Verhuurder wint verzet van huurster met kinderen: ontbinding om huurachterstand blijft staan Een verhuurder die door het uitblijven van de huur zelf in financiële problemen kwam en haar eigen woning kwijtraakte, heeft in een verzetprocedure gelijk gekregen tegen haar huurster. De huurder betaalde de huur niet en liet een achterstand van ruim drie maanden ontstaan. Over de periode tot en met augustus 2025 ging het om € 3.357,89, met rente en kosten.
De verhuurder startte daarom een rechtszaak. Omdat de huurster niet verscheen, wees de rechtbank Rotterdam op 18 september 2025 bij verstek de ontbinding van de huurovereenkomst, de ontruiming van de woning en betaling van de achterstand toe. Een verstekvonnis is een vonnis dat wordt gewezen als de gedaagde niet reageert op de dagvaarding. De huurster ging op tijd in verzet, de procedure waarmee je zo'n vonnis laat toetsen. De zaak kwam daarmee opnieuw bij de kantonrechter.
De huurster voerde meerdere verweren. Zij zei dat zij door de Toeslagenaffaire in overmacht verkeerde. Ook vond zij dat een ontruiming niet in verhouding stond tot de gevolgen voor haar minderjarige kinderen, onder verwijzing naar artikel 3 van het Internationaal Verdrag inzake de Rechten van het Kind. Verder meende zij dat de verhuurder haar te snel voor de rechter had gebracht, zonder de gemeentelijke vroegsignalering af te wachten, en dat de buitengerechtelijke incassokosten onterecht waren omdat de aanmaningen haar niet zouden hebben bereikt. Inmiddels had zij de woning in december 2025 vrijwillig ontruimd en had de gemeente de oorspronkelijke achterstand betaald. Partijen spraken af dat eventuele schade aan de woning en de borg buiten deze procedure bleven.
De kantonrechter wees alle verweren af. Het betalen van de huur is volgens hem de kernverplichting van een huurder. Een ontruiming is ingrijpend, zeker voor kinderen, maar dat maakt de ontbinding niet onterecht. Tegenover het woonbelang van de huurster staan de zwaarder wegende belangen van de verhuurder. Bovendien bleek dat de huurster ook na augustus 2025 geen huur betaalde.
Ook het verweer over de vroegsignalering slaagde niet. De verhuurder had onweersproken de achterstand bij de gemeente gemeld, en uit de verklaring van de gemachtigde van de huurster bleek dat haar situatie, mede door de Toeslagenaffaire, al bij de gemeente bekend was. Van een verhuurder hoeft niet te worden verwacht dat zij haar recht op huur opschort tot een schuldhulptraject is opgestart.
Bij de incassokosten oordeelde de rechter dat de huurster te weinig concreets had aangevoerd. Zij had gezegd bijna geen brieven te hebben ontvangen, maar niet uitgelegd welke problemen er met de bezorging waren geweest. Dat derden toegang hadden tot haar brievenbus komt voor haar eigen rekening en risico. Zij had bovendien zelf verklaard minstens één aanmaning te hebben gekregen, waarmee zij naar Wegwijzer was gegaan, en zij deed op 9 juli 2025 nog een deelbetaling van € 100. Zij kende haar achterstand dus en kreeg ruim de kans om te betalen. De incassokosten van € 202,50 zijn terecht toegewezen.
De kantonrechter bekrachtigt daarom het verstekvonnis van 18 september 2025. Bedragen die de huurster inmiddels heeft betaald, bijvoorbeeld via de gemeente of loonbeslag, gaan van haar schuld af. Zij moet ook de kosten van de verzetprocedure betalen, begroot op € 506.
Rechtbank Rotterdam · 6 november 2026
Civiel Recht; Verbintenissenrecht Kantonrechter stelt servicekosten studentencomplex lager vast dan verhuurder eiste In een studentencomplex in Rotterdam met 165 gemeubileerde woonunits en drie commerciële ruimtes brengt de verhuurder, Student Housing III C.V., haar huurders de servicekosten over 2024 in rekening. Vijf huurders vroegen de huurcommissie om de afrekening te beoordelen. Die stelde in augustus 2025 voor alle vijf een veel lager bedrag vast dan de verhuurder had berekend. De verhuurder en de eigenaar van het pand, Stichting Student Housing III, legden de zaak daarna zelf voor aan de kantonrechter. Zij wilden een hogere betalingsverplichting vastgesteld zien. Omdat zij tijdig naar de rechter stapten, verviel de uitspraak van de huurcommissie en beoordeelde de kantonrechter het geschil opnieuw in volle omvang.
Voor de rechter gold als uitgangspunt dat servicekosten alleen kunnen worden doorberekend als dat met de huurder is overeengekomen, en dat het bedrag redelijk moet zijn en aansluiten bij de werkelijke kosten. Per kostenpost keek de rechter wat in de huurovereenkomsten was afgesproken en wat de verhuurder met facturen kon onderbouwen. Bij gas, elektriciteit en water volgde de rechter de verhuurder. Er zijn geen aparte meters per unit, en de kosten zijn daarom verdeeld over 168 units. Dat de commerciële ruimtes meetellen, vond de rechter redelijk, omdat de woonunits de hele dag in gebruik zijn en de commerciële ruimtes alleen overdag. De huurders voerden aan dat de energiekosten te hoog waren. Dat verweer slaagde niet, omdat zij de overgelegde facturen niet gemotiveerd hadden betwist.
Bij een aantal andere posten kreeg de verhuurder ongelijk. Kosten voor ongediertebestrijding, zeepdispensers, het incidenteel afvoeren van grof vuil en het plaatsen van afvalcontainers waren niet overeengekomen. De kosten van beveiliging en cameratoezicht kon de verhuurder niet doorberekenen onder de noemer 'huismeester', omdat er geen huismeester was. Ook de kosten voor brandveiligheid waren niet overeengekomen en vielen niet onder onderhoud van de algemene ruimtes. Intercom en de internetverbinding die daarvoor dient, zijn onderdeel van het gehuurde en moeten uit de huurprijs worden betaald. De afschrijving van meubilair stelde de rechter op € 12, omdat de bewijsstukken van de verhuurder onleesbaar en niet te herleiden waren, 'een zoekplaatje'. De administratiekosten werden op het maximum van € 75 gesteld.
Verweren van de huurders die niet bij een servicekostengeschil horen, zoals een verwarming die enkele maanden niet werkte, verwees de rechter naar de gebrekenregeling. Het beroep van een huurder op rechtspraak om goed verhuurderschap aan te tonen, was kansloos, omdat de aangehaalde uitspraken niet bestaan. Ook de gevraagde vergoeding voor emotionele schade wegens stress wees de rechter af, omdat die onvoldoende was onderbouwd. Wettelijke rente over de vastgestelde bedragen kende de rechter niet toe, omdat hij alleen de betalingsverplichting vaststelt en de huurders daarmee niet tekortgeschoten zijn.
De uitkomst is dat de servicekosten hoger uitvallen dan de huurcommissie vaststelde, maar lager dan de verhuurder eiste. Twee huurders moeten nog bijbetalen, drie krijgen geld terug. Omdat de verhuurder de huurcommissie niet tijdig van alle informatie had voorzien en daarmee de procedure zelf noodzakelijk maakte, draagt zij de proceskosten. De kantonrechter stelde de betalingsverplichting over 2024 als volgt vast: één huurder moet € 168,08 bijbetalen en een tweede € 201,97. De verhuurder moet € 98,58 terugbetalen aan een derde huurder en € 273,52 aan zowel de vierde als de vijfde huurder. De verhuurder moet bovendien € 632,50 aan proceskosten betalen aan de huurder die zich door een gemachtigde liet bijstaan.
Rechtbank Rotterdam · 30 oktober 2026
Civiel Recht; Verbintenissenrecht Rechter kent huurder met schimmel en lekkage 40% huurkorting toe en wijst schadeclaim van € 25.800 af Een huurder van een woning van woningcorporatie Havensteder in Rotterdam klaagde sinds april 2024 over lekkages, vocht en schimmel. Het probleem trof drie slaapkamers. Volgens de huurder duurde het lang voordat de corporatie onderzoek deed, en raakten meubels, kleding en andere spullen beschadigd. Het gezin had naar eigen zeggen veel last van de hardnekkige problemen.
De huurder daagde Havensteder voor de kantonrechter. Hij eiste een verklaring dat er een gebrek in de woning was, 80 procent huurprijsvermindering, € 24.371,86 aan materiële schadevergoeding en € 1.500 aan immateriële schadevergoeding. Havensteder verscheen niet. In een verstekvonnis van 22 juli 2025 werden de verklaring voor recht, de huurkorting en de immateriële schadevergoeding toegewezen, de materiële schade niet.
Havensteder ging daartegen in verzet. De corporatie stelde dat alle problemen waren verholpen met de laatste herstelwerkzaamheden in september 2025 en dat zij uit coulance de schimmel daarna nog had aangepakt, tot februari 2026. Ook zou zij niet hebben stilgezeten. Zij bood uit coulance 40 procent huurkorting aan en vond de schadevergoedingen onvoldoende onderbouwd.
De kantonrechter oordeelt eerst dat het verzet op tijd is ingesteld. Havensteder liet binnen vier weken na betekening van het verstekvonnis een verzetdagvaarding betekenen. Een goede reden voor het niet verschijnen in de eerste procedure is daarvoor niet nodig.
Dat er gebreken waren, staat volgens de rechter vast. De foto's, de vele meldingen en de onderzoeken die Havensteder zelf liet uitvoeren laten een hardnekkig vocht- en schimmelprobleem zien. Toch verklaart de rechter niet voor recht dat er een gebrek is. Zo'n verklaring gaat over de situatie van nu, en de gebreken zijn verholpen. De plekken in het dak en onder de hemelwaterafvoer zijn sinds september 2025 droog, en de schimmel was na verschillende behandelingen in februari 2026 weg. De huurder zei zelf dat hij sindsdien geen problemen meer had gezien.
Wel is een huurprijsvermindering gerechtvaardigd, want de gebreken tastten het huurgenot aan. De rechter kiest voor 40 procent en niet voor de gevraagde 80 procent. De problemen waren ernstig en speelden in drie slaapkamers, waar een groot deel van de nacht wordt doorgebracht. Maar de huurder legde volgens de rechter te weinig concreet uit waarom zijn huurgenot vrijwel helemaal weg was. De gezondheidsschade onderbouwde hij niet met stukken, en de foto's tonen geen muren vol schimmel die een kamer onbruikbaar maken.
De korting gaat niet in vanaf het begin van de klachten. Een huurder moet binnen zes maanden na de melding om huurprijsvermindering vragen. Omdat het oorspronkelijke verzoek op 2 juni 2025 werd ingediend, kan de korting pas gelden vanaf 2 december 2024. Dat Havensteder een beroep doet op die termijn terwijl zij lang wachtte met herstel, vindt de rechter niet onaanvaardbaar: de huurder had eerder een procedure kunnen starten. De korting loopt tot en met februari 2026, omdat er toen nog werkzaamheden waren. Het steeds weghalen van schimmel noemt de rechter geen kleine herstelling. Daarna moet de huurder weer de volle huur betalen.
De materiële schadevergoeding wijst de rechter af. Voor schadevergoeding moeten de gebreken toerekenbaar zijn aan de verhuurder. Havensteder deed in 2024 en 2025 meerdere onderzoeken naar de lekkage, herstelde mogelijke oorzaken zoals de bevestigingen rond de lichtkoepel en liet de schimmel meerdere keren verwijderen. De huurder betwistte dat niet. Daarnaast onderbouwde hij het grootste deel van de schade niet met stukken, en voor de kosten met bonnen legde hij niet uit waarom vervanging nodig was.
Ook de immateriële schadevergoeding gaat niet door. Daarvoor moet de huurder in zijn persoon zijn aangetast, bijvoorbeeld door vast te stellen geestelijk letsel of een zeer ernstige inbreuk op de persoonlijke levenssfeer. Dat is een hoge drempel. De huurder noemde stress, slaapverstoring en gezondheidsschade, maar zonder uitleg of stukken. De rechter begrijpt dat de problemen impact hadden op het gezin, maar dat is niet genoeg.
De kantonrechter vernietigt het verstekvonnis en verlaagt de maandelijkse huur van 2 december 2024 tot en met 28 februari 2026 met 40 procent. Beide partijen dragen hun eigen proceskosten, omdat zij over en weer op punten ongelijk kregen. Het vonnis is uitvoerbaar bij voorraad en al het andere wordt afgewezen.
Rechtbank Rotterdam · 23 oktober 2026
Civiel Recht; Verbintenissenrecht Kantonrechter wijst ontruiming af: huurster mocht huur opschorten wegens lekkage Een huurster in Rotterdam betaalt al jaren maar een deel van de huur van haar woning, omdat het water er nog steeds naar binnen komt. De verhuurder, woningcorporatie Hef Wonen, vond dat genoeg en stapte naar de kantonrechter. Tot 1 december 2025 liep de huurachterstand op tot € 14.886,14. Hef Wonen eiste betaling van dat bedrag met wettelijke rente, ontbinding van de huurovereenkomst, ontruiming van de woning en een vergoeding van € 1.204,87 per maand zolang de huurster er nog woonde. Volgens de corporatie was zij met drie maanden of meer achterstand in verzuim.
De zaak is niet nieuw. In een vonnis van 15 december 2023 had een kantonrechter al geoordeeld dat de huurster de betaling terecht had opgeschort vanwege een lekkage. Hef Wonen liet daarna werkzaamheden uitvoeren, maar stelde in de dagvaarding toch dat er geen lekkage was. Dat standpunt hield geen stand. Tijdens de zitting van 6 maart 2026 liet de huurster video's zien die van na het vonnis van 2023 dateren, en daarop is de lekkage te zien. Hef Wonen betwistte het bestaan ervan daarna niet meer. Wel zegde de corporatie toe de lekkage te onderzoeken, en er zijn later opnieuw werkzaamheden uitgevoerd.
Die werkzaamheden losten het probleem niet op. De huurster verklaarde op 9 september 2026 dat het water nog steeds binnenkomt. Die verklaring is aan Hef Wonen gestuurd, maar daar kwam geen reactie op. De kantonrechter rekent dat als een niet-betwiste stelling.
De huurachterstand zelf was niet in geschil. De huurster deed een beroep op opschorting (artikel 6:52 BW): wie verminderd huurgenot heeft door gebreken die voor rekening van de verhuurder komen en die de verhuurder niet verhelpt, mag de huur geheel of gedeeltelijk inhouden. Volgens de kantonrechter is daaraan voldaan. Omdat de huurster terecht opschortte, is zij niet in verzuim. Daarmee vallen ook de eisen tot ontbinding, ontruiming, betaling van de volledige huur vanaf 1 december 2025, buitengerechtelijke incassokosten en wettelijke rente weg.
De rechter geeft de huurster wel een waarschuwing mee. Zij heeft verklaard dat zij de niet betaalde huur apart heeft gezet op haar rekening, en daar doet zij verstandig aan. Is de lekkage opgelost, dan moet zij de achtergehouden huur uiteindelijk alsnog betalen.
De huurster kreeg haar eigen wensen ook niet toegewezen. Zij vroeg om gehele of gedeeltelijke kwijtschelding van de huurachterstand. De kantonrechter erkent dat een lekkage doorgaans het huurgenot vermindert en een huurprijsvermindering rechtvaardigt (artikel 7:207 BW). Toch kon hij nu geen evenredige vermindering vaststellen. De huurster had geen concrete vordering ingesteld, het was onduidelijk of de lekkage voortdurend aanwezig was en hoe ernstig die telkens was, zij had in 2021 en 2022 al huurkorting gekregen en zij had op de zitting erkend dat zij op een gegeven moment was gestopt met het melden van de lekkage.
Ook haar eis tot schadevergoeding wees de rechter af. Zij voerde emotionele en lichamelijke schade aan en gemiste inkomsten van € 500 per maand, omdat zij door de lekkage een deel van de woning niet meer kon onderverhuren. Dat onderbouwde zij niet met stukken of concrete gegevens, waardoor de kantonrechter niet kon vaststellen of en hoeveel schade zij had geleden.
De kantonrechter wijst alle eisen van Hef Wonen af. Hef Wonen krijgt ongelijk en moet de proceskosten betalen, die aan de kant van de huurster zijn begroot op € 50 aan reis-, verblijf- en verletkosten.
Rechtbank Rotterdam · 6 november 2026
Civiel Recht Hoge Raad verwerpt cassatie van Halcyon in langlopend bouwgeschil met Atlas Construction Een Nevisse adviesfirma, Halcyon Advisors International, en een particulier verloren bij de Hoge Raad een geschil met Harrod Construction, dat op Sint Maarten onder de naam Atlas Construction opereert. De zaak sleept zich al jaren voort. Bij het Gerecht in eerste aanleg op Sint Maarten werd de procedure in 2014 gestart, en tussen januari 2016 en november 2022 volgden daar negen vonnissen. Dat zegt iets over de omvang en de ingewikkeldheid van het geschil.
Het Gemeenschappelijk Hof van Justitie van Aruba, Curaçao, Sint Maarten en van Bonaire, Sint Eustatius en Saba wees op 14 mei 2025 een vonnis. Daartegen stelden Halcyon en haar mede-eiser beroep in cassatie in. Atlas voerde verweer en vroeg het beroep te verwerpen. De zaak is mondeling toegelicht door de advocaten van Atlas, en de advocaat van Halcyon reageerde schriftelijk op de conclusie van de Advocaat-Generaal. In die conclusie, van 17 juli 2026, adviseerde Advocaat-Generaal Hartlief de Hoge Raad om het cassatieberoep te verwerpen.
De Hoge Raad volgde dat advies. Hij beoordeelde de klachten die Halcyon tegen het vonnis van het hof had aangevoerd en kwam tot de conclusie dat die niet tot vernietiging kunnen leiden. Een inhoudelijke motivering geeft de Hoge Raad niet. Dat is toegestaan als de klachten geen vragen opwerpen die van belang zijn voor de eenheid of de ontwikkeling van het recht, zoals artikel 81 lid 1 van de Wet op de rechterlijke organisatie bepaalt. De inhoud van het geschil zelf, en waarom het hof de zaak zo beoordeelde, blijft daardoor uit het arrest onbekend. Wel staat vast dat het oordeel van het hof overeind blijft.
De Hoge Raad verwerpt het beroep en veroordeelt Halcyon en haar mede-eiser in de kosten van de cassatieprocedure aan de zijde van Atlas. Die kosten zijn begroot op € 3.004 aan verschotten en € 2.200 voor salaris, samen € 5.204. Betalen zij dat niet binnen veertien dagen, dan komt daar de wettelijke rente over de kosten bij.
Hoge Raad · 6 november 2026
Civiel Recht; Verbintenissenrecht