Rechtbank legt 30 maanden cel op voor kinderporno en dwang via webcam, 12 maanden meer dan de eis onvoorwaardelijk Een man uit de regio Rotterdam had jarenlang een grote verzameling kinderporno op zijn computers, telefoon en harde schijven. De politie vond bij een doorzoeking van zijn woning ruim 13.500 foto's en video's. Daarnaast was hij actief op twee besloten fora op het darkweb, waar gebruikers met elkaar over seksueel kindermisbruik praten en kinderpornografisch beeldmateriaal uitwisselen. Hij logde er regelmatig in, bekeek en downloadde afbeeldingen van andere gebruikers en nam deel aan een groepschat waarin hij kindermisbruikvideo's bekeek en van commentaar voorzag.
De man kwam ook in beeld voor feiten uit 2017. Via Skype dwong hij toen een persoon seksuele handelingen voor een webcam te verrichten, door te dreigen naaktbeelden van die persoon op internet te zetten. Bij een tweede persoon, op 25 februari 2017, bleef het bij een poging. De rechtbank oordeelt dat hij zo een of meer personen heeft gedwongen tot ontuchtige handelingen.
De verdachte bekende de feiten kort op de zitting. De verdediging bepleitte alleen gedeeltelijke vrijspraak voor het bezit van kinderporno: voor de periode tot 3 september 2016 zou niet vaststaan dat hij de beelden zomaar kon benaderen. De rechtbank volgt dat niet. Op een van zijn gegevensdragers stonden toegankelijke bestanden van ver voor de tenlastegelegde periode, dus hij had gedurende de hele periode kinderporno in zijn bezit. Omdat het om zo'n grote hoeveelheid ging en over zo'n lange tijd, is sprake van een gewoonte.
De rechtbank beschouwt de organisaties achter de twee fora als criminele organisaties. Het gaat om al jaren bestaande online omgevingen met honderdduizenden gebruikers, kenbare gedragsregels en een rangorde met beheerders en moderatoren. De man wist dat daar kinderporno werd uitgewisseld en nam er zelf aan deel. Voor deelname aan zo'n organisatie hoeft hij niet bij elk concreet misdrijf betrokken te zijn geweest.
Bij de strafmaat weegt mee dat voor het maken van kinderporno kinderen worden misbruikt en dat zij daar lang onder lijden. De rechtbank neemt het de man kwalijk dat hij zich jarenlang door zijn eigen verlangens liet leiden. Een psycholoog stelde bij hem een pedofiele stoornis vast. Die heeft zijn handelen beïnvloed, waardoor de feiten in enigszins verminderde mate aan hem worden toegerekend. De psycholoog en de reclassering schatten het risico op herhaling laag tot gemiddeld in, maar de rechtbank vindt het hoger. De man gaf bij hen nauwelijks openheid van zaken, de feiten duurden zeer lang en hij verklaarde dat het hem meerdere keren niet lukte te stoppen.
De officier van justitie eiste 30 maanden gevangenisstraf, waarvan 6 maanden voorwaardelijk. De rechtbank legt dezelfde totale straf op, maar maakt een groter deel voorwaardelijk: 18 maanden. De rechtbank houdt in grotere mate dan de officier rekening met de verminderde toerekenbaarheid en met de enige openheid die de man op de zitting gaf. De man moet dus 12 maanden daadwerkelijk zitten, de eis was 24 maanden onvoorwaardelijk. De proeftijd is 5 jaar. Daarbij gelden de bijzondere voorwaarden die de reclassering adviseerde: een meldplicht, een ambulante behandeling voor zijn pedofiele stoornis, het vermijden van digitale omgevingen met kinderporno of gesprekken over seksuele handelingen met minderjarigen, en een verbod op virtuele machines, versleutelprogramma's en VPN's zonder toestemming. De reclassering mag zijn digitale apparaten maximaal drie keer per jaar controleren.
De voorlopige hechtenis van de man blijft geschorst. De officier wilde de schorsing opheffen omdat de behandeling en digitale controle nog niet waren begonnen, maar volgens de rechtbank wegen de persoonlijke belangen van de man om zijn berechting in vrijheid af te wachten nog zwaarder en lag het niet aan hem dat de voorwaarden nog niet waren uitgevoerd. Drie in beslag genomen gegevensdragers, een computer en twee harde schijven, krijgt hij terug omdat daarop geen kinderporno is gevonden. De rechtbank veroordeelt hem tot 30 maanden gevangenisstraf, waarvan 18 maanden voorwaardelijk met een proeftijd van 5 jaar.
Rechtbank Rotterdam · 22 oktober 2026
Strafrecht Inwoner van Milsbeek verliest Wob-zaak over verkeerstellingen, maar krijgt € 2.000 voor trage procedure In februari 2021 vroeg een inwoner van Milsbeek de gemeente Gennep om openbaarmaking van documenten over verkeersonderzoeken bij het ontwerpbestemmingsplan voor een nieuwe verbindingsweg bij Milsbeek. In de toelichting op dat plan stond onder meer dat de weg door circa 3.000 motorvoertuigen per etmaal zou worden gebruikt, volgens het Verkeersmodel Noord-Limburg. Hij wilde de documenten waarop die aantallen zijn gebaseerd. Het college van burgemeester en wethouders gaf een technische rapportage van het Verkeersmodel 2018, het voorlopig ontwerp en twee kaarten van Royal HaskoningDHV vrij.
Na bezwaar, wijziging van het besluit op 15 maart 2023 en een beroep oordeelde de rechtbank Limburg op 10 april 2024 dat het college het verzoek te beperkt had opgevat en een nieuwe zoekslag moest doen. Daarna oordeelde de rechtbank dat het college voldoende inzichtelijk had gemaakt hoe het had gezocht en dat het geloofwaardig was dat er niet meer documenten waren dan er al waren verstrekt. De inwoner ging in hoger beroep bij de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State. Hij vond dat het college zijn verzoek nog steeds te beperkt had opgevat, dat de zoekslag niet inzichtelijk genoeg was en dat er meer documenten moesten zijn. Hij wees op een verslag van de Stichting Advisering Bestuursrechtspraak waarin staat dat het Verkeersmodel 2018 is gekalibreerd met circa 1.000 nieuwe verkeerstellingen.
De Afdeling gaat daar niet in mee. Het college heeft de reikwijdte correct vastgesteld: de berekende aantallen zijn alleen gebaseerd op het Verkeersmodel 2018, en het college zocht ook naar informatie die bij de actualisatie in 2018 is gebruikt, zoals de verkeerstellingen uit het derde onderdeel van het verzoek. De zoekslag was voldoende inzichtelijk. Medewerkers zochten in mailboxen en het digitale systeem, de archieven zijn geraadpleegd, en het college vroeg Royal HaskoningDHV welke documenten de gemeente had aangeleverd. Zo bleek dat de gemeente in 2019 het document tellingen op wegen in beheer bij de gemeente had geleverd.
Over meer documenten zegt de Afdeling dat het aan de verzoeker is om aannemelijk te maken dat er toch meer berusten bij het bestuursorgaan, als de mededeling van het bestuursorgaan niet ongeloofwaardig is. Het college legde uit dat in Gennep 59 verkeerstellingen zijn gehouden, dat alle documenten daarover voor het model zijn gebruikt en openbaar zijn gemaakt, en dat de circa 1.000 tellingen uit het verslag in heel Limburg-Noord zijn gehouden, ook door andere gemeenten en de provincie. De inwoner gaf geen aanknopingspunten voor het tegendeel.
Wel kent de Afdeling schadevergoeding toe voor de te lange procedure. Voor zaken met bezwaar, beroep en hoger beroep is vier jaar in beginsel redelijk. Het bezwaarschrift kwam op 9 maart 2021 binnen, dus op het moment van deze uitspraak is de redelijke termijn met 1 jaar en 8 maanden overschreden. Bij een forfaitair tarief van € 500 per half jaar komt dat op € 2.000. De overschrijding komt voor 3/20 deel voor rekening van het college, voor 11/20 deel van de rechtbank en voor 6/20 deel van de Afdeling.
De Afdeling bevestigt de uitspraak van de rechtbank voor zover aangevallen. Het college moet € 300 schadevergoeding betalen, de Staat via de minister van Justitie en Veiligheid € 1.100 en de Staat via de minister van Binnenlandse Zaken en Koninkrijksrelaties € 600. Verder betalen het college € 70 en de Staat € 257 en € 140 aan proceskosten voor het verzoek om schadevergoeding. Voor het hoger beroep hoeft het college geen proceskosten te vergoeden.
Raad van State · 21 oktober 2026
Bestuursrecht Marechaussee verkoopt politie-informatie voor cocaïne en geld: 24 maanden cel, 2 jaar meer dan geëist? Nee, 10 voorwaardelijk Een opperwachtmeester van de Koninklijke Marechaussee zocht jarenlang informatie op in politiesystemen en gaf die door aan twee bekenden uit het criminele circuit. Daarvoor kreeg hij cocaïne en geld. Dat blijkt uit het vonnis van de rechtbank Gelderland, waarin de militaire kamer de man veroordeelt tot 24 maanden gevangenisstraf, waarvan 10 maanden voorwaardelijk.
De man werkte als militair bij de marechaussee en had via zijn dienstaccount en werktelefoon toegang tot beveiligde systemen van Defensie en de politie. Van begin 2021 tot zijn aanhouding op 31 maart 2026 gebruikte hij die toegang voor andere doeleinden dan zijn werk. Hij zocht persoonsgegevens en adressen op, keek of er voor personen een signalering of aandachtsvestiging bestond en zocht uit op wiens naam kentekens stonden. Dat deed hij op verzoek van twee medeverdachten, maar ook om personen uit zijn privéomgeving en zichzelf na te trekken. Eén van de medeverdachten maakte foto's en video's van de resultaten op het scherm van de werktelefoon.
De verdachte bekende. Hij verklaarde dat hij wist dat het geld en de cocaïne hem werden gegeven in ruil voor vertrouwelijke informatie, en dat hij wist dat hij de systemen alleen voor zijn werk mocht gebruiken. De rechtbank wees erop dat bij elk gebruik van de applicatie een waarschuwing verschijnt dat ongeautoriseerd gebruik verboden en strafbaar is. Bewezen verklaard is passieve omkoping door een ambtenaar, computervredebreuk met overname van gegevens, en schending van het ambtsgeheim, alles meermalen gepleegd. De drie feiten vormen volgens de rechtbank één feitencomplex. Van het ten laste gelegde medeplegen is de man vrijgesproken, omdat uit het dossier niet blijkt dat hij met anderen in nauwe en bewuste samenwerking handelde.
Bij de straf woog de rechtbank zwaar mee dat de man ruim vijf jaar lang doorging en dat alleen de aanhouding daar een einde aan maakte. Volgens de rechtbank schaden zulke handelingen de privacy van burgers en het vertrouwen in een integere overheid. Door informatie over criminelen en derden door te geven bracht hij die personen in gevaar en hielp hij criminelen uit handen van justitie te blijven. Ook de bijzondere rol van de marechaussee in het opsporingsapparaat telde mee. De verklaring van de man dat hij de feiten pleegde in de waas van een cocaïneverslaving, nam de rechtbank niet over. Hij loog in bewustwordingsgesprekken met zijn leidinggevende en bij de militaire geestelijke gezondheidszorg, waar hij zei alleen een alcoholprobleem te hebben.
De reclassering zag het middelengebruik als belangrijkste risicofactor en schatte de kans op herhaling gemiddeld in. Tijdens de schorsing van zijn voorlopige hechtenis werkte de man mee en had hij geen positieve urinecontroles. De rechtbank vond een voorwaardelijke straf of taakstraf, zoals de raadsvrouw bepleitte, niet passend bij de ernst van de feiten.
De officier van justitie eiste 24 maanden cel, waarvan 12 voorwaardelijk. De rechtbank legt dus 2 maanden meer onvoorwaardelijk op dan geëist, omdat zij de ernst van de feiten zwaarder weegt. De voorwaardelijke maanden hangen aan een proeftijd van drie jaar en bijzondere voorwaarden: een meldplicht bij de reclassering, ambulante behandeling voor zijn verslaving en psychische klachten, een verbod op drugs en alcohol, een inspanningsverplichting voor werk en een contactverbod met beide medeverdachten. Het contactverbod met de tweede medeverdachte voegde de rechtbank zelf toe, anders dan de reclassering adviseerde. De tijd in voorarrest gaat van de straf af.
Ook legt de rechtbank een beroepsverbod op: de man mag vijf jaar geen ambtenaar bij de (Rijks)overheid zijn, in welke vorm dan ook. De grondslag daarvoor is de bewezen ambtelijke omkoping. Twee in beslag genomen telefoons, een OnePlus en een Samsung, worden verbeurd verklaard. De vier in beslag genomen iPhones, die van Defensie zijn, gaan terug naar het ministerie.
Rechtbank Gelderland · 12 oktober 2026
Strafrecht Hof beperkt inzage Disney in muziektarieven van collectieve beheerder tot elf streamingdiensten Disney wil weten hoe twee organisaties die muziekauteursrechten beheren, tot hun tarieven voor streamingdiensten komen. Voor Disney+ gaat het om een groot bedrag aan muzieklicenties, en het bedrijf vermoedt dat bij andere aanbieders meer spelen dan alleen de twee criteria die de beheerders zelf noemen. Disney vroeg daarom inzage in de licentieovereenkomsten en andere stukken waarin kortingen, afslagen en criteria voor die tarieven staan.
Het gaat om diensten voor 'subscription video on demand' (SVOD): streamingdiensten waarbij abonnees tegen betaling films en series op afroep kunnen kijken. De beheerders weigerden inzage, onder meer omdat de overeenkomsten met andere aanbieders geheim zijn en concurrentiegevoelige informatie bevatten. Netflix en Apple, die in de procedure als belanghebbenden zijn betrokken, voerden daarbij ook verweer.
Het gerechtshof Amsterdam deed dit hoger beroep tegen een beschikking van de rechtbank Amsterdam. Eerder had het hof al in twee tussenbeschikkingen beslist dat Disney maar voor een klein deel recht op inzage heeft. Disney mag alleen kennisnemen van de criteria, factoren en omstandigheden die de beheerders hanteerden bij het bepalen van hun tarieven, en van de redenen voor kortingen, afslagen en aftrekposten. Welke tarieven of kortingen met een concrete aanbieder zijn afgesproken, hoeft Disney niet te weten. Lopende onderhandelingen vallen er ook buiten. Het gaat om afspraken vanaf 1 december 2018.
In deze eindbeschikking beslist het hof eerst om welke aanbieders het gaat. Disney noemde zeventien aanbieders van streamingdiensten. Vijf daarvan bieden hun streamingdienst aan als onderdeel van een bundel met bijvoorbeeld lineaire televisie, shopping of een platform met door gebruikers gemaakte content. Disney+ is niet zo'n bundel, dus die aanbieders zijn volgens het hof onvoldoende vergelijkbaar. Er blijven elf aanbieders over, exclusief Disney zelf. Het hof weigert verder om alle andere aanbieders alsnog als belanghebbenden in de procedure te betrekken, omdat de beheerders hun belang bij vertrouwelijkheid zelf kunnen inroepen en Disney geen gegevens per aanbieder krijgt.
Daarna regelt het hof hoe de inzage in de praktijk gaat. De beheerders verzamelen de relevante pagina's en e-mails, maken alles behalve de gevraagde gegevens zwart en stellen een lijst op van alleen die gegevens, in het Engels. Is iets in een andere taal gesteld, dan vertaalt een beëdigd vertaler het. De gegevens mogen niet per aanbieder worden uitgesplitst. Het hof benadrukt dat de gegevens waarschijnlijk uit een woord, enkele woorden of een zinsnede bestaan, en dat de beheerders geen onderscheid mogen maken tussen gewone onderhandelingspunten en wat zij volgens de wet moeten verstrekken.
Een onafhankelijke controleur kijkt of de lijst compleet is. Disney moet binnen een maand na het onherroepelijk worden van de beschikking een registeraccountant aanwijzen, die onafhankelijk is van alle betrokken partijen, geen recente adviesrelatie met hen heeft, een belangenconflictcontrole uitvoert en tot geheimhouding is verplicht. Die accountant doet alleen een feitelijke controle en geeft geen zekerheidsverklaring af. Het hof wijst de wens van Disney af om een jurist te laten controleren, en ziet geen reden voor extra waarborgen zoals Apple voorstelde.
De beheerders moeten binnen drie maanden na het onherroepelijk worden van de beschikking de stukken en de lijst aan de accountant geven, en binnen vier maanden de lijst aan Disney verstrekken. De kosten van de inzage, inclusief die van de vertaler en de accountant, zijn voor Disney. De beslissing wordt niet uitvoerbaar bij voorraad verklaard.
Het hof vernietigt de beschikking van de rechtbank en beveelt de beheerders opnieuw rechtdoende om de gegevens te verstrekken zoals beschreven. Omdat beide partijen op onderdelen in het ongelijk zijn gesteld, draagt elke partij in beide instanties de eigen proceskosten. De beheerders moeten wel de kosten terugbetalen die Disney in eerste aanleg al aan hen had betaald, binnen zeven werkdagen na betekening van de beschikking. Het meer of anders gevorderde wijst het hof af.
Gerechtshof Amsterdam · 13 oktober 2026
Civiel Recht Rechter wijst muziekvergoeding af: Buma en Sena bewijzen niet dat winkel zelf muziek draaide Een kledingwinkel in een overdekte winkelpromenade in Amsterdam zou beschermde muziek hebben gedraaid zonder daarvoor te betalen. Dat vonden Buma en Sena, de organisaties die vergoedingen innen voor het openbaar maken van muziek. Een inspecteur van Buma en Sena bezocht de winkel op 31 juli 2025 en noteerde in zijn rapport dat hij muziek hoorde die via een streamingdienst werd afgespeeld. Daarna stuurde de stichting die de facturatie verzorgt een rekening voor het muziekgebruik over 2025. De winkeleigenaar, White and Black B.V., betaalde die factuur niet en reageerde evenmin op aanmaningen. Buma en Sena daagden het bedrijf vervolgens voor de kantonrechter.
Buma en Sena eisten € 1.171,00 voor Buma en € 176,29 voor Sena, vermeerderd met rente en incassokosten, en een verbod om nog beschermde muziek openbaar te maken. Zij stelden dat zonder betaling geen licentieovereenkomst tot stand was gekomen, zodat het afspelen van de muziek inbreuk was op auteursrechten en naburige rechten. Voor de duur van de procedure vroegen zij daarnaast een voorlopig verbod. De winkel betwistte dat zij zelf muziek afspeelde. Volgens de winkel kwam de hoorbare muziek uit een luidspreker van de alarm- en ontruimingsinstallatie in de gang achter de nooddeur, een ruimte die bij het winkelcentrum hoort en waar zij geen toegang toe heeft. De manager van het winkelcentrum verklaarde bovendien schriftelijk dat het winkelcentrum zelf jaarlijks aan Buma en Sena betaalt voor het muziekgebruik.
De kantonrechter stelde vast dat achter de nooddeur inderdaad muziek te horen is. Het rapport van de inspecteur zegt volgens de rechter niet of de streamingdienst door de winkel werd gebruikt of door het winkelcentrum. Ter zitting verklaarde de inspecteur dat hij door jarenlange ervaring zeker wist dat de winkel de muziek afspeelde, maar dat onderbouwde hij niet met feiten. Hij kon ook niet meer terughalen of hij destijds twee soorten muziek door elkaar had gehoord, wat voor hem een aanwijzing is dat de winkel zelf muziek draait.
De latere controles van een deurwaarder in 2026, waarbij wel twee muziekbronnen tegelijk werden gehoord, hielpen Buma en Sena niet. Die bezoeken zeggen volgens de rechter niets over de muziek in 2025. Het aanbod om die deurwaarder als getuige te laten verklaren, werd daarom gepasseerd. Ook hadden Buma en Sena niet aangewezen van welke geluidsbron de muziek afkwam. Zij hadden geen foto's van luidsprekers in de winkel overgelegd, terwijl de winkel gemotiveerd betwistte dat daar andere luidsprekers hangen dan die van het winkelcentrum voor noodgevallen. Ook als muziek door een derde in de winkel wordt afgespeeld, moest de winkel ingrijpen, aldus Buma en Sena. Maar gezien de gemotiveerde betwisting lag het op hun weg om te onderbouwen dat er in de winkel muziek klonk die niet onder de licentie van het winkelcentrum viel.
De kantonrechter oordeelde dat niet is komen vast te staan dat de winkel beschermde muziek openbaar heeft gemaakt, en wees alle vorderingen af, ook de vordering in het incident. Buma en Sena moeten hoofdelijk de proceskosten van € 542,50 betalen, uitvoerbaar bij voorraad. De winkel had gevraagd om vergoeding van de werkelijke kosten, maar de rechter zag daarvoor geen aanleiding omdat het een eenvoudige zaak was. De kosten in het incident zijn begroot op nihil.
Rechtbank Amsterdam · 10 oktober 2026
Civiel Recht; Verbintenissenrecht