Rechter weigert uitstel van executieverkoop van pand van € 8 miljoen aan bestuurder die schuld niet betaalde Een pand in Amsterdam waarop meerdere beslagen rusten, wordt op 24 november 2026 geveild. De eigenaresse, een in Italië wonende vrouw, wilde dat voorkomen. Zij vroeg de voorzieningenrechter van de rechtbank Amsterdam om de executieverkoop tot 24 maart 2027 te verbieden, zodat ze het pand onderhands kon verkopen voor een hogere opbrengst. De rechter wees dat verzoek af.
Achter de zaak zit een geldlening. In november 2022 leende een Zwitserse schuldeiser € 100.000 uit aan een bv waarvan de vrouw en haar ex-man via een andere bv indirect bestuurder waren. De rente was € 5.000 per maand. Toen de bv niet betaalde, veroordeelde de voorzieningenrechter haar in augustus 2023 tot betaling van € 124.000, plus rente en kosten. Ook daarna bleef betaling uit en beslagen onder de bv's, de vrouw en haar ex-man leverden niets op.
In januari 2025 veroordeelde de rechtbank de vrouw, haar ex-man en de tussenliggende bv hoofdelijk tot betaling van de vordering, omdat zij als (indirect) bestuurders van de geldlenende bv werden aangesproken. De vrouw en haar ex-man verschenen niet bij die procedure. Hoger beroep is niet ingesteld. De schuldeiser had op 15 maart 2024 al conservatoir beslag gelegd op het pand van de vrouw. Daardoor werd het beslag door het vonnis executoriaal, en de schuldeiser zette de executieverkoop in gang. De vordering was inmiddels opgelopen tot € 294.980.
In februari 2025 maakten de vrouw en de schuldeiser nog een regeling. Zij zou een hypotheek op het pand vestigen ten behoeve van de schuldeiser, en die zou geen executiemaatregelen treffen zolang dat liep. De vrouw werkte ondanks sommaties niet mee aan de hypotheek. Daarom ontbond de schuldeiser op 4 september 2026 het deel van de regeling over het uitstel van executie.
Voor de voorzieningenrechter voerde de vrouw aan dat ze formeel wel bestuurder was, maar geen zicht had op de activiteiten en de administratie van de bedrijven. Het pand was het enige bezit waarop verhaald kon worden, waardoor zij nu alle gevolgen droeg. Ze wilde best betalen, maar had meer tijd nodig. Het pand staat sinds september 2026 te koop, er waren bezichtigingen en een tweede bezichtiging was aangevraagd. De makelaar achtte drie tot zes maanden verkooptijd realistisch en verwachtte een opbrengst tussen € 7 miljoen en € 8 miljoen.
De rechter oordeelde dat dit geen misbruik van recht door de schuldeiser opleverde. Een executie die geen rechtsmiddel meer kent, kan in kort geding alleen worden geschorst bij misbruik van executierecht. Dat speelt bijvoorbeeld als het vonnis klaarblijkelijk op een misslag berust of als nieuwe feiten een noodtoestand veroorzaken. Daarvan was hier geen sprake. De vrouw had sinds januari 2025 ruim de tijd om te verkopen of een andere oplossing te zoeken en liet de afspraak over de hypotheek liggen. Pas in september 2026 zette zij concrete stappen. Een koper was nog niet in beeld. Dat zij had verwacht dat de schuldeiser en haar ex-man een regeling zouden treffen, kwam voor haar eigen risico.
De rechter merkte wel op dat partijen kunnen overleggen over een zo hoog mogelijke opbrengst, bijvoorbeeld door nog enige tijd te kijken of een onderhandse verkoop meer oplevert. Dat is volgens hem in het belang van beide partijen, mede gelet op de andere beslagen op het pand. De schuldeiser kan daartoe echter niet worden gedwongen.
De voorzieningenrechter weigerde de gevraagde voorzieningen. De vrouw moet de proceskosten van de schuldeiser betalen, vastgesteld op € 1.707, plus wettelijke rente als zij niet binnen veertien dagen betaalt.
Rechtbank Amsterdam · 4 november 2026
Civiel Recht Hoge Raad verwerpt cassatie van moeder over uithuisplaatsing peuter bij pleegouders Een moeder probeerde via de Hoge Raad de verlenging van de uithuisplaatsing van haar peuter terug te draaien. Het kind, geboren in oktober 2021, werd al op een maand leeftijd voorlopig uit huis geplaatst vanwege zorgen over de opvoedomgeving, middelengebruik van de moeder en een instabiele thuissituatie. Sindsdien woont het bij pleegouders, bij wie het goed is gehecht.
De moeder werkte de afgelopen jaren hard aan haar situatie en heeft inmiddels een stabiel leven opgebouwd. Toch lukte het niet om een band op te bouwen tussen haar en het kind. Vanaf november 2023 is alle omgang stopgezet, omdat het kind na contactmomenten met de moeder ernstig ontregeld gedrag vertoonde. Een behandeltraject bij therapieinstelling Basic Trust moest eind 2024 vroegtijdig worden beëindigd omdat het kind door de therapie juist verder ontregelde in plaats van stabiel werd. De oorzaak van deze extreme reacties is tot nu toe niet vastgesteld.
De rechtbank Den Haag verlengde in januari 2025 de ondertoezichtstelling en de machtiging tot uithuisplaatsing, omdat de zogenoemde aanvaardbare termijn was verstreken: de maximale periode waarbinnen een kind onduidelijkheid kan verdragen over zijn opvoedperspectief. De rechtbank onderschreef het perspectiefbesluit van de gecertificeerde instelling William Schrikker Stichting Jeugdbescherming en Jeugdreclassering, inhoudende dat het kind niet bij de moeder zal opgroeien. Het hof Den Haag bevestigde dat oordeel in oktober 2025 en voegde toe dat ook voor de moeder en de pleegouders de onzekerheid moet worden beëindigd, omdat aanhoudende onzekerheid bij hen ook onrust bij het kind kan veroorzaken.
In cassatie voerde de moeder twee klachten aan. Ten eerste dat het hof nader onderzoek had moeten laten doen naar de oorzaak van de ontregelingsproblemen van het kind, gelet op de uit het Europees Verdrag voor de Rechten van de Mens voortvloeiende verplichting om in te spannen voor het behoud van het gezinsleven. Ten tweede dat een tijdelijke jeugdbeschermingsmaatregel altijd gericht moet zijn op gezinshereniging en het hof dat beginsel had miskend.
De Hoge Raad stelt in zijn beschikking vast dat een machtiging tot uithuisplaatsing inderdaad in beginsel verenigbaar moet zijn met het doel van hereniging van ouder en kind. Dat volgt ook uit rechtspraak van het Europees Hof voor de Rechten van de Mens, onder meer in de recente zaak Van Slooten tegen Nederland. Maar het belang van het kind om niet van gezin te veranderen kan zwaarder wegen dan het belang van de ouder bij terugplaatsing. De Hoge Raad oordeelt dat het hof dat afwegingskader correct heeft toegepast en zijn oordeel voldoende heeft gemotiveerd. De klachten van de moeder stuiten daar op af.
De Hoge Raad voegt hieraan een verduidelijking toe over de betekenis van een perspectiefbesluit. Als een rechter zo'n besluit 'onderschrijft', betekent dat uitsluitend dat hij zich kan vinden in het standpunt van de gecertificeerde instelling bij zijn beslissing in de voorliggende zaak. Dat oordeel bindt een volgende rechter niet: bij toekomstige procedures over hetzelfde kind, zoals een verzoek tot beëindiging van het gezag, wordt de afweging opnieuw gemaakt.
De Hoge Raad verwerpt het cassatieberoep van de moeder.
Hoge Raad · 30 oktober 2026
Civiel Recht; Personen- En Familierecht Kantonrechter houdt bewind over man in stand: te weinig stabiliteit en overzicht over zijn geldzaken Een man uit Brabant wil zijn financiën terug in eigen beheer, maar de kantonrechter vindt hem daar nog niet klaar voor. Over zijn goederen is sinds 4 februari 2026 een bewind ingesteld vanwege zijn lichamelijke of geestelijke toestand. Een bewindvoerder beheert dan zijn geld en regelt de betalingen. Voor het eerst vroeg de man in maart 2026 om opheffing van het bewind. Dat verzoek werd op 25 juni 2026 afgewezen. Eind augustus diende hij een nieuw verzoek in.
De man stelt dat de bewindvoerder hem zonder leefgeld liet zitten nadat hij zijn toeslagen had stopgezet. Volgens hem betaalt de bewindvoerder rekeningen te laat en heeft die niets geregeld voor zijn schuld bij de Belastingdienst. Hij zegt zijn geldzaken met een boekhoudschema zelf makkelijk te kunnen regelen en dat het bewind zijn gezondheid schaadt. Op 11 september 2026 zegde hij zelf zijn baan op omdat hij fysiek en mentaal uitgeput was.
De bewindvoerder, ZEKER Financiële Zorgverlening, vindt dat de man zijn belangen nog niet zelfstandig en verantwoord kan behartigen. Door de toeslagen zonder overleg stop te zetten vielen inkomsten weg die nodig waren voor het budgetplan, de vaste lasten en het leefgeld. Nadat de man de toeslagen na uitleg weer had geactiveerd, is het leefgeld met terugwerkende kracht uitbetaald. Volgens de bewindvoerder is er nu meer stabiliteit en kan worden toegewerkt naar schuldhulpverlening. Een MSNP-traject, een minnelijk schuldsaneringstraject, acht de bewindvoerder voordeliger dan langdurige afbetalingsregelingen. De samenwerking met instanties en hulpverleners verloopt volgens de bewindvoerder moeizaam: de man reageert regelmatig vanuit boosheid en wantrouwt zijn begeleiders.
De kantonrechter ziet de noodzaak van het bewind nog steeds. Om zijn financiën terug te kunnen nemen moet eerst blijken dat zijn situatie stabiel is, dat hij overzicht heeft over zijn geldzaken en dat hij de praktische vaardigheden heeft om die duurzaam zelf te regelen. Dat is volgens de rechter nog niet gebleken. Dat de man afgelopen zomer vanuit boosheid zijn toeslagen stopzette en daarmee problemen veroorzaakte, weegt daarin mee. Ook vroeg niet hijzelf maar de bewindvoerder een Participatiewet-uitkering aan nadat hij ontslag had genomen. Daarbij komen schulden die nog moeten worden opgelost. De man gaf zelf aan dat het medisch gezien momenteel helemaal niet goed met hem gaat. Juist nu kan een bewindvoerder hem op financieel vlak steunen, zodat er geen nieuwe schulden ontstaan en hij zich minder zorgen hoeft te maken. Volgens de rechter is het in zijn belang dat hij wordt aangemeld voor schuldhulpverlening.
De rechter ziet dat de communicatie tussen de man en zijn bewindvoerder stroef verloopt en dat de man weinig vertrouwen heeft. Hij begrijpt dat een bewind beperkingen meebrengt en niet makkelijk te accepteren is. Het kan volgens hem alleen slagen als beide partijen samenwerken en een gezamenlijk einddoel hebben, en dan mag de man de bewindvoerder niet tegenwerken. De bewindvoerder moet de man perspectief bieden om zo snel mogelijk aan zijn financiële zelfredzaamheid te werken, want het bewind hoort niet langer te duren dan nodig. Zijn de financiën stabiel, zijn de schulden opgelost en is een zelfredzaamheidstraject geslaagd, dan kan de man, bij voorkeur samen met de bewindvoerder, opnieuw om opheffing vragen.
De kantonrechter wijst het verzoek tot opheffing van het bewind daarom af. Omdat al twee keer in een half jaar een opheffingsverzoek ter zitting is besproken, waarschuwt hij dat een nieuw verzoek alleen wordt behandeld als de man gemotiveerd onderbouwt dat er nieuwe, relevante feiten of omstandigheden zijn die zijn specifieke situatie raken.
Rechtbank Oost-Brabant · 3 november 2026
Civiel Recht; Personen- En Familierecht Kantonrechter stelt servicekosten studentencomplex lager vast dan verhuurder eiste In een studentencomplex in Rotterdam met 165 gemeubileerde woonunits en drie commerciële ruimtes brengt de verhuurder, Student Housing III C.V., haar huurders de servicekosten over 2024 in rekening. Vijf huurders vroegen de huurcommissie om de afrekening te beoordelen. Die stelde in augustus 2025 voor alle vijf een veel lager bedrag vast dan de verhuurder had berekend. De verhuurder en de eigenaar van het pand, Stichting Student Housing III, legden de zaak daarna zelf voor aan de kantonrechter. Zij wilden een hogere betalingsverplichting vastgesteld zien. Omdat zij tijdig naar de rechter stapten, verviel de uitspraak van de huurcommissie en beoordeelde de kantonrechter het geschil opnieuw in volle omvang.
Voor de rechter gold als uitgangspunt dat servicekosten alleen kunnen worden doorberekend als dat met de huurder is overeengekomen, en dat het bedrag redelijk moet zijn en aansluiten bij de werkelijke kosten. Per kostenpost keek de rechter wat in de huurovereenkomsten was afgesproken en wat de verhuurder met facturen kon onderbouwen. Bij gas, elektriciteit en water volgde de rechter de verhuurder. Er zijn geen aparte meters per unit, en de kosten zijn daarom verdeeld over 168 units. Dat de commerciële ruimtes meetellen, vond de rechter redelijk, omdat de woonunits de hele dag in gebruik zijn en de commerciële ruimtes alleen overdag. De huurders voerden aan dat de energiekosten te hoog waren. Dat verweer slaagde niet, omdat zij de overgelegde facturen niet gemotiveerd hadden betwist.
Bij een aantal andere posten kreeg de verhuurder ongelijk. Kosten voor ongediertebestrijding, zeepdispensers, het incidenteel afvoeren van grof vuil en het plaatsen van afvalcontainers waren niet overeengekomen. De kosten van beveiliging en cameratoezicht kon de verhuurder niet doorberekenen onder de noemer 'huismeester', omdat er geen huismeester was. Ook de kosten voor brandveiligheid waren niet overeengekomen en vielen niet onder onderhoud van de algemene ruimtes. Intercom en de internetverbinding die daarvoor dient, zijn onderdeel van het gehuurde en moeten uit de huurprijs worden betaald. De afschrijving van meubilair stelde de rechter op € 12, omdat de bewijsstukken van de verhuurder onleesbaar en niet te herleiden waren, 'een zoekplaatje'. De administratiekosten werden op het maximum van € 75 gesteld.
Verweren van de huurders die niet bij een servicekostengeschil horen, zoals een verwarming die enkele maanden niet werkte, verwees de rechter naar de gebrekenregeling. Het beroep van een huurder op rechtspraak om goed verhuurderschap aan te tonen, was kansloos, omdat de aangehaalde uitspraken niet bestaan. Ook de gevraagde vergoeding voor emotionele schade wegens stress wees de rechter af, omdat die onvoldoende was onderbouwd. Wettelijke rente over de vastgestelde bedragen kende de rechter niet toe, omdat hij alleen de betalingsverplichting vaststelt en de huurders daarmee niet tekortgeschoten zijn.
De uitkomst is dat de servicekosten hoger uitvallen dan de huurcommissie vaststelde, maar lager dan de verhuurder eiste. Twee huurders moeten nog bijbetalen, drie krijgen geld terug. Omdat de verhuurder de huurcommissie niet tijdig van alle informatie had voorzien en daarmee de procedure zelf noodzakelijk maakte, draagt zij de proceskosten. De kantonrechter stelde de betalingsverplichting over 2024 als volgt vast: één huurder moet € 168,08 bijbetalen en een tweede € 201,97. De verhuurder moet € 98,58 terugbetalen aan een derde huurder en € 273,52 aan zowel de vierde als de vijfde huurder. De verhuurder moet bovendien € 632,50 aan proceskosten betalen aan de huurder die zich door een gemachtigde liet bijstaan.
Rechtbank Rotterdam · 30 oktober 2026
Civiel Recht; Verbintenissenrecht Rechter wijst eis af: Staat hoeft opleiding orthopedagoog-generalist niet te bekostigen Wie in Nederland orthopedagoog-generalist wil worden, moet de opleiding grotendeels zelf of via de werkgever betalen. De opleiding tot GZ-psycholoog wordt daarentegen wel centraal door de overheid bekostigd. De Nederlandse Vereniging van Pedagogen en Onderwijskundigen (NVO) vindt dat oneerlijk en stapte naar de rechter om te eisen dat de Staat de opleiding ook centraal gaat betalen.
Het beroep van orthopedagoog-generalist (OG) staat sinds 1 januari 2020 in de Wet BIG, de wet die zorgberoepen beschermt en registreert. De NVO vroeg de Staat dat jaar al om centrale bekostiging van de opleiding. Daarna volgden jaren van brieven, vragen en onderzoeken. Zo liet de NVO onderzoeksbureau Nivel onderzoeken wat werkgevers van OG's vinden, en liet de Staat het Capaciteitsorgaan, dat de behoefte aan zorgprofessionals raamt, eenmalig een raming maken. Dat orgaan adviseerde 184 OG's per jaar op te leiden, terwijl er in 2024 al 160 aan de opleiding begonnen.
Op 6 februari 2026 besloot de Staat dat centrale bekostiging niet aan de orde is. Volgens de Staat is er geen aantoonbare noodzaak: het verschil tussen de huidige en de geraamde instroom is klein, de opleiding wordt in de praktijk al door het veld betaald en er zijn geen signalen dat de kwaliteit of patiëntveiligheid onder druk staat. Bovendien zou geld voor deze opleiding ten koste gaan van andere vervolgopleidingen. Tegen dat besluit stond geen bezwaar of beroep open. De NVO begon daarom een kort geding bij de civiele rechter.
De NVO vroeg de rechter onder meer om de Staat te bevelen de opleiding op te nemen in de regelgeving over de beschikbaarheidsbijdrage (een vergoeding voor opleidingskosten), de instroomplekken te verdelen, het Capaciteitsorgaan standaard opdracht te geven de OG mee te nemen en aspirant-OG's die in september 2026 begonnen te compenseren. Volgens de NVO handelt de Staat onrechtmatig, onder meer in strijd met het zorgvuldigheidsbeginsel, het gelijkheidsbeginsel en het recht op vrije arbeidskeuze uit de Grondwet en het Europees Sociaal Handvest.
De voorzieningenrechter vond de NVO ontvankelijk, omdat voor haar achterban geen bestuursrechtelijke weg openstaat. Inhoudelijk volgde hij haar niet. Een bevel om regelgeving met een bepaalde inhoud vast te stellen kan de rechter volgens vaste rechtspraak niet geven, gelet op de staatsrechtelijke verhoudingen. Een bevel om maatregelen te nemen kan alleen als het handelen van de Staat onmiskenbaar onrechtmatig is, en de rechter moet zich in kort geding daarbij zeer terughoudend opstellen. Daarvan was hier geen sprake: gelet op de wettelijke ruimte van de Staat en de onderzoeken is niet aannemelijk dat de Staat verplicht is te zorgen voor meer OG's.
Het recht op vrije arbeidskeuze gaat volgens de rechter niet zo ver dat de Staat moet meebetalen aan bepaalde vervolgopleidingen. De Staat verhindert niemand de opleiding te volgen. De overige vorderingen volgden dit lot. De Staat hoeft het Capaciteitsorgaan niet standaard opdracht te geven, hoeft geen marktverstoringstoets te laten doen en hoeft niet nog meer onderzoek te laten uitvoeren. De rechter noemde het wel wrang dat de opleiding niet centraal wordt bekostigd, terwijl niet ter discussie staat dat de OG van professionele en maatschappelijke meerwaarde is. Hij vond het van meerwaarde dat de Staat en de NVO met elkaar in gesprek blijven.
De voorzieningenrechter wees alle vorderingen af en veroordeelde de NVO in de proceskosten van de Staat, begroot op € 2.101, met wettelijke rente als zij niet binnen veertien dagen betaalt.
Rechtbank Den Haag · 4 november 2026
Civiel Recht