OTC Flow verliest kort geding over concurrentiebeding tegen oud-werknemer bij Evolution Markets OTC Flow, een Amsterdams bedrijf dat handelt in energie- en milieugerelateerde grondstoffen zoals CO2-emissierechten en hernieuwbare energiecertificaten, spande een kort geding aan tegen een voormalige werknemer. Die werknemer had na zijn vertrek in oktober 2025 een baan aangenomen bij het Amerikaanse bedrijf Evolution Markets, waar hij werkzaam is op de vestiging in Dubai.
OTC Flow stelde dat de oud-werknemer daarmee het concurrentiebeding en relatiebeding uit zijn arbeidscontract schond. Die bedingen verboden hem gedurende twaalf maanden na zijn vertrek te werken voor een concurrerend bedrijf of contact te onderhouden met zakelijke relaties van OTC Flow. OTC Flow eiste dat hij zijn dienstverband bij Evolution Markets zou beëindigen en vorderde als voorschot op de verbeurde boetes ruim € 155.000.
De voorzieningenrechter wees alle vorderingen van OTC Flow af. In de eerste plaats constateerde de rechter dat het concurrentiebeding sowieso al op 31 oktober 2026 afliep, zodat toewijzing van de vordering de oud-werknemer hooguit tien dagen zou hebben beperkt. Daarmee had OTC Flow nauwelijks belang bij die vordering.
Daarnaast oordeelde de rechter dat het voorshands niet aannemelijk was dat de oud-werknemer de bedingen daadwerkelijk had geschonden. Evolution Markets is actief op mondiale markten, met name buiten Europa, terwijl OTC Flow zich juist primair op Europa richt. Voor zover er geografische overlap bestaat, benadeelt het beding de oud-werknemer onevenredig in verhouding tot het belang dat OTC Flow ermee beschermt.
Daarbij woog de rechter mee dat de oud-werknemer slechts zestien maanden bij OTC Flow had gewerkt. In die relatief korte periode had hij volgens de rechter geen kennis opgedaan waarmee hij afbreuk kon doen aan het klantenbestand van OTC Flow. De oud-werknemer had bovendien aangevoerd dat de relevante Nederlandse wetgeving voor hernieuwbare energie per 1 januari 2026 ingrijpend was gewijzigd, waardoor zijn bij OTC Flow opgedane kennis grotendeels was achterhaald. Ook stelde hij dat alle potentiële klanten van OTC Flow in een openbaar register staan en dat het in de branche gebruikelijk is meerdere brokers gelijktijdig te benaderen voor dezelfde transactie.
De overstap naar Evolution Markets leverde de oud-werknemer bovendien een grote verbetering van zijn arbeidsrechtelijke positie op: hij verdient er meer dan twee keer zoveel als bij OTC Flow en krijgt scholing op het gebied van derivatenhandel, het vakgebied waarin hij zich verder wil ontwikkelen. OTC Flow kon daar weinig tegenover stellen, en betwistte ook niet dat Evolution Markets een veel grotere marktspeler is.
De reconventionele vordering van de oud-werknemer om het concurrentiebeding en het relatiebeding te schorsen werd wel toegewezen. De vordering om de boetes te matigen tot nihil wees de voorzieningenrechter af: matiging van contractuele boetes is een beslissing voor de bodemrechter, niet voor de kort geding rechter.
OTC Flow werd veroordeeld in de proceskosten en moet € 4.758 betalen aan de oud-werknemer. Het concurrentiebeding en het relatiebeding zijn geschorst, zodat de oud-werknemer zijn werkzaamheden voor Evolution Markets in Dubai ongehinderd mag voortzetten.
Rechtbank Amsterdam · 21 oktober 2026
Civiel Recht Kantonrechter wijst billijke vergoeding af: appje 'je kan naar huis' was geen ontslag op staande voet Een werkneemster van een bedrijf met een contract voor een jaar kreeg op 28 januari 2026 na een slecht verlopen telefoongesprek met haar leidinggevende een appbericht: 'Je kan naar huis gaan! Dit was ook tevens je laatste werkdag.' Ze moest ook de sleutels inleveren. Zij zag dat als een ontslag op staande voet, dat wil zeggen een ontslag met onmiddellijke ingang wegens een dringende reden, en stapte naar de kantonrechter in Rotterdam.
De werkneemster was op 17 februari 2025 voor een jaar in dienst getreden. Haar werkgever had haar aangeboden het contract te verlengen, maar zij liet op 17 januari 2026 per e-mail weten dat niet te willen. Na het telefoongesprek van 28 januari, waarover partijen verschillen of er is geschreeuwd, volgde de appwisseling. De werkneemster schreef dat zij zonder geldige reden was ontslagen en juridische stappen zou nemen. Daarop reageerde de leidinggevende binnen enkele minuten met: 'Je bent niet ontslagen maar obv je nul uren contract zien wij geen ruimte je de komende dagen in te zetten.' Ook verwees hij naar het einde van de arbeidsovereenkomst per 17 februari, waarvoor zijzelf had gekozen.
De werkneemster legde zich neer bij het vermeende ontslag op staande voet en vroeg een billijke vergoeding van € 4.572,48 bruto, een transitievergoeding van € 762,08 bruto, rente en proceskosten. Het achterstallige loon van € 1.320,00 waar ze eerst ook om vroeg, was inmiddels betaald.
De kantonrechter keek of de werkneemster de mededelingen en gedragingen van de werkgever in de gegeven omstandigheden redelijkerwijs als ontslag op staande voet mocht opvatten. Hij kan zich voorstellen dat de opmerking over de laatste werkdag, samen met het inleveren van de sleutels, onder omstandigheden zo kan worden opgevat. Hier was dat anders: nog geen half uur later, en slechts enkele minuten nadat de werkneemster bezwaar maakte, liet de werkgever duidelijk weten dat zij niet was ontslagen en wees hij op het einde van het contract per 17 februari. Daarmee mocht zij het niet langer als ontslag op staande voet zien.
Dat de werkgever ook schreef dat zij haar niet meer zou inzetten, terwijl het om 32 uur per week ging, veranderde dat niet. Er kon wel twijfel ontstaan of het loon doorbetaald zou worden, maar dat is geen ontslag. De werkgever betaalde het loon bovendien op de gewone dag, rond 24 februari 2026, ruim voor het verzoekschrift. Dat de werkneemster dezelfde dag geen toegang meer had tot systemen met privacygevoelige cliëntgegevens, maakte het evenmin tot een ontslag, gelet op het bericht dat zij niet was ontslagen.
Zonder ontslag op staande voet is er geen recht op een billijke vergoeding. Ook de transitievergoeding gaat niet door: het contract eindigde doordat de werkneemster zelf had laten weten dat ze niet wilde verlengen, en dan bestaat daar geen recht op.
De kantonrechter wees beide verzoeken af en veroordeelde de werkneemster in de proceskosten van de werkgever, begroot op € 1.009,00 (€ 865,00 gemachtigdensalaris en € 144,00 nakosten). Dat deel van de beschikking is uitvoerbaar bij voorraad verklaard.
Rechtbank Rotterdam · 13 november 2026
Civiel Recht; Arbeidsrecht Kantonrechter vernietigt ontslag op staande voet na bestanden kopiëren, kent € 29.500 toe Een man die sinds 1 november 2025 voor € 9.000 bruto per maand in dienst was bij OZ Planten, een bedrijf in Aalsmeer, werd op 11 juni 2026 vrijgesteld van werkzaamheden. Hij had net gehoord dat er klachten waren over zijn functioneren en over het draagvlak bij de verkoopmedewerkers. Enkele dagen later kreeg hij een concept vaststellingsovereenkomst voorgelegd. Tot 1 juli 2026 zou hij nog toegang houden tot de systemen van het bedrijf.
In die periode, tussen 11 en 19 juni 2026, opende hij volgens een onderzoek van DataExpert 748 bestanden, zette hij 763 bestanden over naar een externe harde schijf en verwijderde hij 314 bestanden en mappen. Hij stuurde ook e-mails naar zichzelf door. Op 19 juni 2026 meldde hij zich ziek. Het bedrijf ontzegde hem diezelfde dag de toegang tot de systemen en zegde hem op 23 juni 2026 ontslag op staande voet aan. Volgens het bedrijf had hij zonder toestemming bedrijfsinformatie verwijderd en daarmee de bedrijfsvoering geschaad. De werknemer stelde dat hij privébestanden had verwijderd en werkgerelateerde bestanden had opgeruimd om een dossier te kunnen overdragen.
De kantonrechter van de rechtbank Amsterdam oordeelt dat het ontslag niet standhoudt. Het bedrijf ging na zijn schriftelijke reactie direct over tot ontslag, zonder gesprek, zodat de man zijn antwoorden niet kon toelichten. Inhoudelijk telt mee dat hij op dat moment nog toegang had tot de bestanden en bevoegd was ermee om te gaan. Verwijderen was hem niet verboden. Dat het onhandig was om bestanden te wissen die het bedrijf nodig had, is evident, maar volgens de rechter is dat geen grond voor ontslag op staande voet. Dat hij het bewust en doelgericht deed, is niet gebleken. Schade, anders dan tijd, geld en moeite om de bestanden te herstellen, evenmin. Het geheimhoudingsbeding is niet geschonden, omdat niet is gebleken dat hij informatie met anderen deelde. Wel hield hij bedrijfsinformatie achter nadat het bedrijf om teruggave vroeg, omdat hij die nodig had voor een eventuele procedure. Dat is een overtreding van het beding over bedrijfseigendommen, maar die was niet als reden in de ontslagbrief genoemd en is op zichzelf onvoldoende.
De boetes die het bedrijf eiste (€ 10.000 voor het geheimhoudingsbeding en € 1.000 plus € 500 per dag voor de bedrijfseigendommen) worden daarom afgewezen. Het bedrijf moet het loon of ziektegeld vanaf 23 juni 2026 doorbetalen, met een wettelijke verhoging die de rechter matigt tot 25 procent. Ook moet het bedrijf de ziekmelding alsnog in behandeling nemen, op straffe van een dwangsom van € 500 per dag tot maximaal € 15.000.
Omdat het ontslag vervalt, beoordeelt de rechter ook het voorwaardelijke verzoek van het bedrijf om de arbeidsovereenkomst te ontbinden. Verwijtbaar handelen van de werknemer is er niet, maar de arbeidsverhouding is verstoord. Beide partijen erkennen dat, en herplaatsing binnen een redelijke termijn is niet mogelijk. De arbeidsovereenkomst wordt daarom ontbonden per 1 december 2026. De rechter acht het handelen van het bedrijf ernstig verwijtbaar. Het bood een half jaar na indiensttreding een vaststellingsovereenkomst aan zonder de man te horen en zonder hem de kans te geven iets met de klachten te doen. De man krijgt daarom naast een transitievergoeding van € 3.810,92 bruto een billijke vergoeding van drie maandsalarissen. Het bedrijf krijgt tot 3 november 2026 de kans zijn verzoek in te trekken, omdat er een billijke vergoeding aan de ontbinding is verbonden.
Trekt het bedrijf het verzoek niet in, dan moet het de man € 3.810,92 bruto transitievergoeding en € 29.500 bruto billijke vergoeding betalen, plus wettelijke rente. In de procedure over het ontslag moet het bedrijf ook de proceskosten van € 1.102 betalen.
Rechtbank Amsterdam · 20 oktober 2026
Civiel Recht; Arbeidsrecht Hof wijst timmerman aansprakelijkheidsverklaring toe na bedrijfsongeval, nekklachten deels door ongeval Een timmerman werd op 3 februari 2012 op de werkplaats van zijn werkgever aangereden. Hij ging een paar dagen naar huis met kneuzingen aan hoofd, romp en rug, maar hervatte daarna zijn werk. Meer dan een jaar later stopte hij met werken vanwege ernstige nekklachten: een beknelling van het ruggenmerg in de nek, cervicale myelopathie genoemd. Hij hield zijn werkgever en diens verzekeraar, Nationale-Nederlanden, aansprakelijk voor de schade. De werkgever had aansprakelijkheid voor de gevolgen van het ongeval al erkend. De vraag was of de nekklachten daar ook het gevolg van zijn.
De kantonrechter wees de vorderingen van de timmerman af. Volgens de kantonrechter was niet vast komen te staan dat de klachten, al was het maar deels, door het ongeval waren veroorzaakt. Daartegen kwam de timmerman in hoger beroep bij het gerechtshof Amsterdam, tegen het vonnis van de rechtbank Amsterdam (kantonrechter). Het hof liet een medisch deskundige onderzoeken wat de rol van het ongeval was geweest, en stelde in een eerste en een tweede tussenarrest nadere vragen over het oorzakelijk verband.
De deskundige kwam tot het oordeel dat de nekklachten door meerdere factoren zijn ontstaan. De slijtage van de wervelkolom (degeneratieve veranderingen) speelt volgens hem een 'zeer grote' rol, het ongeval een 'kleine'. Hij nam daarbij in aanmerking dat de man na het ongeval een week ziek was, dat het ongevalsrapport kneuzingen aan hoofd, romp en rug noemde, en dat de man daarna nog lange tijd kon werken. Ook had hij al nekklachten ten tijde van het ongeval. Zonder die eerste ziekteperiode en het ongevalsrapport had de deskundige de bijdrage van het ongeval als 'zeer klein' of 'verwaarloosbaar' ingeschat.
De timmerman betoogde dat zijn schade dus mede door het ongeval is veroorzaakt, en rekende de bijdrage om naar 25 tot 37,5 procent. Nationale-Nederlanden en de werkgever voerden aan dat de klachten volledig door slijtage te verklaren zijn. Zij wezen erop dat de man vijftien maanden na het ongeval pas voor het eerst ziek werd door nekklachten, in die tijd veel overuren maakte en zijn behandelaars de eerste zestien maanden niets over het ongeval vertelde. De procentuele berekening van de timmerman noemden zij speculatief.
Het hof oordeelt dat het ongeval niet de enige of hoofdzakelijke oorzaak hoeft te zijn. Voldoende is dat de schade zonder het ongeval niet zou zijn ingetreden, ook als andere oorzaken daaraan meewerkten. Op basis van de rapporten van de deskundige en de toedracht van het ongeval concludeert het hof dat het ongeval een van de twee oorzaken is van het ontstaan en het verdere beloop van de nekklachten. Daarmee is de grondslag voor aansprakelijkheid gegeven. De subsidiaire grondslag over proportionele aansprakelijkheid hoeft het hof niet meer te beoordelen, omdat er geen onzekerheid over de oorzaak is.
De hoogte van de schade kan het hof niet vaststellen, omdat daarover nauwelijks is gedebatteerd. Ook de vraag welk deel van de schade redelijkerwijs aan het ongeval kan worden toegerekend, laat het hof liggen. Dat moet in een aparte schadestaatprocedure worden uitgezocht, tenzij partijen er onderling uitkomen. Het hof wijst partijen erop dat dit eventueel met een mediator kan. De gevorderde buitengerechtelijke incassokosten wijst het af, omdat de timmerman onvoldoende heeft gesteld dat hij redelijke kosten heeft gemaakt.
Het hof vernietigt het vonnis van de kantonrechter. Het verklaart voor recht dat de werkgever aansprakelijk is voor de door de timmerman geleden en nog te lijden schade als gevolg van het bedrijfsongeval, en veroordeelt Nationale-Nederlanden en de werkgever tot vergoeding van die schade, op te maken bij staat. Zij moeten ook de proceskosten in beide instanties betalen: € 996,00 voor de eerste aanleg en € 23.018,59 voor het hoger beroep, waarin € 1.572,09 deskundigenkosten, € 1.780,00 griffierecht en € 19.666,50 salaris voor de advocaat. De veroordelingen zijn uitvoerbaar bij voorraad.
Gerechtshof Amsterdam · 27 oktober 2026
Civiel Recht Chauffeur boven AOW-leeftijd krijgt geen transitievergoeding of loon bij ziekte Een 74-jarige buschauffeur van Personenvervoer Rotterdam, die kinderen met een beperking van en naar school reed, eist een transitievergoeding en achterstallig loon. De kantonrechter van de rechtbank Rotterdam wijst beide verzoeken af en ontbindt de arbeidsovereenkomst per 1 december 2026.
De man bereikte in 2018 de AOW-leeftijd en kwam op 7 maart 2019 in dienst. Op 30 augustus 2024 meldde hij zich ziek. De arbo-arts constateerde beperkingen bij staan en langer lopen en vond hem geschikt voor passend werk. Op 18 november 2024 meldde hij zich opnieuw ziek. Na zes weken stopte de werkgever met loondoorbetaling. Dat mag bij een werknemer die de AOW-leeftijd heeft bereikt, want voor hem geldt een loondoorbetalingsplicht van maximaal zes weken bij ziekte.
Op 6 januari 2025 schreef de chauffeur dat hij zich per 13 januari hersteld zou melden, omdat hij anders geen geld meer kreeg. In dezelfde brief stond dat zijn gezondheid niet was veranderd sinds oktober 2024. De rechter ziet dat niet als een echte hersteldmelding. Ook deed de man in die brief een gedetailleerd voorstel om de arbeidsovereenkomst te beëindigen, waardoor de werkgever de indruk kreeg dat hij zelf weg wilde.
De arbo-arts adviseerde op 23 januari 2025 dat de man inzetbaar was voor passend werk. De werkgever wilde eerst door de bedrijfsarts laten vaststellen wat dat werk voor hem precies was. De rechter vindt dat begrijpelijk en getuigen van goed werkgeverschap: een chauffeur moet bij de overdracht van kinderen vaak een eind lopen, en juist daar had de man beperkingen. Hij verscheen echter niet op de afspraak van 29 april 2025. Zijn brief aan de bedrijfsarts kwam niet op tijd aan, en zijn uitleg dat hij niet hoefde te komen als hij hersteld was, klopt niet met de brieven van de arbodienst. Ook vroeg hij geen deskundigenoordeel aan het UWV, terwijl hij het niet eens was met de adviezen. Welk werk passend was, is daardoor nooit vastgesteld. Volgens de rechter heeft hij daarom geen recht op loon.
De werkgever vroeg ontbinding op meerdere gronden. De man voerde daar geen inhoudelijk verweer tegen en wilde zelf ook van het dienstverband af, maar zonder de transitievergoeding mis te lopen. Die vergoeding is echter niet verschuldigd als de arbeidsovereenkomst eindigt na het bereiken van de AOW-leeftijd (artikel 7:673 lid 7 onder b BW). Het beroep van de man op een beschikking van de Hoge Raad uit 2018 slaagt niet. Die uitspraak oordeelde dat deze regel geen verboden leeftijdsonderscheid oplevert, en maakt geen uitzondering voor wie pas na de AOW-leeftijd in dienst kwam.
De rechter ontbindt de arbeidsovereenkomst wegens een ernstig en duurzaam verstoorde arbeidsverhouding; de andere gronden hoeven niet meer te worden beoordeeld. Hoewel de man ongelijk krijgt, draagt iedere partij de eigen proceskosten. De werkgever heeft namelijk niet duidelijk uitgelegd waarom hij naar de arbo-arts moest en hem niet gewezen op de mogelijkheid van een second opinion of deskundigenoordeel.
De man krijgt dus geen loon en geen transitievergoeding. De arbeidsovereenkomst eindigt per 1 december 2026 en iedere partij betaalt de eigen proceskosten.
Rechtbank Rotterdam · 26 oktober 2026
Civiel Recht; Arbeidsrecht