Kantonrechter verleent 17-jarige handlichting voor eigen fitnessbedrijf, publicatie via Rechtspraak.nl Een jongen uit Almere wil een eigen fitnessbedrijf runnen, maar hij is minderjarig. Hij is geboren in 2009 en mag daardoor zonder meer geen overeenkomsten aangaan of betalingen doen voor een onderneming. Om zijn eenmanszaak Vyro fitness te kunnen drijven, vroeg hij de kantonrechter in Amsterdam om handlichting. Dat is een wettelijke toestemming waarmee een minderjarige voor een bepaald doel zelfstandig mag handelen, alsof hij meerderjarig is.
Het verzoekschrift kwam op 16 september 2026 binnen en werd op 23 oktober 2026 op zitting behandeld. De jongen verscheen daar samen met zijn moeder. Beide ouders hebben het gezag over hun zoon en hadden schriftelijk verklaard dat ze met het verzoek instemden. De kantonrechter zag geen omstandigheden die toewijzing in de weg stonden en stelde vast dat aan de wettelijke vereisten was voldaan.
Opvallend is wat de kantonrechter besliste over de bekendmaking. De wet schrijft voor dat een handlichting wordt gepubliceerd in de Staatscourant, zodat zoveel mogelijk mensen ervan kunnen weten. Volgens de kantonrechter heeft tegenwoordig vrijwel iedereen toegang tot internet. Publicatie op internet bereikt daarom hetzelfde aantal mensen, of zelfs meer, dan de Staatscourant. Bovendien is plaatsing in de Staatscourant kostbaar. De kantonrechter bepaalde daarom dat de publicatie in de Staatscourant achterwege kan blijven. In plaats daarvan zorgt de griffier ervoor dat de beschikking op www.rechtspraak.nl wordt gepubliceerd.
De kantonrechter verleende de jongen handlichting voor het uitoefenen van zijn eenmanszaak Vyro fitness. Hij mag voor het bedrijf overeenkomsten aangaan en betalingen verrichten, zolang die niet boven € 1.500 uitkomen. Daarnaast bepaalde de kantonrechter dat de beschikking via de griffier op www.rechtspraak.nl wordt gepubliceerd.
Rechtbank Amsterdam · 26 oktober 2026
Civiel Recht Raad van State verhoogt proceskostenvergoeding in Woo-geschil van Veldhovense raadslid met gemeente Een raadslid uit Veldhoven vroeg op grond van de Wet open overheid (Woo) om documenten van de gemeente Veldhoven. Aanleiding was een verklaring die wethouders in februari 2022 hadden voorgelezen tijdens een raadsvergadering, waarin het raadslid werd beschuldigd van het doen van schadelijke uitspraken over collega's. Het raadslid wilde inzage in de stukken die aan die beschuldigingen ten grondslag lagen.
Het college van burgemeester en wethouders verstrekte vijf documenten, maar deels met zwartgelakte namen. Over andere gevraagde documenten stelde het college dat het ging om openbaar toegankelijke informatie die niet door het college was opgemaakt of ontvangen, en dus niet onder de Woo valt. Het raadslid maakte bezwaar, maar dat werd ongegrond verklaard. De rechtbank Oost-Brabant oordeelde vervolgens dat het college zijn weigering onvoldoende had gemotiveerd en gaf het college de kans dat gebrek te herstellen. Na een aanvullende motivering oordeelde de rechtbank dat het college dat herstel correct had uitgevoerd en liet de rechtsgevolgen van het besluit in stand.
Het raadslid ging in hoger beroep bij de Raad van State. Zij voerde onder meer aan dat zij haar Woo-verzoek in bezwaar niet had uitgebreid maar slechts verduidelijkt, dat er meer documenten bij het college moesten berusten, dat sociale mediaposts wél onder de Woo zouden vallen en dat de zwartlakkingen van persoonsgegevens onterecht waren. De Raad van State volgde al deze argumenten niet.
Over de sociale mediaberichten oordeelde de Raad van State dat het college slechts had kennisgenomen van die berichten zonder er printscreens van te maken. Die informatie was daarmee niet neergelegd in een door het college opgemaakt of ontvangen document en valt dus niet onder de Woo. Ook bestond er geen verplichting voor het college om dergelijke gegevens alsnog te vervaardigen. Over de volledigheid van de zoekslag oordeelde de Raad van State dat het raadslid niet aannemelijk had gemaakt dat er meer relevante documenten bij het college berustten.
Over de zwartgelakte namen bevestigde de Raad van State het oordeel van de rechtbank. Namen van ambtenaren die niet uit hoofde van hun functie in de openbaarheid treden, hoeven niet openbaar te worden gemaakt. Dat sommige medewerkers hun naam en werk zelf op LinkedIn zetten, betekent niet dat zij daarmee als functionaris in de openbaarheid treden. Ook de naam van een externe adviseur was terecht weggelakt: externe adviseurs treden niet automatisch in de openbaarheid, net zomin als advocaten dat doen.
Op één punt kreeg het raadslid wel gelijk. De rechtbank had een tijdig ingediende zienswijze over de aanvullende motivering van het college ten onrechte niet bij de beoordeling betrokken. Dit raakte niet de inhoudelijke uitkomst, maar wel de berekening van de proceskostenvergoeding: voor het indienen van een zienswijze had de rechtbank nog een half punt extra moeten toekennen. De einduitspraak van de rechtbank werd op dat punt vernietigd.
De Raad van State veroordeelt de gemeente Veldhoven tot vergoeding van de totale proceskosten in beroep en hoger beroep van € 4.280,25, waarvan € 4.203,00 voor rechtsbijstand en € 77,25 voor reiskosten. Daarnaast moet de gemeente het betaalde griffierecht van € 289,00 terugbetalen.
Raad van State · 28 oktober 2026
Bestuursrecht Rechter: bewind eindigt voor het begint als betrokkene dag ervoor overlijdt Een bewindvoerder vroeg de kantonrechter in 's-Hertogenbosch om een bewind op te heffen dat nooit van start is gegaan. De betrokkene, over wie het bewind was ingesteld, overleed op de dag voordat het zou ingaan.
De kantonrechter had op 7 september 2026 een bewind ingesteld met ingang van 8 september 2026. Bij een bewind beheert een bewindvoerder de financiën van iemand die dat zelf niet kan. Op 7 september 2026, dus een dag voor de ingangsdatum, overleed de betrokkene. Zijn dood werd diezelfde dag vastgesteld. De bewindvoerder diende op 23 september 2026 een verzoek in en vroeg opheffing van het bewind, rectificatie (rechtzetting) van de instellingsbeschikking, of anders vrijstelling van de boedelbeschrijving en van de rekening en verantwoording.
De kantonrechter stelt dat een bewind van rechtswege eindigt op het moment dat de dood van de betrokkene wordt vastgesteld. Dat gebeurde hier voordat het bewind was aangevangen. In juridische zin heeft het bewind dus nooit aanvang genomen en zal het dat ook nooit doen. Hetzelfde geldt voor de taak van de bewindvoerder: die is nooit begonnen.
Omdat het bewind al was geëindigd, is er volgens de kantonrechter niets meer op te heffen. De rechter kan de bewindvoerder ook niet vrijstellen van de boedelbeschrijving of de rekening en verantwoording. Die verplichtingen ontstaan alleen als de taak is aangevangen, en dat is hier niet gebeurd. Er is dus geen verplichting waarvan vrijstelling nodig is.
De kantonrechter heeft het verzoek zonder mondelinge behandeling afgedaan, op basis van de ontvangen informatie. De rechter verklaart de bewindvoerder niet-ontvankelijk in zijn verzoek. Daarmee wordt er inhoudelijk niet op het verzoek beslist: het bewind was al van rechtswege geëindigd voordat het inging.
Rechtbank Oost-Brabant · 27 oktober 2026
Civiel Recht; Personen- En Familierecht Staat hoeft taxatiewaarde van Paleis Soestdijk niet openbaar te maken, bevestigt Raad van State Voor hoeveel verkocht de Staat Paleis Soestdijk, en wat was het landgoed volgens de Staat zelf minimaal waard? Op die tweede vraag kreeg een man geen antwoord. Hij vroeg het Rijksvastgoedbedrijf op 13 oktober 2022 om een notitie uit 2017 openbaar te maken. Daarin staat de taxatiewaarde van Landgoed Paleis Soestdijk, gebaseerd op een rapport van onderzoeksbureau Ecorys. De minister van Binnenlandse Zaken wilde de bedragen niet vrijgeven.
De Raad van State beoordeelt de zaak in hoger beroep tegen de uitspraak van de rechtbank Midden-Nederland van 27 maart 2024. De rechtbank had het beroep van de man tegen de weigering van de minister gegrond verklaard, omdat de belangenafweging aanvankelijk onvoldoende was gemotiveerd. Tijdens de zitting vulde de minister die motivering aan. De rechtbank liet de rechtsgevolgen van het vernietigde besluit daarom in stand, zodat de weigering overeind bleef. Daartegen kwam de man in hoger beroep. Hij wil alleen nog dat de taxatiewaarde zelf openbaar wordt.
De minister beriep zich op de Wet open overheid (Woo). Die wet maakt informatie van de overheid in beginsel openbaar, tenzij zwaarwegende belangen zich daartegen verzetten. Eén daarvan zijn de economische en financiële belangen van de Staat. Volgens de minister geeft de taxatiewaarde inzicht in de manier waarop de Staat vastgoed taxeert en hoe hij onderhandelt. Marktpartijen zouden dat bij toekomstige transacties in hun voordeel kunnen gebruiken.
De man voerde drie bezwaren aan. Ten eerste was er volgens hem geen democratisch toezicht op de verkoop. Hij wees op een ander Woo-besluit waarin de gemeente Baarn zegt niet over de taxatiewaarde te beschikken. Ten tweede had de minister volgens hem niet echt gewicht gegeven aan het belang van openbaarheid, zoals het belang van burgers om te weten voor hoeveel nationaal bezit werd verkocht. Ook had de minister niet voldoende gemotiveerd waarom de informatie ondanks haar ouderdom van meer dan vijf jaar geheim moest blijven. Ten derde twijfelde hij eraan of uit één taxatiewaarde wel een taxatiemethode is af te leiden. De verkoopprijs was bepaald door het hoogste bod, niet door onderhandelingen, en andere partijen zijn wel open over hun taxatiemethode.
De Afdeling bestuursrechtspraak laat het eerste bezwaar buiten beschouwing als persoonlijk belang van de man en rekent het tot het algemene belang van een goede en democratische bestuursvoering. Dat belang weegt volgens de Raad van State zwaar, ook zonder nadere onderbouwing. Toch is het in dit geval niet doorslaggevend.
De minister heeft op de zitting toegelicht hoe de taxatiewaarde tot stand komt. Er wordt gewerkt met openbare kengetallen over onder meer oppervlakte, staat van het gebouw en bestemming, die in een taxatiemodel worden ingevoerd. Derden kunnen op dezelfde manier taxeren. De Staat voegt daar echter interne toetsingswaarden aan toe, zoals onderhoudskosten die in de miljoenen lopen. Het resultaat is de ondergrens waarvoor de Staat wil verkopen. Wordt dat bedrag openbaar, dan is het verschil met een taxatie door derden zichtbaar. Dat geeft volgens de Afdeling gedeeltelijk inzicht in de verkoopstrategie en het interne afwegingskader van de Staat. Marktpartijen kunnen hun bod dan afstemmen op de ondergrens. Dat het landgoed uniek is, doet daar niet aan af, want voor andere bijzondere objecten van de Staat geldt hetzelfde afwegingskader.
Ook de ouderdom van de notitie, uit 2017, verandert dit niet. Voor informatie ouder dan vijf jaar geldt een verzwaarde motiveringsplicht. De minister heeft voldoende gemotiveerd dat systematiek en strategie niet zijn veranderd en nog steeds worden gebruikt. Bedragen kunnen bovendien worden geïndexeerd en teruggerekend, zodat marktpartijen er nog steeds hun voordeel mee kunnen doen. Het beroep van de man op een uitspraak van de Afdeling van 2 juli 2025 slaagt niet: in die zaak was de motivering te algemeen, hier heeft de minister uitvoerig uitgelegd waarom openbaarmaking de belangen van de Staat kan schaden.
De Afdeling verklaart het hoger beroep ongegrond en bevestigt de uitspraak van de rechtbank, voor zover aangevallen. De minister hoeft de taxatiewaarde van Landgoed Paleis Soestdijk dus niet openbaar te maken en hoeft geen proceskosten te vergoeden.
Raad van State · 4 november 2026
Bestuursrecht Raad van State wijst Woo-hoger beroep af wegens misbruik van recht door man Een man uit Noord-Brabant wilde informatie van de deken van de orde van advocaten in Oost-Brabant. Op 17 november 2022 deed hij een verzoek op grond van de Wet open overheid (Woo), de wet die burgers het recht geeft overheidsinformatie op te vragen. Het verzoek ging over zijn eigen hoger beroep in een eerdere zaak. Zijn eerste advocaat zou daarin zijn gevraagd de bezwaren tegen een vonnis uit te werken, en de tweede advocaat zou zijn verdediging terzijde hebben gelegd ten gunste van een eigen aanpak. Daardoor zou hij zonder raadsman hebben moeten verdedigen. De man vroeg om openbaarmaking van informatie over het vervangen van de op toevoeging (gesubsidieerde rechtsbijstand) werkende raadsman.
De deken vond het verzoek onduidelijk. Op 22 november 2022 vroeg hij de man zijn verzoek te preciseren, en de man reageerde daarop op 28 november 2022. Dat bleek niet genoeg. Een telefoontje om het verzoek te verduidelijken lukte niet, waarna de deken de man vroeg zelf te bellen. Hij reageerde op 13 december 2022 per brief. Bij besluit van 16 december 2022 nam de deken het verzoek niet in behandeling, omdat de man zijn verzoek onvoldoende had gepreciseerd. Het bezwaar daartegen verklaarde de deken op 30 januari 2023 ongegrond.
De rechtbank Oost-Brabant verklaarde het beroep van de man op 21 juni 2024 ongegrond. Volgens de rechtbank was het verzoek te algemeen en te onduidelijk geformuleerd. De man had meerdere keren de kans gekregen het te verduidelijken, maar had dat niet gedaan en had geweigerd te bellen. De deken had hem volgens de rechtbank voldoende geholpen en hoefde het verzoek dus niet te behandelen.
In hoger beroep betoogde de man dat zijn verzoek wel duidelijk genoeg was en de deken het in behandeling had moeten nemen. De Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State kwam daar niet aan toe. Zij oordeelde ambtshalve, dus zonder dat een partij daarom had gevraagd, dat de man misbruik maakt van het recht om hoger beroep in te stellen. De Afdeling verwees naar haar uitspraak van dezelfde dag in een andere zaak van de man. Daarin had zij zijn hoger beroep al niet-ontvankelijk verklaard, omdat hij herhaaldelijk dezelfde verzoeken doet, veel kansloze klachten indient en evenzoveel procedures voert, onduidelijke processtukken indient en niet meewerkt. Het procesgedrag in deze zaak past volgens de Afdeling in dat patroon. De man wordt geacht te weten dat dit hoger beroep evident geen kans van slagen heeft.
De Afdeling verklaarde het hoger beroep daarom niet-ontvankelijk. De inhoud van het Woo-verzoek is niet beoordeeld, dus de uitspraak van de rechtbank blijft staan. De deken hoeft de proceskosten van de man niet te vergoeden.
Raad van State · 11 november 2026
Bestuursrecht