Rechter wijst auteursrechtclaim tegen Loewe af: Whisker-tas niet gekopieerd van Ida Een Nederlands tassenmerk dat leren handtassen ontwerpt en verkoopt, stapte naar de rechter omdat het Spaanse luxemerk Loewe zou hebben gekopieerd. De ontwerpster stelde dat de 'Whisker', die Loewe in maart 2026 presenteerde, een inbreuk was op haar tas 'Ida'. Die tas hoort sinds de herfstcollectie van 2025 tot de succesvolste ontwerpen van haar merk. De Ida werd in januari 2025 in Parijs getoond aan zo'n 400 inkopers van grote warenhuizen en in februari 2025 tijdens de New York Fashion Week. Het eerste exemplaar ging op 4 juli 2025 over de toonbank.
De ontwerpster schreef Loewe op 9 maart 2026 aan en vroeg om overleg. Loewe wees het verwijt af. De gesprekken die volgden leidden niet tot een oplossing. Rond 27 augustus 2026 bracht Loewe de Whisker wereldwijd op de markt, ook in Nederland: online en in de eigen winkels. De ontwerpster vroeg de voorzieningenrechter in kort geding om Loewe te verbieden de tas in Nederland te verkopen, om informatie over productie en verkoop te geven en om dat alles met dwangsommen te versterken.
Loewe voerde verweer en begon zelf een tegenzaak. Volgens Loewe heeft zij het ontwerp zelfstandig ontwikkeld en was zij niet eens bekend met de Ida. Ze stelde dat de ontwerpster juist haar rits-strook had overgenomen, de overhangende strook langs de bovenzijde van de tas, uit eerdere Loewe-modellen. De rechter liet dat laatste standpunt toe, ook al kwam het pas laat in de procedure. Het was een kleine wijziging waardoor de ontwerpster niet in haar verdediging werd geschaad.
Eerst bekeek de rechter of Nederland bevoegd is. Dat is zo, ook ten aanzien van het Spaanse moederbedrijf, omdat de Nederlandse dochter Loewe Holanda B.V. in Amsterdam is gevestigd en de vorderingen nauw samenhangen. Ook de spoed was er volgens de rechter: de vermeende inbreuk duurde dagelijks voort.
Over de Ida was de rechter positief. De combinatie van tien ontwerpkeuzes, zoals de lage taille, de buisvormige randen, de overhangende 'hondenoren' en de vijgvormige zijkant, weerspiegelt de persoonlijkheid van de maker en is daarom auteursrechtelijk beschermd. Loewe had alleen tassen genoemd waarin losse elementen voorkwamen, nooit de combinatie. De rechter vond het bovendien niet erg aannemelijk dat Loewe de Ida niet kende, gezien de publiciteit en de vertoning in de modewereld terwijl de Whisker nog in ontwerp was.
Toch was er volgens de rechter geen inbreuk. Een aantal kenmerken van de Ida keert terug in de Whisker, maar niet op dezelfde manier. De Whisker heeft geen verstevigde rand langs de voetjes, een duidelijker achthoekige onderkant en een geprononceerdere taille. De neerwaartse welving zit alleen aan de voorkant, de achterzijde is recht. Vanaf de zijkant heeft de tas geen vijgvorm, omdat hij naar voren kantelt voor een 'collapsed look'. Waar Loewe dezelfde elementen gebruikte, gaf zij die een eigen creatieve uitwerking, waardoor de Whisker een eigen oorspronkelijk karakter heeft. Of Loewe de Ida als voorbeeld nam, liet de rechter daarom in het midden.
Ook de tegenvordering van Loewe sneuvelde. De rits-strook van de Ida verschilt van die van de Madrid en de Strip Shoulder Bag: bij die tassen hangt de strook maar aan één kant of asymmetrisch over, bij de Ida hangt hij in een andere boog en met afgeronde uiteinden. Het verbod om te zeggen dat Loewe heeft gekopieerd was ook niet nodig, omdat de ontwerpster dat buiten de rechtszaak niet had gedaan.
De voorzieningenrechter weigerde alle gevraagde voorzieningen in conventie en reconventie. De ontwerpster en haar bedrijf moeten hoofdelijk € 2.101 aan proceskosten aan Loewe betalen, plus € 98 aan nakosten en wettelijke rente. De proceskosten in de tegenzaak werden op nihil begroot.
Rechtbank Amsterdam · 11 november 2026
Civiel Recht; Intellectueel-eigendomsrecht Hof beperkt inzage Disney in muziektarieven van collectieve beheerder tot elf streamingdiensten Disney wil weten hoe twee organisaties die muziekauteursrechten beheren, tot hun tarieven voor streamingdiensten komen. Voor Disney+ gaat het om een groot bedrag aan muzieklicenties, en het bedrijf vermoedt dat bij andere aanbieders meer spelen dan alleen de twee criteria die de beheerders zelf noemen. Disney vroeg daarom inzage in de licentieovereenkomsten en andere stukken waarin kortingen, afslagen en criteria voor die tarieven staan.
Het gaat om diensten voor 'subscription video on demand' (SVOD): streamingdiensten waarbij abonnees tegen betaling films en series op afroep kunnen kijken. De beheerders weigerden inzage, onder meer omdat de overeenkomsten met andere aanbieders geheim zijn en concurrentiegevoelige informatie bevatten. Netflix en Apple, die in de procedure als belanghebbenden zijn betrokken, voerden daarbij ook verweer.
Het gerechtshof Amsterdam deed dit hoger beroep tegen een beschikking van de rechtbank Amsterdam. Eerder had het hof al in twee tussenbeschikkingen beslist dat Disney maar voor een klein deel recht op inzage heeft. Disney mag alleen kennisnemen van de criteria, factoren en omstandigheden die de beheerders hanteerden bij het bepalen van hun tarieven, en van de redenen voor kortingen, afslagen en aftrekposten. Welke tarieven of kortingen met een concrete aanbieder zijn afgesproken, hoeft Disney niet te weten. Lopende onderhandelingen vallen er ook buiten. Het gaat om afspraken vanaf 1 december 2018.
In deze eindbeschikking beslist het hof eerst om welke aanbieders het gaat. Disney noemde zeventien aanbieders van streamingdiensten. Vijf daarvan bieden hun streamingdienst aan als onderdeel van een bundel met bijvoorbeeld lineaire televisie, shopping of een platform met door gebruikers gemaakte content. Disney+ is niet zo'n bundel, dus die aanbieders zijn volgens het hof onvoldoende vergelijkbaar. Er blijven elf aanbieders over, exclusief Disney zelf. Het hof weigert verder om alle andere aanbieders alsnog als belanghebbenden in de procedure te betrekken, omdat de beheerders hun belang bij vertrouwelijkheid zelf kunnen inroepen en Disney geen gegevens per aanbieder krijgt.
Daarna regelt het hof hoe de inzage in de praktijk gaat. De beheerders verzamelen de relevante pagina's en e-mails, maken alles behalve de gevraagde gegevens zwart en stellen een lijst op van alleen die gegevens, in het Engels. Is iets in een andere taal gesteld, dan vertaalt een beëdigd vertaler het. De gegevens mogen niet per aanbieder worden uitgesplitst. Het hof benadrukt dat de gegevens waarschijnlijk uit een woord, enkele woorden of een zinsnede bestaan, en dat de beheerders geen onderscheid mogen maken tussen gewone onderhandelingspunten en wat zij volgens de wet moeten verstrekken.
Een onafhankelijke controleur kijkt of de lijst compleet is. Disney moet binnen een maand na het onherroepelijk worden van de beschikking een registeraccountant aanwijzen, die onafhankelijk is van alle betrokken partijen, geen recente adviesrelatie met hen heeft, een belangenconflictcontrole uitvoert en tot geheimhouding is verplicht. Die accountant doet alleen een feitelijke controle en geeft geen zekerheidsverklaring af. Het hof wijst de wens van Disney af om een jurist te laten controleren, en ziet geen reden voor extra waarborgen zoals Apple voorstelde.
De beheerders moeten binnen drie maanden na het onherroepelijk worden van de beschikking de stukken en de lijst aan de accountant geven, en binnen vier maanden de lijst aan Disney verstrekken. De kosten van de inzage, inclusief die van de vertaler en de accountant, zijn voor Disney. De beslissing wordt niet uitvoerbaar bij voorraad verklaard.
Het hof vernietigt de beschikking van de rechtbank en beveelt de beheerders opnieuw rechtdoende om de gegevens te verstrekken zoals beschreven. Omdat beide partijen op onderdelen in het ongelijk zijn gesteld, draagt elke partij in beide instanties de eigen proceskosten. De beheerders moeten wel de kosten terugbetalen die Disney in eerste aanleg al aan hen had betaald, binnen zeven werkdagen na betekening van de beschikking. Het meer of anders gevorderde wijst het hof af.
Gerechtshof Amsterdam · 13 oktober 2026
Civiel Recht Hof: beschuldigingen in muziekruzie niet onrechtmatig, schadeclaim van muziekuitgever alsnog afgewezen Een man die jarenlang betrokken was bij de carrière van een Noorse zangeres, stuurde e-mails aan distributeurs, advocaten, de Noorse politie en andere artiesten. Daarin schreef hij dat een muziekbedrijf en de twee bestuurders ervan de muziekrechten op de opnamen van de zangeres niet bezitten. Ook beschuldigde hij hen van onder meer fraude, oplichting en belastingontduiking. De bestuurders en hun bedrijf stapten naar de rechter, omdat zij hun eer en goede naam aangetast zagen. De rechtbank Amsterdam gaf hun gelijk en wees de vorderingen toe.
In hoger beroep tegen het vonnis van de rechtbank Amsterdam van 23 juli 2025 oordeelt het gerechtshof Amsterdam nu anders. De man was bij dagvaarding van 11 september 2025 in beroep gekomen. De muziekondernemers verschenen niet voor het hof, zodat zij veel van zijn stellingen niet hebben betwist. Het hof ging uit van de bevoegdheid van de Nederlandse rechter, omdat het centrum van hun belangen volgens hen in Nederland ligt. Daarna woog het hof twee grondrechten tegen elkaar af: de vrijheid van meningsuiting van de man en het belang van de muziekondernemers bij bescherming van hun eer en reputatie.
Het hof vond dat de uitlatingen in grote lijnen steun vonden in het feitenmateriaal. In een vonnis in een samenhangende zaak was al getwijfeld aan de vraag of het muziekbedrijf de rechten op de muziekcatalogus bezit, en aan de echtheid van een akte waarop het zich beroept. Verder bleek uit Noorse uitspraken dat een van de bestuurders een procedure verloor omdat hij zijn muziekrechten niet kon bewijzen en een proceskostenbedrag van 1,4 miljoen Noorse kronen onbetaald liet. Een Noors strafvonnis uit 1996 veroordeelde hem wegens verzekeringsfraude, en een Spaans vonnis veroordeelde de andere bestuurder tot betaling van € 26.943. Een artikel in de Noorse zakenkrant Dagens Naeringsliv, dat pas na de e-mails verscheen, bevestigde het grootste deel van de beweringen, onder meer dat royalty's aan artiesten structureel niet werden doorbetaald. Dat het hof zulke misstanden in de muziekindustrie van algemeen belang acht, woog mee.
Ook de toon en context speelden een rol. De man had scherp gereageerd, maar een van de bestuurders had hem eerder, deels openbaar, van diefstal en gevangenisstraf beschuldigd en hem in een e-mail een crimineel en pooier genoemd. De uitlatingen gingen bovendien naar een beperkte kring van professionele partijen, zoals distributeurs en advocaten. Het hof vond dat hij hier en daar over de schreef ging: voor belastingontduiking zijn bijvoorbeeld geen aanwijzingen. Maar in deze omstandigheden woog zijn vrijheid van meningsuiting zwaarder, en is niet vast komen te staan dat hij onrechtmatig handelde.
Het hof vernietigt daarom het vonnis en wijst de vorderingen van de muziekondernemers alsnog af. Zij moeten terugbetalen wat de man op grond van het vonnis heeft betaald, met wettelijke rente. Ook worden zij veroordeeld in de proceskosten van beide instanties, vastgesteld op € 3.888,97 voor de eerste aanleg en € 1.746,47 voor het hoger beroep, plus € 189,- nasalaris. Daarbij komen eventuele nakosten, en de veroordelingen zijn uitvoerbaar bij voorraad.
Gerechtshof Amsterdam · 20 oktober 2026
Civiel Recht Rechter verbiedt Meeuw Group verkoop van parfums die Coty-merken schenden Het Duitse parfumbedrijf Coty Beauty Germany vroeg de voorzieningenrechter in Den Haag om een spoedmaatregel tegen het Rotterdamse bedrijf Meeuw Group, zonder dat Meeuw Group daarover eerst werd gehoord. Dat kan in zaken over merkinbreuk als uitstel tot onherstelbare schade zou leiden: de rechter beoordeelt dan alleen het verhaal van de partij die om de maatregel vraagt, en de drempel om zo'n verbod toe te wijzen ligt relatief laag zolang voldoende aannemelijk is dat er inbreuk wordt gemaakt en dat de zaak spoedeisend is.
Coty stelde dat Meeuw Group inbreuk maakte op haar Uniemerken door bepaalde parfums te verhandelen, te verkopen, te leveren en aan te bieden. Omdat het om Uniemerken ging, was de rechtbank Den Haag bevoegd op grond van de Uniemerkenverordening, en omdat Meeuw Group in Nederland is gevestigd, strekt die bevoegdheid zich uit tot de hele Europese Unie. Coty vroeg niet alleen om een stakingsbevel maar kennelijk ook om enkele andere maatregelen, zoals blijkt uit de vele niet-toegepaste onderdelen van het beschikkingsformulier over bewijsbeslag, monsterneming en verhaalsbeslag; die onderdelen van het verzoek werden echter niet toegewezen, deels omdat daarvoor onvoldoende grondslag bestond, het verzochte onvoldoende specifiek was, of om toekomstige executiegeschillen te voorkomen.
De voorzieningenrechter oordeelde dat er, na summier onderzoek waarbij alleen Coty is gehoord, geen reden was om te twijfelen aan de geldigheid van de door Coty ingeroepen merken, en dat voldoende aannemelijk was gemaakt dat Meeuw Group daarop inbreuk maakte. Gelet op het gestelde spoedeisende belang van Coty en de mate van aannemelijkheid van de inbreuk, vond de rechter voldoende grond aanwezig om het gevraagde stakingsbevel toe te wijzen zonder Meeuw Group vooraf te horen.
De rechter beval Meeuw Group daarom om binnen zes uur na betekening van de beschikking de inbreuk op de genoemde merken in de hele Europese Unie te staken en gestaakt te houden. Concreet betekent dit dat Meeuw Group moet stoppen met het verhandelen, verkopen, leveren en aanbieden van de specifieke parfums die in het verzoekschrift van Coty zijn omschreven. Om naleving af te dwingen, verbond de rechter aan het bevel een dwangsom: naar keuze van Coty ofwel € 50.000 voor iedere dag, of een deel daarvan, dat Meeuw Group het bevel overtreedt, ofwel € 500 voor ieder inbreukmakend product dat zij in strijd met het bevel verhandelt, met een maximum van in totaal € 1.000.000.
Omdat een dergelijke ex-parte beschikking maar een voorlopige maatregel is, moet Coty binnen zes maanden na deze uitspraak alsnog een bodemprocedure starten om haar recht definitief te laten vaststellen; anders vervalt de maatregel. De rechter verklaarde de beschikking voor het overige uitvoerbaar bij voorraad en wees af wat verder nog was verzocht. Over de proceskosten van deze procedure bevat de beschikking geen beslissing.
Rechtbank Den Haag · 4 augustus 2026
Civiel Recht; Intellectueel-eigendomsrecht Leverancier van namaak-Labubu's aan Jumbo maakte inbreuk op merken van Pop Mart en moet schade vergoeden Een Nederlandse groothandel in groenten, fruit en andere consumptiegoederen leverde meer dan 7.000 namaakversies van de Labubu, de populaire pluchen figuren van het speelgoedbedrijf Pop Mart, aan verschillende filialen van supermarktketen Jumbo. Op de namaakknuffels en hun verpakkingen stonden de tekens 'POP MART', 'POPMART' en het logo van het merk. Op de facturen aan Jumbo stonden de producten omschreven als 'labubu' of 'lafufu'.
Pop Mart brengt de Labubu sinds 2016 op de markt, inmiddels in drie series van elk zes figuren en een zogeheten 'hidden edition'. De Singaporese en Chinese vennootschappen uit de Pop Mart-groep bezitten de merkrechten op onder meer 'POP MART' en 'LABUBU' in de Europese Unie. Toen Pop Mart de namaak in Jumbo-filialen aantrof, sloot het eerst een schikking met Jumbo. Daarin betaalde Jumbo € 22.057,14 als afdracht van de gemaakte winst en tot € 18.000 aan juridische kosten. Uit de facturen die Jumbo overlegde, bleek wie de leverancier was. Pop Mart sommeerde die leverancier op 16 oktober 2025 te stoppen, kreeg geen antwoord en legde op 6 november 2025 beslag op diens bankrekening. Overleg leverde niets op, waarna Pop Mart op 3 december 2025 een procedure begon bij de rechtbank Den Haag.
De leverancier erkende de levering, maar verweerde zich op meerdere manieren. Volgens hem konden de inkopers van Jumbo niet in verwarring raken, omdat zij zelf om kopieën hadden gevraagd nu de echte Labubu's niet te krijgen waren. 'Lafufu' zou bovendien een soortnaam zijn geworden voor dit soort pluchen figuren. Hij had de handel niet zelf bedacht, was direct gestopt na de sommatie, had geen winst gemaakt en had alle informatie vrijwillig verstrekt. In een tegeneis vroeg hij de rechtbank om Pop Mart te bevelen de volledige schikkingsovereenkomst met Jumbo te laten zien, omdat wat Jumbo al betaalde hem misschien van zijn eigen aansprakelijkheid zou bevrijden.
De rechtbank stelde eerst vast dat alleen de Singaporese en Chinese Pop Mart-vennootschappen als merkhouders mogen optreden. De Nederlandse dochter liet niet zien dat zij als licentiehouder handhavingsbevoegd is, zodat haar vorderingen op basis van de merken werden afgewezen. Daarna oordeelde de rechtbank dat de leverancier inbreuk maakte. Tekens die gelijk zijn aan een merk, gebruikt voor dezelfde soort waren, zijn een inbreuk ongeacht of iemand in verwarring raakt. Bovendien leidde de grote gelijkenis wel tot verwarringsgevaar: de leverancier droeg eraan bij dat de namaak uiteindelijk bij consumenten belandde, die konden denken dat ze een product van Pop Mart kochten. Het soortnaamverweer ging niet op, omdat ook het woord 'labubu' zelf was gebruikt. Of de leverancier iets te verwijten viel, maakt voor merkinbreuk niet uit.
Ook al was de leverancier gestopt, Pop Mart had volgens de rechtbank belang bij een verbod, omdat hij geen onthoudingsverklaring met boete had getekend. Hij moet alsnog opgave doen van aantallen, voorraad, verkoopkanalen, prijzen en winst, want behalve de verkoopfacturen en een enkele inkoopfactuur had hij weinig verstrekt. Een controle door een onafhankelijke administrateur vond de rechtbank niet nodig. Dat Jumbo al had betaald, betekent niet dat alle schade van Pop Mart is vergoed; de precieze schade wordt in een aparte procedure vastgesteld. De tegeneis om inzage in de schikking wees de rechtbank af. De leverancier had van Jumbo al het artikel met de bedragen gekregen, en of Jumbo die kosten aan hem mag doorberekenen, staat in hun eigen afspraken.
De rechtbank verklaarde voor recht dat de leverancier inbreuk maakte op de merken van Pop Mart, verbood hem verdere inbreuk in de Europese Unie en beval hem binnen zeven dagen opgave te doen van de handel in de namaakproducten. Hij moet de schade vergoeden, op te maken in een schadestaatprocedure. Bij overtreding geldt een dwangsom van € 5.000 ineens en € 1.000 per dag, tot een maximum van € 100.000. De tegeneis werd afgewezen en de leverancier moet € 13.868,66 aan proceskosten betalen.
Rechtbank Den Haag · 23 september 2026
Civiel Recht; Intellectueel-eigendomsrecht