Jeugdrechter geeft maximale 2 jaar jeugddetentie voor overval en verkrachting van twee prostituees Op 22 januari 2026 kwam er in de avond een melding binnen bij de politie van een woningoverval in Amsterdam. Een buurvrouw hoorde dat haar buren opgesloten zaten in hun woning. De voordeur was vergrendeld en de politie moest een bonk gebruiken om binnen te komen. In de woning troffen agenten twee vrouwen aan die via een escortwebsite klanten ontvingen. Zij vertelden dat twee mannen hen hadden bestolen van onder meer meerdere telefoons, geld, sieraden en schoenen. Daarbij zouden de mannen hen met messen hebben bedreigd. Een van de vrouwen werd in haar vinger en hals gesneden. Ook verklaarden beide vrouwen dat zij waren verkracht: de verdachte zou een van hen hebben verkracht, de medeverdachte beide. Daarna zouden de mannen hen in de woning hebben opgesloten door de voordeur op slot te draaien.
De verdachte, een jongen die volgens zijn opgegeven geboortejaar 2008 minderjarig was, ontkende. Hij vertelde dat hij eerder bij een seksafspraak was beroofd door handlangers van een van de vrouwen en dat hij op een nieuwe afspraak zijn spullen was komen terugeisen. Volgens hem had een van de vrouwen vrijwillig een iPhone als onderpand meegegeven. De rechtbank Amsterdam, die de zaak met drie rechters behandelde, verwierp dat scenario. De verklaringen van de vrouwen waren gedetailleerd, consistent met hun eerdere verklaringen bij de politie en kwamen op de kernpunten overeen. Kleine verschillen verklaarde de rechtbank uit de paniek waarin zij verkeerden.
De rechtbank wees op steunbewijs uit andere bronnen. De deur was bij aankomst van de politie vergrendeld en er lagen geen huissleutels in de woning. Er werden drie messen en twee condooms aangetroffen, met DNA van de medeverdachte. De GGD stelde de snee in de vinger en de kras in de hals vast. De politie spoorde de verdachten op door drie weggenomen telefoons af te tappen. Bij de aanhouding op 25 januari 2026 had de verdachte een van de telefoons bij zich en droeg hij het paar gestolen schoenen. Op de telefoon van de medeverdachte stonden bovendien spraakberichten van de verdachte van die avond: 'Pak haar, pak ze beide. Sla je slag.' Voor die berichten wilde de verdachte geen uitleg geven.
Bij de verkrachting kwam het erop aan of er steunbewijs was naast de verklaring van het slachtoffer zelf. De rechtbank vond dat in de verklaring van de andere vrouw, die zag dat de verdachte met een mes in de hand zijn slachtoffer meenam naar de badkamer. Het ontbreken van DNA-sporen van de verdachte op het slachtoffer stond een bewezenverklaring niet in de weg. De rechtbank verklaarde diefstal met geweld in vereniging, opzetverkrachting en medeplegen van wederrechtelijke vrijheidsberoving bewezen.
De officier van justitie wilde de verdachte volgens het volwassenenstrafrecht berechten en eiste 7 jaar gevangenisstraf. De rechtbank paste het jeugdstrafrecht toe. Er was te weinig bekend over de persoonlijkheid van de verdachte, de ontwikkeling van zijn geestvermogens en zijn berekendheid, en de Raad voor de Kinderbescherming had geen onderzoek gedaan naar volwassenenstrafrecht. Wel was er gerede twijfel over de door de verdachte opgegeven leeftijd. Die onzekerheid betrok de rechtbank bij de hoogte van de straf, zonder haar als zelfstandige strafverzwarende omstandigheid aan te merken. De rechtbank rekende het de verdachte zwaar aan dat het geweld plaatsvond op de plek waar de vrouwen werken en zich veilig moeten kunnen voelen, en dat hij een dominante, leidinggevende rol had. Een voorwaardelijk deel met bijzondere voorwaarden zag de rechtbank niet zitten, mede omdat de verdachte geen woon- of verblijfplaats had en het risico dat hij zich aan de voorwaarden zou onttrekken hoog was.
De slachtoffers hebben volgens de rechtbank doodsangsten uitgestaan. De ene vrouw is gestopt met haar werk en durft haar deur niet meer open te doen, de andere kreeg een posttraumatische stressstoornis. De rechtbank legde de maximale jeugddetentie van 2 jaar op. Daarnaast moet de verdachte, hoofdelijk met de medeverdachte, € 15.100 betalen aan de vrouw die hij verkrachtte (€ 15.000 immateriële en € 100 materiële schade) en € 5.000 immateriële schade aan de andere vrouw, beide plus wettelijke rente vanaf 22 januari 2026. De rest van hun vorderingen, waaronder gederfde inkomsten en telefoons, verklaarde de rechtbank niet-ontvankelijk omdat die onvoldoende waren onderbouwd. Gijzeling bij niet-betaling is bij jeugdigen uitgesloten.
Rechtbank Amsterdam · 12 november 2026
Strafrecht Hof houdt ontneming van € 137.654 vast in zaak over illegale handel in geneesmiddelen Een vrouw uit Friesland die betrokken was bij een omvangrijke handel in geneesmiddelen in strijd met de Geneesmiddelenwet, moet ruim € 137.000 aan de Staat betalen. Dat bepaalt het gerechtshof Arnhem-Leeuwarden in een ontnemingszaak: een procedure waarin de rechter vaststelt hoeveel geld iemand met strafbare feiten heeft verdiend en dat bedrag terugvordert.
De vrouw is op dezelfde dag, 10 november 2026, in een apart arrest veroordeeld voor overtreding van artikel 18 en artikel 40, tweede lid, van de Geneesmiddelenwet. Die feiten pleegde zij meermalen en opzettelijk, deels samen met anderen. Uit het strafdossier blijkt volgens het hof dat zij daaruit financieel voordeel heeft gehaald. Het gaat om hoger beroep tegen de beslissing van de economische kamer van de rechtbank Noord-Nederland van 19 januari 2023, die het voordeel al op hetzelfde bedrag had geschat. Het hof vernietigt die beslissing om proceseconomische redenen en doet de zaak opnieuw, met hetzelfde resultaat.
De berekening is gebaseerd op een rapport van de politie van 12 juli 2022. Daarin analyseerden verbalisanten de bankrekeningen van een medeveroordeelde en van de betrokken bedrijven. De totale opbrengst kwam uit op € 7.361.479,70. Daarvan gingen bedrijfskosten van € 2.002.514,75, kosten van een ander bedrijf van € 31.165 en betaalde belastingen van € 597.839 af, waarmee het totale wederrechtelijke voordeel op € 4.729.960,95 uitkwam. Het deel van de vrouw is bepaald aan de hand van de bedragen die naar haar bankrekeningen zijn overgemaakt: € 137.654,25. Het hof vindt deze berekening voldoende onderbouwd.
De verdediging vroeg primair om afwijzing van de vordering omdat die onvoldoende zou zijn onderbouwd. Subsidiair stelde zij dat alleen de vergoedingen voor boekhouding en huur vanaf februari 2017 als voordeel konden gelden, ongeveer € 20.000, met daartegenover veel kosten. Het hof volgde dat niet. Alleen kosten die rechtstreeks samenhangen met de strafbare feiten kunnen worden afgetrokken, en de betrokkene moet aannemelijk maken dat zij die kosten zonder de feiten niet had gemaakt. Accountantskosten en een autoverzekering horen bij de legale onderneming. Betaalde belastingen telt de strafrechter volgens de wetgever niet mee; wie te veel belasting heeft betaald, kan na een onherroepelijke ontnemingsbeslissing een verzoek bij de Belastingdienst indienen. De oprichtingskosten van twee vennootschappen zijn volgens een verklaring betaald door een medeveroordeelde, en de overige kosten waren niet concreet gemaakt of met stukken onderbouwd.
Het hof stelt vast dat de redelijke termijn in eerste aanleg en in hoger beroep aanzienlijk is overschreden. Het volstaat met die constatering, omdat de strafzaak en de ontnemingszaak tegelijk worden afgedaan en in de strafzaak al compensatie voor de overschrijding plaatsvindt.
Het hof schat het wederrechtelijk verkregen voordeel op € 137.654,25 en legt de vrouw een betalingsverplichting aan de Staat op van datzelfde bedrag. De duur van de gijzeling die ten hoogste kan worden gevorderd, bepaalt het hof op 1.080 dagen. De betalingsverplichting vervalt als en voor zover haar mededaders al aan hun verplichting tot betaling aan de Staat hebben voldaan.
Gerechtshof Arnhem-Leeuwarden · 10 november 2026
Strafrecht; Strafprocesrecht Rechtbank weigert overlevering aan Letland om detentieomstandigheden in Liepāja-gevangenis Een man met de Letse nationaliteit wordt in Nederland vastgehouden omdat Letland zijn overlevering wil. De Letse openbare aanklager vaardigde op 21 juni 2024 een Europees aanhoudingsbevel uit, een verzoek om een verdachte of veroordeelde persoon aan te houden en uit te leveren aan een ander EU-land. Het Letse bevel strekt ertoe dat de man in zijn eigen land een straf uitzit. De rechtbank Amsterdam heeft die overlevering nu geweigerd, omdat niet is uitgesloten dat hij in een Letse gevangenis onder mensonwaardige omstandigheden terechtkomt.
De zaak liep al maanden. De behandeling begon op 3 juni 2026 en er volgden vier zittingen en drie tussenuitspraken. Daarin stelde de rechtbank vast dat er voor deze man een individueel gevaar bestond dat zijn grondrechten zouden worden geschonden door de detentieomstandigheden in Letland. Volgens artikel 11 van de Overleveringswet moet de rechtbank dan de overlevering weigeren, tenzij het gevaar wordt weggenomen. Daarom hield zij de beslissing aan en gaf zij de Letse autoriteiten bij tussenuitspraken van 6 augustus 2026 en 22 september 2026 een redelijke termijn om dat gevaar weg te nemen. De Letse autoriteiten kregen daarbij vragen voorgelegd over onder meer de plaats waar de man zijn straf zou ondergaan.
De Letse Department of Imprisonment Institutions antwoordde op 29 september 2026 en de Prisons Administration op 14 oktober 2026. Zij lieten weten dat de man 'initially' in de Remand (Investigation) Prison Section van de Liepāja Prison wordt geplaatst. Daarna 'will be determined' waar hij zijn straf uitzit; die plaats zou in Liepāja Prison worden bepaald.
De raadsvrouw vond dat de omstandigheden niet waren veranderd en dat het bevel niet moest worden uitgevoerd. De Letse reactie beantwoordde volgens haar de concrete vraag niet waar haar cliënt naar alle waarschijnlijkheid zijn straf zou uitzitten. De officier van justitie meende dat er wel een wijziging was. Volgens hem bleek uit de eerdere garanties dat de man in een tweepersoonscel zou verblijven, apart van leiders, met 24-uurs monitoring, minimaal 5 m² per persoon exclusief sanitair en een intercom in elke cel. Het risico dat samenhangt met het kastenstelsel was daarmee voldoende ondervangen. Ook wees hij op een zaak van 27 oktober 2026, waarin de rechtbank de overlevering naar dezelfde gevangenis wel toestond.
De rechtbank volgt de raadsvrouw. De nieuwe informatie neemt het eerder vastgestelde reële gevaar niet weg. Doordat de man als veroordeelde in het regime voor voorlopig gehechten wordt geplaatst, leidt de rechtbank af dat zijn verblijf daar kort zal duren. Uit de Letse brieven blijkt dus dat hij zijn straf mogelijk elders ondergaat, en over die plek ontbreken de garanties. De zaak van 27 oktober 2026 is niet vergelijkbaar, omdat het daar ging om een vervolgings-EAB waarbij vaststond dat de opgeëiste persoon in voorlopige hechtenis in Liepāja Prison zou worden geplaatst. De door de rechtbank gestelde termijnen zijn inmiddels verstreken.
De rechtbank geeft daarom met toepassing van artikel 11, eerste lid, van de Overleveringswet geen gevolg aan het Europees aanhoudingsbevel en verklaart de officier van justitie niet-ontvankelijk in zijn vordering om het bevel in behandeling te nemen. Daarmee eindigt de overleveringsprocedure. De overleveringsdetentie had de rechtbank al opgeheven bij bevel van 28 oktober 2026. Tegen de uitspraak staat geen gewoon rechtsmiddel open.
Rechtbank Amsterdam · 11 november 2026
Strafrecht; Europees Strafrecht Hof houdt ontneming van € 137.654 in Geneesmiddelenwetzaak in stand, kosten en belasting niet in aftrek Een man uit Friesland die samen met anderen betrokken was bij overtredingen van de Geneesmiddelenwet, moet het voordeel dat hij daaruit haalde terugbetalen aan de Staat. Het gerechtshof Arnhem-Leeuwarden legt hem een betalingsverplichting op van € 137.654,25. Het hof bevestigt daarmee in de kern wat de rechtbank eerder bepaalde, maar vernietigt de eerdere beslissing en doet de zaak zelf opnieuw.
Het hoger beroep richt zich tegen de beslissing van de economische kamer van de rechtbank Noord-Nederland van 19 januari 2023 op de ontnemingsvordering. De rechtbank schatte het wederrechtelijk verkregen voordeel toen op hetzelfde bedrag en stelde de betalingsverplichting daarop vast. Het hof vernietigt die beslissing om proceseconomische redenen en beslist opnieuw.
De man is in de bijbehorende strafzaak, bij arrest van dezelfde dag, veroordeeld voor het opzettelijk, meermalen overtreden van voorschriften uit de Geneesmiddelenwet. Uit het strafdossier blijkt volgens het hof dat hij uit die feiten financieel voordeel heeft gehaald. Het hof neemt een rapport van de politie van 12 juli 2022 tot uitgangspunt. Daarin is op basis van banktransacties de totale opbrengst van de betrokken ondernemingen vastgesteld op € 7.361.479,70. Na aftrek van bedrijfskosten (€ 2.002.514,75), kosten in de onderneming van een medeveroordeelde (€ 31.165) en betaalde belastingen (€ 597.839) bleef een totaalvoordeel over van € 4.729.960,95. Het deel dat naar de rekeningen van deze man ging, bedraagt € 137.654,25. Het hof vindt die berekening voldoende onderbouwd.
De verdediging vroeg primair om afwijzing van de vordering omdat die onvoldoende zou zijn onderbouwd. Subsidiair betwistte zij de berekening. Volgens de verdediging ging het om vergoedingen voor boekhouding en huur, waarvan hooguit € 20.000 als voordeel zou kunnen gelden, en stonden daar veel kosten tegenover: belastingen, autokosten, post, advocaat, software en accountant. Het hof volgt dat niet. Alleen kosten die in directe relatie staan tot de strafbare feiten komen voor aftrek in aanmerking, en de betrokkene moet aannemelijk maken dat hij die kosten zonder de feiten niet had gemaakt. De accountantskosten en de verzekeringspremie van een auto horen bij de legale onderneming van de man. Betaalde belastingen telt het hof niet mee, omdat de wetgever uitgaat van het standpunt dat de strafrechter geen rekening houdt met belastingheffing. Wie te veel belasting heeft betaald, kan na een onherroepelijke ontnemingsbeslissing een verzoek bij de Belastingdienst indienen. De oprichtingskosten van twee vennootschappen zijn volgens zijn eigen verklaring door een medeveroordeelde betaald. De overige kostenposten zijn niet concreet gemaakt en niet met stukken onderbouwd.
Ook de duur van de procedure speelt een rol. Het hof stelt vast dat zowel in eerste aanleg als in hoger beroep de redelijke termijn aanzienlijk is overschreden. Het hof laat het bij de constatering daarvan, omdat de straf- en de ontnemingszaak tegelijk worden afgedaan en in de strafzaak al compensatie is gegeven voor het tijdsverloop.
Het hof legt de man de verplichting op om € 137.654,25 aan de Staat te betalen. De duur van de gijzeling die ten hoogste kan worden gevorderd als hij niet betaalt, stelt het hof vast op 1.080 dagen, het wettelijke maximum voor feiten van voor 25 juli 2020. De betalingsverplichting vervalt als en voor zover zijn mededaders hun deel aan de Staat hebben betaald.
Gerechtshof Arnhem-Leeuwarden · 10 november 2026
Strafrecht Jongeman lokt vuurwerkverkoper in hinderlaag: 12 maanden cel voor geweldsdiefstal, geen afpersing Op 29 december 2025 reed een man uit Zeeland naar een afgelegen, onverlicht doodlopend stuk van de Stiershoekseweg in Kruiningen. Hij zou daar zwaar, illegaal vuurwerk verkopen: 30 stuks Cobra 6 en 20 lawinepijlen, voor € 680. De afspraak had hij via Telegram gemaakt met iemand die zich 'bijnaam' noemde. Hij legde het vuurwerk in de kofferbak van de auto van zijn koper en verwachtte betaald te worden. In plaats daarvan werd hij van achteren vastgegrepen en op de grond gegooid. Twee andere personen kwamen uit de richting van een schuurtje aanrennen. Een van hen richtte een voorwerp dat op een vuurwapen leek op hem, de ander gaf hem een stoot op zijn neus. Terwijl hij op de grond lag werd hij met kracht geslagen en geschopt. Daarna werd hij in een sloot geduwd en kreeg hij opnieuw klappen toen hij eruit klom. Hij wist te ontsnappen door de koper in zijn been te bijten en naar zijn auto te rennen. Bij het wegrijden botste hij tegen de auto van de koper, waardoor een kentekenplaat op de grond viel. Zo kwam de politie bij de auto van de verdachte uit. Betaald is er nooit.
De verdachte, geboren in 2007 en dus pas 18 toen het gebeurde, ontkende niet dat het Telegram-account van hem was. Hij verklaarde dat hij zijn telefoon had uitgeleend en dat een ander de afspraak had gemaakt. De rechtbank Zeeland-West-Brabant vindt dat ongeloofwaardig. Het plan was volgens de verdachte zelf dat hij de verkoper zou vastpakken, zodat het vuurwerk kon worden afgepakt. De rechtbank ziet hem daarom als degene die de afspraak maakte en de verkoper naar de afgelegen plek lokte.
De officier van justitie had primair afpersing ten laste gelegd. De rechtbank spreekt de verdachte daarvan vrij. Afpersing vraagt dat iemand door geweld of bedreiging wordt gedwongen een goed af te geven. Hier had de verkoper het vuurwerk al vrijwillig in de kofferbak gelegd, in de verwachting betaald te worden, en kwam het geweld pas daarna. Daarmee is het geen afpersing. De rechtbank bewees wel het subsidiair ten laste gelegde medeplegen van diefstal met geweld en bedreiging met geweld. Het geweld en het vuurwapen dienden om het vuurwerk onder controle te houden en te voorkomen dat de verkoper het terughaalde. De verdachte wist volgens de rechtbank van het vuurwapen als onderdeel van het plan en distantieerde zich er niet van. Daarmee was er een nauwe en bewuste samenwerking met de twee onbekend gebleven anderen.
Bij de straf weegt de rechtbank zwaar dat de verdachte een essentiële en regisserende rol had en dat de verkoper letsel en angstgevoelens overhield aan het geweld. De jonge leeftijd en het ontbreken van een strafblad rekenen in zijn voordeel. Zijn voorlopige hechtenis was sinds 11 februari 2026 geschorst, maar die schorsing is opgeheven omdat hij op 23 oktober 2026 werd aangehouden voor een nieuw feit. De rechtbank vindt het zeer kwalijk dat ook dit weer om geldelijk gewin ging.
De rechtbank legt een gevangenisstraf van 12 maanden op, waarvan 6 maanden voorwaardelijk met een proeftijd van 2 jaar. De officier van justitie had 20 maanden geëist, waarvan 6 voorwaardelijk. Daar komt een taakstraf van 180 uur bij, met 90 dagen vervangende hechtenis. Aan het voorwaardelijke deel verbindt de rechtbank bijzondere voorwaarden uit het advies van de reclassering: een meldplicht, de gedragsinterventie Cognitieve Vaardigheden, een contactverbod met het slachtoffer en controle op middelengebruik. Het locatiegebod met elektronisch toezicht laat de rechtbank vervallen, omdat de verdachte al negen maanden een enkelband droeg.
Het slachtoffer krijgt de gevraagde schadevergoeding van € 1.176,66 toegewezen, bestaande uit € 376,66 materiële en € 800 immateriële schade, plus wettelijke rente vanaf 29 december 2025. Dat bedrag moet de verdachte hoofdelijk met de mededaders betalen, met oplegging van de schadevergoedingsmaatregel en 11 dagen gijzeling bij niet-betaling. De auto en de telefoon die in beslag zijn genomen worden verbeurd verklaard.
Rechtbank Zeeland-West-Brabant · 12 november 2026
Strafrecht