Werkgever moet € 74.000 billijke vergoeding betalen voor onbetaald loon bij zieke werknemer Een man uit Nederland werkte sinds 2018 voor een Duits softwarebedrijf voor de hotelbranche. Hij werd eind november 2022 ziek. Begin 2023 zegde zijn werkgever de arbeidsovereenkomst op wegens bedrijfseconomische omstandigheden, per 1 mei 2023. Vanaf die datum betaalde het bedrijf geen loon meer, omdat het ervan uitging dat de man niet meer in dienst was. De man ging er niet mee akkoord en bleef jaren procederen om zijn loon en zijn baan veilig te stellen.
De zaak liep eerst via de Duitse rechter. De arbeidsrechter in Dortmund oordeelde in januari 2024 dat het ontslag ook naar Duits recht niet geldig was, omdat de reorganisatie onvoldoende was onderbouwd. Het Landesarbeitsgericht Hamm oordeelde op 13 februari 2025 dat Nederlands recht van toepassing was op de arbeidsovereenkomst en dat het ontslag dus niet standhield. Het Bundesarbeitsgericht bevestigde dat op 19 maart 2026. Het bedrijf zocht intussen alsnog een Nederlandse arbodienst, en de man kreeg per 25 november 2024 een IVA-uitkering voor volledige arbeidsongeschiktheid. In 2026 kreeg het bedrijf bij het UWV alsnog toestemming om de arbeidsovereenkomst op te zeggen wegens langdurige arbeidsongeschiktheid, per 1 oktober 2026.
De man vroeg de kantonrechter in Roermond onder meer om achterstallig loon, vakantiegeld, vakantiedagen, een transitievergoeding en een billijke vergoeding van ruim € 2,5 miljoen. De kantonrechter volgde zijn eis voor het loon maar deels. De man meende recht te hebben op 100 procent doorbetaling, omdat het bedrijf dat tot 1 mei 2023 ook had gedaan. Volgens de kantonrechter was dat onvoldoende voor een vast beleid. Daarom geldt de wettelijke regeling van 70 procent van het maximumdagloon. Dat levert € 89.270,56 bruto op, plus een wettelijke verhoging van € 44.635,28. Die verhoging is volledig verschuldigd, omdat het bedrijf na de uitspraak van het Landesarbeitsgericht Hamm wist hoe de vlag erbij stond en toch niet betaalde. Het argument dat de man het loon niet zou hebben willen ontvangen, slaagde niet: hij had in 2023 juist een kort geding gevoerd om zijn salaris te krijgen, en het bedrijf had nooit nagevraagd of hij geen aanspraak wilde maken.
Ook de vakantiebijslag over de jaren sinds 2020 wordt toegewezen, omdat Nederlands recht geacht wordt vanaf het begin van het dienstverband te gelden. Bij de opbouw van vakantiedagen na het einde van de loondoorbetaling volgde de rechter de conclusie van de procureur-generaal bij de Hoge Raad: de wettelijke vakantiedagen (20 per jaar) blijven doorlopen. Daarmee komt de man op 793,36 uur, een bedrag van € 35.423,52.
De kern van het geschil was de billijke vergoeding. Die kan alleen worden toegekend als de langdurige arbeidsongeschiktheid het gevolg is van ernstig verwijtbaar handelen van de werkgever. Dat het bedrijf niet meteen een arbodienst inschakelde, vond de kantonrechter niet ernstig verwijtbaar: het bedrijf mocht uitgaan van Duits recht, en zelfs de Duitse rechter en het UWV lieten die vraag eerst open of beantwoordden in dezelfde richting. Het niet betalen van het loon wel, maar pas vanaf 13 februari 2025, toen het bedrijf kon weten dat Nederlands recht gold. Tussen die datum en de tweede ontslagaanvraag bij het UWV lagen ruim vijftien maanden, een periode waarin herstel mogelijk was geweest als het loon was uitbetaald. Dat de man al een psychische voorgeschiedenis had, maakte dit niet anders: uit de medische stukken bleek dat het gedoe rond ontslag en uitblijvend loon het herstel aanzienlijk had bemoeilijkt.
Bij de hoogte van de vergoeding hield de rechter rekening met de kans dat de arbeidsovereenkomst ook zonder ziekte nog maximaal twee jaar zou hebben geduurd, gelet op de zwakke onderbouwing van de reorganisatie, de persoonlijke problematiek van de man en zijn leeftijd. Het gemiste salaris over twee jaar (€ 185.760,24) minus de IVA-uitkering die hij in die periode ontvangt (€ 112.344,96) leverde afgerond € 74.000 bruto op. Zijn verzoek om vergoeding van de volledige advocaatkosten van € 31.824,51 wees de kantonrechter af, omdat daarvoor buitengewone omstandigheden nodig zijn, zoals misbruik van procesrecht, en die waren er niet.
De kantonrechter veroordeelt het bedrijf onder meer tot betaling van € 21.828,12 bruto aan transitievergoeding, € 89.270,56 bruto aan achterstallig loon, € 74.000 bruto aan billijke vergoeding, de verschillende wettelijke verhogingen en de proceskosten van € 2.051. Alle bedragen worden vermeerderd met wettelijke rente, en de beschikking is uitvoerbaar bij voorraad.
Rechtbank Limburg · 21 oktober 2026
Civiel Recht; Verbintenissenrecht A-G: hotelexploitant moest ontslag melden bij overdracht aan asielopvang Een hotel in 's-Hertogenbosch dat jarenlang onder de naam Mövenpick draaide, werd per 1 januari 2024 een opvanglocatie voor asielzoekers en statushouders. De exploitant, Hotel Park Meerendonk B.V. (HPM), droeg het hotel over aan een andere exploitant, Hotel Pettelaar, die het pand voor drie jaar zou onderverhuren aan het Centraal Orgaan opvang Asielzoekers (COA). Over de gevolgen voor het personeel van HPM, 25 mensen, ontstond een langslepend conflict. In deze zaak geeft de advocaat-generaal bij de Hoge Raad advies.
HPM ging ervan uit dat het personeel van rechtswege zou meeverhuizen naar de nieuwe exploitant, omdat zij dacht aan een overgang van onderneming. Drie werknemers, een front office manager, een sales en marketing manager en de general manager, waren het daar niet mee eens. In een kort geding oordeelde de kantonrechter voorlopig dat geen sprake was van een overgang van onderneming, omdat het hotel in de nieuwe situatie geen gewone hotelgasten meer ontving maar asielzoekers die het COA plaatst. HPM vroeg daarna bij het UWV toestemming om de arbeidsovereenkomsten op te zeggen wegens volledige bedrijfssluiting. Die toestemming kwam op 20 juni 2024, en de contracten werden opgezegd tegen 31 augustus 2024.
De werknemers stelden dat HPM bij zo'n voorgenomen collectief ontslag eerst had moeten melden en vakbonden had moeten raadplegen, zoals de Wet melding collectief ontslag voorschrijft. Daarom vroegen zij om een billijke vergoeding. De kantonrechter wees dat af, maar het gerechtshof 's-Hertogenbosch kende de vergoeding wel toe. Volgens het hof dwong al de beslissing om met Hotel Pettelaar te onderhandelen over de overdracht van de exploitatie HPM om een collectief ontslag te overwegen. De melding had dus uiterlijk bij de ondertekening van de overeenkomst op 15 december 2023 moeten plaatsvinden. Ook had HPM volgens het hof de Wet op de ondernemingsraden geschonden, omdat de bijeenkomst van 30 oktober 2023 geen personeelsvergadering was waarin het personeel om advies werd gevraagd. De vergoeding bepaalde het hof op twee maandsalarissen, verhoogd met een factor 2. Daarnaast wees het de bonus over 2023 toe. HPM ging in cassatie, de werknemers zagen af van verweer.
De advocaat-generaal vindt alle klachten ongegrond. Hij wijst op de strenge lijn van het Hof van Justitie van de EU, onder meer in het arrest Resorts Mallorca over een vergelijkbare hotelzaak. Daaruit volgt dat de raadplegingsplicht ontstaat bij een strategische of commerciële beslissing waardoor een collectief ontslag moet worden overwogen. Zekerheid over het ontslag is niet nodig. Dat HPM meende dat het personeel van rechtswege zou overgaan, maakt dat niet anders.
Ook het beroep op de vervaltermijn van twee maanden uit de wet strandt volgens hem. Die termijn kan niet beginnen te lopen voordat de werkgever heeft opgezegd, anders zou het recht om vernietiging te vragen verlopen zijn voordat er iets is om te vernietigen. Over de ondernemingsraadswet stelt hij dat advies alleen in een personeelsvergadering kan worden gegeven, en dat werknemers daarvoor duidelijk moeten weten dat hun advies wordt gevraagd. Een informatiebijeenkomst en een brief volstaan dus niet.
Bij de hoogte van de billijke vergoeding heeft het hof volgens de advocaat-generaal ruimte om, naast de schending van de meldplicht, ook de schending van de ondernemingsraadswet en het onterecht delen van personeelsgegevens mee te wegen. Het hof sloot daarbij aan op de gezichtspunten uit de New Hairstyle-beschikking, onder meer dat schending van de regels niet voordeliger mag zijn dan een rechtmatige opzegging. Ook de bonus over 2023 was terecht toegewezen, omdat de cijfers in het domein van HPM lagen en zij haar jaarrekening niet had gedeponeerd. Prejudiciële vragen aan het Hof van Justitie acht hij niet nodig.
De conclusie van de advocaat-generaal strekt tot verwerping van het cassatieberoep. De Hoge Raad moet nog beslissen.
Parket bij de Hoge Raad · 23 oktober 2026
Civiel Recht; Arbeidsrecht Rechtbank matigt boete van € 32.500 voor kleinfruitteler met 25% wegens trage procedure Een kleinfruitteler uit Limburg liet in 2022 na om alle gevraagde loongegevens van zijn werknemers aan de Nederlandse Arbeidsinspectie te geven. Daarvoor kreeg hij een boete van € 32.500. De rechtbank vindt die boete terecht, maar verlaagt haar omdat de procedure te lang heeft geduurd.
De zaak begon met een anonieme melding en meerdere inspecties bij de onderneming van de man, een eenmanszaak die onder meer kleinfruit teelt. De minister van Sociale Zaken en Werkgelegenheid startte een onderzoek naar de naleving van de Wet minimumloon en minimumvakantiebijslag en kondigde dat op 2 december 2021 aan. Op 7 april 2022 vroeg de minister de ondernemer om bescheiden over tien werknemers over de periode van 1 april 2021 tot en met 30 september 2021. Hij kreeg daarvoor tot 21 april 2022 de tijd en stuurde die dag verschillende stukken op.
De arbeidsinspecteur oordeelde in een boeterapport van 8 augustus 2022 dat de stukken niet compleet waren. Sommige bescheiden klopten niet met de werkelijkheid of met wat de werknemers zelf verklaarden. Daardoor kon de inspectie niet berekenen of er onderbetaald was. Op 3 mei 2023 legde de minister een boete op van € 32.500, omdat voor negen personen niet of niet tijdig alle bescheiden waren overgelegd. Het bezwaar van de man bleef zonder resultaat: bij beslissing op bezwaar van 1 maart 2024 handhaafde de minister de boete.
In beroep voerde de ondernemer aan dat de anonieme melding onjuist was en dat veel werknemers bij aankomst nog geen bankrekening en sofinummer hadden. Daarom had hij hun contante voorschotten gegeven. Ook was zijn boekhouder een tijd op vakantie, waardoor hij lonen had moeten schatten, en kwam het verzoek om stukken in een drukke periode. Hij vond bovendien dat de inspecteur hem een extra kans had moeten geven en dat zijn financiële situatie onvoldoende was meegewogen.
De rechtbank beoordeelde die gronden slechts beperkt. De man betwistte niet dat hij de bescheiden niet volledig had overgelegd, en daarmee stond de overtreding vast. Of de anonieme melding klopte en hoe hij zijn mensen had betaald, deed daarom niet ter zake: ook dan moet een werkgever op verzoek de gevraagde stukken kunnen overleggen. De rechtbank keek nog wel of de boete had moeten vervallen of lager had moeten zijn omdat de overtreding hem minder te verwijten viel.
Dat vond de rechtbank niet het geval. Het is de verantwoordelijkheid van de werkgever om zijn administratie op orde te hebben, de stukken te bewaren en op verzoek te verstrekken. Dat het verzoek in een drukke periode kwam, maakt hem niet minder verwijtbaar, zeker omdat hij op verzoek uitstel kreeg en ook daarna niet aan zijn verplichtingen voldeed. Ook heeft hij achteraf niet uit eigen beweging geprobeerd de overtreding te herstellen. De boete trof hem volgens de rechtbank evenmin onevenredig: de uitvoeringsinstantie had voldoende gemotiveerd dat dit niet zo is en er is een betalingsregeling getroffen die rekening houdt met zijn draagkracht.
Wel stelde de rechtbank vast dat de redelijke termijn is overschreden. Voor een zaak als deze geldt in beginsel een termijn van twee jaar, gerekend vanaf de brief van 2 augustus 2022 waaruit hij mocht afleiden dat een boete zou volgen. Die termijn is met meer dan anderhalf jaar overschreden. De rechtbank vond het redelijk om de boete daarom met 25% te matigen.
Het beroep is dus gegrond, maar alleen voor de hoogte van de boete. Het griffierecht krijgt de ondernemer niet terug, omdat het beroep uitsluitend vanwege de overschrijding van de redelijke termijn slaagt, en er zijn geen proceskosten die voor vergoeding in aanmerking komen. De rechtbank vernietigt de beslissing op bezwaar voor zover die de hoogte van de boete betreft, herroept in zoverre het boetebesluit en stelt zelf de boete vast op € 24.375, een vermindering van € 8.125. Die uitspraak treedt in de plaats van het vernietigde deel van de beslissing op bezwaar.
Rechtbank Limburg · 20 oktober 2026
Bestuursrecht Kantonrechter vernietigt ontslag op staande voet bij Diks Autoverhuur na vechtpartij op de werkvloer Een medewerker van Diks Autoverhuur & Autodelen in Amsterdam raakte op 6 mei 2026 betrokken bij een fysieke confrontatie met een collega op de werkvloer. Op camerabeelden was te zien dat de medewerker de confrontatie opzocht door met zijn gezicht tegen het gezicht van zijn collega te gaan staan, en na een duw van die collega een stap naar voren zette en hem met een tablet in het gezicht sloeg. Diks stelde de medewerker de volgende dag op non-actief en ontsloeg hem op 16 mei 2026 op staande voet.
De medewerker verzocht de kantonrechter het ontslag op staande voet te vernietigen. Hij voerde aan dat hij tijdens het incident een black-out had gehad, dat hij in 21 jaar dienstverband nooit eerder problemen had veroorzaakt, en dat hij de afgelopen twee jaar meerdere keren door collega's met de dood was bedreigd. Kort na het incident bleek bovendien dat hij lijdt aan een vorm van bloedkanker, een ziekte die zijn moeheid en de black-out mede zou kunnen verklaren.
De kantonrechter stelde voorop dat geweld tussen collega's onacceptabel is en in beginsel een dringende reden voor ontslag op staande voet oplevert. Toch oordeelde hij dat het ontslag in dit geval een te zware maatregel was. Daarvoor woog hij meerdere omstandigheden mee. De medewerker had een vlekkeloos dienstverband van 21 jaar. Diks had de stelling over de black-out niet weersproken en had die omstandigheid bij het ontslagbesluit moeten betrekken. De medewerker is 63 jaar oud en heeft door zijn ziekte een extra kwetsbare positie op de arbeidsmarkt.
Bovendien behandelde Diks de betrokken collega heel anders: die collega kreeg slechts een officiële waarschuwing, terwijl ook hij niet de-escaleerde, als eerste een duw uitdeelde en daarna vuistslagen toebracht. Diks maakte niet duidelijk waarom dit verschil in behandeling gerechtvaardigd was.
Diks had ook voorwaardelijk verzocht de arbeidsovereenkomst te ontbinden wegens verwijtbaar handelen of een verstoorde arbeidsverhouding. De kantonrechter wees dat verzoek af. Diks onderbouwde onvoldoende waarom er ondanks de black-out sprake was van zodanig verwijtbaar handelen dat voortzetting van het dienstverband in redelijkheid niet van haar gevergd kon worden. Van een ernstig verstoorde verhouding was evenmin voldoende gebleken, temeer omdat de betrokken collega inmiddels zelf niet meer bij Diks werkt en Diks meerdere vestigingen heeft waar herplaatsing mogelijk zou zijn.
De kantonrechter vernietigde het ontslag op staande voet en veroordeelde Diks tot doorbetaling van het bruto maandloon van € 3.046,02 vanaf 16 mei 2026, vermeerderd met de wettelijke rente en een wettelijke verhoging van maximaal 10% over de achterstallige betalingen. Het verzoek van Diks om de medewerker een gefixeerde schadevergoeding van € 4.987,61 te laten betalen werd eveneens afgewezen. Diks werd veroordeeld in de proceskosten van € 1.274,00.
Rechtbank Amsterdam · 19 oktober 2026
Civiel Recht; Verbintenissenrecht Kantonrechter wijst billijke vergoeding af na melding grensoverschrijdend gedrag Een persoonlijk begeleider in de zorg vroeg op 25 december 2025 aan haar werkgever om niet meer samen met een bepaalde mannelijke collega te worden ingeroosterd. Ze vertelde desgevraagd dat dit te maken had met grensoverschrijdend gedrag van die collega. Haar tijdelijke contract, ingegaan op 17 juni 2025 voor tien maanden, werd daarna niet verlengd. Volgens de vrouw gebeurde dat omdat zij had geklaagd. Zij eiste daarom een billijke vergoeding van € 53.400 bruto, een schadevergoeding die een rechter kan toekennen als een werkgever ernstig verwijtbaar heeft gehandeld.
De werkgever liet de collega eerst anders inroosteren en voerde in januari 2026 meerdere gesprekken met de vrouw, haar leidinggevende en een HR-medewerker. Op 29 januari 2026 bekeek de werkgever samen met haar camerabeelden van een incident op 30 november 2025. Daarop is te zien dat zij meerdere keren bij de collega op schoot ging zitten en dat hij haar kort bij de keel aanraakte. Omdat de vrouw ruim een maand weigerde toestemming te geven om de collega te horen, kon hoor en wederhoor pas op 3 februari 2026 plaatsvinden. De collega noemde het contact aanvankelijk een wederzijdse flirt. Ook WhatsApp-berichten werden bekeken. Op 5 februari 2026 concludeerde de werkgever dat de melding niet kon worden vastgesteld. Hij stelde de vrouw vrij van werk en liet op 10 februari weten dat het contract na afloop op 16 april 2026 niet zou worden voortgezet.
De vrouw verweet de werkgever drie dingen: onvoldoende zorg voor de arbeidsomstandigheden, geen deugdelijk onderzoek en benadeling wegens haar melding, doordat het contract niet werd verlengd. De kantonrechter vond het onderzoek deugdelijk. Er waren meerdere gesprekken met verslagen, de camerabeelden en WhatsApp-gesprekken zijn bekeken en de bevindingen zijn steeds met de vrouw besproken. De werkgever heeft een protocol voor ongewenst gedrag en een externe vertrouwenspersoon. Een extern onderzoeksbureau inschakelen is niet verplicht, en een werkgever mag beschuldigingen niet zomaar voor waar aannemen.
De kantonrechter bekeek de camerabeelden zelf. Daaruit blijkt volgens hem niet dat de aanraking bij de keel anders dan flirterig of speels was bedoeld. De WhatsApp-berichten ondersteunen de klacht evenmin. De vrouw schreef die avond 'Haha liefff. Dat geurtje. Heb ik een stukje van jou nu bij mij' met een verliefd kijkende emoji, en zocht daarna meerdere keren contact. Zij probeerde de collega over te halen toch naar het kerstuitje te komen. Haar uitleg dat zij zeker wilde weten dat hij niet kwam, vond de rechter gelet op de formulering niet voor de hand liggend. De kantonrechter sluit niet uit dat zij het gedrag als ongewenst heeft ervaren, maar het bewijs ontbreekt. De collega kreeg wel een officiële waarschuwing voor het aanraken van de nek.
Volgens de kantonrechter besloot de werkgever het contract niet te verlengen omdat de arbeidsrelatie sterk onder druk stond en het vertrouwen was verdwenen, niet omdat de vrouw had geklaagd. Zij bleef eisen dat de collega werd overgeplaatst, wilde zelf niet naar een andere locatie, weigerde de beelden opnieuw te bekijken en wilde geen aangifte doen. Een werkgever heeft bij het verlengen van een tijdelijk contract veel eigen beoordelingsruimte, en die is niet overschreden. Ook als de werkgever onvoldoende zorg voor de arbeidsomstandigheden zou hebben gedragen, omdat een klachtenprocedure en onderzoeksprotocol ontbraken, is daarmee de hoge lat van ernstig verwijtbaar handelen niet gehaald.
De kantonrechter wees het verzoek om een billijke vergoeding af en veroordeelde de vrouw in de proceskosten van de werkgever, begroot op € 1.009.
Rechtbank Rotterdam · 13 november 2026
Civiel Recht; Arbeidsrecht