Rechtbank wijst aansprakelijkheidsverzoek over omgevallen bouwhek af in deelgeschil Een fietser raakte op 28 januari 2026 rond elf uur 's ochtends gewond doordat een bouwhek op hem viel. Hij kwam langs wegwerkzaamheden van een aannemingsbedrijf uit Heesch. De rijbaan was afgesloten met hekken, met een voetpad ernaast voor voetgangers. Een medewerker van het bedrijf was bezig een hek te verplaatsen en raakte daarbij een ander, losstaand hek. Dat hek, 1,2 meter hoog, 3,5 meter breed en 11 kilo zwaar, viel richting het voetpad en trof de man op zijn rechterheup.
De man stelde het bedrijf op 4 februari 2026 aansprakelijk. Op 26 mei 2026 wees het bedrijf die aansprakelijkheid van de hand. Daarna stapte hij naar de rechtbank met een verzoek in een deelgeschilprocedure. Dat is een snelle en goedkopere procedure bij letselschade, bedoeld om één knelpunt uit de onderhandelingen voor te leggen aan de rechter, zodat partijen daarna verder kunnen praten. Hij wilde dat de rechter vaststelde dat het bedrijf aansprakelijk is voor al zijn schade door het ongeval. Ook vroeg hij om begroting van de kosten van de procedure op € 2.876 en om veroordeling van het bedrijf tot betaling daarvan.
Volgens de man had de medewerker onzorgvuldig gehandeld. Het bedrijf zou als werkgever daarvoor moeten opdraaien. Het bedrijf verweerde zich met het argument dat de zaak zich niet leent voor een deelgeschil, omdat partijen het oneens zijn over wat er precies is gebeurd en over de omvang van de schade. Subsidiair betwistte het onrechtmatig handelen en voerde het aan dat de man deels zelf schuld had.
De rechtbank gaf het bedrijf hierin gelijk. Partijen verschillen van mening over wezenlijke onderdelen van de toedracht. De man zegt dat hij met zijn fiets aan de hand over het voetpad liep en na de klap viel: eerst op zijn knieën, daarna op zijn schouders en hoofd. Het bedrijf stelt dat hij met aanzienlijke snelheid op een elektrische fiets over het voetpad reed, niet viel, maar zijn fiets wegzette en op zijn hurken ging zitten. Volgens het bedrijf riep hij toen dat hij net was gerevalideerd van knieklachten. Die verschillen doen ertoe, want ze bepalen met welk gedrag van de fietser de medewerker rekening moest houden en welke gevolgen voorzienbaar waren.
Ook over de schade is te veel onduidelijk. De man spreekt van klachten aan hoofd, nek, schouders en knieën en van klachten die volgens hem passen bij hersenletsel, zoals hoofdpijn, overgevoeligheid voor prikkels en herbelevingen. Zijn huisarts nam contact op met een neuroloog en noteerde dat de klachten zouden kunnen passen bij een hersenkneuzing. Het bedrijf wijst erop dat er geen zichtbare aanwijzingen voor letsel waren: geen beschadigde kleding, geen schaafwonden, geen bewusteloosheid. Het overlegde een foto waarop de man telefonerend tegen een muurtje leunt in een onbeschadigde witte broek. Hij weigerde volgens het bedrijf eerst een ambulance en vertrok daarna zelf op de fiets. De rechtbank stelde vast dat het gestelde hersenletsel op basis van de overgelegde medische stukken niet is vast te stellen. Onderzoek of aanvullende informatie van een fysiotherapeut of neuroloog ontbreekt.
Voor het oplossen van deze geschilpunten is nader feitenonderzoek nodig, en voor de medische klachten ook aanvullende onderbouwing. Daarvoor is in een deelgeschil geen plaats. De rechtbank wees het verzoek daarom af.
De kosten van de procedure begrootte de rechtbank wel, omdat het verzoek niet volstrekt onnodig of onterecht was ingesteld. Het bedrijf vond het uurtarief van de advocaat van de man te hoog, omdat die nog geen jaar advocaat is. De rechtbank vond een tarief van € 190 redelijk in plaats van € 230. De gevraagde 10 uur tijdsbesteding vond zij wel redelijk. Daar komen 21 procent btw en € 93 griffierecht bij. Het bedrijf hoeft die kosten alleen te betalen als zijn aansprakelijkheid later alsnog komt vast te staan.
De rechtbank wijst het verzoek af en begroot de kosten van het deelgeschil op € 2.299 inclusief btw, plus € 93 griffierecht. Het bedrijf wordt niet tot betaling veroordeeld.
Rechtbank Amsterdam · 22 oktober 2026
Civiel Recht Rechter wijst voorschot van € 80.000 af in letselzaak, Achmea moet deelgeschilkosten betalen Een zelfstandig ondernemer in de bouw raakte in 2024 betrokken bij een ernstig verkeersongeval en werkt sindsdien niet meer. Hij kampt naar eigen zeggen met lichamelijke en psychische klachten. De verzekeraar van de veroorzaker, Achmea, erkende de aansprakelijkheid. Over de hoogte van de schade kwamen partijen er niet uit.
Eind oktober 2025 betaalde Achmea € 75.000 aan de man, bedoeld als slotbetaling. Volgens Achmea was daarmee een vaststellingsovereenkomst gesloten waarin de man finale kwijting verleende. De man vond van niet. In een eerdere tussenbeschikking van 8 april 2026 oordeelde de rechtbank Rotterdam dat er geen overeenkomst was gesloten. De man had zijn tegenaanbod immers afhankelijk gemaakt van volledige vergoeding van zijn buitengerechtelijke kosten, en dat aanbod had Achmea niet aanvaard. Achmea heeft aangekondigd tegen die beschikking hoger beroep in te stellen.
In het vervolg van dit deelgeschil vroeg de man de rechtbank om Achmea te veroordelen tot een voorschot van € 80.000 op de schade die al was ontstaan. Achmea verzette zich daartegen. Zij betwistte dat de klachten door het ongeval waren veroorzaakt en betwistte ook de omvang van de schade. Volgens Achmea had de man bovendien zijn schade onvoldoende beperkt. Zij stelde dat de schade met de al betaalde voorschotten, inclusief de € 75.000, geheel was vergoed.
De rechtbank wees het voorschot af. Financiële nood van de man is op zich niet genoeg. Voor een voorschot moet voldoende vaststaan dat de schade, na aftrek van wat al is betaald, minstens zo hoog is als het gevraagde bedrag. Achmea had al € 31.700 aan voorschotten en daarnaast € 75.000 betaald, dus de schade zou minstens € 186.700 moeten bedragen. Dat is volgens de rechtbank niet duidelijk. Er is wel enige letselschade, maar het medische beeld is onvoldoende. Het rapport van de medisch adviseur van de man geeft geen helder beeld, en verder liggen er slechts een bericht van de fysiotherapeut, een overzicht van medicijngebruik en een brief van de huisarts. Zo valt niet vast te stellen hoeveel van de klachten door het ongeval komen en of ze blijvend zijn. Daardoor is ook het gestelde verlies aan arbeidsvermogen onvoldoende onderbouwd. De stelling dat Achmea een inkomensverlies van € 3.107 per maand zou hebben erkend, staat niet vast, en de overeenkomst met een opdrachtgever tot eind 2026 volstaat niet als onderbouwing van de gemiste inkomsten. Ook een lager voorschot kende de rechtbank daarom niet toe.
De kosten van het deelgeschil kent de rechtbank grotendeels wel toe, omdat de man gelijk kreeg op het hoofdpunt: er was geen geldige vaststellingsovereenkomst. Partijen waren het eens over 14,7 uur werk tot en met de zitting. Daar komen 8 uur bij voor werkzaamheden na de tussenbeschikking. De overige opgevoerde kosten hielden onvoldoende verband met het deelgeschil. Bij een uurtarief van € 225 en 22,7 uur komt dat op € 6.180,08 inclusief btw, plus € 331 griffierecht.
De rechtbank begroot de kosten van het deelgeschil op € 6.511,08 en veroordeelt Achmea tot betaling daarvan aan de man. Op dit onderdeel is de beschikking uitvoerbaar bij voorraad, zodat Achmea ook moet betalen als zij hoger beroep instelt. De uitvoerbaarverklaring van de tussenbeschikking wees de rechtbank af, omdat een vaststellende beslissing zich niet leent voor executie. Al het overige dat de man vroeg, is afgewezen.
Rechtbank Rotterdam · 13 oktober 2026
Civiel Recht; Verbintenissenrecht Maastrichtse man veroordeeld voor reeks geweld in cafés en vernieling Binnen enkele dagen in augustus 2025 sloeg een Maastrichtse man in twee verschillende cafés drie mensen. Eerst deelde hij klappen uit in café De Pieter: hij sloeg één slachtoffer tegen zijn neus en een ander hard op het oor. Vier dagen later sloeg hij in café De Karkol een man eerst met zijn vuist in het gezicht en vervolgens met een bierglas tegen het oor. Dat laatste slachtoffer bloedde en moest naar de spoedeisende hulp, waar zijn oor met negen hechtingen werd gesloten.
De rechtbank stelde vast dat de verdachte alle drie de slachtoffers had mishandeld. Over de ernst van het letsel ontstond discussie: bij het slachtoffer dat op het oor werd geslagen in café De Pieter kon op basis van de medische informatie niet worden vastgesteld dat er sprake was van zwaar lichamelijk letsel. Hetzelfde gold voor het slachtoffer van de glasslag in café De Karkol: de littekens in het oor waren niet zodanig ontsierend dat ze juridisch als zwaar lichamelijk letsel konden worden aangemerkt.
Toch achtte de rechtbank de verdachte voor die glasslag wel schuldig aan poging tot zware mishandeling. Het slaan met een glas tegen het oor levert naar het oordeel van de rechtbank een duidelijk risico op blijvend letsel op. De verdachte moet die kans bewust hebben aanvaard, zodat sprake was van voorwaardelijk opzet. Dat het erger had kunnen aflopen, was niet te danken aan de verdachte zelf. Naast de cafégeweldincidenten had de verdachte eerder, in maart 2024, ook al het glas van een voordeur van zijn toenmalige vriendin vernield, waarvoor hij zijn schuld bekende.
Bij de strafbepaling woog de rechtbank mee dat de verdachte eerder al voor uitgaansgeweld was veroordeeld en dat hij naar eigen zeggen geen enkele herinnering had aan de voorvallen, wat de rechtbank koppelde aan overmatig alcoholgebruik. Uit een psychologisch rapport bleek dat de verdachte lijdt aan een autismespectrumstoornis en een stoornis in alcoholgebruik, waardoor de feiten hem enigszins verminderd werden toegerekend. Tegelijkertijd was er ook goed nieuws: de verdachte had gewerkt aan zijn alcoholprobleem, was inmiddels abstinent en werkte als chef-kok. De rechtbank vond een volledig onvoorwaardelijke gevangenisstraf niet in het belang van de samenleving, omdat de verdachte zijn leven juist weer op orde had gekregen.
Het slachtoffer van de glasslag vorderde ruim € 22.000 aan schadevergoeding, waarvan het grootste deel bestond uit immateriële schade voor psychische gevolgen. De rechtbank wees de materiële schadeposten toe, maar beperkte de immateriële vergoeding tot € 2.000. Angst en onzekerheid zijn op zichzelf onvoldoende voor een hogere vergoeding: daarvoor is vereist dat sprake is van ernstig geestelijk letsel, en dat was niet voldoende onderbouwd.
De rechtbank veroordeelde de verdachte tot een gevangenisstraf van 240 dagen, waarvan 194 dagen voorwaardelijk met een proeftijd van twee jaar. Aan het voorwaardelijke deel zijn bijzondere voorwaarden gekoppeld: reclasseringstoezicht, behandeling gericht op zijn autismespectrumstoornis en een volledig alcoholverbod met controlemogelijkheden. Daarnaast legde de rechtbank een taakstraf op van 180 uur. De verdachte moet het slachtoffer van de glasslag € 2.594,98 betalen, vermeerderd met wettelijke rente vanaf 27 augustus 2025.
Rechtbank Limburg · 4 augustus 2026
Strafrecht Politierechter: voorwaardelijke cel en taakstraf voor duw die vrouw blind maakte aan één oog Op 5 mei 2026 drukte een man aanhoudend op de deurbel van zijn ex-partner in Arnhem. Hij wilde zijn autosleutel en de huissleutel van zijn eigen woning terughalen, nadat het tijdens een bevrijdingsfeest tot ruzie was gekomen en beiden afzonderlijk waren vertrokken. Toen de vrouw de voordeur opende, duwde hij die met veel kracht open. Zij werd naar achteren geduwd en sloeg met haar hoofd tegen een muur of deurpost. Direct daarna voelde ze een 'pats' in haar linkeroog.
Volgens de vrouw bleef de man haar daarna meermalen met zijn handen tegen de schouders duwen, tot ze achterover op haar ellebogen viel. Hij wilde zijn sleutels, en vertrok pas toen hij die had. Even later kwam de politie, gealarmeerd door een buurvrouw die huiselijk geweld had gesignaleerd. De agenten zagen schaafwonden en een rood verkleurd oogvlies, en voelden een bult op haar achterhoofd. De verdachte ontkende dat hij de deur met kracht had geopend of haar had geduwd of geslagen. Hij gaf toe dat hij boos was geworden en had geschreeuwd.
De politierechter vond de verklaring van de vrouw helder en gaf er geloof aan. Haar verhaal werd gesteund door de foto's van het letsel en wat de agenten zagen. Dat de deurbelcamera het openduwen niet laat zien, zei volgens de rechter weinig, omdat de beelden vanuit een standpunt zijn gemaakt waarop dat niet te zien kan zijn.
Uit de medische stukken blijkt dat een hoornvliestransplantatie in haar linkeroog, na een ongeluk van dertig jaar geleden, na een 'stomp trauma' was losgeraakt. Er volgden operaties en bloedingen in het oog. Haar zicht ging van ongeveer 30 procent naar vrijwel nihil, en volgens de oogarts is verbetering niet te verwachten. De politierechter noemde dat een substantiële achteruitgang en beschouwde het als zwaar lichamelijk letsel. De vrouw was al beperkt voor het incident, maar dat stond er volgens de rechter niet aan in de weg dat de gevolgen aan de man werden toegerekend, zeker omdat hij haar kwetsbaarheid kende: hij was meerdere keren met haar naar het ziekenhuis gegaan.
De man werd vrijgesproken van zware mishandeling, het primair tenlastegelegde feit. Daarvoor is opzet nodig op het toebrengen van zwaar letsel, en dat ligt volgens de rechter in deze bijzondere zaak niet voor de hand, zoals ook de officier van justitie vond. Het subsidiaire feit, mishandeling met zwaar lichamelijk letsel tot gevolg, is wel bewezen. Bij dat feit hoeft de dader niet te weten dat juist dit letsel kon ontstaan.
De politierechter legde de straf op die de officier eiste: een gevangenisstraf van twee weken, voorwaardelijk met een proeftijd van twee jaar, en een taakstraf van 120 uren. De man moet de vrouw € 668,41 materiële schade en € 20.000 smartengeld betalen, plus wettelijke rente vanaf 5 mei 2026. De vrouw vroeg € 34.000 voor het verlies van het zicht en € 2.750 voor psychisch letsel (PTSS); voor de rest van haar vordering werd ze niet-ontvankelijk verklaard en moet ze naar de burgerlijke rechter. Haar claim voor een beschadigde kastdeur en een schoenenrek werd afgewezen wegens onvoldoende onderbouwing.
Rechtbank Gelderland · 6 november 2026
Strafrecht Man vrijgesproken van zware mishandeling na vechtpartij op festival in Elst, wel veroordeeld voor mishandeling Tijdens het Lingepop festival in Elst sloeg een man op 20 april 2025 het slachtoffer met zijn vuist in het gezicht, waarna hij hem, terwijl het slachtoffer weerloos op de grond lag, een schop tegen de buik gaf. De verdachte was zelf met zijn partner en kinderen op het festival aanwezig.
De rechtbank beoordeelde drie onderdelen van de aanklacht. Voor openlijke geweldpleging, waarbij het gaat om geweld samen met anderen, werd de man vrijgesproken: uit het dossier bleek niet dat hij samen met anderen geweld had gebruikt. Ook zware mishandeling was niet bewezen, omdat het letsel van het slachtoffer, een zwelling bij het jukbeen, pijnlijke schouder en loslating van het achterste glasvochtmembraan, naar het oordeel van de rechtbank niet de drempel van zwaar lichamelijk letsel haalt. Dit vlies zou vanzelf genezen en medisch ingrijpen was niet noodzakelijk.
De verdachte voerde aan dat hij handelde uit noodweer: het slachtoffer zou dreigend op hem zijn afgerend en een schoppende beweging hebben gemaakt. De rechtbank verwierp dit verweer. Camerabeelden lieten zien dat het juist de verdachte was die op het slachtoffer afliep, zich met zwaaiende armen door de menigte bewoog en uithaalde. Dat is in de kern aanvallend gedrag, geen verdediging.
Wat overbleef was gewone mishandeling, en dat feit achtte de rechtbank wel bewezen. Bij het bepalen van de straf woog mee dat de verdachte geen recent strafblad heeft en zijn leven op orde heeft. Normaal gesproken geldt bij een eerste mishandeling een geldboete van € 1.000 als uitgangspunt. De rechtbank vond een geldboete hier echter niet passend, omdat het geweld plaatsvond op een openbaar festival dat voor alle leeftijden toegankelijk was, nota bene terwijl de verdachte er zelf met zijn gezin was.
Het slachtoffer vorderde € 7.000 aan materiële schade en € 6.000 aan smartengeld. De materiële vordering wees de rechtbank af: er waren geen daadwerkelijke kosten gemaakt die niet al vergoed waren. Het gevorderde smartengeld werd grotendeels afgewezen. De rechtbank kende wel € 750 toe op grond van het opgelopen lichamelijk letsel, vermeerderd met wettelijke rente vanaf de dag van het incident. Gesteld blijvend letsel en psychische gevolgen leverden geen zelfstandige grondslag op voor een hoger bedrag.
De rechtbank veroordeelde de verdachte tot een taakstraf van 60 uur, met als vervangende straf 30 dagen hechtenis als de taakstraf niet naar behoren wordt uitgevoerd. Daarnaast moet hij € 750 smartengeld betalen aan het slachtoffer, en is hem dezelfde betalingsverplichting opgelegd ten gunste van de Staat.
Rechtbank Gelderland · 27 oktober 2026
Strafrecht