan de vrouw gaf. Beide ex-partners zijn voor de helft eigenaar van de woning. De man vertrok in maart 2026 uit het huis, waarna de vrouw er met de twee kinderen bleef wonen. Hij betaalde daarna wel het grootste deel van de lasten van de woning. Op 4 november 2026 vroeg hij de rechtbank in een aparte procedure om de hoofdverblijfplaats van de zoon bij hem te leggen. Die procedure loopt nog.
In het kort geding eiste de vrouw dat de man de woning zou ontruimen en dat zij er voorlopig exclusief zou mogen wonen. De man eiste het omgekeerde: exclusief gebruik voor hemzelf, de zoon voorlopig bij hem en medewerking van de vrouw aan verkoop van het huis aan een derde. Dat de woning verkocht moet worden, was tussen hen niet in geschil. Het ging om het moment van verkoop en om wie tot de levering in het huis mag wonen.
De voorzieningenrechter oordeelde dat beide eigenaren in beginsel evenveel recht hebben om in de woning te wonen. Door het huis een dag na zijn voorstel eigenmachtig en zonder aankondiging te betrekken en de vrouw en de dochter buiten te sluiten, handelde de man naar het voorlopig oordeel onrechtmatig. Daarom moet de situatie van vóór 23 oktober worden hersteld. Het belang van de zoon veranderde dat niet. Hij woonde sinds maart bij de vrouw, zij had voornamelijk voor hem gezorgd, hij had regelmatig contact met zijn vader en dat leidde niet tot problemen. De man stelde niet dat de vrouw de zorg niet aankan. Dat hij de lasten van de woning grotendeels draagt, speelt bij de verdeling van het vermogen, maar niet bij het gebruiksrecht. De voorzieningenrechter wilde niet vooruitlopen op de lopende procedure over de hoofdverblijfplaats van de zoon.
Tegelijk vond de voorzieningenrechter dat de man niet voor onbepaalde tijd aan de onverdeelde woning gebonden kan blijven, terwijl hij de lasten draagt en de vrouw er met de kinderen woont. De afspraak die de vrouw stelde, dat zij er mocht blijven wonen tot ze andere woonruimte had, heeft de man betwist en zij onderbouwde die niet. De vrouw staat ingeschreven voor een sociale huurwoning en kreeg een urgentiebeschikking, maar heeft nog niets gevonden.
De man moet de woning binnen drie dagen na betekening van het vonnis verlaten, de sleutels afgeven en wegblijven zolang de vrouw het exclusieve gebruik heeft. Bij overtreding betaalt hij € 200 per dag, met een maximum van € 10.000. De vrouw moet meewerken aan de verkoop van de woning aan een derde. Heeft zij bij het tekenen van de koopovereenkomst nog geen andere woonruimte, dan moet daarin staan dat de levering pas drie maanden later plaatsvindt. De man draagt drie makelaars voor, waaruit de vrouw binnen een week de verkopende makelaar kiest. Daarna moet zij op aanwijzing van de makelaar de praktische handelingen verrichten, zoals foto's, taxatie en bezichtigingen toestaan, op straffe van € 200 per dag tot maximaal € 10.000. Werkt zij niet mee aan de opdracht aan de makelaar, de koopovereenkomst of de notariële levering, dan komt het vonnis in de plaats van haar handtekening. De overige eisen van beide partijen, onder meer over de hoofdverblijfplaats van de zoon en de verdeling van hypotheeklasten, wijst de rechter af. De proceskosten zijn gecompenseerd: iedere partij draagt de eigen kosten.
Rechtbank Rotterdam · 12 november 2026
Civiel Recht; Verbintenissenrecht