Kantonrechter wijst ontruiming van kwetsbare huurder met alcoholverslaving af Een verhuurder in Almere wilde de huurder van haar appartement, een kwetsbare man met een alcoholverslaving, het huis uit krijgen. De twee hadden eerder een affectieve relatie. Sinds 1 juni 2024 huurt hij de woning van haar. De verhuurder stelde dat hij haar bedreigde en intimideerde en dat hij het slot van de woning had vervangen. Daarom vroeg ze de kantonrechter in kort geding om ontruiming en een gebruiksvergoeding.
De huurder wordt in de procedure vertegenwoordigd door zijn bewindvoerder, een bv. Die wilde het tegenovergestelde: dat de verhuurder wordt veroordeeld tot herstel van gebreken in de woning, zoals schimmel, een gebrekkige afvoer, ontbrekende rookmelders, houtrot aan de buitenkant, ontbrekende handgrepen aan keukenkastjes en een gat in de muur van de hal.
De kantonrechter vindt dat de verhuurder geen spoedeisend belang heeft. Voortdurende bedreiging en intimidatie zijn volgens de rechter niet onderbouwd. De aangehaalde incidenten komen vooral voort uit de eerdere relatie en de nasleep daarvan, en de laatste berichten dateren van juni 2026. Dat de huurder zijn gedrag heeft aangepast vanwege dit kort geding, noemt de rechter een veronderstelling. Van voortdurend agressief gedrag tegenover anderen is niet gebleken. Het vervangen van het slot is in strijd met de huurovereenkomst, maar is volgens de rechter geen noodsituatie. De huurder moet er wel voor zorgen dat de verhuurder weer een eigen sleutel of toegangscode krijgt.
Ook als er wel spoed zou zijn, is volgens de kantonrechter onvoldoende zeker dat een rechter in een gewone procedure de huurovereenkomst zal ontbinden. De huurder is uiterst kwetsbaar en heeft groot belang bij behoud van de woning. Omdat de ontruiming wordt geweigerd, vervalt ook de gebruiksvergoeding. De rechter raadt partijen aan om het contact over de huur te laten lopen via de ambulant begeleider van de huurder.
De vorderingen van de bewindvoerster sneuvelen ook. Spoedeisend belang is er volgens de rechter alleen bij de schimmel, de afvoer en de rookmelders; de overige punten worden daarom afgewezen. Ventilatie en rookmelders zijn volgens de verhuurder al aangebracht, en dat heeft de bewindvoerster niet weersproken. Over de schimmel en de afvoer is onduidelijk wie verantwoordelijk is. Dat vraagt nader onderzoek, en daar leent een kort geding zich niet voor.
De kantonrechter wijst alle vorderingen af, in conventie en in reconventie. Gelet op de voormalige relatie worden de proceskosten gecompenseerd: iedere partij draagt de eigen kosten. De huurder kan voorlopig in de woning blijven wonen.
Rechtbank Midden-Nederland · 26 oktober 2026
Civiel Recht Rechter ontbindt huurcontract na € 7.618 huurachterstand en vernietigt oneerlijk opslagbeding Een gezin huurt sinds 11 maart 2013 een woning in de regio Rotterdam. Vanaf september 2025 betaalden de huurders niet meer volledig. De verhuurder stapte naar de kantonrechter en eiste betaling van de huurachterstand, ontbinding van de huurovereenkomst en ontruiming van de woning. De huurders lieten verstek gaan: ze kwamen niet opdagen en voerden geen verweer.
Ook al verscheen er niemand namens de huurders, toch keek de kantonrechter zelf kritisch naar het huurcontract. In artikel 9.3 stond dat de huur elk jaar kon stijgen met de consumentenprijsindex (de inflatiecijfers) plus een opslag van minimaal 3 procent. De kantonrechter oordeelt dat dit beding oneerlijk is, omdat de verhuurder de opslag zelf kan bepalen en die nergens is begrensd op 3 procent. De verhuurder had niet uitgelegd waarom het beding in dit geval toch redelijk zou zijn. Daarom vernietigt de kantonrechter het opslagbeding. Andere oneerlijke bepalingen vond de rechter niet, voor zover die voor deze zaak van belang waren.
Dat had gevolgen voor de hoogte van de vordering. De verhuurder had de kale huur per 1 juli 2025 verhoogd naar € 1.229,38, terwijl op basis van alleen de inflatie maximaal € 1.098,28 mocht worden gevraagd. Over de vijf maanden van september 2025 tot en met januari 2026 was dus maandelijks € 131,10 te veel in rekening gebracht, samen € 655,50. De verhuurder volgde die berekening zelf in een latere akte en de kantonrechter nam die over. Op de dag van de dagvaarding was daardoor een huurbedrag van € 4.297,22 verschuldigd. Toen de verhuurder in april 2026 haar eis aanpaste, waren ook de termijnen van februari tot en met april niet betaald. Dat bracht de totale achterstand tot en met april 2026 op € 7.618,46.
De kantonrechter ontbindt de huurovereenkomst, omdat de huurders hun verplichting om de huur op tijd te betalen niet nakwamen. De achterstand is volgens de rechter ernstig genoeg om het contract te beëindigen. De huurders moeten de woning daarom verlaten. Omdat er minderjarige kinderen in huis wonen, krijgen ze twee maanden de tijd om elders onderdak te zoeken. Die termijn gaat in nadat het vonnis aan hen is betekend, dat wil zeggen officieel is uitgereikt door een deurwaarder.
Tot de dag van de ontruiming moeten de huurders een maandelijkse vergoeding betalen van € 1.107,08 inclusief servicekosten, vanaf mei 2026. Ruimen ze de woning voor het einde van een maand, dan hoeven ze voor de resterende dagen van die maand niets te betalen. De verhuurder had namelijk niet uitgelegd waarom ze ook voor die dagen een vergoeding zou verdienen. Verhogingen van deze vergoeding mogen alleen onder dezelfde regels als gewone huurverhogingen.
De huurders moeten ook de wettelijke rente betalen over de achterstand vanaf 28 april 2026 en de proceskosten, omdat zij voor het grootste deel in het ongelijk zijn gesteld. De kantonrechter begroot die kosten op € 1.115,09: dagvaardingskosten, griffierecht, salaris voor de gemachtigde en nakosten. Komt het vonnis nog te worden betekend, dan kan daar een bedrag bij komen. Het vonnis is uitvoerbaar bij voorraad, wat betekent dat het direct mag worden uitgevoerd, ook als een van de partijen in hoger beroep gaat.
De kantonrechter veroordeelt de huurders dus hoofdelijk tot betaling van € 7.618,46 met rente, ontbindt de huurovereenkomst, beveelt ontruiming binnen twee maanden na betekening, en legt hen de maandelijkse vergoeding van € 1.107,08 tot de ontruiming en proceskosten van € 1.115,09 op. Het meer of anders gevorderde wordt afgewezen.
Rechtbank Rotterdam · 4 november 2026
Civiel Recht; Verbintenissenrecht Rechtbank: geen urgentieverklaring voor vrouw met PTSS die wil verhuizen Een vrouw uit Capelle aan den IJssel woont met haar dochter op de eerste etage van een flat. Ze kampt met pijn, kortademigheid, duizelingen, angst, PTSS en depressieve klachten. Door harde en plotselinge geluiden van medebewoners ervaart ze overlast, en ze wil verhuizen naar een rustigere, beter geïsoleerde woning. Daarom vroeg ze bij de gemeente een urgentieverklaring aan op grond van medische noodzaak, waarmee ze met voorrang een woning kan krijgen.
Het college van burgemeester en wethouders wees de aanvraag op 31 januari 2024 af. Het baseerde zich op het advies van een arts van het team Sociaal Medische Advisering van de gemeente Rotterdam. Die concludeerde dat er geen medische noodsituatie was: in de twee jaar voor het advies waren er geen aanwijzingen voor ernstige psychische decompensatie of crisissituaties. Ook kan een rustige woonomgeving na een verhuizing niet worden gegarandeerd, en de psychische kwetsbaarheid blijft bij een verhuizing bestaan. Na bezwaar van de vrouw bleef de arts bij zijn advies, en het college hield op 28 oktober 2024 de afwijzing in stand. De vrouw ging daartegen in beroep bij de rechtbank Rotterdam.
Eerst boog de rechtbank zich over de vraag of het beroep wel op tijd was ingediend. Het beroepschrift kwam op 19 december 2024 binnen, meer dan zes weken na het besluit. Toch was het beroep ontvankelijk: het college had het besluit aan de vrouw zelf gestuurd en niet aan haar gemachtigde, die haar in bezwaar had bijgestaan. Volgens vaste rechtspraak is het besluit dan niet goed bekendgemaakt, zodat de beroepstermijn nog niet was gaan lopen.
Inhoudelijk stelde de vrouw dat het college de feitelijke situatie onvoldoende had meegewogen en niet zomaar op het medisch advies mocht afgaan. De rechtbank volgde haar daarin niet. Een bestuursorgaan mag afgaan op een deskundigenadvies als dat zorgvuldig tot stand is gekomen, de redenering begrijpelijk is en de conclusies daarop aansluiten. Alleen als er concrete aanknopingspunten zijn om daaraan te twijfelen, moet het orgaan nader motiveren. Die had de vrouw niet aangedragen. De verklaringen van haar huisarts van 5 oktober 2026 en haar psychiater van 14 september 2026 gaan over haar huidige situatie en zeggen niets over haar toestand ten tijde van het besluit in oktober 2024. Is haar situatie daarna verslechterd, dan kan ze volgens de rechtbank een nieuwe aanvraag doen, wat het college ter zitting ook aangaf.
Ook het beroep op de hardheidsclausule slaagde niet. Het college mag in een schrijnende situatie met bijzondere, onvoorziene omstandigheden toch een urgentieverklaring geven, maar de rechtbank toetst die discretionaire bevoegdheid terughoudend. De vrouw had geen andere omstandigheden aangevoerd dan de medische klachten die al bij de beoordeling van de medische noodzaak waren meegewogen. Uit het medisch advies bleek bovendien dat haar situatie ten tijde van het besluit redelijk stabiel was, zodat het college in redelijkheid kon oordelen dat er geen schrijnende situatie was.
De rechtbank verklaarde het beroep ongegrond. De afwijzing van de urgentieverklaring blijft daarmee in stand. De vrouw krijgt haar griffierecht niet terug en ook geen vergoeding van haar proceskosten.
Rechtbank Rotterdam · 26 oktober 2026
Bestuursrecht Kantonrechter zet 87 huurders van camping De Westeinder uit huis na opzegging; ontruiming binnen zes maanden Op camping De Westeinder in Rijsenhout wonen tientallen mensen op een gehuurde staplaats, vaak in een eigen stacaravan of chalet. Veel van hen staan op het adres van de camping ingeschreven, een deel met hulp van de vorige eigenaar. Begin 2024 kocht Resort Westeinderplassen B.V. de camping. Het bedrijf wil het terrein grootschalig herontwikkelen en zegde alle huurovereenkomsten op. De kantonrechter in Haarlem oordeelt nu dat die opzegging geldig is en dat de huurders hun plaats moeten ontruimen.
De zaak heeft een lange voorgeschiedenis. Westeinderplassen zegde de huur voor het eerst op in januari 2024, tegen 1 oktober 2024, en later uit coulance tegen 1 januari 2025. Een groot deel van de huurders had zich verenigd in Stichting Belangen Camping de Westeinder en weigerde in te stemmen. In een eerdere procedure oordeelde de kantonrechter bij vonnissen van 22 januari 2025 dat de opzegging niet rechtsgeldig was, omdat er geen individueel aanbod voor een passende schadevergoeding bij zat. Westeinderplassen liet daarna per huurder een taxatierapport opmaken en zegde de huur op 2 mei 2025 opnieuw op, nu tegen 30 april 2026 en met een individueel aanbod tot schadevergoeding. Op 28 oktober 2025 dagvaardde het bedrijf 96 huurders. Voor 9 van hen is de vordering later ingetrokken. Drie huurders kwamen niet opdagen en tegen hen is verstek verleend. De overige huurders voerden verweer en stelden zelf ook vorderingen in.
De huurders betoogden onder meer dat zij woonruimte huren en daarom de strengere huurbescherming voor woningen geldt. Dat volgt de rechter niet. Wie alleen de grond huurt en daar zelf een stacaravan op zette, huurt geen woonruimte. Ook bij huurders die een stacaravan van Westeinderplassen huren, is niet onderbouwd dat het bedrijf ooit akkoord ging met verhuur als woonruimte. Wel stelt de rechter vast dat de stacaravans door de latere werkzaamheden van huurders (tuinen, erfafscheidingen, terrassen, gevelbeplating) inmiddels als onroerende zaken gelden, maar dat verandert het huurregime niet.
Ook het beroep op Europees consumentenrecht slaagt niet. De richtlijn over oneerlijke bedingen ziet op contractuele bedingen, en in de huurovereenkomsten staat geen afwijkend opzegbeding. De informatieplichten uit de richtlijn consumentenrechten gelden niet voor overeenkomsten waarbij rechten op onroerende zaken worden verkregen, en daar valt de huur van een staplaats onder. Het verweer dat de opzeggingsbrieven niet iedereen hebben bereikt, verwerpt de rechter ook: de brieven gingen naar bekende adressen, de stichting als vertegenwoordiger ontving ze en ze zijn bij de dagvaardingen gevoegd.
Huurovereenkomsten voor onbepaalde tijd kunnen in beginsel zonder reden worden opgezegd, met een termijn van één maand. De redelijkheid en billijkheid kunnen echter meebrengen dat een zwaarwegende reden, een langere termijn of een schadevergoeding nodig is. Dat speelt hier, omdat veel huurders op de camping wonen en de vorige eigenaar dat heeft gestimuleerd. De rechter vindt de herontwikkeling en herstructurering een voldoende zwaarwegende reden, die ook in de opzeggingsbrieven kenbaar was gemaakt. De opzegtermijn van circa twaalf maanden is ruim voldoende. Ook het individuele aanbod tot schadevergoeding volstaat voor de geldigheid van de opzegging.
Of de aangeboden bedragen in elk geval toereikend zijn, kan de rechter nu niet beoordelen. Daarom wijst hij een vordering van de huurders toe en verwijst de vergoedingskwestie naar een schadestaatprocedure, waarin per huurder wordt gekeken wat aanvullend nodig is. Aanspraak op volledige schadevergoeding, vervangende woonruimte of de wettelijke verhuiskostenvergoeding voor woonruimte hebben de huurders niet. Partijen mogen onderling alsnog afspraken maken.
Bij de ontruimingstermijn weegt de rechter het belang van de huurders zwaar, vooral dat van de minderjarige kinderen op de camping, voor wie niet aannemelijk is dat andere woonruimte beschikbaar is. Dat de herstructurering volgens het bedrijf nu stilligt, speelt ook mee. De termijn wordt zes maanden na betekening van het vonnis, ook voor de huurders die niet zijn verschenen. De gevorderde dwangsom van € 1.000 per dag wijst de rechter af, omdat niet is onderbouwd dat de huurders niet vrijwillig zullen vertrekken en een deurwaarder de ontruiming kan uitvoeren. De ontruiming wordt niet uitvoerbaar bij voorraad verklaard: huurders kunnen een eventueel hoger beroep afwachten.
De vordering van de huurders tot huurprijsvermindering van 50 procent wegens bomenkap, sloop van sanitair en gesloten horeca wijst de rechter af. Westeinderplassen heeft al een korting van 20 procent verleend en de huurders hebben niet onderbouwd dat die niet genoeg is. De achterstallige huur en gebruiksvergoedingen kent de rechter toe, omdat de huurders de bedragen niet gemotiveerd hebben betwist. Het winterstageld voor 1 november 2026 tot en met 31 maart 2027 (€ 783,03, of € 1.204,06 voor één huurder) is tijdsevenredig verschuldigd tot de dag van oplevering. Vorderingen voor de periode vanaf 1 april 2027 worden afgewezen. De huurders moeten elk € 168,86 aan proceskosten in conventie betalen en € 3,00 in reconventie.
De rechter verklaart voor recht dat de huurovereenkomsten rechtsgeldig zijn opgezegd per 30 april 2026 en veroordeelt de huurders tot ontruiming binnen zes maanden na betekening van het vonnis. Tevens moeten tientallen huurders de openstaande bedragen betalen (variërend van € 39,26 tot € 13.006,50), terwijl Westeinderplassen wordt veroordeeld tot vergoeding van de schade die iedere huurder individueel lijdt, nader op te maken bij staat.
Rechtbank Noord-Holland · 11 november 2026
Civiel Recht; Verbintenissenrecht Rechtbank: Haarlemse weduwe mag urgentiezoekprofiel zonder eengezinswoning niet aanvechten, beroep ongegrond Een Haarlemse moeder van twee minderjarige kinderen die door een auto-ongeluk in 2018 blijvend invalide raakte, is voor dagelijkse hulp afhankelijk van haar ouders. Zij vroeg op 24 september 2024 een urgentieverklaring aan op grond van mantelzorg. Op dat moment woonde zij met haar kinderen in een eengezinswoning met vijf kamers. Haar ouders wonen in een andere plaats, te ver weg voor mantelzorg elke dag; die kon daardoor slechts drie keer per week plaatsvinden. Soms bleef zij met de kinderen bij haar ouders slapen.
Het college van burgemeester en wethouders wees de aanvraag eerst af, omdat niet was aangetoond dat er 8 uur mantelzorg per week nodig was. Tijdens de bezwaarprocedure veranderde de situatie. Medio mei 2025 verhuisde de vrouw naar een eengezinswoning in de vrije sector dichter bij haar ouders. Op 10 juli 2025 overleed haar echtgenoot. Terugkeer naar die woning was daarna ook om financiële redenen niet meer mogelijk, en zij verblijft sindsdien bij haar ouders. Het college herzag zijn besluit op 14 augustus 2025 en gaf haar alsnog een urgentieverklaring, gebaseerd op een advies van Argonaut en de urgentiecommissie.
Die verklaring gaat vergezeld van een zoekprofiel: de soort woning waarvoor zij met voorrang in aanmerking komt. Volgens de Huisvestingsverordening is dat de meest sobere oplossing voor de urgente woonsituatie, en in beginsel geen eengezinswoning. De vrouw wilde juist wél een eengezinswoning met minimaal vijf kamers. Zij stelde dat uitsluiting een achteruitgang is ten opzichte van haar vorige woning en haar kansen verkleint om dicht bij haar ouders een woning te vinden. Het college bleef bij zijn standpunt, na advies van de Adviescommissie voor bezwaarschriften, en zij stapte naar de rechter.
De rechtbank wees eerst een aantal punten opzij. Dat de vrouw de urgentie had aangevraagd vanwege haar invaliditeit door het ongeluk, mist feitelijke grondslag: de aanvraag ging over mantelzorg. Haar kritiek op het advies van Argonaut, dat te weinig rekening zou houden met haar psychosociale situatie na het overlijden van haar man, kwam pas op de zitting naar voren. Dat had eerder gekund, dus de goede procesorde verzette zich ertegen. Bovendien zag de rechtbank geen reden waarom Argonaut zijn onderzoek had moeten uitbreiden buiten de mantelzorg, en had het advies de kwetsbaarheid van de vrouw wel degelijk meegewogen.
Over het zoekprofiel zelf oordeelde de rechtbank dat gemeenten op grond van de Huisvestingswet de schaarse sociale huurwoningen evenwichtig en rechtvaardig moeten verdelen. Niet elke woning past bij elke urgent woningzoekende, en grotere woningen gaan doorgaans naar grote gezinnen die ze het hardst nodig hebben. Het in beginsel uitsluiten van eengezinswoningen en nieuwbouw, met de criteria 'vergelijkbare situatie' en 'meest sobere oplossing', is volgens de rechtbank gerechtvaardigd en niet in strijd met de Huisvestingswet. De verwijzing naar een uitspraak van de Afdeling bestuursrechtspraak, waaruit zou volgen dat eengezinswoningen nooit mogen worden uitgesloten, berust volgens de rechtbank op een verkeerde lezing: in die zaak was een eengezinswoning juist bij uitstek geschikt vanwege de extreme geluidsgevoeligheid van de betrokkene.
De vrouw heeft ook geen recht op een woning zoals die in haar vorige woonplaats. Het college verleende de urgentie op grond van de situatie op dat moment: zij en haar kinderen hadden geen eigen woning meer. Bovendien had zij die woning op eigen initiatief al verlaten. Dat een eengezinswoning medisch geschikt zou zijn, is niet het criterium voor het zoekprofiel, en niet is gebleken dat zo'n woning nodig is om het huisvestingsprobleem op te lossen. Op basis van het rapport van Justus Medische Expertise van 27 mei 2024 en het Argonaut-advies van 23 juli 2025 is een eengezinswoning bovendien niet de meest adequate keuze, gelet op haar beperkingen bij lopen, staan en traplopen. Ook maakte zij niet aannemelijk dat het zoekprofiel het (vrijwel) onmogelijk maakt om een woning nabij haar ouders te vinden; het college wees erop dat de buurt bij haar ouders grotendeels uit appartementen bestaat en dat zij binnen 5 kilometer mag zoeken.
De rechtbank vond dat het college bij het zoekprofiel rekening had gehouden met haar medische beperkingen, mantelzorgafhankelijkheid, psychosociale situatie en de belangen van de kinderen. Er was geen aanleiding voor de hardheidsclausule en de gevolgen voor de vrouw zijn niet onevenredig. De rechtbank verklaarde het beroep ongegrond. De vrouw krijgt haar griffierecht niet terug en ook geen vergoeding van haar proceskosten.
Rechtbank Noord-Holland · 22 oktober 2026
Bestuursrecht; Socialezekerheidsrecht